1920-களில் மாஸ்கோ (புல்ககோவ்)
வெளியிடப்பட்ட ஆண்டு: 1924. மூலம்: az.lib.ru • I. வீட்டு வசதிப் பிரச்சனை. கண்காணி
1921–1924 காலகட்டத்து மாஸ்கோவை நான் ஏதோ ஒரு அழகான, தொலைதூர இடத்திலிருந்து நின்று கொண்டு ஆராயவில்லை. இல்லை, நான் அந்த நகரத்தில் வாழ்ந்தேன்; அதன் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனை வரை அலைந்து திரிந்தேன். அலுவலகங்கள் அல்லது நிறுவனங்கள் அமைந்திருந்த ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு ஆறாவது மாடிக்கும் நான் ஏறிச் சென்றிருக்கிறேன்—அலுவலகம் இல்லாத ஆறாவது மாடி என்று ஒன்றுமே இல்லை என்பதால், அவை ஒவ்வொன்றையும் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். உதாரணமாக, யூரி நிகோலாயெவிச்சைச் சந்திக்க 'ஸ்லடோஸ்பென்ஸ்கி லேன்' (Zlatouspensky Lane) வழியாக ஒரு வண்டியில் சென்று கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அப்போது திடீரென்று உங்களுக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது:
"அந்தப் பெரிய கட்டிடத்தைப் பாருங்கள்! ஒரு நிமிடம் இருங்கள்—நான் உண்மையில் அங்கு சென்றிருக்கிறேன். சத்தியமாகச் சென்றிருக்கிறேன்! அது எப்போது என்று கூட என்னால் துல்லியமாக நினைவுகூர முடிகிறது: ஜனவரி 1922. என்ன காரணத்திற்காக அங்கே சென்றேன்? யோசித்துப் பார்ப்போம்... ஒரு தனியார் வணிக-தொழில்துறை செய்தித்தாள் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்திருந்தபோது, அதன் ஆசிரியரிடம் முன்பணம் கேட்டுச் சென்றிருந்தேன். அவர் எனக்கு முன்பணம் தரவில்லை, ஆனால் இப்படிச் சொன்னார்: 'ஸ்லடோஸ்பென்ஸ்கி லேனுக்குப் போங்கள், ஆறாவது மாடி, அறை எண்...'—யோசிக்கிறேன், 242-ஆ? அல்லது 180-ஆ?... மறந்துவிட்டேன். அது முக்கியமல்ல... சுருக்கமாகச் சொன்னால்: 'போய் Glavkhim-இடமிருந்து (அல்லது Centrokhim-இடமா? மறந்துவிட்டேன். சரி, பரவாயில்லை...) ஒரு விளம்பரத்தைப் பெற்று வாருங்கள். விளம்பரத்தைப் பெற்று வந்தால், உங்களுக்கு 25% கமிஷன் தருகிறேன்' என்றார்." இப்போது யாராவது என்னிடம், "போய் ஒரு விளம்பர அறிவிப்பை வாங்கி வாருங்கள்" என்று சொன்னால், நான் "மாட்டேன்" என்று பதிலளிப்பேன். விளம்பர அறிவிப்புகளைப் பெற்று வரும் விருப்பம் எனக்கு இப்போது இல்லை. அறிவிப்புகளை (notices) வாங்கி வருவது எனக்குப் பிடிக்காத வேலை. அது என் பணி சார்ந்ததும் அல்ல. ஆனால் அந்தக் காலத்தில்... ஓ, அந்தக் காலத்தில் நிலைமையே வேறு. நான் பணிவுடன் என் தொப்பியை மாட்டிக்கொண்டு, அந்த அபத்தமான அறிவிப்புப் புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தூக்கத்தில் நடப்பவனைப் போல நடந்து சென்றேன். கடும் பனிப்பொழிவு நிலவியது—மிகவும் அசாதாரணமான, அரிதாகவே நிகழக்கூடிய ஒரு பனிப்பொழிவு அது. நான் ஆறாவது மாடிக்கு ஏறி, அறை எண் 200-ஐக் கண்டுபிடித்தேன். உள்ளே சிவப்பு நிற முடியும் வழுக்கைத் தலையும் கொண்ட ஒரு மனிதர் இருந்தார்; அவர் என் பேச்சைக் கேட்ட பிறகும் அந்த அறிவிப்பை எனக்குத் தரவில்லை.
ஆறாவது மாடி என்று சொன்னதும்... ஒரு நிமிடம், இந்தக் கட்டிடத்தில் மின்தூக்கிகள் (elevators) இருக்கின்றனவே? இருக்கின்றன, இருக்கின்றன. ஆனால் 1922-ல், இதயக் கோளாறு உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே மின்தூக்கியைப் பயன்படுத்த அனுமதி இருந்தது. அது ஒரு காரணம். இரண்டாவது, அந்த மின்தூக்கிகள் இயங்கவில்லை. எனவே, இதயக் கோளாறுக்கான சான்றிதழ் வைத்திருந்தவர்கள் மற்றும் ஆரோக்கியமான இதயம் கொண்டவர்கள் (நானும் உட்பட) என அனைவரும் ஆறாவது மாடிக்குக் கால்நடையாகவே ஏற வேண்டியிருந்தது.
இப்போது நிலைமை வேறு. ஓ, இப்போது கதை முற்றிலும் வேறு! சமீபத்தில் நான் 'பாட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பகுதியில் உள்ள சில நண்பர்களைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். கடல் மட்டத்திலிருந்து நூறு அடி உயரத்தில் உள்ள ஆறாவது மாடிக்கு நான் இயல்பாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, நான்காவது மற்றும் ஐந்தாவது மாடிகளுக்கு இடைப்பட்ட படிக்கட்டுப் பகுதியில், வலை போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட மின்தூக்கிப் பாதையில், பிரகாசமான வெளிச்சத்துடன், ஆனால் முற்றிலும் அசையாமல் ஒரு மின்தூக்கித் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அதிலிருந்து ஒரு பெண்ணின் அழுகுரலும், ஒரு ஆணின் முணுமுணுக்கும் கனத்த குரலும் கேட்டன:
"அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும், அந்த அயோக்கியர்களை!" படிக்கட்டில் வாயிற்காவலர் போன்ற தோற்றமளிக்கும் ஒரு மனிதர் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவருக்கு அருகில் கிரீஸ் கறை படிந்த கால்சட்டை அணிந்த மற்றொருவர்—அவர் ஒரு மெக்கானிக்காக இருக்க வேண்டும்—மற்றும் அபார்ட்மெண்ட் 16-ஐச் சேர்ந்த ஆர்வமுள்ள சில பெண்களும் இருந்தனர்.
"அட, இதைப் பாருங்கள்," என்று அந்த மெக்கானிக் திகைப்புடன் கூடிய புன்னகையுடன் கூறினார்.
அன்று இரவு நண்பர்களைச் சந்தித்துத் திரும்பியபோது, அந்த மின்தூக்கி இன்னும் அங்கேயே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; ஆனால் அது இருட்டாக இருந்தது, உள்ளிருந்து எந்தக் குரலும் கேட்கவில்லை. அந்த இரண்டு பாவம் செய்த ஆன்மாக்களும் அங்கே சில வாரங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்து பசியால் இறந்திருக்கக்கூடும். அந்த 'சென்ட்ரோ-கிம்' (Centro-Khim) அல்லது 'கிளாவ்-கிம்' (Glav-Khim) இன்னும் இருக்கிறதா அல்லது மறைந்துவிட்டதா என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்! ஒருவேளை அது இப்போது ஏதோ ஒரு 'கிம்-ட்ரஸ்ட்' (Khim-Trust) நிறுவனமாகவோ அல்லது முற்றிலும் வேறொன்றாகவோ மாறியிருக்கலாம். அந்த 'கிம்' நிறுவனமோ அல்லது அந்தச் சிவப்பு நிற முடியும் வழுக்கைத் தலையும் கொண்ட மனிதரோ இப்போது இல்லாமலே போயிருக்கலாம்; அந்த அறைகள் வாடகைக்கு விடப்பட்டிருக்கலாம்; ஒரு காலத்தில் மைக்கூடுடன் கூடிய மேசை இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு பியானோவோ அல்லது ஆடம்பரமான சோபாவோ இருக்கலாம்; ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடு கொண்டு முடியை வெளுத்த ஒரு அழகான இளம் பெண், அந்த 'ரசாயன மனிதர்' அமர்ந்திருந்த இடத்தில் அமர்ந்து 'டார்சன்' (Tarzan) கதையைப் படித்துக்கொண்டிருக்கலாம். எது வேண்டுமானாலும் நடந்திருக்கலாம். ஒரே ஒரு நல்ல விஷயம் என்னவென்றால், நான் இனி அங்கு செல்லப்போவதில்லை—காலால் நடந்தோ அல்லது மின்தூக்கியில் (elevator) ஏறியோ!
ஆம், என் கண்முன்னே எத்தனையோ மாற்றங்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்.
நான் சென்ற இடங்கள் எத்தனை! மியாஸ்னிட்ஸ்காயா (Myasnitskaya) தெருவுக்கு நூறு முறை; வார்வார்காவுக்கு (Varvarka)—அதாவது வணிக நீதிமன்றத்திற்கு; ஸ்டாராயா (Staraya) சதுக்கம் மற்றும் சென்ட்ரோசோயுஸ் (Centrosoyuz) வரை; சோகோல்னிகி (Sokolniki) பகுதிக்குச் சென்றேன், ஏன், டெவிச்சியே போலே (Devichye Pole) பகுதிக்குக் கூடத் தூக்கி வீசப்பட்டேன். உணவு தேடும் ஒரே ஒரு உந்துதல்தான் இந்தப் பரந்த மற்றும் விசித்திரமான தலைநகரம் முழுவதும் என்னை அலைய வைத்தது. உணவைக் கண்டுபிடித்தும் பிடித்தேன்—அது மிகக் குறைவாகவும், நிலையற்றதாகவும், நிச்சயமற்றதாகவும் இருந்தபோதிலும். காசநோய் போல மிக விரைவாகத் தோன்றி மறையும் விசித்திரமான வேலைகளின் மூலம் அதை நான் கண்டடைந்தேன்; விசித்திரமான, நிச்சயமற்ற வழிகளில் அதைச் சிரமப்பட்டுத் திரட்டினேன்—இப்போது நான் ஓரளவு நல்ல நிலைக்கு வந்த பிறகு திரும்பிப் பார்க்கையில், அவற்றில் பல எனக்குச் சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன. ஒரு சாதாரணமான, மட்டமான செய்தித்தாளிற்கு வர்த்தகம் மற்றும் தொழில் சார்ந்த கட்டுரைகளை எழுதினேன்; அதே சமயம் இரவில் லேசான நகைச்சுவைக் கட்டுரைகளை உருவாக்கினேன்—ஆனால் அவை எனக்குப் பல்வலியை விடச் சிறந்ததாகவோ அல்லது வேடிக்கையானதாகவோ தோன்றவில்லை; 'பிளாக்ஸ் ட்ரஸ்ட்' (Flax Trust) நிறுவனத்திற்கு ஒரு திட்ட வரைவைச் சமர்ப்பித்தேன்; ஒரு நாள் இரவு, தாவர எண்ணெய், உருளைக்கிழங்கு மற்றும் அடிப்பாகம் ஓட்டையான காலணிகள் மட்டுமே கொண்ட வாழ்க்கையால் ஏற்பட்ட விரக்தியின் உச்சத்தில், மின்விளக்குகள் ஒளிரும் வகையிலான ஒரு பிரம்மாண்டமான விளம்பரத் திட்டத்தை உருவாக்கினேன். அந்த வடிவமைப்பு மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது என்பதற்கு ஒரு சான்று இது: நான் அதை ஒரு பொறியாளரான நண்பரிடம் காட்டிக் காட்டியபோது, அவர் என்னைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டார்; பொறியியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுக்காமல் போனது நான் செய்த தவறு என்றும் கூறினார். ஏனென்றால், தற்பொழுது 'தியேட்ரல்னயா' (Teatralnaya) சதுக்கத்தை ஒளிரச் செய்யும் அதே வடிவமைப்பைத்தான் நானும் தற்செயலாக, சுயமாக உருவாக்கியிருந்தேன். இது எதைக் காட்டுகிறது? உயிர் பிழைப்பதற்காகப் போராடும் ஒரு மனிதனால் மிகச் சிறந்த சாதனைகளை நிகழ்த்த முடியும் என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.
ஆனால் போதும். மாஸ்கோவில் நான் எப்படித் தடுமாறி வாழ்க்கையை நடத்தினேன் என்பதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள வாசகருக்கு நிச்சயம் ஆர்வம் இருக்காது; 1920-களின் மாஸ்கோ நகரைப்பற்றி எனக்கு அத்துப்படியாகத் தெரியும் என்பதை அவருக்கு உணர்த்துவதற்காகவே நான் இதையெல்லாம் விவரிக்கிறேன். நான் அந்த நகரின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் அலசி ஆராய்ந்திருக்கிறேன். அதைப்பற்றி விவரிக்கவும் நான் விரும்புகிறேன். ஆனால், நான் விவரிக்கும்போது வாசகர்கள் அதை நம்ப வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி நான் 'அப்படித்தான்' என்று சொன்னால், அது உண்மையில் அப்படித்தான் இருக்கும்!
எதிர்காலத்தைப் பொறுத்தவரை, மாஸ்கோவிற்குப் பிரபல விருந்தினர்கள் வருகை தரத் தொடங்கும்போது... வெளிநாட்டினரே, ஒரு வழிகாட்டியாக (guide) உங்களுக்கு உதவ நான் தயாராக இருக்கிறேன்.
I.
வீட்டுப் பிரச்சினை
…அட, ஒரு அபார்ட்மெண்ட் (குடியிருப்பு)!!
(*தி பார்பர் ஆஃப் செவில்* நாடகத்தின் இரண்டாம் அங்கம்)
நாம் ஒரு விஷயத்தில் உறுதியாக உடன்படுவோம்: மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை ஆதாரம் வீடுதான். இந்த அடிப்படை உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வோம்: வீடு இல்லாமல் ஒரு மனிதனால் வாழ முடியாது. இப்போது இதோடு இன்னொன்றையும் சேர்த்துச் சொல்கிறேன்: பெர்லின், பாரிஸ், லண்டன் மற்றும் பிற இடங்களில் வசிக்கும் அனைவருக்கும் நான் தெரிவிப்பது என்னவென்றால்—மாஸ்கோவில் 'அபார்ட்மெண்டுகள்' என்று எதுவும் இல்லை.
அப்படியானால் அவர்கள் அங்கே எப்படி வசிக்கிறார்கள்?
அப்படித்தான் வசிக்கிறார்கள்.
அபார்ட்மெண்டுகள் இல்லாமலேயே.
* * *
ஆனால் அது மட்டுமல்ல—மாஸ்கோவில் கழித்த கடந்த மூன்று ஆண்டுகள் எனக்கு ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தின: மாஸ்கோ நகர மக்கள் "அபார்ட்மெண்ட்" என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தத்தையே மறந்துவிட்டார்கள்; எதற்கும் அப்பெயரையே அப்பாவியாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். உதாரணமாக: சமீபத்தில், எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பத்திரிகையாளர் ஒரு துண்டுச் சீட்டைப் பெறுவதைப் பார்த்தேன். அதில் இப்படி எழுதப்பட்டிருந்தது: "தோழர் இன்னாருக்குக் கட்டிடம் எண் 7-ல் (அச்சுக்கூடம் உள்ள கட்டிடம்) ஒரு அபார்ட்மெண்ட் ஒதுக்கவும்." அதற்குக் கீழே ஒரு கையொப்பமும், பெரிய, தடித்த, வட்டமான முத்திரையும் இருந்தன.
அந்தத் தோழருக்கு உண்மையிலேயே ஒரு அபார்ட்மெண்ட் ஒதுக்கப்பட்டது; அன்று மாலை நான் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன். கைப்பிடிச் சுவர் இல்லாத படிக்கட்டில் முட்டைக்கோஸ் சூப் சிந்திக் கிடந்தது; புல்வெளிப் பாம்பைப் போலத் தடிமனான ஒரு அறுபட்ட கேபிள் கம்பி படிகளின் குறுக்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. மேல் தளத்தில், உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் நிறைந்த தரையின் மீதும், பாதி பலகைகளால் அடைக்கப்பட்ட ஜன்னல்களுக்கு அப்பாலும் நடந்து சென்ற பிறகு, நான் ஒரு இருண்ட, மங்கலான இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்; அங்கே சத்தமாகக் கூப்பிட்டேன். ஒரு மெல்லிய ஒளிக்கீற்று என் அழைப்புக்கு பதிலளித்தது; உள்ளே நுழைந்தபோது என் நண்பரைக் கண்டேன். நான் சரியாக எங்கே நுழைந்திருந்தேன்? கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். அது ஒரு இருண்ட, குறுகிய கிணறு போன்ற இடம்; பிளைவுட் பலகைகளால் பிரிக்கப்பட்டு ஐந்து அறைகளாக—சொல்லப்போனால் பெரிய, நீளமான தொப்பிப் பெட்டிகளைப் போல—அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நடுவில் இருந்த அறையில் என் நண்பர் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தார்; அவருக்கு அருகில் அவரது மனைவியும், அவருக்கு அருகில் அவரது சகோதரரும் அமர்ந்திருந்தனர். படுக்கையை விட்டு எழாமலே—வெறும் கையை நீட்டி—அந்தச் சகோதரன் ஒரு கரிக்கட்டையைக் கொண்டு எதிர்ப்பக்கச் சுவரில் தன் மனைவியின் சித்திரத்தை வரைந்துகொண்டிருந்தான். மனைவி *டார்ஸன்* (Tarzan) கதையைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவர்கள் மூவரும் ஒரு தொலைபேசி ரிசீவருக்குள் (telephone receiver) வசித்து வந்தனர். சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்—பெர்லினில் வசிக்கும் நீங்கள், ஒரு ரிசீவருக்குள் தங்க வைக்கப்பட்டால் எப்படி உணர்வீர்கள்? அட்டைப் பெட்டியால் ஆன அந்த அறைகள் வழியாக ஒரு மெல்லிய கிசுகிசுப்போ அல்லது தரையில் தீக்குச்சி விழும் சத்தமோ கூடக் கேட்டுவிடும்; அவர்களுடையது நடுவில் இருந்த அறை.
“மான்யா!” (கடைசி அறையிலிருந்து).
“சொல்லு?” (எதிர் முனையிலிருந்து).
“சர்க்கரை இருக்கா?” (கடைசி அறையிலிருந்து).
“பெர்லின் நகரின் மையப்பகுதியான லஸ்ட் கார்டனில் (Lustgarten), சிவப்பு நிறக் கொடிகளை ஏந்திய தொழிலாளர்களின் மாபெரும் பேரணி ஒன்று கூடியிருக்கிறது...” (வலதுபுற அறையிலிருந்து).
“என்கிட்ட மிட்டாய் இருக்கு...” (எதிர் முனையிலிருந்து).
“பன்றியே!” (இடதுபுற அறையிலிருந்து).
“நாம ரெண்டு பேரும் ஏழரை மணிக்குச் சேர்ந்து போகலாம்!”
“அவன் மூக்கைத் துடைச்சு விடுங்க, ப்ளீஸ்...”
பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அந்தப் பயங்கரக் கனவு தொடங்கியது: நான் எதைச் சொன்னேன், எதைச் சொல்லவில்லை என்று என்னால் பிரித்தறிய முடியவில்லை; தேவையற்ற பலவிதமான சத்தங்கள் என் காதுகளில் விழுந்தன. சித்திரவதை செய்வதில் நிபுணர்களான சீனர்கள் கூட இதற்கு முன்னால் வெறும் ஆரம்ப நிலையில் இருப்பவர்கள்தான். லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஆனாலும் அவர்களால் இது போன்ற ஒன்றை ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாது!
“நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்?... ஹோ-ஹோ-ஹோ!... சோவியத் தூதுக்குழு, சோவியத் காலனியைச் சேர்ந்தவர்களுடன் இணைந்து கார்ல் மார்க்ஸின் கல்லறைக்குச் சென்றது... என்ன?! ‘நல்லது’ என்பது இவ்வளவுதானா! நன்றி, நான் ஏற்கனவே குடித்துவிட்டேன்... மிட்டாயுடனா?!” அவர்கள் நாசமாய்ப் போகட்டும்!.. பன்றி, பன்றி, பன்றி! அவனை வெளியே தூக்கி எறியுங்கள்! நீ எங்கே இருக்கிறாய்?.. கியோட்டோ மற்றும் யோகோஹாமாவில்... பொய் சொல்லாதே, பொய் சொல்லாதே மிருகமே, நான் இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்!.. கழிப்பறை இல்லையா என்று என்ன அர்த்தம்?!!
கடவுளே! நான் ஒரு கணம் கூடத் தாமதிக்காமல் அங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டேன், ஆனால் அவர்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்டார்கள். நான் அந்த அட்டைப் பெட்டியில் கால் மணி நேரம் மட்டுமே இருந்தேன், ஆனால் அவர்களோ ஏழு மாதங்களாக அங்கே வசித்து வருகிறார்கள். ஆம், அன்பிற்குரிய குடிமக்களே, நான் வீட்டிற்கு வந்தபோது, உலகில் உள்ள அனைத்தும் சார்புடையவை மற்றும் தன்னிச்சையானவை என்பதை முதன்முறையாக உணர்ந்தேன். சிவப்பு நிற சீருடை அணிந்த, முகத்தில் பவுடர் பூசிய சேவகர்கள் ஒவ்வொரு கதவுக்கும் முன்னால் நிற்க, மரண அமைதி குடிகொண்டிருக்கும் ஒரு அரண்மனையில் நான் வாழ்வதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டேன். அமைதி—அது ஒரு அற்புதமான விஷயம், கடவுள்களின் பரிசு; அமைதியே சொர்க்கம். ஆனால் உண்மையில், எனக்கு ஒரே ஒரு கதவுதான் உள்ளது (எனக்கு ஒரே ஒரு அறை இருப்பது போலவே); அது நேரடியாக நடைபாதையை நோக்கித் திறக்கிறது. அதற்கு நேர் குறுக்கே, புகழ்பெற்ற வாசிலி இவனோவிச் தனது புகழ்பெற்ற மனைவியுடன் வசிக்கிறார்.
* * *
நான் புனிதமாகக் கருதும் அனைத்தின் மீதும் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்: மாஸ்கோவைப் பற்றி எழுத அமரும்போதெல்லாம், வாசிலி இவனோவிச்சின் அந்த வெறுக்கத்தக்க உருவம் ஒரு மூலையில் என் கண்முன் நிழலாடுகிறது. ஜாக்கெட் மற்றும் கோடுகள் போட்ட நீண்ட உள்ளாடையை (long johns) அணிந்த அந்தப் பயங்கரக் கனவு உருவம், என் வாழ்வின் சூரிய ஒளியையே மறைத்துவிட்டது! நான் என் நெற்றியை ஒரு கல் சுவரில் அழுத்தும்போது, வாசிலி இவனோவிச் ஒரு சவப்பெட்டியின் மூடியைப் போல என் தலைக்கு மேல் தொங்குகிறார்.
இந்த மனிதர் எந்தவொரு குடியிருப்பிலும் வாழ்க்கையைச் சாத்தியமற்றதாக்கிவிடக்கூடியவர் என்பதை நீங்கள் அனைவரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்—அவர் அதைச் சாத்தியமற்றதாக்கினார். வாசிலி இவனோவிச் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் அண்டை வீட்டாருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் வகையிலேயே திட்டமிடப்பட்டவை; குடியரசின் சட்ட விதிகளில் அவர் மீறாத விதி என்று எதுவுமே இல்லை. அசிங்கமான வார்த்தைகளைப் பேசுவது தவறா? அது தவறுதான். ஆனாலும் அவர் அதைச் செய்கிறார். சட்டவிரோத மதுவை (moonshine) அருந்துவது தவறா? அது சரியல்ல. ஆனாலும், அவர் அதைக் குடிக்கிறார். ரகளையான நடத்தைகள் அனுமதிக்கப்படுமா? இல்லை, யாருக்கும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. ஆனாலும், அவர் கட்டுப்பாடின்றி ரகளையில் ஈடுபடுகிறார். இப்படியே சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஒருவரின் குடியிருப்பில் அக்கார்டியன் (accordion) இசைக்கருவியை வாசிப்பதைத் தடை செய்யும் விதி எதுவும் சட்டத்தில் இல்லாதது மிகவும் வருந்தத்தக்கது. சோவியத் சட்ட நிபுணர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு: அத்தகைய விதியை அறிமுகப்படுத்துமாறு நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்! அவர் அதை வாசிப்பார், உங்களுக்குத் தெரியுமா? "வாசிப்பார்" என்று நான் சொல்வதற்குக் காரணம், இப்போது அவர் அதை வாசிப்பதில்லை. ஒருவேளை மனசாட்சியின் உறுத்தல் அவரைத் தடுத்ததோ? ஓ, இல்லை, பெர்லின் நகரத்து விசித்திர மனிதர்களே: அவர் குடித்து அழித்துவிட்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் மனித சமூகத்துடன் ஒத்துப்போகாதவர்; அவரது பின்னணியைக் கருத்தில் கொண்டாலும் கூட, என்னால் அவரை மன்னிக்க முடியாது. சொல்லப்போனால், அந்தப் பின்னணியின் காரணமாகத்தான் என்னால் அவரை மன்னிக்கவே முடியவில்லை. அதற்கான என் காரணம் இதுதான்: சந்தேகத்திற்குரிய பின்னணியைக் கொண்ட எனக்கு அவர்தான் நடத்தையில் ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்திருக்க வேண்டும்—மாறாக நான் அவருக்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டிய நிலை இருக்கக்கூடாது. இதை யாராவது தவறு என்று நிரூபித்துப் பார்க்கட்டும்.
* * *
நான் வாசிலி இவனோவிச்சுடன் ஒரே அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக வசித்து வருகிறேன்; இன்னும் எவ்வளவு காலம் நான் இங்கே இருப்பேன் என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவேளை என் வாழ்நாள் முழுவதும் கூட நான் இங்கேயே இருக்க நேரிடலாம்; ஆனால் இப்போது—அந்த 'அட்டைப் பெட்டி'க்குச் சென்று வந்த பிறகு—எனக்கு ஒருவித நிம்மதி உணர்வு ஏற்படுகிறது. எந்தவொரு குறிப்பிட்ட... ...அத்தகைய நடவடிக்கையை எடுப்பதற்கு முன் இருமுறை யோசியுங்கள், குடிமக்களே!
ஆம், எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. நான் அதிக பொறுமையுடனும், மக்களின் மீது அதிக அனுதாபத்துடனும் நடந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்.
என் நண்பரான டாக்டர் ஜி., கடந்த வாரம் அழுது புலம்பியபடியே என் வீட்டுக்கு வந்தார்:
"நான் ஏன் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை?!"
மாஸ்கோவின் முன்னணி மருத்துவராகவும், வெளிப்படையாகவே பெண்களை வெறுப்பவராகவும் அறியப்பட்ட அவரிடமிருந்து இத்தகைய வார்த்தைகள் வந்ததைக் கேட்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.
வீட்டுவசதிக் குழுவினர் அவரது குடியிருப்பில் கூடுதல் ஆட்களைக் குடியேற்றியதே இதற்குக் காரணம். அவர்கள் அவரது அறையில் ஒரு தடுப்பை அமைத்து, அதன் மறுபுறம் ஒரு தம்பதியினரைக் குடியேற்றியிருந்தனர். அந்த மருத்துவர் எவ்வளவோ போராடியும், கூச்சலிட்டும் பலனில்லை. தலைவர் ஒரே விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்:
"ஒருவேளை உங்களுக்குத் திருமணமாகியிருந்தால், நிலைமையே வேறாக இருந்திருக்கும்..."
ஆனால், சில நாட்களுக்குப் பிறகு வந்த அந்த மருத்துவர் இப்படிச் சொன்னார்:
"நல்லவேளை, நான் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை... உங்கள் மனைவியுடன் நீங்கள் எப்போதாவது சண்டையிடுவீர்களா?"
"ம்ம்... சில சமயங்களில்... அது சூழ்நிலையைப் பொறுத்தது..." என்று என் மனைவியைப் பணிவாகப் பார்த்தபடியே நான் மழுப்பலாகப் பதிலளித்தேன். "பொதுவாகச் சொன்னால்... அவ்வப்போது அப்படி நடப்பதுண்டு... உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா..."
"வழக்கமாக இதில் யாருடைய தவறு இருக்கும்?" என்று என் மனைவி சட்டென்று கேட்டாள்.
"என்னுடையதுதான்—அது என் தவறுதான்," என்று நான் அவளிடம் அவசரமாக உறுதியளித்தேன்.
"அது ஒரு நரக வேதனை. நரக வேதனை. நரக வேதனை," என்று தேநீரை மடமடவெனக் குடித்தபடியே மருத்துவர் கூறினார். "நரக வேதனை. ஒவ்வொரு மாலையும் அதே கதைதான்: 'எங்கே போயிருந்தீர்கள்?' 'நிக்கோலாயெவ்ஸ்கி ரயில் நிலையத்தில்.' 'பொய் சொல்கிறீர்கள்.' 'கடவுள் மேல் சத்தியமாக...' 'பொய் சொல்கிறீர்கள்.'" ஒரு நிமிடம் கழித்து, மீண்டும்: "'எங்கே போயிருந்தீர்கள்?' 'நிக்கோ...' 'பொய் சொல்கிறீர்கள்.'" அரை மணி நேரம் கழித்து: "'எங்கே போயிருந்தீர்கள்?' 'அன்யாவின் வீட்டில் இருந்தேன்.' 'பொய் சொல்கிறீர்கள்!!'"
"பாவம் அந்தப் பெண்மணி," என்று அவரது மனைவி சொன்னாள்.
"இல்லை, *நான்* தான் பாவம்," என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார், "நான் ஒரேகோவோ-சுயேவோவுக்குப் போகிறேன். எல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்!"
"எது தொலைந்து போகட்டும்?" என்று அவரது மனைவி சந்தேகத்துடன் கேட்டாள். "அந்த... மருத்துவமனை..."
* * *
அவர் 'ஓரேகோவோ-சுயேவோ'வில் (Orekhovo-Zuyevo) இருக்கிறார்; ஆனால் அவருக்கு அறிமுகமான 'எல். ஈ.' (L. E.) இத்தாலியில் இருக்கிறார். ஐயோ, அவளுக்கு இங்கே இடமில்லை; ஒரு தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் கூட அவளுக்கு இடம் ஒதுக்க முடியவில்லை. மாஸ்கோ நகரிற்கே பெருமை சேர்த்திருக்கக்கூடிய ஒரு அற்புதமான பெண்மணி, ரோம் போன்ற ஒரு சாதாரண இடத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்! எனவே, அவள் கிளம்பிச் செல்ல, வாசிலி இவனோவிச் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிடுகிறார்! இதற்கிடையில், இந்த குளிர்காலத்தில், நடாலியா யெகோரோவ்னா தனது குளியல் ஸ்பாஞ்சை (bath-sponge) தரையில் தவறவிட்டுவிட்டார்; அதை மீண்டும் எடுக்கவே முடியவில்லை. ஏனென்றால், மேசைக்கு மேலே வெப்பநிலை ஒன்பது டிகிரியாக இருந்தபோதிலும், தரையில் வெப்பநிலை பூஜ்ஜியத்திற்கும் கீழே—அதாவது மைனஸ் ஒரு டிகிரி—ஆக இருந்தது. குளிர்காலம் முழுவதும் அவர் 'ஃபெல்ட்' (felt) பூட்ஸ் காலணிகளை அணிந்துகொண்டே சோபினின் (Chopin) வால்ஸ் இசைத் துணுக்குகளை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். பியோத்தர் செர்ஹேயிச் ஒரு வீட்டு வேலைக்காரியை வேலைக்கு அமர்த்தினார், ஆனால் ஒரு வாரத்திலேயே அவளை வேலையை விட்டு நீக்கிவிட்டார்—இருப்பினும் அந்தப் பெண் அங்கிருந்து வெளியேறவில்லை! ஏனெனில், வீட்டு வசதிக் குழுவின் தலைவர் அங்கு வந்து, அந்தப் பெண் ஒரு வீட்டு வசதிக் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் உறுப்பினர் என்றும், அங்குள்ள குடியிருப்பு இடத்தை ஆக்கிரமித்து வசிப்பவர் என்றும், அவளது தங்கும் உரிமையை யாரும் மீற முடியாது என்றும் அறிவித்துவிட்டார். செய்வதறியாது திகைத்துப்போன பியோத்தர் செர்ஹேயிச், இப்போது என்ன செய்வது என்று கேட்டுக்கொண்டு மாஸ்கோ நகரம் முழுவதும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், அவரால் செய்யக்கூடியது என்று எதுவும் இல்லை. அந்த வேலைக்காரியின் பெட்டியில், 'பெரெகோப்' (Perekop) போர்க்களத்தைத் தாக்கி முன்னேறிய வீரர்களில் ஒருவரான, கம்பீரமான தோற்றமளிக்கும் ஒரு 'சிவப்பு ராணுவ' (Red Army) வீரரின் புகைப்படமும், ஒரு வீட்டு வசதிக் கூட்டுறவுச் சங்க அட்டையும் இருக்கின்றன. பியோத்தர் செர்ஹேயிச்சின் கதை முடிந்தது!
மேலும், ஒரு இளைஞனின் "அடுக்குமாடி குடியிருப்பில்" ஒரு பக்திமானான வயதான பெண்மணி தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தார். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, தேவாலய வழிபாட்டை முடித்துவிட்டுத் திரும்பிய அந்தப் பெண்ணை நோக்கி அவன் இப்படிச் சொன்னான்:
"உன்னைப் பார்த்து எனக்கு வெறுத்துப் போய்விட்டது, பக்திமானான கிழவியே."
அப்படிச் சொன்னதுடன், ஒரு தராசுத் தண்டுக்கல்லால் (steelyard scale) அந்த வயதான பெண்ணின் தலையில் அவன் தாக்கினான். சமீபத்தில் நடந்த இது போன்ற—அல்லது இது போன்றே அமைந்த—நான்கு சம்பவங்கள் எனக்குத் தெரியும். அந்த இளைஞனை நான் கண்டிக்கிறேனா? இல்லை. திட்டவட்டமாக, இல்லை. ஏனெனில், ஒரு வயதான பெண்ணோ அல்லது மற்றொரு 'வாசிலி இவனோவிச்'சோ என் அறையில் தங்க வைக்கப்பட்டால், நானும் அந்தத் தராசுத் தண்டை (steelyard) ஆயுதமாக எடுக்கத் துணிந்துவிடுவேன் என்று எனக்குத் திடமாகத் தோன்றுகிறது; சிறுவயதிலேயே வீட்டில் எனக்கு என்னதான் போதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் சரி—எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அத்தகைய பொருளைக் கையில் எடுக்கக்கூடாது என்று சொல்லிக்கொடுத்திருந்தாலும் கூட.
அன்ஃபிசா மார்கோவ்னாவைத் தன் அறையிலிருந்து வெளியேற்றவே சாஷா இருபது செர்வோனெட் (chervonets) பணத்தை முன்வைத்தான்...
ஆனால், அதைப்பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்துவோம்.
* * *
ஏன் இப்படிப்பட்ட விசித்திரமான, விரும்பத்தகாத வாழ்க்கை அமைகிறது? அதற்குக் காரணம் ஒன்றுதான்: இடநெருக்கடி. இது ஒரு உண்மை: மாஸ்கோ நகரம் மிகவும் நெருக்கடியானது.
என்ன செய்வது?!
ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது: எனது திட்டத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும்—'நல்ல வாழ்க்கை' (On the Good Life) என்ற தலைப்பில் ஒரு அத்தியாயத்தை எழுதிய பிறகு நான் விவரிக்கவிருக்கும் திட்டம் அது.
மாஸ்கோ, 1924.
II.
நல்ல வாழ்க்கை பற்றி
யூரி நிகோலாயெவிச் தன் கால்களை மடித்து வைத்துக்கொண்டு, கேக் துண்டு ஒன்றை மென்றபடியே கேட்டார்:
"எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை: நீங்கள் நல்ல சுபாவம் கொண்ட மனிதர், ஆனால் வீடுகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியவுடனேயே ஏன் இப்படி ஆத்திரமடைகிறீர்கள்?" நானும் ஒரு கேக் துண்டை வாயில் போட்டேன் (தேநீருடன் அருமையாக இருக்கும் உணவுதான் அது; ஆனால் மாலை ஐந்து மணிக்கு அல்ல—அப்போது ஒரு மனிதன் வேலையிலிருந்து திரும்பும்போது அவனுக்குத் தேவைப்படுவது 'போர்ஷ்'ட்' (borscht) எனப்படும் சூப் வகையே தவிர, தேநீரும் கேக்கும் அல்ல. உண்மையில், மாஸ்கோவாசிகளே, இந்த 'மாலை ஐந்து மணி தேநீர்' வழக்கத்தை நாம் அடியோடு ஒழித்துக்கட்டுவோம்!) பிறகு பதிலளித்தேன்:
"அதனால்தான் நான் ஆத்திரமடைகிறேன்—ஏனென்றால் இதில் எனக்கு நீண்ட கால அனுபவம் உண்டு. நான் இதில் ஒரு நிபுணன்."
"ஒருவேளை உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தேநீர் வேண்டுமா?" என்று அந்தப் பெண்மணி எச்சரிக்கையுடன் கேட்டார்.
"வேண்டாம், நன்றி, எனக்கு இனி தேநீர் வேண்டாம். வயிறு நிறைந்துவிட்டது," என்று பெருமூச்சுடன் பதிலளித்தேன்; ஒருவிதமான பாரம் எனக்குள் தெரிந்தது. தேநீர் கடலில் கேக் துண்டுகள் மிதந்துகொண்டிருக்க, அது எனக்குள் ஒருவித சோக உணர்வைத் தூண்டியது.
"உங்களுக்குப் பேசுவது எளிதுதான்," என்று சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தபடியே தொடர்ந்தேன், "உங்களிடம் அழகான இரண்டு அறைகள் கொண்ட வீடு இருக்கும்போது..." யூரி நிகோலாயெவிச் சட்டென்று ஒருவித விசித்திரமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தி, அவசரமாக ஒரு உலர் திராட்சையை விழுங்கிவிட்டு, தன் சட்டைப் பைகளில் எதையோ தேடத் தொடங்கினார். முதல் பையிலோ, இரண்டாவது பையிலோ, அல்லது மூன்றாவது பையிலோ அவருக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பிறகு அவர் மேஜையை நோக்கி விரைந்து சென்று, அதன் இழுப்பறைகளிலும் அங்கிருந்த பொருட்களின் குவியல்களிலும் தேடிப் பார்த்தார்; ஆனால் அங்கும் அவருக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
அவர் தேடிய பொருளுக்குப் பதிலாக, அதற்கு முந்தைய திங்கட்கிழமை வெளியான *நகனுனே* (Nakanune) இதழ் ஒன்று அவருக்குக் கிடைத்தது; அதை ஒரு கணம் ரசித்துப் பார்த்த அவர், "அது எங்கோ தொலைந்து போய்விட்டது. சரி, பரவாயில்லை," என்று கூறினார்.
அப்படியே தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்த அவர், மூலையில் இருந்த ஒரு சாய்வு நாற்காலியின் கால்களைப் பிடித்து இழுத்தார். அந்தச் சூழலில் ஏற்பட்ட பரபரப்பால் உற்சாகமடைந்த ரோமம் நிறைந்த நாய் ஒன்று, துள்ளிக்குதித்தபடியே அவரது கால்சட்டையை இழுக்கத் தொடங்கியது. "வெளியே போ!" என்று முகம் சிவக்கக் கத்தினார் யூரி நிகோலாயெவிச். அந்தச் சாய்வு நாற்காலி ஒருபுறம் நகர்ந்தது; அப்போது, சுமார் ஒரு 'அர்ஷின்' (arshin) விட்டம் கொண்ட பெரிய, கிழிந்த துளை வழியாக, நீல வானத்தின் பின்னணியில் அமைந்திருந்த பக்கத்து தேவாலயத்தின் குவிமாடம் தெரிந்தது.
"ஓஹோ..."
"பழுதுபார்ப்புப் பணிகளுக்கு முன்பு அங்கே அது இருக்கவில்லை," என்று துளை கொண்ட அந்த இரண்டு அறைகளின் உரிமையாளர் பெருமையுடன் விளக்கினார். "ஆனால் பிறகு அவர்கள் பழுதுபார்ப்பு வேலைகளைச் செய்தார்கள்—அப்போதுதான் அந்தத் துளையையும் உருவாக்கினார்கள்."
"அப்படியானால் அது..."
“வெளியே போங்கள்!” என்று முகம் சிவக்கக் கத்தினார் யூரி நிகோலாயெவிச். அவர் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி நகர்ந்தபோது, ஒரு ‘அர்ஷின்’ (சுமார் 28 அங்குலங்கள்) அகலமுள்ள பெரிய, கிழிந்த துவாரத்தின் வழியாக, நீல வானத்தின் பின்னணியில் அமைந்திருந்த பக்கத்து தேவாலயத்தின் குவிமாடம் தெரிந்தது.
“அடக் கொடுமையே!”
“புதுப்பிப்பு வேலைக்கு முன்பு அது அங்கே இல்லை,” என்று விளக்கினார் இரண்டு அறைகளுக்குச் சொந்தக்காரரான அவர்—அவற்றில் ஒரு அறையில்தான் அந்தத் துளை இருந்தது. “ஆனால் அவர்கள் புதுப்பிப்பு வேலை செய்தபோது—அந்தத் துளையையும் ஏற்படுத்திவிட்டார்கள்.”
“ஆனால் அதை நிச்சயமாக அடைத்துவிடலாமே.”
“ஓ, இல்லை, நான் அதை அடைக்கப்போவதில்லை. அந்தச் சிறிய காகிதத் துண்டை எனக்கு அனுப்பியவரே அதை அடைத்துக்கொள்ளட்டும்.”
அவர் மீண்டும் தன் பைகளில் தடவிப் பார்த்தார், ஆனால் அந்தக் காகிதத் துண்டு கிடைக்கவில்லை.
“இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறுமாறு சொல்லி அவர்கள் அந்தக் காகிதத்தை அனுப்பியிருந்தார்கள்.”
“எங்கே செல்வதற்கு?”
“அந்தக் காகிதத்தில் இப்படி இருக்கிறது: ‘அது எங்கள் கவலையல்ல.’”
ஒன்றை ஒப்புக்கொள்கிறேன்: என் மனதிலிருந்து ஒரு பெரும் பாரம் நீங்கியது போல உணர்ந்தேன். ஆக, இந்தப் பிரச்சனை எனக்கு மட்டுமானதல்ல.
* * *
உண்மையில்: “வெளியேறுவது” என்றால் என்ன அர்த்தம்?! ஒரு இடம் சும்மா காலியாகவே இருந்துவிட முடியாது அல்லவா? யூரி நிகோலாயெவிச் வெளியேறுகிறார் என்றால், அவருக்குப் பதிலாக சிதோர் ஸ்டெபானிச் உள்ளே நுழையப்போகிறாரா? தெருவுக்கு வரும் யூரி நிகோலாயெவிச்சுக்கும் தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை தேவைப்படும்தானே? ஆனால் அந்தக் கூரைக்கு அடியில் ஏற்கனவே ஃபெடோசி கவ்ரிலோவிச் அமர்ந்திருந்தால் என்ன செய்வது? அப்படியானால் ஃபெடோசி கவ்ரிலோவிச்சுக்கு வெளியேற்ற அறிவிப்பு வருமா? ஃபெடோசி இவானின் இடத்தைப் பிடிக்கிறார், இவான் ஃபெராபோண்டின் இடத்தைப் பிடிக்கிறார், ஃபெராபோண்ட் பான்க்ராட்டியின் இடத்தைப் பிடிக்கிறார்...
இல்லை, மக்களே, அதெல்லாம் வெறும் அபத்தம்! * * *
ஆண்டவர் காலத்தில்... (அடுத்த அறையிலிருந்து ஒரு 'கொம்சோமோல்' [இளம் கம்யூனிஸ்ட்] குரல் கேட்கிறது: "அப்படி ஒன்றும் நடக்கவே இல்லை!!"), சரி, அது நடந்ததோ இல்லையோ—சுருக்கமாகச் சொன்னால், 1921-ல் மாஸ்கோவிற்கு வந்த பிறகு, 1922 மற்றும் 1923 ஆகிய ஆண்டுகள் முழுவதும், குடிமக்களே, நான் கடும் பொறாமையால் அவதிப்பட்டேன். குடிமக்களே, நான் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதன்—இதை நான் எந்தவிதப் போலியான அடக்கமும் இன்றிச் சொல்கிறேன். நான் வெறும் மூன்று நாட்களில் எனது பணிப் பதிவேட்டைப் (employment record book) பெற்றுவிட்டேன்; மற்ற திறமையற்றவர்கள் ஆறு மாதங்கள் காத்திருந்தது போலல்லாமல், நான் வெறும் ஆறு மணி நேரம் மட்டுமே—அதுவும் மூன்று முறை—வரிசையில் நின்றேன். நான் ஐந்து முறை வேலை பெற்றேன்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாவற்றையும் சாதித்தேன்—ஆனாலும், என்னை மன்னிக்கவும், என்னால் ஒரு குடியிருப்பை மட்டும் பெற முடியவில்லை. மூன்று அறைகள் கொண்டதோ, இரண்டு அறைகள் கொண்டதோ அல்லது ஒரு அறை கொண்டதோ—எதுவும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. வசிலி இவனோவிச்சுடன் அந்தப் புகழ்பெற்ற வசிப்பிட ஏற்பாட்டில் குடியேறிய பிறகு, நான் அங்கேயே சிக்கிக்கொண்டேன்.
(மேடைக்கு வெளியே யூரி நிகோலாயெவிச்சின் குரல்: "ஆனால் உங்களிடம் ஒரு அருமையான அறை இருக்கிறதே!!")
கிரேக்கத் துயர நாடகத்தின் பாடகர் குழுவைப் போல, வீடற்றவர்களின் குரல்:
— இது அ-அ-அநியாயம்!!!
சரி, நாம் விவாதிக்க வேண்டாம். உண்மை என்னவென்றால்: இதைவிடச் சிறந்த இடங்கள் இருக்கின்றன.
ஆகவே—நான் அங்கேயே சிக்கிக்கொண்டேன். அக்காலத்தில் உலகில் பல நிகழ்வுகள் நடந்தன; அவற்றில் ஒன்று—என்னை உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது—அந்த முழு... என்ன பெயர் அது? *சென்ட்ரோஜில்* (Tsentrozhil)... சுருக்கமாகச் சொன்னால், 1921–23 காலகட்டத்தில் வீட்டு ஒதுக்கீட்டு அனுமதியின் அடிப்படையில் அறைகளை வழங்கிய அந்த நபர்கள் மீதான வழக்கு விசாரணைதான் அது. அவர்களுக்கு எத்தனை ஆண்டுகள் தண்டனை கிடைத்தது என்று எனக்கு நினைவில்லை, ஆனால் அதைவிட இரு மடங்கு தண்டனை கிடைத்திருக்கலாம் என்று நான் வருந்துகிறேன். அதற்குப் பிறகு, அந்த முழு அமைப்பும்—என்ன பெயர் அது? 'ஜில்' [வீட்டு நிர்வாகம்] என்று நினைக்கிறேன்—கலைக்கப்பட்டது. *இஸ்வெஸ்தியா* (Izvestia) பத்திரிகையில் "தேடப்படுகிறது... தேடப்படுகிறது... தேடப்படுகிறது..." போன்ற விளம்பரங்கள் வரத் தொடங்கின, ஆனாலும் நான் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன். வீட்டு வசதிச் சலுகைகள் சமமற்ற முறையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதைக் கண்டு, பொறாமைத் தீயில் வெந்துபோய் நான் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்.
* * *
இதோ, இதையே பாருங்களேன். ஜினா (Zina) மிகச் சிறப்பாகத் தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருந்தாள். எப்படியோ, மாஸ்கோ நகரின் மையப்பகுதியிலேயே அவளுக்கு ஒரு அபார்ட்மெண்ட் கிடைத்தது; அது வெறும் அபார்ட்மெண்ட் மட்டுமல்ல, மூன்று அறைகள் கொண்ட ஒரு ரத்தினப் பெட்டகம் போன்ற வீடு. அங்கே ஒரு குளியல் தொட்டி, ஒரு சிறிய தொலைபேசி, ஒரு கணவர் என அனைத்தும் இருந்தன. மனுஷ்கா (Manyushka) எரிவாயு அடுப்பில் கட்லெட்டுகளைச் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்; அவளுக்கெனத் தனியாக ஒரு சிறிய அறையும் இருந்தது. அந்த அறைகளை அவள் எப்படித் தக்கவைத்துக்கொண்டாள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள, நான் கிட்டத்தட்ட ஜினாவின் கழுத்தில் கத்தியை வைத்தே மிரட்டினேன்.
அது ஒரு அற்புதம் என்றே சொல்லலாம்!
நான்கு அறைகள்—மூன்று பேர். அந்நியர்கள் யாரும் இல்லை.
ஒரு நாள், "வெளியேறுங்கள்!" என்று எழுதப்பட்ட ஒரு துண்டுச் சீட்டுடன் ஒரு நபர் லாரியில் வந்ததாக ஜினா என்னிடம் சொன்னாள்.
ஆனால் அவள்... வெளியேறவே இல்லை.
ஆ, ஜினா, ஜினா! நீ ஏற்கனவே திருமணமாகாதவளாக இருந்திருந்தால், நானே உன்னைத் திருமணம் செய்திருப்பேன். கடவுள் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன், நான் உன்னைத் திருமணம் செய்திருப்பேன்—அந்தச் சிறிய தொலைபேசிக்காகவும், அந்த எரிவாயு அடுப்பின் குமிழ்களுக்காகவும் உன்னைத் திருமணம் செய்திருப்பேன்—அப்படிச் செய்திருந்தால், பூமியில் எந்த சக்தியாலும் என்னை அந்த அபார்ட்மெண்டிலிருந்து வெளியே இழுத்திருக்க முடியாது.
ஜினா, நீ வெறும் பெண் மட்டுமல்ல, ஒரு வீராங்கனை!
இந்த உலகில் எல்லாவற்றையும் போலவே, அந்த லாரிகளின் காலமும் முடிவுக்கு வந்தது. அதனால் நிம்மதியாக இரு, ஜினுஷா (Zinusha).
* * *
நிக்கோலாய் இவனோவிச் (Nikolai Ivanovich) தனது இரண்டு மருமகள்கள் மூலம் அந்த நிலையைச் சமாளித்தார். அவர் மாகாணங்களுக்குக் கடிதம் எழுதினார், அந்த இரண்டு மருமகள்களும் வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களில் ஒருவர்—தனது பாட்டாளி வர்க்கப் பின்னணியை முழுமையாக நிரூபித்து—பல்கலைக்கழகத்தில் எப்படியோ இடம்பிடித்தார்; மற்றொருவர் நாடகப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். இவ்வளவு கடினமான காலக்கட்டத்தில் இரண்டு மருமகள்களின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டது நிக்கோலாய் இவனோவிச்சின் புத்திசாலித்தனமா?
புத்திசாலித்தனம் மட்டுமல்ல—அவர் ஒரு மேதை.
நிக்கோலாய் இவனோவிச்சிடம் ஆறு அறைகள் இருந்தன. மக்கள் வந்தார்கள்—சிலர் பிரீஃப்கேஸ்களுடன் (briefcases), சிலர் இல்லாமலும்—ஆனால் வெறுங்கையோடு திரும்பினார்கள். அந்த அபார்ட்மெண்ட் முழுவதும் மருமகள்களால் நிறைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு அறையிலும் ஒரு படுக்கை இருந்தது; வரவேற்பறையில் இரண்டு இருந்தன.
* * *
யஷா சமீபத்தில் தனக்கென ஒரு பெயரை உருவாக்கிக்கொண்டான். யஷா தன் அண்ணன்/தங்கை பிள்ளைகள் யாரையும் அங்கு அழைத்து வரவில்லை. பழையதாகிச் சிதிலமடைந்த (1918-ஐச் சேர்ந்தது என்று நினைக்கிறேன்) ஒரு குடியிருப்பு அனுமதியை வாசலில் ஒட்டிவிட்டு, அந்த 'ஸ்டுடியோ' (ஒரே அறை கொண்ட வீடு) வீட்டில் அவன் ஒருவனே வசித்து வந்தான்.
யஷா—நீ ஒரு மேதை!
* * *
அப்புறம் பாஷா...
போதும்!
* * *
காலம் செல்லச் செல்ல, நான் விஷயங்களை வகைப்படுத்தத் தொடங்கினேன். அந்த வகைப்பாடு மிகவும் எளிமையானது.
நல்ல வாழ்க்கை வாழ்பவர்களில் இரண்டு வகையானவர்கள் உள்ளனர்:
ஏற்கனவே ஏதோ ஒன்றை வைத்திருந்து, அதைத் தக்கவைத்துக்கொண்டவர்கள் (ஸினா, நிகோலாய் இவனோவிச், யஷா, பாஷா மற்றும் பலர்).
எதுவும் இல்லாத நிலையில் வந்து சேர்ந்து, பின்னர் ஏதோ ஒன்றைப் பெற்றவர்கள்.
உதாரணம்: பாக்கு (Baku) நகரிலிருந்து வரும் நர்சிஸ் இவனோவிச், உடனடியாக ஒரு அறக்கட்டளையின் தலைவராகிறார்; அரசுக்குச் சொந்தமான கட்டிடத்தில் இரண்டு அறைகளைப் (கேஸ் அடுப்பு வசதியுடன்) பெறுகிறார். பிறகு, தவிர்க்க முடியாமல், 'க்ளப்ஸ் ராணி' (Queen of Clubs) சீட்டு குறிக்கும் வகையிலான இதயக் கோளாறுகள் வருகின்றன; அதைத் தொடர்ந்து அலுவலகத்தில் சிக்கல், நீண்ட பயணம், மற்றும்—இறுதிக் கட்டமாக—'டைமண்ட்ஸ் ஏஸ்' (Ace of Diamonds) சீட்டு (பத்து; அல்லது பொதுமன்னிப்புத் திட்டத்தின் கீழ் இரண்டு—சுருக்கமாகச் சொன்னால், எட்டு). நர்சிஸின் இடத்தை சோகிஸ் பிடிக்கிறார். சோகிஸின் இடத்தை ஆபிராம் பிடிக்கிறார்; ஆபிராமின் இடத்தை ஃபியோதோர் பிடிக்கிறார்...
போதும்...
திட்டம்
நிச்சயமாக, இப்படியே தொடர முடியாது! காற்றில் பல திட்டங்கள் மிதக்கின்றன; அவற்றில், ஒரு குறிப்பிட்ட தேதிக்குள் இருவர் வெளியேறுவது தொடர்பான ஆவணங்களும், எப்படி... என்பது குறித்த தந்திரமான திட்டங்களும் அடங்கும்.
ஒரு திட்டம்
விஷயங்கள் இப்படியே தொடர முடியாது! பல திட்டங்கள் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருக்கின்றன; அவற்றில், ஒரு குறிப்பிட்ட தேதிக்குள் இருவர் வெளியேறுவது குறித்த காகிதத் துண்டுகள், ஃபெடுலாவை (Fedula) வெளியேற்றத் தீட்டப்படும் தந்திரமான சதித்திட்டங்கள், வாலண்டினை (Valentin) இடமாற்றம் செய்வது மற்றும் வாசிலியை (Vasily) வெளியேற்றுவது ஆகியவை அடங்கும்.
அவை எதற்கும் தீர்வல்ல.
எனது திட்டம் மட்டுமே சரியானது:
மாஸ்கோ மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.
மாஸ்கோவின் ஜன்னல்களில் "வாடகைக்கு" (FOR RENT) என்ற வாசகம் பொறித்த வெள்ளைக் காகிதங்கள் தோன்றும் போது,
எல்லாம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பும்.
வாழ்க்கை ஒருவித மாயாஜாலத் துன்பமாகத் தோன்றுவது நின்றுவிடும்—அது நடைபாதையில் உள்ள ஒரு பெட்டியின் மீது தூங்குபவர்களுக்கோ அல்லது எதிர்பாராத விதமாக வந்து சேர்ந்த மருமகள்களுடன் ஆறு அறைகளில் வசிப்பவர்களுக்கோ, யாருக்கும் அந்தத் துன்பம் இருக்காது.
பேரின்பம்
மாஸ்கோவே! வானளாவிய கட்டிடங்களில் நான் உன்னைக் காண்கிறேன்!
மாஸ்கோ, மே 1924
*நகனுனே* (Nakanune), மே 27, 1924
ஜூன் 12, 1924
@@@@####
Deepseek summary
"1920-களில் மாஸ்கோ" (Москва 20-х годов) என்பது மிஹைல் புல்காகோவ் 1924-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய ஒரு கட்டுரை ஆகும். இது அவர் 1921-1924 காலகட்டத்தில் மாஸ்கோவில் வாழ்ந்த அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
### கட்டுரையின் மையக் கருத்து
இந்தக் கட்டுரையின் மையக் கருப்பொருள் **"வீட்டுப் பிரச்சினை"** (квартирный вопрос) ஆகும். புரட்சிக்குப் பிந்தைய மாஸ்கோவில் வீட்டுப் பற்றாக்குறை எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தது என்பதை புல்காகோவ் தனது சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் விவரிக்கிறார்.
### முக்கிய அம்சங்கள்
**1. வீட்டுப் பற்றாக்குறையின் கொடுமை**
புல்காகோவ் தனது அனுபவத்தை நேரடியாக விவரிக்கிறார்: "நான் மாஸ்கோவை நீளவாக்கிலும் குறுக்காகவும் அலைந்து திரிந்தேன். நிறுவனங்கள் அமைந்திருந்த ஆறாவது மாடிகள் அனைத்திற்கும் ஏறினேன்". ஒரு நண்பருக்கு "அபார்ட்மெண்ட்" வழங்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது, ஆனால் அது உண்மையில் ஒரு இருண்ட, காற்றோட்டமற்ற இடத்தில், ஒட்டுப் பலகைகளால் ஐந்து "தொப்பிக் கட்டுப்பெட்டிகள்" போலப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு அறை மட்டுமே. அந்த மூன்று பேர் "ஒரு தொலைபேசிக் குழாயில்" வாழ்வது போல இருந்தது.
**2. பாழடைந்த குடியிருப்புகள்**
படிக்கட்டுகளில் கம்பிகள் இல்லை, சூப் சிந்திக் கிடக்கிறது, வெட்டப்பட்ட மின்சாரக் கம்பி பாம்பு போல தொங்குகிறது. ஜன்னல்களில் பாதி பலகைகளால் மூடப்பட்டிருந்தன. உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளுக்கு நடுவே நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.
**3. லிப்ட்களின் நிலை**
1922-ஆம் ஆண்டில், "இதய நோய் உள்ளவர்கள் மட்டுமே லிப்ட்டில் ஏறலாம்" என்று ஒரு விதி இருந்தது. ஆனால் உண்மையில் லிப்ட்கள் இயங்கவே இல்லை. எனவே இதய நோய் உள்ளவர்களும், ஆரோக்கியமானவர்களும் சமமாக ஆறாவது மாடி வரை நடந்தே ஏற வேண்டியிருந்தது.
**4. கூட்டு வாழ்க்கை (коммуналка)**
மெல்லிய ஒட்டுப் பலகைச் சுவர்களால் பிரிக்கப்பட்ட கூட்டு அபார்ட்மெண்ட்கள். ஒருவரின் கிசுகிசுப்பு கூட எல்லா "பெட்டிகளுக்கும்" கேட்கும். அண்டை அயலார் சண்டையிடுவது, சமையல் செய்வது, சத்தம் போடுவது — இவை அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன.
**5. வீட்டுப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு**
புல்காகோவ் தனது சொந்த அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதுகிறார்: அவர் மாஸ்கோவில் குடியேற முடியாமல் தவித்தபோது, நாதெஷ்டா க்ருப்ஸ்காயாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அவர் அதற்கு "கூட்டு வாழ்வுக்கான ஆணையை வழங்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்" என்று சிவப்பு மையால் எழுதி, "உல்யானோவா" என்று கையெழுத்திட்டார். இதன் மூலம் புல்காகோவ் ஒரு அறையைப் பெற்றார்.
### முக்கியத்துவம்
இந்தக் கட்டுரை புல்காகோவின் பிற்காலப் படைப்புகளுக்கு, குறிப்பாக "மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" நாவலுக்கு முன்னோடியாக அமைந்தது. அந்த நாவலில் வரும் "அபசகுன அபார்ட்மெண்ட்" (Нехорошая квартира) என்ற கருத்து, இந்தக் கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள புல்காகோவ் தனது மனைவியுடன் வசித்த பிக் சடோவாயா தெரு எண் 10, அபார்ட்மெண்ட் எண் 50-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டது. அந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் ஒரு மிலிசியா அதிகாரி, ஒரு பாட்டில் விற்பவர், ஒரு விபச்சாரி, ஒரு ரொட்டி சுடுபவர் என பல்வேறு வகையான அண்டை வீட்டார் இருந்தனர்.