வியாழக்கிழமையன்று இருந்த மனிதன்: ஒரு பயங்கரக் கனவு (1908)
கில்பர்ட் கீத் செஸ்டர்டன் எழுதியது
பிரிஸ்டல்
ஜே. டபிள்யூ. ஆரோஸ்மித், 11 குவே தெரு
லண்டன்
சிம்ப்கின், மார்ஷல், ஹாமில்டன், கென்ட் & கம்பெனி லிமிடெட்
1908-ல் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது.
எட்மண்ட் கிளெரிஹியூ பென்ட்லிக்கு.
மனிதர்களின் மனதில் ஒரு மேகம் சூழ்ந்திருந்தது, வானிலை ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது,
ஆம், நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது ஆன்மாவில் ஒரு நோயுற்ற மேகம் சூழ்ந்திருந்தது.
அறிவியல் சூனியத்தை அறிவித்தது, கலை சிதைவைப் போற்றியது;
உலகம் பழமையாகி முடிந்துவிட்டது: ஆனால் நீயும் நானும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்.
நம்மைச் சுற்றி விசித்திரமான வரிசையில் அவற்றின் ஊனமுற்ற தீய குணங்கள் வந்தன—
சிரிப்பை இழந்த காமம், வெட்கத்தை இழந்த பயம்.
விஸ்லரின் வெள்ளைக் கூந்தலைப் போல, நமது இலக்கற்ற இருளை ஒளிரச் செய்தது,
மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த வெள்ளைப் இறகை ஒரு இறகுக்கொத்தைப் போல பெருமையுடன் காட்டினார்கள்.
வாழ்க்கை என்பது மங்கிப்போகும் ஒரு ஈ, மரணம் என்பது கொட்டும் ஒரு ரீங்காரம்;
நீயும் நானும் இளமையாக இருந்தபோது, இந்த உலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் பழமையானதாக இருந்தது.
அவர்கள் கண்ணியமான பாவத்தைக் கூட பெயரிட முடியாத வடிவங்களாகத் திரித்தார்கள்:
மனிதர்கள் மானத்தைக் குறித்து வெட்கப்பட்டார்கள்; ஆனால் நாங்களோ வெட்கப்படவில்லை.
நாங்கள் பலவீனமானவர்களாகவும் முட்டாள்களாகவும் இருந்தபோதிலும், இப்படி நாங்கள் தோற்கவில்லை, இப்படி அல்ல;
அந்தக் கறுப்புப் பால் வானத்தை மறைத்தபோது, அவனுக்கு எங்களிடமிருந்து எந்தப் பாடல்களும் கிடைக்கவில்லை.
நாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்தோம்—எங்கள் மணல் கோட்டைகள் எங்களைப் போலவே பலவீனமாக இருந்தன,
அந்தக் கசப்பான கடலை உடைப்பதற்காக, அவை எவ்வளவு உயரமாகச் சென்றனவோ அவ்வளவு உயரமாக அவற்றைக் குவித்தோம்.
பலவண்ணக் கலவையில், அனைத்தும் சலசலப்புடனும் அபத்தமாகவும் இருந்த முட்டாள்களைப் போல,
தேவாலய மணிகள் அனைத்தும் ஓய்ந்திருந்தபோது, எங்கள் தொப்பியும் மணிகளும் கேட்கப்பட்டன.
நாங்கள் உதவியின்றி கோட்டையைக் காக்கவில்லை, எங்கள் சிறிய கொடிகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன;
சில இராட்சதர்கள் அந்த மேகத்தில் உழைத்து, அதை உலகிலிருந்து அகற்றினர்.
நாங்கள் கண்டெடுத்த புத்தகத்தை நான் மீண்டும் காண்கிறேன், வீசும் அந்த நேரத்தை நான் உணர்கிறேன்
மீன் வடிவ பாமனோக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் தூய்மையான விஷயங்களின் ஒரு கூக்குரல்;
கடந்துசெல்லும் காட்டுத்தீயைப் போல, அந்தப் பச்சை கார்னேஷன் வாடியது;
உலகெங்கும் வீசிய காற்றில் பத்து மில்லியன் புல் இலைகள் கர்ஜித்தன;
மழையில் ஒரு பறவை பாடுவது போல, இயல்பாகவும் இனிமையாகவும் திடீரென—
'துசிதலா' (Tusitala) வழியாக உண்மை வெளிப்பட்டது; வலியிலிருந்து இன்பம் பிறந்தது.
ஆம், சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் ஒரு பறவை பாடுவது போல, குளிர்ச்சியாகவும் தெளிவாகவும் திடீரென—
டுனெடினிலிருந்து சமோவாவிற்குச் செய்தி சென்றது; இருளிலிருந்து ஒளி பிறந்தது.
நாங்கள் இளமையாக இருந்தோம்; அவர்களின் கசப்பான மாயைகளை இறைவன் உடைத்தெறிவதைக் காணும் பேறு பெற்றோம்.
இறைவனும் நற்பண்பு கொண்ட குடியரசும் ஆயுதமேந்தி மீண்டும் வந்தன:
'மான்சோல்' (Mansoul - மனித ஆன்மா எனும் நகரம்) தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அது மீட்கப்பட்டதைக் கண்டோம்—
கண்ணால் காணாமலேயே, பார்வையற்றவர்களாக இருந்தும், நம்பிக்கைகொண்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்.
இது அந்தப் பழைய அச்சங்களைப் பற்றிய கதை; வெறுமையடைந்த நரகங்களைப் பற்றிய கதை—
இதன் உண்மையான பொருளை உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்?—
எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான அவமானத்தின் தெய்வங்கள் மனிதர்களை அச்சுறுத்தி, பின் சுக்குநூறாக உடைந்தன என்பது குறித்தும்,
எவ்வளவு பெரிய அரக்கர்கள் விண்மீன்களை மறைத்து நின்றும், ஒரு துப்பாக்கிச் சூட்டில் வீழ்ந்தனர் என்பது குறித்தும்!
எதிர்கொள்ள அஞ்சத்தக்க, ஆனால் துரத்தி விரட்ட எளிதான அந்த ஐயப்பாடுகள்—
ஓ, உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்?
நாங்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டே இரவைக் கடக்க நேரிட்ட அந்த ஐயப்பாடுகள்—
எங்கள் சிந்தனையில் விடியல் பிறக்கும் முன்பே, வீதிகளில் விடியல் பிறந்துவிட்டது.
இறைவனின் அருளால், நமக்கிடையே இப்போது உண்மையை வெளிப்படையாகப் பேச முடியும்;
ஆம், வேரூன்றி நிலைப்பதில் வலிமையும், முதிர்ச்சியடைவதில் நன்மையும் உள்ளன.
இறுதியில், எளிய வாழ்வின் உண்மைகளையும், இல்லறத்தையும், ஒரு கொள்கையையும் நாங்கள் கண்டடைந்தோம்;
இப்போது நான் இதை அச்சமின்றி எழுதலாம், நீங்களும் அச்சமின்றி வாசிக்கலாம்.
ஜி. கே. சி.
அத்தியாயம் I.
சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரு கவிஞர்கள்.
லண்டனின் மேற்குப் பகுதியில், சூரிய அஸ்தமன திசையில் அமைந்திருந்தது 'சாஃப்ரான் பார்க்' (Saffron Park) எனும் புறநகர்ப் பகுதி. அந்தி சாயும் வேளையில் வானில் தோன்றும் மேகக்கூட்டங்களைப் போலவே, இதுவும் ஒருவிதச் சிவப்பு நிறத்துடனும், ஒழுங்கற்ற அமைப்பிலும் காட்சியளித்தது. இது முழுவதும் பிரகாசமான செங்கற்களால் கட்டப்பட்டது; இதன் கட்டிட அமைப்பு விசித்திரமாகவும், அதன் வரைபடமே ஒரு கட்டுக்கடங்காத கற்பனை போலவும் இருந்தது. கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கட்டுமான ஒப்பந்ததாரரின் கற்பனையில் உருவான இந்தப் பகுதிக்கு, அவர் 'எலிசபெத்தன்' (Elizabethan) காலத்து பாணி என்றும், சில சமயம் 'குவீன் ஆன்' (Queen Anne) காலத்து பாணி என்றும் பெயரிட்டிருந்தார்; ஒருவேளை, இந்த இரு அரசர்களும் ஒருவரே என்று அவர் தவறாகக் கருதியிருக்கலாம்! இதை ஒரு 'கலைஞர்கள் குடியிருப்பு' என்று அழைப்பதில் நியாயம் இருந்தது, இருப்பினும் அங்கே குறிப்பிடத்தக்க வகையில் எந்தவொரு கலைப்படைப்பும் உருவானதில்லை. அறிவுசார் மையமாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் அவர்களின் முயற்சி சற்று தெளிவற்றதாக இருந்தாலும், அது ஒரு இனிமையான இடம் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. விசித்திரமான அந்தச் சிவப்பு நிற வீடுகளை முதன்முதலில் பார்க்கும் ஒரு அந்நியருக்கு, 'இத்தகைய வீடுகளில் வசிக்கும் மனிதர்கள் எவ்வளவு விசித்திரமான உடல் அமைப்பைக் கொண்டிருப்பார்கள்!' என்ற எண்ணமே தோன்றும். அவர்களை நேரில் சந்திக்கும்போதும், அந்த எண்ணம் பொய்யாகவில்லை. இந்தப் பகுதியை ஒரு ஏமாற்று வேலை என்று கருதாமல், ஒரு கனவு என்று எடுத்துக்கொண்டால், இது மிகவும் இனிமையான, ஏன், ஒரு முழுமையான இடமாகவே தோன்றும். அங்கே இருந்தவர்கள் உண்மையான 'கலைஞர்கள்' இல்லையென்றாலும், அந்த இடமே ஒரு கலைப்படைப்பாக இருந்தது. நீண்ட செந்நிற முடியும், துடுக்குத்தனமான முகமும் கொண்ட அந்த இளைஞன், உண்மையில் ஒரு கவிஞன் அல்ல; ஆனால், அவன் ஒரு கவிதையாகவே இருந்தான். அடர்த்தியான வெண் தாடியும், விசித்திரமான வெண் தொப்பியும் அணிந்த அந்த முதியவர், உண்மையில் ஒரு தத்துவஞானி அல்ல; ஆனால், மற்றவர்களிடம் தத்துவச் சிந்தனைகளைத் தூண்டும் ஒரு தூண்டுதலாக அவர் இருந்தார். முட்டை போன்ற வழுக்கைத் தலையும், பறவையைப் போன்ற மெல்லிய கழுத்தும் கொண்ட அந்த அறிவியல் மனிதர், தான் வெளிப்படுத்திய அந்த அறிவியல் பாவனைகளுக்கு எந்த வகையிலும் தகுதியானவர் அல்ல. உயிரியலில் அவர் புதிதாக எதையும் கண்டறியவில்லை; ஆனால், அவரை விட விசித்திரமான ஒரு உயிரினத்தை அவரால் எப்படித்தான் கண்டறிய முடிந்திருக்க முடியும்? இத்தகைய கோணத்தில் மட்டுமே இந்தப் பகுதியைப் பார்க்க முடியும்; இதை கலைஞர்கள் பணிபுரியும் இடமாக அல்லாமல், ஒரு நுணுக்கமான, முழுமை பெற்ற கலைப்படைப்பாகவே கருத வேண்டும். இதன் சமூகச் சூழலுக்குள் நுழையும் எவருக்கும், தான் ஏதோ ஒரு நகைச்சுவை நாடகத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வே ஏற்படும். குறிப்பாக, அந்தி சாயும் வேளையில் இந்த இடத்திற்கு ஒருவிதமான வசீகரமான, நிஜமற்ற தன்மை வந்து சேரும். அப்போது, விசித்திரமான வடிவமைப்பு கொண்ட கூரைகள் அந்தி வானத்தின் ஒளியில் இருண்ட நிழல்களாகத் தெரிய, அந்த வினோதமான கிராமமே மிதந்து செல்லும் மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தது. உள்ளூர் திருவிழாக் காலங்களில், குறிப்பாகச் சிறிய தோட்டங்களில் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு, குள்ளமான மரங்களில் தொங்கும் பெரிய சீன விளக்குகள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, பிரம்மாண்டமான பழங்களைப் போல ஜொலிக்கும்போது, இந்த மாயத்தன்மை இன்னும் தீவிரமாக உணரப்பட்டது. இத்தகைய மாலைகளில் ஒன்று, அந்த ஊர் மக்களால் இன்றும் மங்கலாக நினைவுகூரப்படுகிறது; அந்த மாலைப் பொழுதின் நாயகனாகத் திகழ்ந்தவர் அந்தச் செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர். அவர் நாயகனாக இருந்த மாலைப் பொழுதுகள் பல உண்டு. அவரது சிறிய பின்புறத் தோட்டத்தைக் கடந்து செல்பவர்கள், அவர் ஆண்களுக்கும், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கும் எதேச்சதிகாரமான தொனியில் அறிவுரைகளை வழங்கும் உரத்த குரலைக் கேட்க முடியும். இத்தகைய சூழலில் பெண்கள் காட்டிய அணுகுமுறை, அந்த இடத்தின் முரண்பாடுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. அங்குள்ள பெண்களில் பெரும்பாலானோர், ஒருவிதத்தில் 'சுதந்திரமானவர்கள்' என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள்; ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டவர்கள். இருப்பினும், இந்த 'நவீன' பெண்கள், சாதாரணப் பெண்கள் ஒருபோதும் செய்யாத ஒரு வியக்கத்தக்க செயலைச் செய்தனர்—அதாவது, ஒரு ஆண் பேசும்போது அதைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, உண்மையில் (ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில்) கவனிக்கப்பட வேண்டிய மனிதர்தான்; அவர் பேசி முடித்த பிறகு, அதைக் கேட்டுச் சிரிப்பவர்கள் கூட, அவர் சொன்னவற்றைக் கவனித்திருந்தனர். கலைக்கும் சட்டத்திற்கும் இடையிலான பழைய விவாதங்களை, அவர் ஒருவிதமான துணிச்சலான, புத்துணர்ச்சியான பாணியில் முன்வைத்தார்; அது கேட்பவர்களுக்கு ஒரு கண நேர மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அவரது தோற்றத்தில் இருந்த விசித்திரமான தனித்தன்மையும் அவருக்கு உதவியது; அவர் அதைத் தனது செல்வாக்கை வளர்த்துக்கொள்ளச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். நடுவில் வகிடெடுத்த அவரது அடர் செந்நிற முடி, பார்ப்பதற்கு ஒரு பெண்ணின் முடியைப் போலவே இருந்தது; 'ப்ரீ-ராஃபலைட்' (Pre-Raphaelite) ஓவியங்களில் வரும் கன்னியரின் கூந்தலைப் போல மென்மையாகச் சுருண்டு கிடந்தது. ஆனால், அந்தத் தூய்மையான, புனிதமான முக அமைப்பிற்குள், திடீரென அகலமான, முரட்டுத்தனமான முகத் தோற்றம் வெளிப்பட்டது; அவரது தாடை முன்னோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருக்க, அதில் ஒருவிதமான ஏளனமான, அலட்சியமான பாவனை இருந்தது. இந்த முரண்பட்ட தோற்றம், நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட அந்த ஊர் மக்களின் உணர்வுகளை ஒரே நேரத்தில் கிளர்ச்சியடையச் செய்யவும், அதே சமயம் அச்சமூட்டவும் செய்தது. அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு நடமாடும் அவமதிப்பு போலவும், தேவதையும் குரங்கும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான கலவை போலவும் இருந்தார். இந்த குறிப்பிட்ட மாலைப்பொழுது, வேறெதற்காகவும் இல்லையென்றாலும், அந்த இடத்தில் நிகழ்ந்த விசித்திரமான சூரிய அஸ்தமனத்திற்காகவே நினைவுகூரப்படும். அது உலகத்தின் முடிவைப் போலவே இருந்தது. வானம் முழுவதுமே ஏதோ ஒரு தெளிவான, தொட்டு உணரக்கூடிய இறகுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது; வானம் முழுவதும் இறகுகளால் நிறைந்திருந்தது என்றும், அந்த இறகுகள் முகத்தைத் தீண்டிச் செல்வது போல இருந்தன என்றும் மட்டுமே சொல்ல முடியும். வானத்தின் பெரும்பகுதி சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது; அதில் ஊதா, மென் ஊதா, இயல்புக்கு மாறான இளஞ்சிவப்பு அல்லது வெளிர் பச்சை போன்ற விசித்திரமான நிறங்கள் கலந்திருந்தன. ஆனால், மேற்கு திசையை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல, அந்த காட்சி விவரிக்க முடியாத அளவிற்கு மாறியது—ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாகவும், தீவிரமான உணர்வு கொண்டதாகவும் மாறியது. இறுதியாக, நெருப்புச் சிவப்பு நிறத்திலான அந்த இறகுகள் சூரியனை மறைத்துக்கொண்டன; பார்ப்பதற்கு அது கண்களால் காண முடியாத அளவிற்கு உன்னதமான ஒன்றாக இருந்தது. அந்த முழு வானமும் பூமிக்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அது ஏதோ ஒரு தீவிரமான ரகசியத்தை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவது போலத் தோன்றியது. அந்த வானமே ஒரு ரகசியமாக இருந்தது. அது, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் மீதான பற்றின் ஆன்மாவாக விளங்கும், அந்த அற்புதமான 'சிறிய தன்மையை' வெளிப்படுத்தியது. வானமே கூட சிறியதாகத் தெரிந்தது.
அந்த மாலைப்பொழுதை, அந்த அழுத்தமான வானத்தின் காரணமாகவே நினைவில் வைத்திருக்கும் சில குடியிருப்பாளர்கள் அங்கு இருக்கலாம். இன்னும் சிலர், அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வின் தொடக்கமாக அமைந்ததால் அதை நினைவில் வைத்திருக்கலாம்...சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரண்டாவது கவிஞராக ஒருவர் தோன்றினார். நீண்ட காலமாக, அந்தச் சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கொண்ட புரட்சியாளர் எவ்விதப் போட்டியுமின்றித் தனித்து இயங்கி வந்தார்; ஆனால், அந்த அந்தி சாயும் வேளையில், அவரது தனிமை திடீரென முடிவுக்கு வந்தது. கேப்ரியல் சைம் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட அந்தப் புதிய கவிஞர், பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாந்தமான தோற்றம் கொண்டிருந்தார்; அவருக்கு மென்மையான, கூர்மையான தாடியும், மங்கலான மஞ்சள் நிறத் தலைமுடியும் இருந்தன. இருப்பினும், அவர் பார்ப்பதை விட அவ்வளவு சாந்தமானவர் அல்ல என்ற எண்ணம் அனைவரிடமும் எழுந்தது. அவர் அங்கு வந்தவுடனேயே, ஏற்கனவே அங்கிருந்த கவிஞர் கிரிகோரியுடன் கவிதையின் இயல்பு குறித்த விவாதத்தில் ஈடுபட்டு, அவருடன் முரண்பட்டார். தான் சட்டத்திற்கும் ஒழுங்கிற்கும் உரிய கவிஞர் என்றும், இன்னும் சொல்லப்போனால், கண்ணியமான வாழ்வியலைப் போற்றும் கவிஞர் என்றும் அவர் கூறினார். இதைக் கேட்ட சாஃப்ரான் பார்க் வாசிகள் அனைவரும், அவர் ஏதோ கற்பனைக்கு எட்டாத வானத்திலிருந்து திடீரென கீழே விழுந்து வந்தது போல அவரை உற்று நோக்கினர்.
உண்மையில், அராஜகவாதியான கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தார்.
"மேகங்களும் கொடூரமான நிறங்களும் நிறைந்த இத்தகைய இரவில்தான், 'கண்ணியமான கவிஞர்' எனும் விசித்திரமான பிறவி பூமிக்கு வந்திருக்க வேண்டும்," என்று அவர் தனது வழக்கமான கவித்துவமான பாணியில் கூறினார். "நீ சட்டத்திற்கு உரிய கவிஞர் என்று சொல்கிறாய்; ஆனால், இதுவே முரண்பாடான ஒரு கூற்று. நீ இந்தத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த அந்த இரவில், வால் நட்சத்திரங்களோ அல்லது நிலநடுக்கங்களோ ஏற்படவில்லையே என்றுதான் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!"
சாந்தமான நீல நிறக் கண்களையும், வெளிறிய கூர்மையான தாடியையும் கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், கிரிகோரியின் இந்தச் சொற்கள் எனும் இடிமுழக்கங்களை ஒருவித அடக்கமான தீவிரத்தன்மையுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அந்த இடத்தில் இருந்த மூன்றாவது நபரான கிரிகோரியின் சகோதரி ரோசமண்ட்—அவளுக்கும் தன் சகோதரனைப் போலவே சிவப்பு நிறத் தலைமுடி இருந்தது, ஆனால் அவளது முகம் அவனை விட கனிவானதாக இருந்தது—தனது சகோதரனின் பேச்சைக் கேட்டு, வியப்பும் அதிருப்தியும் கலந்த உணர்வுடன் சிரித்தாள்.
கிரிகோரி மீண்டும் உற்சாகத்துடன், ஒரு மேடைப் பேச்சாளரைப் போலத் தொடர்ந்தார்:
"ஓர் கலைஞனும் அராஜகவாதியும் ஒன்றே!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "சொற்களை நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் மாற்றி அமைத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு அராஜகவாதி என்பவன் ஒரு கலைஞன். குண்டு வீசும் மனிதன் ஒரு கலைஞன்; ஏனெனில், அவன் மற்ற அனைத்தையும் விட ஒரு உன்னதமான தருணத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறான். உருவமற்ற சில சாதாரணக் காவலர்களின் உடல்களை விட, ஒரு கணப்பொழுதில் வெடிக்கும் பிரகாசமான ஒளியும், இடி முழக்கத்தைப் போன்ற ஒரு பேரொலியும் எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்பதை அவன் உணர்ந்திருக்கிறான். ஒரு கலைஞன் எந்த அரசாங்கத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை, எந்த மரபுகளையும் ஏற்பதில்லை. கவிஞன் குழப்பத்தில் மட்டுமே இன்பம் காண்கிறான். அப்படி இல்லையென்றால், இந்த உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம் 'அண்டர்கிரவுண்ட் ரயில்வே' (Underground ரயில்) ஆகத்தான் இருந்திருக்கும்."
"உண்மைதான்," என்றார் திரு. சைம்.
"அபத்தமான பேச்சு!" என்றார் கிரிகோரி. மற்றவர்கள் இது போன்ற முரண்பாடான கருத்துகளை முன்வைக்கும்போது, அவர் மிகவும் பகுத்தறிவுடன் பேசுவார். "ரயில்களில் பயணம் செய்யும் எழுத்தர்களும் தொழிலாளர்களும் ஏன் இவ்வளவு சோகமாகவும் சோர்வாகவும் இருக்கிறார்கள்? ஏன் இவ்வளவு மிகுந்த சோகத்துடனும் சோர்வுடனும் காணப்படுகிறார்கள்? சொல்கிறேன் கேளுங்கள். ஏனென்றால், தாங்கள் பயணிக்கும் ரயில் சரியான பாதையில்தான் செல்கிறது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். தாங்கள் எந்த இடத்திற்கு டிக்கெட் எடுத்தார்களோ, அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்துவிடுவோம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். 'ஸ்லோன் ஸ்கொயர்' (Sloane Square) நிலையத்தைக் கடந்த பிறகு, அடுத்த நிலையம் 'விக்டோரியா' (Victoria) தான், அது விக்டோரியா மட்டுமே என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை, அடுத்த நிலையம் எதிர்பாராத விதமாக 'பேக்கர் ஸ்ட்ரீட்' (Baker Street) என்று இருந்தால்... என்னவொரு பேரானந்தம்! அவர்களின் கண்கள் நட்சத்திரங்களைப் போல ஜொலிக்கும், அவர்களின் ஆன்மா மீண்டும் ஏதேன் தோட்டத்திற்குச் சென்றது போல உணரும்!"
"உண்மையில், கவித்துவமற்றவர் நீங்கள்தான்," என்று பதிலளித்தார் கவிஞரான சைம். எழுத்தர்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால், அவர்கள் உங்கள் கவிதைகளைப் போலவே உரைநடையாகத்தான் இருக்க முடியும். இலக்கைத் துல்லியமாகத் தாக்குவது அரிதான, விசித்திரமான விஷயம்; அதைத் தவறவிடுவது அப்பட்டமான, வெளிப்படையான விஷயம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய அம்பால் தொலைவில் உள்ள ஒரு பறவையைத் தாக்கும்போது அது காவியமாகிறது என்று நாம் உணர்கிறோம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய இயந்திரத்துடன் தொலைவில் உள்ள ஒரு நிலையத்தைத் தாக்குவதும் காவியம்தானே? குழப்பம் மந்தமானது; ஏனென்றால் குழப்பத்தில் ரயில் உண்மையில் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லக்கூடும், பேக்கர் தெருவுக்கோ அல்லது பாக்தாத்துக்கோ. ஆனால் மனிதன் ஒரு மந்திரவாதி, அவனது முழு மந்திரமும் இதில்தான் உள்ளது, அவன் விக்டோரியா என்று சொல்கிறான், இதோ! அது விக்டோரியாவாக இருக்கிறது. இல்லை, உங்கள் வெறும் கவிதை மற்றும் உரைநடைப் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் பெருமிதக் கண்ணீருடன் ஒரு கால அட்டவணையைப் படிக்கிறேன். மனிதனின் தோல்விகளை நினைவுகூரும் உங்கள் பைரனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவனது வெற்றிகளை நினைவுகூரும் பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள். பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள், நான் சொல்கிறேன்!
"நீங்கள் போக வேண்டுமா?" என்று கிரிகோரி கிண்டலாகக் கேட்டான்.
"நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்," என்று சைம் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் தொடர்ந்தார், "ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு ரயில் உள்ளே வரும்போதும், அது முற்றுகையிடுபவர்களின் பீரங்கித் தளங்களை உடைத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதாகவும், மனிதன் குழப்பத்திற்கு எதிரான ஒரு போரில் வெற்றி பெற்றிருப்பதாகவும் நான் உணர்கிறேன். ஸ்லோன் சதுக்கத்தை விட்டு வெளியேறியதும் ஒருவர் விக்டோரியாவுக்குத்தான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் இழிவாகச் சொல்கிறீர்கள். அதற்குப் பதிலாக ஆயிரம் காரியங்களைச் செய்யலாம் என்றும், நான் உண்மையிலேயே அங்கு வரும்போதெல்லாம் மயிரிழையில் தப்பித்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வு எனக்கு ஏற்படுகிறது என்றும் நான் சொல்கிறேன். மேலும், காவலர் 'விக்டோரியா' என்ற வார்த்தையைக் கூச்சலிடுவதைக் கேட்கும்போது, அது அர்த்தமற்ற வார்த்தை அல்ல. எனக்கு அது, வெற்றியை அறிவிக்கும் ஒரு தூதுவனின் கூக்குரல். எனக்கு அது உண்மையிலேயே 'விக்டோரியா'; அது ஆதாமின் வெற்றி."
கிரிகோரி தனது கனமான, சிவந்த தலையை ஒரு மெதுவான, சோகமான புன்னகையுடன் அசைத்தார்.
"அப்படியிருந்தும் கூட," அவர் கூறினார், "நாங்கள் கவிஞர்கள் எப்போதும் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்போம், 'நீங்கள் அங்கு வந்துவிட்ட நிலையில், இப்போது விக்டோரியா என்பது என்ன?'" விக்டோரியா புதிய ஜெருசலேம் போன்றது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். புதிய ஜெருசலேம் விக்டோரியாவைப் போலவே இருக்கும் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆம், சொர்க்கத்தின் வீதிகளில்கூட கவிஞன் மனநிறைவின்றி இருப்பான். கவிஞன் எப்போதுமே கிளர்ச்சியில் இருக்கிறான்.
"மீண்டும் அதே பேச்சு," என்று எரிச்சலுடன் கூறினான் சைம், "கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதில் என்ன கவித்துவமான அம்சம் இருக்கிறது? கடல் பயணத்தின்போது வாந்தி எடுப்பதைக் கூட கவித்துவமானது என்று சொல்லலாமே! வாந்தி எடுப்பது என்பது ஒரு கிளர்ச்சிதானே. மிக இக்கட்டான சில தருணங்களில் வாந்தி எடுப்பதோ அல்லது கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதோ ஆரோக்கியமான செயலாக இருக்கலாம்; ஆனால், இவை எப்படி கவித்துவமானவை என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை. பொதுப்படையாகச் சொன்னால், கிளர்ச்சி என்பது அருவருப்பானது—அது வெறும் வாந்தி எடுப்பது போன்றதுதான்."
அந்தப் பெண் ஒரு கணம் முகம் சுளித்தாள்...அது ஒரு விரும்பத்தகாத சொல், ஆனால் சைம் மிகுந்த ஆவேசத்தில் இருந்ததால் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
"எல்லாம் சரியாக நடப்பதுதான் கவித்துவமானது!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார். "உதாரணமாக, நம் செரிமான மண்டலம் மிக அமைதியாகவும் புனிதமாகவும் சரியாகச் செயல்படுவது—இதுதான் அனைத்துக் கவிதைகளுக்கும் அடிப்படை. ஆம், உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம்—பூக்களை விட, நட்சத்திரங்களை விட—மிகவும் கவித்துவமானது எது தெரியுமா? உடல்நலக் குறைவு இல்லாமல் இருப்பதுதான்!"
"உண்மையிலேயே," என்று கிரிகோரி ஏளனமான தொனியில் கூறினார், "நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் உதாரணங்கள்..."
"மன்னிக்கவும்," என்று சைம் கடுமையாகக் கூறினார், "நாம் எல்லா மரபுகளையும் ஒழித்துவிட்டோம் என்பதை மறந்துவிட்டேன்."
முதல் முறையாக, கிரிகோரியின் நெற்றியில் ஒரு சிவப்புத் தழும்பு தோன்றியது.
"இந்த புல்வெளியில் நின்றுகொண்டு, நான் சமூகத்தையே புரட்டிப் போட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.
சைம் அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்து, இனிமையாகப் புன்னகைத்தார்.
"இல்லை, நான் அப்படி எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், உங்கள் அராஜகக் கொள்கையில் (anarchism) நீங்கள் உண்மையாகவே தீவிரமாக இருந்தால், நீங்கள் செய்ய வேண்டியது அதைத்தான் என்று நினைக்கிறேன்."
கிரிகோரியின் பெரிய, காளை போன்ற கண்கள் கோபமடைந்த சிங்கத்தைப் போல சட்டென்று இமைத்தன; அவரது சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கூட சிலிர்த்து எழுந்தது போலத் தோன்றியது.
"அப்படியானால்," என்று அவர் ஆபத்தான குரலில் கேட்டார், "எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?"
"என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று சைம் கேட்டார்.
"எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லையா?" என்று கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு கிரிகோரி கூச்சலிட்டார்.
"என் அன்ப நண்பரே!" என்று கூறிவிட்டு, சைம் அங்கிருந்து மெல்ல நடந்து சென்றார்.
ரோசமண்ட் கிரிகோரி இன்னும் அவருடனேயே இருப்பதைக் கண்டு, அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்; அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியும் அவருக்குள் ஏற்பட்டது.
"திரு. சைம்," என்று அவர் கேட்டார், "உங்களைப் போலவும் என் சகோதரரைப் போலவும் பேசுபவர்கள், தாங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டுதான் பேசுகிறார்களா? இப்போது நீங்கள் சொன்னதை நீங்கள் உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்தித்தான் சொல்கிறீர்களா?"
சைம் புன்னகைத்தார்.
"நீங்கள் எப்படி?" என்று அவர் திருப்பிக் கேட்டார்.
"அதற்கு என்ன அர்த்தம்?" என்று அந்தப் பெண் தீவிரமான கண்களுடன் கேட்டாள். "அன்புள்ள மிஸ் கிரிகோரி," என்று சைம் மென்மையாகக் கூறினார், "நேர்மை மற்றும் நேர்மையின்மை என்பவற்றில் பல வகைகள் உள்ளன. நீங்கள் உப்பைக் கேட்டுப் பெறும்போது 'நன்றி' என்று சொல்கிறீர்கள்; அப்போது நீங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. 'உலகம் உருண்டையானது' என்று நீங்கள் கூறும்போது, அதை முழுமையாக உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. அது உண்மைதான், ஆனால் நீங்கள் அதை உணர்ந்து சொல்வதில்லை. சில சமயங்களில், உங்கள் சகோதரரைப் போன்ற ஒருவர், தான் உண்மையிலேயே உணர்ந்து சொல்லக்கூடிய ஒரு விஷயத்தைக் கண்டடைகிறார். அது அரை உண்மையாகவோ, கால் உண்மையாகவோ அல்லது பத்தில் ஒரு பங்கு உண்மையாகவோ இருக்கலாம்; ஆனால், அந்த விஷயத்தை அவர் ஆழமாக உணர்ந்திருப்பதால், அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் அவர் உணர்ந்ததை விடவும் அதிகமாக வெளிப்படுகின்றன."
அவர் தனது புருவங்களைச் சுருக்காமல், நேராக சைமைப் பார்த்தார். அவரது முகம் தீவிரமாகவும், அதே சமயம் வெளிப்படையாகவும் இருந்தது. மிகவும் அலட்சியமான பெண்ணுக்குள்ளும் கூட, ஆழ்மனதில் ஒரு பொறுப்புணர்வு இருக்கும்—அதுதான் தாய்மை கலந்த கண்காணிப்பு; இது இந்த உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே இருந்து வரும் ஒன்று.
"அப்படியானால், அவர் உண்மையிலேயே ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) தானா?" என்று அவர் கேட்டார்.
"நான் குறிப்பிட்ட அந்த அர்த்தத்தில் மட்டும்தான்," என்று சைம் பதிலளித்தார்; "அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அந்த 'அர்த்தமற்ற' அர்த்தத்தில்!"
அவர் தனது அகன்ற புருவங்களைச் சுருக்கி, சட்டென்று கேட்டார்—
"அவர் உண்மையிலேயே... குண்டுகளையோ அல்லது அது போன்ற எதையோ பயன்படுத்த மாட்டார் அல்லவா?"
சைம் உரக்கச் சிரித்தார்; அவரது மெலிந்த, சற்று பகட்டான தோற்றத்திற்கு அந்தச் சிரிப்பு மிகவும் பெரியதாகத் தெரிந்தது.
"ஐயோ, நிச்சயமாக இல்லை!" என்று அவர் கூறினார், "அப்படியெல்லாம் செய்வதென்றால், அதை அடையாளம் தெரியாதபடி (அநாமதேயமாகத்தான்) செய்ய வேண்டும்!"
இதைக் கேட்டதும், அவரது உதடுகளின் ஓரங்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. கிரிகோரியின் விசித்திரமான குணத்தைப் பற்றியும், அதே சமயம் அவர் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார் என்பது குறித்தும் அவருக்கு ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
சைம் அவருடன் தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த இருக்கை வரை நடந்து சென்றார், தொடர்ந்து தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் ஒரு நேர்மையான மனிதர்; மேலோட்டமான பகட்டான நடத்தைகளுக்குப் பின்னால், அடிப்படையில் அவர் மிகவும் பணிவானவர். உண்மையில், பணிவான மனிதர்கள்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்; ஆனால், அகங்காரம் கொண்டவர்கள் எப்போதும் தங்களைக் கவனமாக, கட்டுக்கோப்பாக வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர் கண்ணியமான வாழ்க்கை முறையை, மிகுந்த தீவிரத்துடனும் மிகைப்படுத்தியும் ஆதரித்தார். ஒழுங்கையும் முறையான நடத்தையையும் பாராட்டுவதில் அவர் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் பேசினார். அந்தச் சூழல் முழுவதும் லிலாக் மலர்களின் மணம் பரவியிருந்தது. தொலைதூர வீதி ஒன்றிலிருந்து, மிக மெல்லியதாக ஒரு இசைக்கருவி (barrel-organ) ஒலிக்கத் தொடங்கியது. தான் பேசிய வீரவசனங்கள், இந்த உலகத்திற்கு அடியிலிருந்தோ அல்லது அப்பாலிருந்தோ வரும் அந்தச் சிறிய இசைக்கு ஏற்ப இயங்குவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.
அவர் அந்தப் பெண்ணின் செந்நிற முடியையும், கலகலப்பான முகத்தையும் பார்த்தபடி சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பிறகு, இத்தகைய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கலந்துரையாட வேண்டும் என்று கருதி, இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். ஆனால், அந்தத் தோட்டம் முழுவதுமே காலியாக இருப்பதைக் கண்டு அவர் வியப்படைந்தார். அங்கிருந்த அனைவரும் முன்பே சென்றுவிட்டனர்; அவரும் ஒருவித அவசரமான மன்னிப்பு கோரிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார். அவர் அங்கிருந்து புறப்படும்போது, ஏதோ ஒரு மது மயக்கத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவருக்குள் இருந்தது; அதை அவரால் பிறகு விளக்க முடியவில்லை. அதன் பிறகு நடந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகளில் அந்தப் பெண்ணுக்கு எந்தப் பங்கும் இருக்கவில்லை; அவருடைய கதை முழுமையாக முடியும் வரை அவர் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை. இருப்பினும், விவரிக்க முடியாத ஏதோ ஒரு விதத்தில், அவர் மேற்கொண்ட அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான சாகசங்கள் முழுவதிலும், ஒரு இசைத் தொடரைப் போல அந்தப் பெண் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தார். அந்த இருண்ட, குழப்பமான இரவு நிகழ்வுகளில், அவருடைய விசித்திரமான செந்நிற முடி ஒரு சிவப்பு நூலைப் போல ஊடுருவிச் சென்றது. ஏனெனில், அதன் பிறகு நடந்தவை நம்ப முடியாத அளவுக்கு விசித்திரமாக இருந்தன; அவை ஒரு கனவாகவே இருந்திருக்கலாம் என்று சொல்லுமளவுக்கு அவை விசித்திரமானவை.
சைம் (Syme) நட்சத்திரங்கள் மின்னும் வீதிக்கு வந்தபோது, அந்த இடம் அப்போது காலியாக இருந்தது. அந்த அமைதி, உயிரற்ற அமைதி அல்ல, ஏதோ ஒரு வகையில் அது ஒரு 'உயிருள்ள' அமைதி என்பதை அவர் உணர்ந்தார். கதவுக்கு வெளியே ஒரு தெருவிளக்கு இருந்தது; அதன் ஒளி, அவருக்குப் பின்னால் இருந்த வேலியின் மீது சாய்ந்திருந்த மரத்தின் இலைகளைப் பொன்னிறமாக மாற்றியிருந்தது. அந்த விளக்குக் கம்பத்திலிருந்து சுமார் ஒரு அடி தொலைவில், கம்பத்தைப் போலவே அசையாமல், உறுதியாக நின்றுகொண்டிருந்தது ஒரு உருவம். அவர் அணிந்திருந்த உயரமான தொப்பியும், நீண்ட கோட்டும் கருப்பு நிறத்தில் இருந்தன; நிழல் படிந்திருந்த அவருடைய முகமும் கிட்டத்தட்ட கருமையாகவே தெரிந்தது. ஒளியின் பின்னணியில் தெரிந்த அவருடைய தீ போன்ற செந்நிற முடியும், அவர் நின்றிருந்த ஆக்ரோஷமான தோரணையும், அவர் கவிஞர் கிரிகோரி (Gregory) என்பதை உணர்த்தின. கையில் வாளுடன் தன் எதிரிக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு முகமூடி அணிந்த வீரனைப் போல அவர் காட்சியளித்தார்.
அவர்...அவர் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் வணக்கம் செலுத்த, சைம் அதற்குச் சற்று முறைப்படியான பதிலளித்தார்.
"நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்," என்றார் கிரிகோரி. "சிறிது நேரம் பேசலாமா?"
"நிச்சயமாக. எதைப் பற்றி?" என்று ஒருவித மெல்லிய வியப்புடன் கேட்டார் சைம்.
கிரிகோரி தன் கைத்தடியால் முதலில் அந்த மின்விளக்குக் கம்பத்தையும், பிறகு மரத்தையும் தட்டினார்.
"இதைப் பற்றியும் இதைப் பற்றியும் தான்," என்று அவர் உரக்கக் கூறினார்; "ஒழுங்கு மற்றும் அராஜகம் குறித்து. இதோ, உங்கள் அருமைக்குரிய 'ஒழுங்கு'—அந்த மெலிந்த, இரும்பாலான, அசிங்கமான, மலடான மின்விளக்குக் கம்பம்! அங்கே பாருங்கள், 'அராஜகம்'—செழுமையானது, உயிர்ப்புள்ளது, தன்னைத்தானே பெருக்கிக்கொள்பவை—பச்சை மற்றும் பொன்னிறத்தில் ஜொலிக்கும் அந்த அராஜகம்!"
"இருப்பினும்," என்று பொறுமையுடன் பதிலளித்தார் சைம், "தற்போதைய சூழலில், அந்த மின்விளக்கின் ஒளியில்தான் நீங்கள் மரத்தைப் பார்க்கிறீர்கள். அந்த மரத்தின் ஒளியில் நீங்கள் எப்போதாவது இந்த மின்விளக்கைப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது." சற்று இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் தொடர்ந்தார், "இருட்டில் இங்கே நின்று கொண்டிருந்தது, நம்முடைய அந்தச் சிறிய விவாதத்தைத் தொடர மட்டும்தானா?"
"இல்லை," என்று தெருவே அதிரும் குரலில் கத்தினார் கிரிகோரி, "நான் விவாதத்தைத் தொடர இங்கே நிற்கவில்லை; அதை என்றென்றைக்குமாக முடித்துவிடவே நின்றேன்."
மீண்டும் அமைதி நிலவியது. ஒன்றும் புரியவில்லை என்றாலும், ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த சைம், கவனமாகக் கேட்கலானார். கிரிகோரி மென்மையான குரலிலும், சற்று குழப்பமூட்டும் புன்னகையுடனும் பேசத் தொடங்கினார்.
"திரு. சைம்," என்றார் அவர், "இன்று மாலை நீங்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காரியத்தைச் செய்தீர்கள். மனிதனாகப் பிறந்த எவராலும் இதுவரை செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தை, நீங்கள் எனக்கு எதிராகச் செய்திருக்கிறீர்கள்."
"அப்படியா!"
"இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது," என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார் கிரிகோரி, "இன்னொருவர் இதைச் செய்திருக்கிறார். சௌத்தெண்டில் (Southend) இருந்த ஒரு சிறிய நீராவிப் படகின் கேப்டன்—சரியாகச் சொன்னால் அவர்தான். நீங்கள் என்னை எரிச்சலடையச் செய்துவிட்டீர்கள்."
"மிகவும் வருந்துகிறேன்," என்று தீவிரமான தொனியில் பதிலளித்தார் சைம்.
"எனது கோபமும், நீங்கள் செய்த அவமதிப்பும் எவ்வளவு கொடூரமானவை என்றால், ஒரு மன்னிப்பால் கூட அவற்றை ஈடு செய்ய முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது," என்றார் கிரிகோரி, மிகுந்த அமைதியுடன். "எந்த ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையாலும் இதைத் துடைத்தெறிய முடியாது. நான் உன்னைக் கொன்றுவிட்டாலும் கூட, இதை என்னால் அழிக்க முடியாது. அந்த அவமானத்தைத் துடைக்க ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது, அந்த வழியைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். என் உயிரையும் கௌரவத்தையும் கூட இழக்க நேரிட்டாலும் சரி, நீ சொன்னது தவறு என்பதை உனக்கு நிரூபித்துக் காட்டப் போகிறேன்."
"நான் சொன்னதில் என்ன தவறு?"
"நான் ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) என்பதில் எனக்கு உண்மையான ஈடுபாடு இல்லை என்று நீ சொன்னாய்."
"ஈடுபாட்டில் பல நிலைகள் உண்டு," என்று பதிலளித்தான் சைம். "நீ சொன்ன கருத்துக்கள் சொல்லப்பட வேண்டியவை என்று நீ நம்பினாய் என்பதிலும், ஒரு முரண்பாடான கூற்று (paradox) கவனிக்கப்படாமல் போன உண்மையை மக்கள் முன் கொண்டு வரும் என்று நீ கருதினாய் என்பதிலும், உனக்கு முழுமையான நேர்மை இருந்தது என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை."
கிரிகோரி அவனை உற்றுப் பார்த்தான்; அவன் கண்களில் ஒருவித வேதனை தெரிந்தது.
"அப்படியானால், வேறு எந்த வகையிலும் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கவில்லையா? நான் ஏதோ சும்மா சுற்றித் திரிபவன் (flaneur), அவ்வப்போது சில உண்மைகளை உதிர்த்து விடுபவன் என்றுதான் என்னை நினைக்கிறாயா? இன்னும் ஆழமான, இன்னும் தீவிரமான அர்த்தத்தில் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ கருதவில்லையா?"
சைம் தன் கையில் இருந்த தடியால் சாலையின் கற்கள் மீது பலமாகத் தட்டினான்.
"தீவிரமா!" என்று கத்தினான் அவன். "கடவுளே! இந்தத் தெரு தீவிரமானதா? இந்தச் சீன விளக்குகள் தீவிரமானவையா? இந்த ஒட்டுமொத்த விஷயமுமே தீவிரமானதா? இங்கே வந்து ஏதோ உளறல்களைக் கொட்டுகிறோம், சில சமயம் அர்த்தமுள்ள விஷயங்களையும் பேசுகிறோம். ஆனால், தன் வாழ்க்கையின் பின்னணியில், இந்த வெற்றுப் பேச்சுகளை விடவும் தீவிரமான ஒன்றை வைத்திருக்காத ஒரு மனிதனை, நான் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்க மாட்டேன்—அது மதமாக இருக்கலாம் அல்லது மதுவாகக் கூட இருக்கலாம், எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது இதைவிட தீவிரமான ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்."
"சரி," என்றான் கிரிகோரி, அவன் முகம் இருண்டது, "மது அல்லது மதம் ஆகிய இரண்டையும் விட தீவிரமான ஒன்றை நீ இப்போது பார்க்கப் போகிறாய்."
சைம் எப்போதும் போல அமைதியான தோற்றத்துடன், கிரிகோரி மீண்டும் பேசுவதற்காகக் காத்திருந்தான்.
"கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு நீ ஒரு மதம் இருப்பதாகச் சொன்னாயே? உனக்கு உண்மையிலேயே ஒரு மதம் இருக்கிறதா?"
"ஓ," என்று புன்னகை பூத்த முகத்துடன் கூறினான் சைம், "இப்போது நாம் அனைவரும் கத்தோலிக்கர்கள்தானே!" "அப்படியானால், உங்கள் மதத்தில் நீங்கள் வணங்கும் கடவுள்கள் அல்லது புனிதர்களின் பெயரால், நான் இப்போது சொல்லப்போகும் விஷயத்தை எந்த மனிதனிடமும்—குறிப்பாகக் காவல்துறையிடம்—சொல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய முடியுமா? சத்தியம் செய்கிறீர்களா? இவ்வளவு கடினமான ஒரு உறுதிமொழியை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் ஆன்மாவில் ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமக்கச் சம்மதிக்கிறீர்களா? ஒருபோதும் எடுக்கக்கூடாத ஒரு சபதத்தையும், கனவிலும் நினைக்கக்கூடாத ஒரு ரகசியத்தையும் உங்கள் மனதிற்குள் வைத்துக்கொள்ள ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா? அப்படிச் செய்தால், அதற்குப் பதிலாக நான் உங்களுக்கு ஒன்று தருவேன்..."
"அதற்குப் பதிலாக எனக்கு என்ன தருவீர்கள்?" என்று கேட்டான் சைம்; அந்த நபர் சற்று இடைவெளி விட்டிருந்தான்.
"மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு மாலைப் பொழுதை உங்களுக்குத் தருகிறேன்."
சைம் சட்டென்று தன் தொப்பியைக் கழற்றினான்.
"உங்கள் இந்த அழைப்பு," என்றான் அவன், "எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்றால், இதை மறுக்கவே முடியாது! கவிஞர்கள் எப்போதும் அராஜகவாதிகள் என்று சொல்கிறீர்கள்; நான் அதை ஏற்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் எப்போதும் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரர்களாக (ஸ்போர்ட்ஸ்மேன்) இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். இதோ, ஒரு கிறிஸ்தவனாக, ஒரு நல்ல தோழனாக, சக கலைஞனாக நான் சத்தியம் செய்கிறேன்—இங்கே என்ன நடக்கப்போகிறதோ, அதை நான் காவல்துறையிடம் சொல்லமாட்டேன். சரி, இப்போது சொல்லுங்கள், இது என்ன விஷயம்?"
"எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று கிரிகோரி, எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு அமைதியான தொனியில் கூறினான், "நாம் ஒரு வண்டியை (கேப்) அழைக்கலாம்."
அவன் இரண்டு முறை நீளமாகச் சீற, ஒரு குதிரை வண்டி (ஹான்சம்) சத்தத்துடன் சாலையோரம் வந்து நின்றது. இருவரும் அமைதியாக அதில் ஏறினர். கிரிகோரி வண்டியின் மேலிருந்த சிறிய திறப்பின் வழியாக, ஆற்றங்கரையில், சிஸ்விக் (Chiswick) பகுதியில் இருந்த ஒரு சாதாரண மதுக்கடையின் முகவரியைச் சொன்னான். வண்டி மீண்டும் வேகமாகச் சென்றது; அந்த விசித்திரமான மனிதர்கள் இருவரும், அந்த விசித்திரமான நகரத்தை விட்டு வெளியேறினர்.
@2
அத்தியாயம் II.
கேப்ரியல் சைமின் ரகசியம்.
அந்த வண்டி மிகவும் சலிப்பூட்டும், அழுக்கு படிந்த ஒரு மதுக்கடையின் முன் வந்து நின்றது. கிரிகோரி தன் தோழனை விரைவாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். அவர்கள் ஒரு குறுகிய, மங்கலான மதுக்கூட அறையில், ஒரு கால் உடைந்த, கறைகள் படிந்த மர மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்தனர். அந்த அறை மிகவும் சிறியதாகவும் இருளாகவும் இருந்ததால், அங்கு வந்த பணியாளரின் உருவம் சரியாகத் தெரியவில்லை; அவர் ஒரு பருமனான, தாடி வைத்த மனிதர் என்பது மட்டுமே மங்கலாகத் தெரிந்தது.
"நீங்கள் இரவு உணவு ஏதேனும் உண்கிறீர்களா?" என்று கிரிகோரி பணிவுடன் கேட்டான். "இங்கே 'பாட் டி ஃபுவா கிரா' (pâte de foie gras) அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது, ஆனால் வேட்டையாடப்பட்ட இறைச்சி உணவுகளை (game) நான் பரிந்துரைக்கிறேன்."
சைம் இதை ஒரு வேடிக்கையான பேச்சு என்று கருதி, எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல், இயல்பான அலட்சியத்துடன், "சரி, எனக்கு 'லாப்ஸ்டர் மயோனைஸ்' (lobster mayonnaise) கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினான்.
அவன் நம்ப முடியாதபடி, அந்தப் பணியாளர், "நிச்சயமாக, ஐயா!" என்று கூறிவிட்டு, அதை எடுத்து வரச் சென்றார்.
"நீங்கள் என்ன குடிக்க விரும்புகிறீர்கள்?" என்று கிரிகோரி அதே அலட்சியமான, ஆனால் பணிவான தொனியில் கேட்டான். "நான் 'கிரீம் டி மென்த்' (crême de menthe) மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறேன்; நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டுவிட்டேன். ஆனால், இங்குள்ள ஷாம்பெயின் (champagne) மிகவும் தரமானது. ஒரு அரை பாட்டில் 'பாம்ரி' (Pommery) ஷாம்பெயின் எடுத்துக்கொள்ளலாமே?"
"நன்றி!" என்று அசையாமல் அமர்ந்திருந்த சைம் கூறினான். "நீங்கள் மிகவும் கனிவானவர்."
அவர்கள் உரையாடலைத் தொடர முயன்றனர், ஆனால் அது முழுமையடைவதற்கு முன்பே, திடீரென அந்த 'லாப்ஸ்டர்' உணவு முன்னால் வந்து நின்றது—இது ஒரு இடி விழுந்தது போன்ற அதிர்ச்சியை சைமுக்கு அளித்தது. சைம் அதைச் சுவைத்துப் பார்த்தான்; அது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. உடனே அவன் மிகுந்த வேகத்துடனும் பசியுடனும் அதை உண்ணத் தொடங்கினான்.
"நான் மிகவும் வெளிப்படையாக ரசித்து உண்பதை மன்னித்துவிடுங்கள்!" என்று கிரிகோரியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி கூறினான். "இது போன்ற ஒரு கனவு காணும் வாய்ப்பு எனக்கு அடிக்கடி கிடைப்பதில்லை. ஒரு கெட்ட கனவு (nightmare) முடிவில் 'லாப்ஸ்டர்' உணவாக மாறுவது எனக்குப் புதிய அனுபவம். பொதுவாக, இது நேர்மாறாகத்தானே நடக்கும்!"
"நீங்கள் தூங்கவில்லை, நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்றான் கிரிகோரி. "இதற்கு நேர்மாறாக, உங்கள் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான, விறுவிறுப்பான தருணத்திற்கு நீங்கள் மிக அருகில் இருக்கிறீர்கள். இதோ, உங்கள் ஷாம்பெயின் வந்துவிட்டது! இந்தச் சிறந்த ஹோட்டலின் உட்புற அமைப்பிற்கும், அதன் எளிமையான, ஆடம்பரமற்ற வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்கும் இடையே ஒரு சிறிய முரண்பாடு இருக்கலாம் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், அது எங்கள் அடக்கத்தைக் காட்டுகிறது. பூமியில் வாழ்ந்த மனிதர்களிலேயே நாங்கள்தான் மிகவும் அடக்கமானவர்கள்."
"அப்படியானால், நாங்கள் யார்?" என்று கேட்டார் சைம், தனது ஷாம்பெயின் கோப்பையை காலி செய்தபடி.
"இது மிகவும் எளிமையானது," என்று பதிலளித்தார் கிரிகோரி. "நாங்கள்தான் அந்த தீவிர அராஜகவாதிகள் (anarchists) — நீங்கள் நம்ப மறுக்கும் அதே அராஜகவாதிகள்."
"ஓ!" என்று சுருக்கமாகக் கூறினார் சைம். "குடிவகைகளில் நீங்கள் தாராளமாகவே இருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே!"
"ஆம், நாங்கள் எதையும் தீவிரமாகவே அணுகுகிறோம்," என்று பதிலளித்தார் கிரிகோரி.
சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்—
"இன்னும் சற்று நேரத்தில் இந்த மேஜை சுற்றத் தொடங்கினால், அதை நீங்கள் அருந்திய ஷாம்பெயினால் ஏற்பட்ட விளைவு என்று தவறாக எண்ணிவிடாதீர்கள். உங்களுக்கு நீங்களே அநீதி இழைத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்றுதான் சொல்கிறேன்."
"சரி, நான் போதையில் இல்லை என்றால், நிச்சயமாகப் பைத்தியமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று மிகுந்த அமைதியுடன் கூறினார் சைம்; "இருப்பினும், எந்த நிலையிலும் ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக என்னால் நடந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறேன். நான் புகைபிடிக்கலாமா?"
"தாராளமாக!" என்று கூறிய கிரிகோரி, தனது சிகார் பெட்டியை நீட்டினார். "என்னுடையதில் ஒன்றை முயற்சித்துப் பாருங்கள்."
சைம் அந்தச் சிகாரை எடுத்து, தனது மேலங்கிப் பையிலிருந்த கட்டர் மூலம் அதன் முனையை வெட்டி, வாயில் வைத்து, மெதுவாகப் பற்றவைத்தார். பிறகு, புகையை நீண்ட மேகமாக வெளியே விட்டார். அவர் இவ்வளவு அமைதியுடனும் நிதானத்துடனும் இந்தச் செயல்களைச் செய்தது அவரது மன உறுதியைக் காட்டுகிறது; ஏனென்றால், அவர் அதைத் தொடங்கும்போதே, அவர் அமர்ந்திருந்த மேஜை சுழலத் தொடங்கியிருந்தது—முதலில் மெதுவாக, பிறகு மிக வேகமாக, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, பைத்தியக்காரத்தனமான மந்திரச் சடங்கில் நடப்பது போல!
"இதைக் கண்டு கவலைப்படாதீர்கள்," என்றார் கிரிகோரி; "இது ஒரு வகையான திருகு (screw) அமைப்பு."
"அப்படியா!" என்று அமைதியாகக் கூறினார் சைம், "ஒரு வகையான திருகு அமைப்பு. எவ்வளவு எளிமையான விஷயம்!" அடுத்த கணமே, அறைக்குள் பாம்பு போல நெளிந்து கொண்டிருந்த அவனது சுருட்டுப் புகை, திடீரென ஒரு தொழிற்சாலைச் புகைபோக்கியிலிருந்து எழுவது போல நேராக மேல்நோக்கிச் சென்றது. அதே நொடியில், அவர்களும் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலிகள் மற்றும் மேசையுமாகச் சேர்ந்து, பூமி அவர்களை விழுங்கிவிட்டது போல தரை வழியாகக் கீழே சரிந்தனர். ஏதோ ஒரு பெரும் இரைச்சலுடன் கூடிய சுரங்கப் பாதை வழியாக, கயிறு அறுந்து விழுந்த மின்தூக்கியைப் போல அவர்கள் அதிவேகமாகக் கீழே இறங்கினர்; இறுதியில் ஒரு பலமான மோதலுடன் கீழே வந்து நின்றனர். கிரிகோரி கதவுகளைத் திறந்து உள்ளே சிவப்பு நிறத்திலான நிலத்தடி ஒளியை அனுமதித்தபோது, சைம் இன்னும் தன் சுருட்டைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தான்; ஒரு காலை மற்றொரு காலின் மீது போட்டபடி, சற்றும் பதற்றமடையாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
கிரிகோரி அவனை ஒரு தாழ்வான, வளைவு அமைப்பைக் கொண்ட பாதையின் வழியே அழைத்துச் சென்றான்; அந்தப் பாதையின் முடிவில் அந்தச் சிவப்பு ஒளி தெரிந்தது. அது ஒரு பெரிய நெருப்பிடம் (fireplace) அளவிற்கு இருந்த பிரம்மாண்டமான சிவப்பு நிற விளக்கு; அது ஒரு சிறிய, ஆனால் கனமான இரும்புக் கதவின் மேல் பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கதவில் ஒரு சிறிய திறப்பு அல்லது ஜன்னல் போன்ற அமைப்பு இருந்தது; அதில் கிரிகோரி ஐந்து முறை தட்டினான். அந்நிய உச்சரிப்புடன் கூடிய ஒரு கனமான குரல், அவன் யார் என்று கேட்டது. அதற்கு அவன், யாரும் எதிர்பாராத வகையில், "திரு. ஜோசப் சேம்பர்லேன்" என்று பதிலளித்தான். கனமான கீல்கள் அசையத் தொடங்கின; இது ஏதோ ஒரு ரகசியக் கடவுச்சொல் (password) என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
கதவைத் தாண்டி உள்ளே சென்றதும், அந்தப் பாதை முழுவதும் எஃகு ஆயுதங்களால் ஆன வலைப்பின்னல் போல மின்னிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டான் சைம். உற்றுப் பார்த்தபோது, அந்த மின்னும் அமைப்பு உண்மையில் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்த துப்பாக்கிகள் மற்றும் கைத்துப்பாக்கிகளால் ஆனது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்; அவை ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.
"இந்த நடைமுறைகளுக்காக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்," என்றான் கிரிகோரி; "நாங்கள் இங்கே மிகவும் கண்டிப்புடன் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது."
"பரவாயில்லை, மன்னிப்பு கேட்கத் தேவையில்லை," என்றான் சைம். "சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கின் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் அதீத ஆர்வம் எனக்குத் தெரியும்." அவ்வாறு கூறிவிட்டு, எஃகு ஆயுதங்கள் நிறைந்த அந்தப் பாதைக்குள் அவன் நுழைந்தான். நீண்ட பொன்னிற முடியும், சற்று பகட்டான நீண்ட கோட்டும் அணிந்திருந்த சைம், மரணத்தின் அந்த மின்னும் பாதையில் நடந்து செல்லும்போது, மிகவும் பலவீனமான, கற்பனை உலகில் வாழ்பவர் போன்ற தோற்றத்துடன் காணப்பட்டான்.
அவர்கள் பல இடங்களைக் கடந்து சென்றனர்...அத்தகைய பாதைகளைக் கடந்து, இறுதியில் வளைந்த சுவர்களைக் கொண்ட, ஏறக்குறைய கோள வடிவிலான ஒரு விசித்திரமான எஃகு அறைக்குள் அவர் வந்து சேர்ந்தார். அடுக்கடுக்கான இருக்கைகளைக் கொண்ட அந்த அறை, பார்ப்பதற்கு ஒரு அறிவியல் சொற்பொழிவு அரங்கம் போலத் தோன்றியது. அந்த அறையில் துப்பாக்கிகளோ கைத்துப்பாக்கிகளோ இல்லை; ஆனால், சுவர்களைச் சுற்றி மிகவும் விசித்திரமான, அச்சமூட்டும் பொருட்கள் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அவை இரும்பாலான செடிகளின் மொட்டுகள் போலவோ அல்லது இரும்பாலான பறவைகளின் முட்டைகள் போலவோ இருந்தன. அவை குண்டுகள்; அந்த அறையே ஒரு குண்டின் உட்பகுதி போல காட்சியளித்தது. சைம் சுவரில் தட்டித் தனது சுருட்டின் சாம்பலை உதறிவிட்டு, உள்ளே நுழைந்தார்.
"சரி, என் அன்பிற்குரிய திரு. சைம்," என்று கூறிய கிரிகோரி, மிகப் பெரிய குண்டுக்குக் கீழே இருந்த இருக்கையில் தாராளமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார். "இப்போது நாம் நிம்மதியாக அமர்ந்திருக்கிறோம், எனவே நாம் தாராளமாகப் பேசலாம். நான் உங்களை ஏன் இங்கு அழைத்து வந்தேன் என்பதை மனித மொழியால் விவரிக்க முடியாது. இது ஒரு மலை உச்சியிலிருந்து குதிப்பது அல்லது காதலில் விழுவது போன்ற, தன்னிச்சையான ஒரு உணர்வுதான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நீங்கள் மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் மனிதராக இருந்தீர்கள்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கிறீர்கள். உங்களைச் சிறுமைப்படுத்துவதற்காக, நான் செய்த இருபது ரகசியக் காப்பு உறுதிமொழிகளைக்கூட உடைக்கத் தயங்கமாட்டேன். நீங்கள் சுருட்டைப் பற்றவைக்கும் விதம் இருக்கிறதே... அதைப் பார்த்தால் ஒரு மதகுரு கூட தனது ஒப்புதல் வாக்குமூல ரகசியத்தைக் கூட உடைத்துவிடுவார்! சரி, நான் ஒரு தீவிரமான அராஜகவாதி (anarchist) அல்ல என்று நீங்கள் உறுதியாகக் கூறினீர்கள் அல்லவா? இந்த இடத்தைப் பார்க்கும்போது, இது தீவிரமான ஒன்றாகத் தெரியவில்லையா?"
"இதன் கலகலப்பான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு தீவிரமான நோக்கம் இருப்பது போலத்தான் தெரிகிறது," என்று சைம் ஒப்புக்கொண்டார். "இருப்பினும், நான் உங்களிடம் இரண்டு கேள்விகளைக் கேட்கலாமா? நீங்கள் எனக்குத் தகவல்களைத் தருவதற்கு அஞ்சத் தேவையில்லை; ஏனென்றால், உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம், என்னிடமிருந்து காவல்துறையிடம் எதையும் சொல்லமாட்டேன் என்று ஒரு வாக்குறுதியை மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள். அந்த வாக்குறுதியை நான் நிச்சயமாகக் காப்பாற்றுவேன். எனவே, வெறும் ஆர்வத்தின் காரணமாகவே நான் இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். முதலாவதாக, இதற்கெல்லாம் உண்மையான நோக்கம் என்ன? நீங்கள் எதை எதிர்க்கிறீர்கள்? அரசாங்கத்தை ஒழிக்க விரும்புகிறீர்களா?"
"கடவுளை ஒழிக்க!" என்று கூறிய கிரிகோரியின் கண்கள், ஒரு தீவிரவாதியின் கண்களைப் போல விரிந்தன. "நாங்கள் சில சர்வாதிகார ஆட்சிகளையும் காவல் துறை விதிகளையும் மட்டும் சீர்குலைக்க விரும்பவில்லை; அத்தகைய அராஜகவாதம் (anarchism) ஒன்று உண்டுதான், ஆனால் அது மரபுவழிச் சிந்தனைகளுக்கு முரணானவர்களின் (Nonconformists) ஒரு கிளை மட்டுமே. நாங்கள் இன்னும் ஆழமாகச் சென்று, அனைத்தையும் வேரோடு தகர்த்தெறிய விரும்புகிறோம். வெறும் கிளர்ச்சியாளர்கள் எதன் அடிப்படையில் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறார்களோ, அந்தத் தீமை-நன்மை, கௌரவம்-துரோகம் போன்ற தன்னிச்சையான பாகுபாடுகள் அனைத்தையும் நாங்கள் மறுக்கிறோம்! பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முட்டாள்தனமான உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்கள் 'மனித உரிமைகள்' பற்றிப் பேசினார்கள்! 'தவறுகளை' (Wrongs) வெறுப்பது போலவே, நாங்கள் 'உரிமைகளையும்' (Rights) வெறுக்கிறோம். நாங்கள் 'சரி' மற்றும் 'தவறு' என்ற கருத்துகளையே ஒழித்துவிட்டோம்."
"அப்படியானால் 'வலது' மற்றும் 'இடது' (அரசியல் நிலைப்பாடுகள்) ஆகியவற்றையும் ஒழித்துவிடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்," என்று சைம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டான். "அவை எனக்கு இன்னும் அதிகத் தொல்லை தருகின்றன."
"இரண்டாவது கேள்வி ஒன்றைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாயே?" என்று கிரிகோரி எரிச்சலுடன் கேட்டான்.
"நிச்சயமாக," என்று தொடர்ந்தான் சைம். "உங்கள் தற்போதைய செயல்பாடுகளிலும் சூழலிலும், ரகசியத்தைக் காக்க ஒரு அறிவியல் பூர்வமான முயற்சி தெரிகிறது. என் அத்தை ஒருவர் ஒரு கடைக்கு மேல் வசித்து வந்தார், ஆனால் ஒரு மதுக்கடைக்கு (public-house) அடியில், அதுவும் விருப்பப்பட்டு மக்கள் வசிப்பதைப் பார்ப்பது இதுவே முதல்முறை. உங்களிடம் ஒரு கனமான இரும்பு கதவு இருக்கிறது. 'திரு. சேம்பர்லேன்' என்று உங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் அவமானத்திற்கு உட்படாமல் உங்களால் அதைக் கடக்க முடியாது. உங்களைச் சுற்றி எஃகு கருவிகளை வைத்திருக்கிறீர்கள்; இது ஒரு வீட்டைப் போல இல்லாமல், ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான, மிரட்டும் இடமாகத் தோன்றுகிறது. பூமிக்கு அடியில் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு உங்களை நீங்களே அடைத்துக்கொண்டுவிட்டு, பிறகு 'சாஃப்ரான் பார்க்' (Saffron Park) பகுதியில் உள்ள ஒவ்வொரு முட்டாள் பெண்ணிடமும் அராஜகவாதம் பற்றிப் பேசி, உங்கள் ரகசியத்தை ஏன் நீங்களே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறீர்கள்?"
கிரிகோரி புன்னகைத்தான்.
"இதற்கான பதில் எளிதானது," என்றான் அவன். "நான் ஒரு தீவிரமான அராஜகவாதி என்று உங்களிடம் சொன்னேன், ஆனால் நீங்கள் அதை நம்பவில்லை. மற்றவர்களும் என்னை நம்புவதில்லை. நான் அவர்களை இந்த நரக அறைக்குள் அழைத்து வராதவரை, அவர்கள் என்னை நம்பப்போவதில்லை."
சைம் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் புகைபிடித்தபடி, அவனை ஆர்வத்துடன் பார்த்தான். கிரிகோரி தொடர்ந்து பேசினான்.
"இதன் பின்னணியில் உள்ள வரலாறு உங்களுக்கு வேடிக்கையாக இருக்கலாம்," என்றான் அவன். "நான் முதன்முதலில் 'புதிய அராஜகவாதிகளில்' (New Anarchists) ஒருவனாகச் சேர்ந்தபோது, கண்ணியமான பல வேடங்களை அணிந்து பார்த்தேன். ஒருமுறை ஆயர் (bishop) போல வேடமிட்டேன். எங்கள் அராஜகவாத துண்டுப் பிரசுரங்களான 'சூப்பர்ஸ்டிஷன் தி வாம்பயர்' (Superstition the Vampire) மற்றும் 'பிரீஸ்ட்ஸ் ஆஃப் பிரே' (Priests of Prey) ஆகியவற்றிலிருந்து ஆயர்களைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்டினேன். அந்தப் பிரசுரங்களின்படி, ஆயர்கள் என்பவர்கள் மனிதகுலத்திடமிருந்து ஒரு கொடூரமான ரகசியத்தை மறைத்து வைத்திருக்கும் விசித்திரமான, பயங்கரமான முதியவர்கள் என்று நான் நம்பினேன். ஆனால், அது தவறான தகவல். ஒரு வரவேற்பறையில் ஆயர்களுக்குரிய உடையில் நுழைந்து, இடி முழக்கமிடும் குரலில், 'அடங்கு! அடங்கு! ஆணவம் கொண்ட மனித அறிவே, அடங்கு!' என்று கத்தினேன். உடனே, நான் உண்மையான ஆயர் அல்ல என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்துவிட்டார்கள்; நான் பிடிபட்டேன். பிறகு, ஒரு கோடீஸ்வரனாக வேடமிட்டேன்; ஆனால், முதலாளித்துவத்தை நான் மிகவும் அறிவுப்பூர்வமாக ஆதரித்ததால், நான் ஏழை என்பது யாருக்கும் எளிதில் தெரிந்துவிட்டது. அடுத்து, ஒரு மேஜராக (major) வேடமிட்டேன். நான் அடிப்படையில் ஒரு மனிதாபிமானிதான்; ஆனால், நீட்சே (Nietzsche) போன்றவர்கள் வன்முறையை—அதாவது இயற்கையின் அந்தப் பெருமிதமான, பைத்தியக்காரத்தனமான போரை—ஏன் போற்றுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு எனக்குப் பரந்த அறிவு இருப்பதாக நம்புகிறேன். அந்த மேஜர் கதாபாத்திரத்தில் நான் முழுமையாக மூழ்கினேன். என் வாளை உருவி அடிக்கடி சுழற்றினேன்; மதுவைக் கேட்பது போல, இயல்பாகவே 'இரத்தம்!' என்று கத்தினேன். 'பலவீனமானவர்கள் அழியட்டும்; அதுதான் இயற்கை விதி' என்று அடிக்கடி கூறினேன். ஆனால், மேஜர்கள் இப்படிச் செய்வதில்லை போலிருக்கிறது! மீண்டும் பிடிபட்டேன். இறுதியில், மிகுந்த விரக்தியுடன், ஐரோப்பாவிலேயே மிகச் சிறந்த மனிதரான, 'மத்திய அராஜகவாதக் குழுவின்' (Central Anarchist Council) தலைவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன்."
"அவர் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டான் சைம்.
"உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை," என்று பதிலளித்தான் கிரிகோரி. "அதுதான் அவருடைய சிறப்பே! சீசரும் நெப்போலியனும் தங்கள் மேதமை முழுவதையும் உலகம் தங்களைப் பற்றி அறிய வேண்டும் என்பதற்காகவே செலவிட்டார்கள்; அவர்களும் அறியப்பட்டார்கள். ஆனால், இவர் தனது மேதமை முழுவதையும், உலகம் தன்னைப் பற்றி அறியாமலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் செலவிடுகிறார்; அதனால், அவரைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியவில்லை."
...கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அவருடன் ஒரே அறையில் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தாலே போதும்; சீசரும் நெப்போலியனும் கூட அவருக்கு முன்னால் வெறும் குழந்தைகளாகவே தோன்றுவார்கள் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்துவிடுவீர்கள்."
சிறிது நேரம் அவர் அமைதியாக, சற்றே வெளிறிய முகத்துடன் இருந்தார். பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தார்—
"அவர் வழங்கும் அறிவுரைகள் எப்போதும் ஒரு சுருக்கமான, கூர்மையான பொன்மொழி போல வியக்கத்தக்கவையாக இருக்கும்; அதே சமயம், இங்கிலாந்து வங்கியின் செயல்பாடுகளைப் போல மிகவும் நடைமுறைக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்கும். நான் அவரிடம், 'உலகத்தின் கண்களில் படாமல் இருக்க நான் என்ன வேடம் அணியலாம்? பிஷப்புகள் அல்லது மேஜர்களை விட மரியாதைக்குரிய வேறெந்த வேடம் எனக்குக் கிடைக்கும்?' என்று கேட்டேன். அவர் தனது பெரிய, ஆனால் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியாத முகத்துடன் என்னைப் பார்த்தார். 'உனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான வேடம் வேண்டுமா? நீ ஆபத்தற்றவன் என்று மற்றவர்கள் நம்பும் வகையிலான, எவரும் குண்டு வைத்திருப்பான் என்று சந்தேகப்படாத ஒரு வேடம் வேண்டுமா?' என்று கேட்டார். நான் தலையசைத்தேன். திடீரென்று அவர் தனது கம்பீரமான, கர்ஜிக்கும் குரலில், 'அப்படியானால், ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) போல வேடமிட்டுக்கொள், முட்டாளே!' என்று கத்தினார். அந்த அறையே அதிர்ந்தது. 'அப்படிச் செய்தால், நீ ஆபத்தான காரியம் எதையும் செய்வாய் என்று யாரும் எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள்!' என்று கூறிவிட்டு, வேறு வார்த்தையே பேசாமல் தனது அகன்ற முதுகைக் காட்டித் திரும்பிவிட்டார். நான் அவர் சொன்னபடியே செய்தேன், அதற்காக ஒருபோதும் வருத்தப்பட்டதில்லை. நான் அந்தப் பெண்களிடம் இரவு பகலாக வன்முறையைப் பற்றியும் கொலையைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டே இருந்தேன்; ஆனால்—கடவுள் மேல் சத்தியமாக!—அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கான தள்ளுவண்டிகளைத் தள்ளும் பொறுப்பைக்கூட என்னிடம் ஒப்படைத்தார்கள்."
சைம் அவரை உற்று நோக்கினான்; அவனது பெரிய நீல நிறக் கண்களில் ஒருவித மரியாதை தெரிந்தது.
"என்னை நன்றாகவே ஏமாற்றிவிட்டாய்," என்றான் அவன். "இது உண்மையிலேயே ஒரு புத்திசாலித்தனமான தந்திரம் தான்."
சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவன் மீண்டும் கேட்டான்—
"உங்களுடைய இந்த பிரம்மாண்டமான தலைவரை நீங்கள் எப்படி அழைக்கிறீர்கள்?"
"நாங்கள் அவரை பொதுவாக 'ஞாயிறு' (Sunday) என்று அழைக்கிறோம்," என்று கிரிகோரி இயல்பாகப் பதிலளித்தான். "உண்மையில், மத்திய அராஜகவாதக் குழுவில் (Central Anarchist Council) ஏழு உறுப்பினர்கள் உள்ளனர்; அவர்களுக்கு வாரத்தின் ஏழு நாட்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டுள்ளன. அவரை 'ஞாயிறு' என்று அழைக்கிறார்கள்; அவரைப் போற்றும் சிலர் அவரை 'இரத்த ஞாயிறு' (Bloody Sunday) என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். நீ இதைக் குறிப்பிட்டது தற்செயலானதுதான்; ஏனென்றால், நீ இன்று இரவு இங்கே வந்திருக்கிறாயே—இந்த இரவுதான், எங்கள் லண்டன் கிளையின் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான நேரம். மத்திய குழுவில் காலியாக உள்ள ஒரு இடத்திற்கு, இந்த அறையில் கூடும் எங்கள் கிளையிலிருந்து ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இதுவரை 'வியாழன்' (Thursday) என்ற பொறுப்பை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், அனைவரின் பாராட்டுதலுக்குரிய வகையிலும் வகித்து வந்த அந்த நபர், திடீரென்று இறந்துவிட்டார்." "இதன் விளைவாக, ஒரு வாரிசைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக இன்றிரவே நாங்கள் ஒரு கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம்."
அவர் எழுந்து நின்று, ஒருவிதமான புன்னகையுடனும் அதே சமயம் சற்று கூச்சத்துடனும் அறைக்குள் நடந்து சென்றார்.
"சைம், நீ எனக்கு என் தாயைப் போலத் தோன்றுகிறாய்," என்று அவர் இயல்பாகத் தொடர்ந்தார். "யாரிடமும் சொல்லமாட்டேன் என்று நீ வாக்குறுதி அளித்திருப்பதால், உன்னிடம் எதையும் நான் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும் என்று உணர்கிறேன். சொல்லப்போனால், இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் இந்த அறைக்கு வரப்போகும் அராஜகவாதிகளிடம் நான் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத ஒரு விஷயத்தை உன்னிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாங்கள் ஒரு தேர்தல் நடைமுறையைப் பின்பற்றப் போகிறோம்; ஆனால், அதன் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பது ஏற்கனவே உறுதியாகிவிட்டது என்பதை உன்னிடம் சொல்வதில் எனக்குத் தயக்கமில்லை." அவர் ஒரு கணம் பணிவுடன் கீழே பார்த்தார். "நான் 'வியாழக்கிழமை' (Thursday) ஆவது என்பது ஏறக்குறைய முடிவாகிவிட்டது."
"என் அன்ப நண்பரே!" என்று சைம் உற்சாகத்துடன் கூறினார், "உங்களுக்கு என் வாழ்த்துகள். ஒரு சிறந்த எதிர்காலம் அமையப்போகிறது!"
கிரிகோரி அடக்கமான புன்னகையுடன், அறைக்குள் நடந்தபடியே வேகமான குரலில் பேசினார்.
"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கான அனைத்தும் இந்த மேஜை மீது தயாராக உள்ளன," என்று அவர் கூறினார், "இந்தச் சடங்கு மிகக் குறுகிய நேரத்தில் முடிந்துவிடும்."
சைமும் அந்த மேஜையை நோக்கிச் சென்றார். அங்கு ஒரு நடைத்தடி (உண்மையில் அது ஒரு வாள் மறைத்து வைக்கப்பட்ட தடி), ஒரு பெரிய கோல்ட் ரிவால்வர் (துப்பாக்கி), சாண்ட்விச் வைக்கும் பெட்டி, மற்றும் பிராந்தி நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய குப்பி ஆகியவை இருந்தன. மேஜைக்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியின் மீது கனமான மேலங்கி ஒன்று போடப்பட்டிருந்தது.
"தேர்தல் நடைமுறையை முடித்தவுடன்," என்று கிரிகோரி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்தார், "இந்த மேலங்கியையும் தடியையும் எடுத்துக்கொண்டு, மற்ற பொருட்களை என் பைகளில் திணித்துக்கொண்டு, இந்த குகை போன்ற அறையில் உள்ள ஒரு கதவு வழியாக வெளியேறுவேன். அது நேரடியாக ஆற்றங்கரையை நோக்கித் திறக்கும்; அங்கே எனக்காக ஒரு நீராவிப் படகு காத்துக்கொண்டிருக்கும். பிறகு... பிறகு... ஆஹா, 'வியாழக்கிழமை'யாக இருப்பதில் என்னவொரு பேரானந்தம்!" என்று கூறி அவர் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டார்.
மீண்டும் தனது வழக்கமான அலட்சியமான பாவனையுடன் அமர்ந்திருந்த சைம், இம்முறை ஏதோ ஒரு தயக்கத்துடன் எழுந்து நின்றார்.
"ஏனோ தெரியவில்லை," என்று அவர் ஒருவித குழப்பத்துடன் கேட்டார், "நீ ஒரு நல்ல மனிதன் என்று எனக்கு ஏன் தோன்றுகிறது?" "கிரிகோரி, எனக்கு ஏன் உன்னை இவ்வளவு பிடித்துப்போயிருக்கிறது?" என்று கேட்டவன், ஒரு கணம் நிறுத்தி, புதிதாக ஏதோ ஒன்று தோன்றியது போல, "நீ ஒரு முட்டாளாக இருப்பதால்தானா?" என்று தொடர்ந்தான்.
மீண்டும் ஒரு ஆழ்ந்த மௌனம் நிலவியது. பிறகு அவன் திடீரென்று உரத்த குரலில் கூறினான்—
"சரி, போனால் போகட்டும்! என் வாழ்க்கையிலேயே நான் சிக்கிக்கொண்ட மிக விசித்திரமான சூழல் இதுதான்; இதற்கேற்பவே நான் நடந்துகொள்ளப் போகிறேன். கிரிகோரி, இங்கே வருவதற்கு முன்பே நான் உனக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன். அந்த வாக்குறுதியை, கையில் சூடான இடுக்கிகளை வைத்துக்கொண்டு சித்திரவதை செய்தாலும் நான் மீறமாட்டேன். என் பாதுகாப்பிற்காக, நீயும் எனக்கு அதுபோன்றதொரு வாக்குறுதி தர முடியுமா?"
"வாக்குறுதியா?" என்று வியப்புடன் கேட்டான் கிரிகோரி.
"ஆம்," என்று மிகவும் தீவிரமான குரலில் கூறினான் சைம், "ஒரு வாக்குறுதி. உன் ரகசியத்தை போலீஸாரிடம் சொல்லமாட்டேன் என்று நான் கடவுளின் பெயரால் சத்தியம் செய்திருக்கிறேன். நீ மனிதகுலத்தின் மீதோ, அல்லது நீ நம்பும் வேறு ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தின் மீதோ சத்தியம் செய்து, என் ரகசியத்தை அராஜகவாதிகளிடம் (anarchists) சொல்லமாட்டேன் என்று உறுதி அளிக்க முடியுமா?"
"உன் ரகசியமா?" என்று விழிகளை விரித்து கேட்டான் கிரிகோரி. "உனக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறதா?"
"ஆம்," என்றான் சைம், "எனக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது." சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, "சத்தியம் செய்கிறாயா?" என்று கேட்டான்.
கிரிகோரி சில கணங்கள் அவனை உற்று நோக்கினான், பிறகு சட்டென்று கூறினான்—
"நீ என்னை ஏதோ மந்திரத்தால் கட்டிப்போட்டிருக்கிறாய் போலிருக்கிறது; உன்னைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டாகிறது. சரி, நீ என்னிடம் சொல்லும் எதையும் அந்த அராஜகவாதிகளிடம் சொல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன். ஆனால், சீக்கிரம் சொல்; இன்னும் ஓரிரு நிமிடங்களில் அவர்கள் இங்கே வந்துவிடுவார்கள்."
சைம் மெதுவாக எழுந்து நின்றான், தன் நீண்ட, வெண்ணிறக் கைகளை நீட்டினான்...அவர் தனது நீண்ட, சாம்பல் நிறக் கால்சட்டையின் பைகளில் கைகளை விட்டார். அவர் அவ்வாறு செய்த அதே கணத்தில், வெளிப்புறக் கதவின் கிராதின் மீது ஐந்து தட்டல்கள் கேட்டன; அவை சதித்திட்டம் தீட்டுபவர்களில் முதலாமவர் வந்து சேர்ந்ததை அறிவித்தன.
"சரி," என்று சைம் மெதுவாகக் கூறினார், "உண்மையைச் சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ஒரு நோக்கமற்ற கவிஞனைப் போல வேடமிடும் உங்களது தந்திரம், உங்களுக்கோ அல்லது உங்கள் தலைவருக்கோ மட்டுமே உரியது அல்ல. ஸ்காட்லாந்து யார்டில் (Scotland Yard) எங்களுக்கு இந்தத் தந்திரம் முன்பே தெரியும்."
கிரிகோரி நிமிர்ந்து எழுந்து நிற்க முயன்றார், ஆனால் அவர் மூன்று முறை தள்ளாடினார்.
"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவர் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற குரலில் கேட்டார்.
"ஆம்," என்று சைம் எளிமையாகக் கூறினார், "நான் ஒரு காவல் துறை துப்பறியும் நிபுணர். ஆனால், உங்கள் நண்பர்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."
வாசற்படியிலிருந்து "திரு. ஜோசப் சேம்பர்லேன்" என்ற முணுமுணுப்பு கேட்டது. அது இருமுறை, மும்முறை, ஏன் முப்பது முறைக்கும் மேலாக மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது. ஜோசப் சேம்பர்லேன்களின் அந்த ஒரு கூட்டமே (எவ்வளவு விசித்திரமான, தீவிரமான சிந்தனை!) தாழ்வாரத்தில் காலடி எடுத்து வைத்து நடந்து வருவதைக் கேட்க முடிந்தது.