|
tr. from ru by Translate.google.com
முதலாம் புத்தகம். ஒரு குடும்பத்தின் கதை.
I. ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச் கரமசோவ். அலெக்ஸெய் ஃபியோதோரோவிச் கரமசோவ், உள்ளூர் நிலப்பிரபுவான ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச் கரமசோவின் மூன்றாவது மகன். ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச் தனது காலத்தில் நன்கு அறியப்பட்டவர் (இன்றும் இங்கு அவரைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்). அவரது வாழ்க்கை ஒரு துயரமான, மர்மமான முடிவை எட்டியது—அது சரியாக பதிமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது; அதைப் பற்றி நான் உரிய நேரத்தில் விவரிக்கிறேன். இப்போதைக்கு, இந்த "நிலப்பிரபு" (இங்கு அவரை இப்படித்தான் அழைத்தார்கள், ஆனால் அவர் தனது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியைத் தனது சொந்த நிலத்திலிருந்து விலகியே கழித்தார்) குறித்து ஒன்றை மட்டும் சொல்கிறேன்: அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதர்—இத்தகைய மனிதர்களை நாம் அடிக்கடி காண முடியும்—அவர் கீழ்த்தரமானவராகவும், ஒழுக்கங்கெட்டவராகவும் இருந்தது மட்டுமின்றி, மிகுந்த குழப்பமான மனநிலை கொண்டவராகவும் இருந்தார். அதே சமயம், இத்தகைய குழப்பமான மனிதர்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையைச் சேர்ந்த அவர், தனது சொந்த நிதி விவகாரங்களைக் கையாள்வதில் மிகவும் திறமையானவராக இருந்தார்—ஒருவேளை, அவர் சிறப்பாகச் செய்யக்கூடிய ஒரே காரியம் இதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். உதாரணமாக, ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச் வாழ்க்கையைத் தொடங்கும்போது அவரிடம் கிட்டத்தட்ட எதுவுமே இல்லை; அவர் மிகச் சிறிய நில உரிமையாளராக இருந்தார், மற்றவர்களின் வீடுகளில் உணவருந்தியும், மற்றவர்களைச் சார்ந்தே வாழ்ந்தும் வந்தார். ஆனால், அவர் இறக்கும் தருவாயில், சுமார் ஒரு லட்சம் ரூபிள் ரொக்கப் பணத்தைச் சேர்த்து வைத்திருந்தார். அதே சமயம், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் நம் மாவட்டத்திலேயே மிகவும் பொறுப்பற்ற, சிதறிய சிந்தனை கொண்ட முட்டாள்களில் ஒருவராகவே இருந்தார். மீண்டும் சொல்கிறேன்: இது வெறும் அறிவின்மை அல்ல—இத்தகைய பொறுப்பற்ற முட்டாள்களில் பலர் உண்மையில் மிகவும் புத்திசாலியாகவும் தந்திரமானவர்களாகவும் இருப்பார்கள்—இது ஒரு தனித்துவமான வகை குழப்பமான மனநிலை; நம் நாட்டுக்கே உரிய ஒரு விசித்திரமான பண்பு. அவருக்கு இரண்டு திருமணங்கள் நடந்தன; அவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். முதல் மனைவி மூலம் பிறந்தவர் மூத்த மகன் டிமித்ரி ஃபியோதோரோவிச்; இரண்டாவது மனைவி மூலம் பிறந்தவர்கள் மற்ற இருவர்—இவான் மற்றும் அலெக்ஸெய். ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச்சின் முதல் மனைவி மியூசோவ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மியூசோவ் குடும்பம் நம் மாவட்டத்தில் நிலப்பிரபுக்களாக இருந்த, வசதி படைத்த மற்றும் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு பிரபுத்துவக் குடும்பமாகும். ஒரு இளம் பெண்—நல்ல வரதட்சணை வசதி கொண்டவள், அழகானவள், மேலும் இன்றைய தலைமுறையினரிடையே பொதுவாகக் காணப்படும் துடிப்பான அறிவுத்திறன் கொண்டவள் (இது முந்தைய தலைமுறைகளிலும் முற்றிலும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை)—எப்படி இவ்வளவு பரிதாபகரமான ஒரு "அற்ப மனிதனை" (அக்காலத்தில் அனைவரும் அவரை அப்படித்தான் அழைத்தனர்) மணந்துகொண்டாள் என்பது குறித்த விரிவான விவரங்களுக்குள் நான் செல்லப்போவதில்லை. எனக்குத் தெரிந்த ஒரு இளம் பெண், கடந்த காலத்திற்கு முந்தைய அந்த "காதல் மயக்க" தலைமுறையைச் சேர்ந்தவள்; அவள் ஒரு ஆடவர் மீது நீண்டகாலமாக மர்மமான காதல் கொண்டிருந்தாள். அந்த ஆடவரை அவள் மிக எளிதாகவும், எந்தச் சிக்கலுமின்றி மணந்திருக்க முடியும். ஆனால், அவள் தன் கற்பனையிலேயே கடக்க முடியாத தடைகளை உருவாக்கிக்கொண்டாள். ஒரு புயல் வீசிய இரவில், அவள் ஒரு செங்குத்தான பாறை விளிம்பிலிருந்து ஆழமான, வேகமான ஆற்று நீரோட்டத்தில் குதித்துத் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள். இது அவளது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், ஷேக்ஸ்பியரின் 'ஓஃபீலியா' (Ophelia) கதாபாத்திரத்தைப் போல நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தினால் மட்டுமே நிகழ்ந்தது. உண்மையில், அவள் நீண்டகாலமாகத் தேர்ந்தெடுத்து நேசித்த அந்தப் பாறை விளிம்பு அவ்வளவு அழகாக இல்லாமல், சாதாரணமான, சமதளமாக இருந்திருந்தால், ஒருவேளை இந்தத் தற்கொலையே நடந்திருக்காது. இது ஒரு உண்மையான நிகழ்வு. கடந்த இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறைகளாக ரஷ்ய வாழ்க்கையில் இது போன்ற அல்லது இதைப் போன்ற பல சம்பவங்கள் நடந்திருக்கக்கூடும் என்றுதான் கருத வேண்டும். அதேபோல, அடெலைடா இவனோவ்னா மியூசோவாவின் செயல்களும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, வெளித் தாக்கங்களின் எதிரொலியே; ஒரு சிறைப்பட்ட மனதின் அமைதியற்ற துடிப்பின் வெளிப்பாடே ஆகும். ஒரு பெண்ணாகத் தனது சுதந்திரத்தை நிலைநாட்டவும், சமூக மரபுகளையும், தனது குடும்பத்தினர் மற்றும் உறவினர்களின் அடக்குமுறையையும் எதிர்க்கவும் அவள் விரும்பியிருக்கலாம். அவளது கற்பனை அவளை நம்ப வைத்தது—ஒரு கண நேரத்திற்காவது—ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச், வெறும் ஒட்டுண்ணியாக இருந்தபோதிலும், அக்காலகட்டத்தின் மிகவும் துணிச்சலான, அனைத்தையும் ஏளனம் செய்யும் மனிதர்களில் ஒருவர் என்று! அக்காலம் ஒரு சிறந்த மாற்றத்தை நோக்கி நகர்வதாகக் கருதப்பட்ட காலம்; ஆனால் உண்மையில், அவர் ஒரு தீய குணம் கொண்ட கோமாளி மட்டுமே. இந்தச் சூழலை இன்னும் சுவாரஸ்யமாக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், இது ஒரு 'வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய் திருமணம் செய்துகொள்ளும்' (elopement) நிகழ்வாக இருந்தது—இந்த அம்சம் அடெலைடா இவனோவ்னாவிற்கு மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாகத் தோன்றியது. ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச்சைப் பொறுத்தவரை, அக்காலகட்டத்தில் அவரது சமூக நிலை இத்தகைய சாகசங்களுக்குச் சாதகமாகவே இருந்தது. எப்படியாவது தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிவிட வேண்டும் என்பதில் அவர் தீவிரமாக இருந்தார்; ஒரு கௌரவமான குடும்பத்துடன் இணைந்து, வரதட்சணையைப் பெற்றுக்கொள்வது அவருக்கு மிகுந்த ஈர்ப்பைத் தந்தது. இரு தரப்பிலும் உண்மையான காதல் என்று சொல்லிக்கொள்ள எதுவுமே இல்லை—அடிலாய்தா இவானோவ்னா மிகவும் அழகானவராக இருந்தபோதிலும் கூட. சொல்லப்போனால், ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச்சின் வாழ்க்கையில் இது ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; அவர் அடங்காத காமவெறி கொண்டவர், எந்த நேரத்திலும் தன்னை அழைக்கும் எந்தப் பெண்ணின் பின்னும் செல்லத் துடிப்பவர். ஆனால், இவரைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய ஈர்ப்பையோ அல்லது காம உணர்வையோ தூண்டத் தவறிய ஒரே பெண் அடிலாய்தா இவானோவ்னா மட்டும்தான். வீட்டை விட்டு வெளியேறித் திருமணம் செய்துகொண்ட உடனேயே, தனது கணவர் மீது அடிலாய்தா இவானோவ்னாவுக்கு ஆழ்ந்த வெறுப்பு
மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. எனவே, இந்தத் திருமணத்தின் விளைவுகள் மிக
விரைவாகவே வெளிப்பட்டன. அவரது குடும்பத்தினர் இந்தச் சூழலை விரைவில்
ஏற்றுக்கொண்டு, வீட்டை விட்டு ஓடிச் சென்ற அந்தப்
பெண்ணுக்கு வரதட்சணையை வழங்கினர். ஆனால், அந்தத் தம்பதியின் வாழ்க்கை பெரும் குழப்பத்திலும், இடைவிடாத, கடுமையான சண்டைகளிலும் சிக்கிச்
சீரழிந்தது. ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச்சை விட, அந்த இளம் மனைவி மிகுந்த மேன்மையும் உயர்ந்த குணமும் கொண்டவராக
இருந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் ஃபியோதோர் பாவ்லோவிச்சோ, வரதட்சணையாகக் கிடைத்த இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபிள்களை, அது கிடைத்த அடுத்த கணமே அவளிடமிருந்து தந்திரமாக
அபகரித்துக்கொண்டார். அதன் பிறகு, அந்தப் பணம்
பூமி விழுங்கியது போல மறைந்து போனது. வரதட்சணையின் ஒரு பகுதியாகக் கிடைத்த
அந்தச் சிறிய கிராமம் மற்றும் நகரத்திலிருந்த அழகான வீடு ஆகியவற்றைத் தனது
பெயருக்கு மாற்றிக்கொள்ள அவர் நீண்ட காலம் தீவிர முயற்சி செய்தார்; தனது கணவர் மீது அந்தப் பெண்ணுக்கு இருந்த வெறுப்பும் அருவருப்பும்
காரணமாக, அவர் அதில் வெற்றி பெற்றிருக்கவே
அதிக வாய்ப்பிருந்தது. |
ரஷ்ய மூலத்திலிருந்து தமிழில் அரும்பு சுப்ரமணியன் ==================== அன்னா கிரிகோரியவ்னா தஸ்தயேவ்ஸ்கிக்குச் சமர்ப்பணம் ============== "கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடியாவிட்டால் அது அப்படியே இருக்கும். அது மடிந்தால்தான் மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்" (யோவான், 12:24) ஆசிரியரிடமிருந்து ================ என்னுடைய கதையின் நாயகன் அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச் கரமாஸவின் வாழ்க்கையைச் சித்திரிக்க ஆரம்பித்த வேளையில் சற்றே என்னைத் தயக்கம் பற்றியது. குறிப்பாக அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச்சை நான் கதாநாயகன் என்று குறிப்பிட்டாலும், அவன் சிறப்பாகச் சொல்லக்கூடிய விதத்தில் மிகப்பெரிய ஒரு மனிதன் அல்ல என்று எனக்குத் தெரியும். எனவே உங்கள் மனத்தில் தவிர்க்க முடியாத சில கேள்விகள் எழும் என்றும் எனக்குத் தெரியும். உதாரணமாக, "உங்களுடைய அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச் எந்த விதத்தில் சிறப்பானவன் என்று நீங்கள் அவனை இந்தக் கதையின் நாயகனாகத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்? அப்படி அவன் என்ன செய்துவிட்டான்? அவனைப் பற்றி இங்கு யாருக்கு என்ன தெரியும், என்ன காரியத்தைச் செய்து அவன் பெரும் புகழை ஈட்டினான்? அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ள வாசகனாகிய நான் ஏன் என்னுடைய நேரத்தைச் செலவழிக்க வேண்டும்?" என்பது போன்ற கேள்விகள் உங்கள் மனதில் எழலாம். மிகவும் சிக்கலான இந்தக் கடைசிக் கேள்விக்கு என்னால் இப்படித்தான் பதில் தர முடியும்: 'நீங்களே இந்த நாவலைப் படித்துப் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்' என்று. சரி, இந்த நாவலை நீங்கள் படிக்கிறீர்கள். படித்து முடித்துவிட்டு என்னுடைய அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச்சின் சிறப்பம்சத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமலும் போகலாம் இல்லையா? இப்படி நான் சொல்வதற்குக் காரணம், இதை நான் ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் எதிர்பார்ப்பதால்தான். என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவன் சிறப்பானதொரு அம்சத்தைக் கொண்டவன். ஆனால் அதை நான் என்னுடைய வாசகர்களாகிய உங்களுக்குப் புரியவைப்பேனா என்பதில் சந்தேகம் கொள்கிறேன். அவன் காரிய சிரத்தை உள்ளவன் ஆனால் குறிப்பிட்ட ஒரு காரியத்தையோ, விளக்கிச் சொல்லக்கூடிய விதத்தில் ஒரு காரியத்தையோ செய்யக் கூடியவன் அல்ல. அது மட்டுமல்ல, நம்முடைய இந்தக் காலகட்டத்தில், அதுவும் இந்தச் சமயத்தில், மக்களிடமிருந்து தெளிவாக ஒரு விஷயத்தைப் பெறுவது என்பதே விநோதமாக இருக்கிறது. சந்தேகத்திற்கிடமின்றி ஒன்றை மட்டும் என்னால் இங்குத் தெளிவாகச் சொல்ல முடியும்: இவன் விசித்திரமானவன்; இன்னும் சொல்லப்போனால், விநோதமானவன், தனித்தன்மை வாய்ந்தவனும்கூட. ஆனால் அவனுடைய இந்த விநோதத் தன்மையும் தனித்தன்மையும் கவனத்தை ஈர்ப்பதைவிட ஊறு விளைவிப்பனவாகவே இருக்கின்றன. அதுவும் குறிப்பாக, இப்போது ஒவ்வொருவரும் நுணுக்கமாக விவரங்களை ஒன்றுசேர்க்க முற்பட்டு, குறைந்தபட்சம் ஏதோ ஒரு பொதுக் கருத்தியைபை, பொதுவான, பொருத்தமின்மையிலிருந்து பெற முயன்றுகொண்டிருக்கும்போது. பெரும்பாலும் விநோதமான இந்த மனிதன், தனித்தன்மை வாய்ந்தவனாகவும் தனித்து விடப்பட்டவனாகவும் இருக்கிறான். இல்லையா? பொருளற்ற ஒருவேளை இந்தக் கருத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், "அப்படியல்ல", "அல்லவே அல்ல" என்று சொல்லுங்கள்; அப்படியென்றால் என் கதையின் நாயகன் அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச்சின் தனிச் சிறப்பம்சங்களை உளப்பூர்வமாக நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். இப்படிப்பட்ட விசித்திரமான இந்த மனிதன் 'எப்போதுமே' தனது தனித்தன்மையுடன் தனித்துவிடப்பட்டவனாக இருக்கவில்லை; மாறாக, மற்ற எல்லோருடைய உணர்வுகளையும் முழுமையாகத் தன்னுள் வைத்திருக்கும் இவனிடமிருந்து, அவனுடைய காலஞ்சார்ந்த மக்களெல்லோரும் ஏதோ ஒரு காரணத்தால், காற்றில் அலைக்கழிக்கப்பட்டவர்களைப் அவனிடமிருந்து விலகி நிற்கின்றனர் • போல இப்படிப்பட்ட சுவாரஸ்யமில்லாத, தெளிவில்லாத விளக்கங்களைக் கொடுக்கும் முயற்சியில் நான் இறங்காமல் அப்படியே இந்த நாவலை ஆரம்பித்திருக்க முடியும்: அது பிடித்திருந்தால் அப்படியோ அல்லது எப்படியோ இது படிக்கப்படும். ஆனால் சிரமம் என்னவென்றால், என் வசமிருக்கும் வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்று; நாவல்களோ இரண்டு. முக்கியமான கதை இரண்டாவது நாவலில் இடம்பெற, இப்போது அது நம்முடைய காலகட்டத்தில் நடைபெற, அந்தக் கதையின் காரணகர்த்தாவாக என் கதாநாயகன் இருக்கிறான். இந்த நாவலில் வருடங்களுக்கு முன்பே நடந்து ஏறக்குறைய இது கதையல்ல, இடம்பெறும் முதல் கதை முப்பது முடிந்துவிடுகிறது. அதற்கு பிறகு கதாநாயகனின் வெறும் இளமைக் கால நிகழ்வுகளின் பதிவு மட்டுமே. ஆனால் முதல் கதையை எழுதாமல் நான் தவிர்த்திருந்தால் இரண்டாவது கதை வாசகர்களுக்குப் புரியாமல் போய்விடும். இந்த விதத்தில் எனக்கு ஆரம்பகட்டச் சிரமங்கள் சற்று அதிகமாகவே இருந்தன. நானே வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதும் வரலாற்று ஆசிரியனாக இருக்க, தன்னடக்கம் நிறைந்த, தெளிவில்லாத கதா நாயகனை வைத்து ஒரு நாவல் எழுதுவதே அதிகம் என்கின்ற பட்சத்தில், அவனை மையப்படுத்தி இரண்டு நாவல்களைப் படைக்கும் என்னுடைய ஆணவத்தை எப்படி விளக்குவது என்றே தெரியவில்லை! இந்தக் கேள்விக்கு விடைகாண முடியாத பட்சத்தில், பதில் எதுவும் சொல்லாமல், வேறு வழியின்றி அதை நான் புறக்கணிக்கிறேன். புத்திக்கூர்மையுள்ள வாசகன், நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, ஆரம்பத்திலிருந்து எதை நான் விளக்க விரும்பினேனோ, அதை உடனே புரிந்துகொண்டு, பொன்னான நேரத்தையும் சொற்களையும் செலவழிக்கும் என்னைப் பார்த்து எரிச்சலே அடைவான். இதற்கான சரியான பதிலை இப்போதே நான் சொல்லிவிடுகிறேன்: இப்படிப்பட்ட பயனற்ற வார்த்தைகளையும் பொன்னான நேரத்தையும் நான் ஏன் செலவழிக்கிறேன் என்றால், முதலாவது மரியாதை நிமித்தமாக; இரண்டாவது தந்திர உத்தியுடன், அதாவது, எப்படியிருப்பினும் உங்களை நான் முன்கூட்டியே எச்சரித்துவிட்டேன் என்ற நம்பிக்கையில். மிக முக்கியமாக, "இப்போது இருக்கும் ஒற்றுமையில் முழுமை" காணும் என்னுடைய கதை தனக்குள்ளாகவே இரண்டு கதைகளாகப் பிரிந்துவிட்டதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. முதல் கதையைப் படித்து முடித்தவுடன் 'இரண்டாவது பாகத்தைப் படிப்பதில் அர்த்தமேதும் இருக்கிறதா?' என்று வாசகர்களே முடிவு செய்துகொள்ளலாம். கண்டிப்பாக, யாரும் எதற்கும் கட்டுப்பட்டவர்களல்ல; முதல் கதையின் இரண்டு பக்கங்களைப் படித்து முடித்ததுமே வாசகர்கள் அதை மேலே படிக்காமல் புத்தகத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட முடியும். ஆனால் பண்புமிக்க, மென் உணர்வு கொண்ட வாசகர்கள் ஆர்வத்துடன் இந்தக் கதையை இறுதிவரை படித்து முடித்துவிட்டு, நடு நிலையாக நின்று தங்கள் கருத்தைச் சொல்லக் கண்டிப்பாகத் தவறமாட்டார்கள்: உதாரணமாக, அப்படிப்பட்டவர்கள்தான் 'ரஷ்ய மதிப்பீட்டாளர்கள்' என்று அப்படிப்பட்டவர்களை நினைத்து என் மனம் சற்றே ஆறுதலடையும்: அப்படிப்பட்டவர்களுடைய கடமை உணர்வையும் திட்ப நுட்பத்தையும் மீறி அவர்களுக்கு ஒரு செயல் விளக்கத்தை என்னால் கொடுக்க முடியும். அதாவது இந்த நாவலின் முதல் பகுதியைப் படித்து முடித்த உடனேயே அவர்கள் உரிமையுடன் இந்தப் புத்தகத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட முடியும். இதுதான் இந்தப் புத்தகத்திற்கான முன்னுரை. இது தேவையில்லாத ஒன்று என்பதை நான் முழுமையாக உணர்கிறேன். ஆனால், ஏற்கெனவே இது எழுதப்பட்டுவிட்டதால் அப்படியே அதை நான் விட்டுவிடுகிறேன். இனி, கதையை நோக்கி.
ஒரு குடும்பத்தின் சரிதம் 1 பியோதர் பாவ்லவிச் கரமாஸவ் அலெக்ஸெய் ஃபியோதரவிச் கரமாஸவ், நம் வட்டாரத்து நிலக்கிழாரான பியோதர் பாவ்லவிச் கரமாஸவின் மூன்றாவது மகனாவார்; தன் காலத்தில் மிகப் பிரபலமாக இருந்த இந்த நிலக்கிழார் (ஆம், இப்போதும் நம்மால் அப்படியே நினைவுகூரப்படுகிறவர்), சரியாகப் பதின்மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு மிகப்பெரிய சோகமான, துயரமான ஒரு முடிவைச் சந்தித்திருந்தார். அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிப் பிறகு நான் தேவையான இடத்தில் என் வாசகர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவேன். இப்போது அந்த "நிலக்கிழாரை"ப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் (தனது பண்ணையில் பெரும்பாலும் அவர் வசிக்கவில்லை என்றாலும், மக்கள் அவரை இப்படித்தான் அழைத்தனர்). இவர் விசித்திரமான மனிதராக மட்டுமல்லாது, கேவலமான, நெறிகெட்ட வாழ்க்கையை வாழ்பவராக, குறிப்பாக, புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு முட்டாளாகவே இருந்தார். ஆனால் இப்படிப்பட்ட முட்டாள்களில் ஒருசிலர் தங்களுடைய சொத்து சம்பந்தப்பட்ட கணக்கு வழக்குகளை மிகச் சிறப்பாகக் கையாளத் தெரிந்தவர்களாக, அதுவும் அதை மட்டுமே சிறப்பாகக் கையாளத் தெரிந்தவர்களாக இருந்தனர். உதாரணமாக, பியோதர் பாவ்லவிச் தன் வாழ்க்கையின் ஆரம்ப காலத்தில், பணமல்லாத வறிய நிலப்பிரபுவாக, சாப்பாட்டிற்கே மற்றவர்களை அண்டிப் பிழைக்கும் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தவர், இறக்கும் தறுவாயில் பணமாகத் தன்னிடம் நூறாயிரம் ரூபிள்களை வைத்திருந்தார். இருந்தாலும், அவர் தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் மடையர்களில் மடையனாகவே வாழ்ந்து வந்தார். மீண்டும் ஒருமுறை இதை நான் சொல்கிறேன்: இது வெறும் மடத்தனம் என்பது மட்டுமல்ல; இப்படிப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் புத்திசாலிகளாகவும் தந்திரசாலிகளாகவும் இருக்க, இந்த மடத்தனமானது, குறிப்பாக, தனக்கே உரிய ஏதோ ஒரு தேசியத் தன்மையாக இருந்தது. இருமுறை மணமுடித்திருந்த பியோதர் பாவ்லவிச்சுக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். முதல் மனைவிக்குப் பிறந்த திமித்ரி பியோதரவிச் மூத்தவன்; இவானும் அலெக்ஸெயும் இரண்டாவது மனைவிக்குப் பிறந்தவர்கள். பியோதர் பாவ்லவிச் கரமாஸவின் முதல் மனைவி நம்முடைய வட்டாரத்தைச் சார்ந்த செல்வச் செழிப்பான, உயர் குல மியூசவ் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவள். அழகிலும் அறிவிலும் சிறந்த இந்தப் பெண்மணி, வரதட்சணையுடன் வந்திருந்தவள். நம்முடைய இந்தக் காலத்திலும் சரி, கடந்த காலத்திலும் சரி, அபூர்வமான பெண்ணாக இருந்த அவள், எதற்காக இப்படிப்பட்ட ஒரு 'முட்டாளை' (அப்படித்தான் அவர் அழைக்கப்பட்டார்) மணந்துகொண்டாள் என்று சொல்லப்பட்ட கருத்தை இங்கு நான் விளக்கப்போவதில்லை. ஆனால், கடந்த தலைமுறையைச் சார்ந்த 'காதற்காவிய உணர்ச்சிகள்' மேம்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். ரகசியமாகப் பல ஆண்டுகள் ஓர் இளைஞனைக் காதலித்துவந்த அவள், அவனை மிக அமைதியாக மணந்துகொள்ள வாய்ப்பிருந்தும், அவள் பலவிதமான இடையூறுகளைத் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டு, ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகத்தில் வரும் ஒஃபேலியாவாகத் தன்னைக் கற்பனை செய்துகொண்டு, புயலடிக்கும் ஓர் இரவு வேளையில், செங்குத்தான மலை உச்சியிலிருந்து வெகு ஆழத்தில், வேகமாக ஓடும் நதியில் குதித்துத் தன்னுடைய உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள். நீண்ட காலமாகவே அந்த நதிக்கரையைக் கவனமாகக் கவனித்து வந்த அவள், ஏனோ தற்கொலை செய்துகொள்ளவே முடியாத அந்தச் சமதளமான, மனதைக் கவர்ந்திழுக்காத சாதாரண ஓரிடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அங்கு விழுந்து தன்னுயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள். கடந்த இரண்டு, மூன்று தலை முறைகளாகவே நம்முடைய ரஷ்ய வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் நடந்துகொண்டிருப்பதை நாம் கவனிக்கத்தான் வேண்டும். இப்படித்தான் அதலெய்தா இவானவ்னா மியூசவ் செய்த காரியமும், , 1 வெளிநாட்டில் நடந்த இந்தச் சம்பவத்தின் எதிரொலியாக, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவளுடைய சிறைபட்ட மனத்தின் சீற்றமாகவும் இருந்தது. ஒருவேளை அவள் பெண் விடுதலையை ஆதரிப்பவளாக, கட்டுக் கோப்பான சமூக விதிமுறைகளை எதிர்ப்பவளாக, குடும்ப அமைப்பின், உறவுக்காரர்களின் அதிகார குணத்தைத் தட்டிக் கேட்பவளாக இருக்கக்கூடும். ஆனால், பியோதர் பாவ்லவிச் 'பிறரை 'பிறரை அண்டிப் பிழைப்பவர்' என்று பெயரெடுத்திருந்ததும், சீர்திருத்தங்களைத் தாராள மயமாக்கி வாழ்வை நல்வழிப்படுத்த முற்படும் இந்தக் காலத்தில், அவர் ஒரு கோமாளியாகவே இருந்தாலும், தைரியமாக அவற்றை எள்ளி நகையாடிக் கேலி செய்யும் மனிதர்களில் ஒருவராக அவர் இருந்ததும் அவளுடைய எளிமையான கற்பனைக்குத் துணைபோய் அவளை அப்படிச் செயல்பட வைத்திருக்கலாம். அதலெய்தா இவானவ்னா இவானவ்னா ஓடிப்போய் பியோதர் பாவ்லவிச்சை மணந்துகொண்ட சம்பவம் அவளுக்கு இன்னும் கிளர்ச்சியூட்டுவதாகவே இருந்தது. அப்போது இழிநிலையில் இருந்த பியோதர் பாவ்லவிச் தன்னுடைய நிலைமையைச் சரிசெய்துகொள்ள எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராக இருந்தார். அதுவும் நல்லதொரு குடும்பத்திலிருந்து, வரதட்சணையுடன் வரும் பெண்ணை எண்ணி அவர் மயங்கிக் கிறங்கியே போயிருந்தார். ஆனால் தம்பதியர் இருவரிடமும் பரஸ்பரக் காதல் என்பதே இல்லாமல், அதலெய்தா இவானவ்னாவின் பேரழகு கூட அவரைக் கட்டியிழுப்பதாக இல்லாமல் இருந்தது. தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் சிற்றின்பத்தில் மூழ்கித் திளைத்த பியோதர் பாவ்லவிச்சுக்கு எந்தப் பெண்ணாவது கை அசைத்தால்கூடப் போதும், உடனே அவளுடைய அரைப் பாவாடையில் கிறங்கிப் போகிறவர், தன்னுடைய வாழ்நாளிலேயே முதல் முறையாக இப்போதுதான் இப்படி ஒரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தார். இந்தப் பெண் ஒருத்திதான் விசித்திரமாக அவரிடம் எந்தவொரு தனிப்பட்ட உணர்ச்சியையும் தூண்டாதவளாக இருந்தாள். திருட்டுத்தனமாக வீட்டைவிட்டு ஓடிவந்த அதலெய்தா இவானவ்னாவுக்குத் தன்னுடைய கணவனைப் பார்த்தமாத்திரத்தில் வெறுப்பு மட்டுமே மேலோங்கி இருப்பதை உணர்ந்தாள். இப்படியாக நடந்து முடிந்த இந்தத் திருமணம் வெகுசீக்கிரமே உச்சபட்ச நிலையை அடைந்தது. அதலெய்தா இவானவ்னா வீட்டை விட்டு ஓடிப்போன சம்பவத்தை குடும்பத்தினர் பெரிதுபடுத்தாமல், வரதட்சணையாக அவளுடைய அவளுக்குக் கொஞ்சம் பணத்தைக் கொடுத்துச் கொடுத்துச் சமரசம் செய்து வைத்தாலும், தம்பதிகளுக்கிடையே சண்டை இடைவிடாமல் இருந்து வந்தது. ஆனால் அப்படிப்பட்ட சமயங்களில் இந்த இளம் பெண் உண்மையாகவே மிக மேன்மையாக நடந்துகொண்டாள்; பியோதர் பாவ்லவிச்சோ அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த இருபத்து ஐயாயிரம் ரூபிள்களை ஒட்டுமொத்தமாக அவளிடமிருந்து தட்டிப் பறித்து, நிமிடத்தில் அவற்றைச் செலவழிக்கவும் செய்தார். அப்படியே வரதட்சணையாக அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த, நாட்டுப்புற மாளிகையைத் தன் பெயரில் எழுதி வாங்கிக்கொள்ளத் திட்டமிட்டு அவர், அதற்கான முயற்சியில் முழு மூச்சுடன் இறங்கி, ஒவ்வொரு நிமிடமும் வெட்கமின்றி அவளைப் பயமுறுத்தி, அவள் முன்பு மண்டியிட்டு, பாசாங்கு செய்து அவளை அலைக்கழித்து வேதனைப்படுத்தியதில், அவருடைய கொடுமைகளைத் தாளாது அவள் சோர்ந்து விழும் போதுதான் அவர் அவளை விட்டு விலகிச் செல்பவராக இருந்தார். ஆனால், அதிர்ஷ்டவசமாக, அதலெய்தா இவானவ்னாவின் குடும்பத்தினர் இந்த விஷயத்தில் தலையிட்டு அந்தத் திருடனின் கொட்டத்தை அடக்கினர். தம்பதிகளிடையே அடிக்கடி சண்டை சச்சரவுகள் நடந்தது என்னவோ உண்மை. ஆனால், பொதுவாக, வரதட்சணை என்ற பெயரில், வழக்கமாகப் பெண்கள் அடிபடுவது போலில்லாமல், கரிய நிறங்கொண்ட அதலெய்தா இவானவ்னா, கோபமும் தைரியமும் ஆச்சரியப்படுமளவுக்கு உடல் வலிமையும் கொண்டவள், தன்னுடைய கணவனை அடித்து வந்தாள் என்ற செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவியிருந்தது. இறுதியாக, அவள் தன்னுடைய மூன்று வயது மீச்சியாவை பியோதர் பாவ்லவிச்சின் கைகளில் விட்டுவிட்டு, அவரிடமிருந்து தப்பித்து, கருத்தரங்குகள் நடத்தும் ஒரு ஆசிரியருடன், அதுவும் ஏழ்நிலையில் இறக்கும் தறுவாயிலிருந்த ஒருவருடன் ஓடிப்போனாள். இதையறிந்த பியோதர் பால்லவிச் உடனே வீட்டில் இருந்தவர்களையெல்லாம் அழைத்து, முறிந்துபோன தன்னுடைய மண வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்லி அழுது புலம்பி மிக அதிகமாகக் மிக அதிகமாகக் குடிக்க ஆரம்பித்தார்; இதற்கிடையில், அவர் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு அருகிலிருந்த வட்டாரங்களுக்குச் சென்று, அதாலய்தா இவானவ்னா ஓடிப்போன விஷயத்தை அழுதபடியே சொல்லி, கேட்பதற்கே கூசும்படியான தாம்பத்திய உறவைப் பற்றி ஊர் முழுவதும் சொல்லி வந்தார். இப்படி முட்டாள்தனமாகத் தன்னுடைய பேதமையைக் காட்டிக்கொண்டு, முக்கியமாக, தாம்பத்திய உறவின் மென்மையான விஷயங்களைக் கவர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் ஊதிப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது அவருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. இதைக் கேட்டுப் பலரும், 'பியோதர் பாவ்லவிச், உங்களுக்கு என்ன பெரிய பட்டமா கிடைத்துவிட்டது, எப்படி இப்படி இந்தச் சோகத்தையும் மீறி உங்களால் சந்தோஷமாக இருக்க முடிகிறது?' என்று சொல்லிக் கேலி செய்தார்கள். இப்படி ஒரு புதிய கோமாளி வேடத்தில் திரிவது அவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதென்றும், மற்றவர்களைச் சிரிக்கவைப்பதற்காகவே அவர் இந்தக் கோமாளி வேஷத்தை போட்டுக்கெண்டார் என்றும் பலரும் பலவிதமாக அவரைப் பற்றிப் பேசினார்கள். யாருக்குத் தெரியும், உண்மையாகவே அது அவருடைய கள்ளங் கபடமற்ற தன்மையாகக்கூட இருக்கலாம். ஓடிப் போனவளின் தடயம் இறுதியாக, அவருக்குக் கிடைக்கப் பெற்றது. பாவப்பட்ட அவள், கருத்தரங்குகள் நடத்தும் அவருடன் சேர்ந்து, அடிமைத் தளையிலிருந்து மக்களை விடுவிக்கும் பணியில் முழுமையாகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டிருந்தாள். இதையறிந்த பியோதர் பாவ்லவிச் உடனே பீத்தர்புர்க் செல்ல ஆயத்தமானார்; ஆனால் அது எதற்கு என்று அவருக்கே தெரியாமலிருந்தது. அப்படி அவர் அங்குப் போயிருந்தாலும் அது சரியானதொரு முடிவாகத்தானிருந்திருக்கும்; அது தன்னுடைய தனிப்பட்ட உரிமை என்று கருதியவர், அன்புமிக்க தன் மனைவியிடம் தனது வீரத்தைக் காட்ட வேண்டுமென்று நினைத்தவர், மறுபடியும் கட்டுக்கடங்காமல் குடிக்க ஆரம்பித்தார் . . . சரியாக இந்தச் சமயம் பார்த்துத்தான் அவள் இறந்துபோன செய்தி அவர்களுக்குப் பீத்தர்புர்க்கிலிருந்து கிடைக்கப் பெற்றது. ஏதோ சிறு அறை ஒன்றில் அவள் திடீரென்று இறந்துபோயிருக்க, காய்ச்சல் கண்டு அவள் இறந்துபோயிருக்கக்கூடும் என்று ஒருசிலரும், பட்டினியால் அவள் இறந்துபோயிருக்கக்கூடும் என்று வேறு சிலரும் பேசிக்கொண்டார்கள். தன் மனைவி இறந்துபோன செய்தி கிடைத்தபோது பியோதர் பாவ்லவிச் குடிபோதையில் இருந்தார்; அப்படி அந்தச் செய்தி கிடைக்கப்பெற்றதும் சந்தோஷத்தில் அவர் தெருவுக்கு ஓடிவந்து கைகளை மேலே உயர்த்தி ஒரு சிறு வானத்தைப் பார்த்து, "கடவுளே, உன்னை வந்தடைந்திருக்கும் அவளுடைய ஆத்மா சாந்தி அடையட்டும்" 2 என்று கத்தினார் என்று ஒரு சிலரும், இல்லை, இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அவர் குழந்தையைப் போலத் தேம்பித் தேம்பி அழுதார் என்று வேறு சிலரும், அவரைப் பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தது என்று அவரிடம் வெறுப்பு பாராட்டியவர்களும்கூடப் பேசிக்கொண்டார்கள். இவை எல்லாவற்றையும் மீறி அதில் வேறு ஒரு உண்மையும் இருந்திருக்கக்கூடும்; அதாவது, தனக்கு விடுதலை கிடைத்ததை எண்ணி அவர் மகிழ்ந்து, தனக்குச் சுதந்திரம் கொடுத்தவளை நினைத்து அவர் அழுதிருக்கக்கூடும் அல்லது இந்த இரண்டு உணர்வுகளும் கலந்து வெளிப்பட்டிருக்கக்கூடும். பெரும்பாலான சமயங்களில் மனிதர்கள், கேடுகெட்ட மனிதர்கள்கூட, நாம் நினைப்பதை விடப் பேதைகளாகவும் சூதுவாதற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆமாம், நாமும் கூட அப்படித்தான். 2 வீட்டிலிருந்து முதல் மகனை வெளியேற்றுதல் இப்படிப்பட்ட மனிதர் எப்படிப்பட்ட ஒரு தந்தையாக, குழந்தையை வளர்க்கும் பெற்றோராக இருந்திருப்பார் என்பதை நம்மால் யூகிக்க முடிகிறது. அப்படிப்பட்ட தந்தை எப்படிப்பட்டவராக இருப்பாரோ, அப்படித்தான் அவரும் இருந்தார்; அதாவது, அதுவரை அதலெய்தா இவானவ்னாவின் அரவணைப்பிலிருந்த மகனை, அவளின் மீதிருந்த கோபத்தாலோ அல்லது முறிந்துபோன அவருடைய இல்வாழ்க்கையின் வெறுப்பாலோ அவனை ஒதுக்கித்தள்ளாமல், உண்மையாகவே தனக்கு இப்படி ஒரு மகன் இருக்கிறான் என்பதையே அவர் முற்றிலுமாக மறந்துபோயிருந்தார். அப்படிப்பட்ட அவர் கண்ணீரும் கம்பலையுமாகப் புலம்பித் திரிந்தபோது, தன்னுடைய வீட்டை வாழத் தகுதியற்ற ஒரு இடமாக்கி, நெறிகெட்ட ஒரு வாழ்வை அவர் வாழ்ந்து வந்தபோது,
|