பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 7

 ஏழாம் அத்தியாயம். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் இறுதிப் பயணம்
I.

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தான் மேற்கொள்ளவிருந்த அந்த விசித்திரமான, பித்துப்பிடித்த செயலுக்கான நேரம் நெருங்க நெருங்க, மிகுந்த அச்சத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. இந்த அச்சத்தினால் அவர் கடுமையாக அவதிப்பட்டார்—குறிப்பாக அந்தச் செயலுக்கு முந்தைய இரவில், அந்த பயங்கரமான இரவில், அவர் மிகுந்த மனவேதனைக்கு ஆளானார். நஸ்தாஸ்யா பின்னர் குறிப்பிட்டபடி, அவர் மிகவும் தாமதமாகவே படுக்கைக்குச் சென்றார், மேலும் நன்றாக உறங்கவும் செய்தார்; ஆனால், இது எதையும் நிரூபித்துவிடாது—மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள் கூட, தங்களுக்கு மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படவிருக்கும் முந்தைய இரவில் மிகவும் ஆழ்ந்து உறங்குவார்கள் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. அவர் பகல் வெளிச்சத்தில் பயணத்தைத் தொடங்கினார்—பொதுவாக, பதற்றமான மனிதர்களின் மனநிலை பகல் நேரத்தில் சற்று மேம்படும் (விர்ஜின்ஸ்கியின் உறவினரான ஒரு மேஜர் இருந்தார்; இரவு முடிந்து பகல் வந்தாலே, அவர் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையையே கைவிட்டுவிடுவார்)—இருப்பினும், வேறு எந்தச் சூழலாக இருந்திருந்தாலும், நெடுஞ்சாலையில் தனியாக இருக்க நேரிடும் என்ற எண்ணமே அவரை மிகுந்த பீதிக்குள்ளாக்கியிருக்கும் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டு. நிச்சயமாக, அவர் கொண்டிருந்த தீவிரமான, பிடிவாதமான நோக்கங்கள், ஸ்டாஸியிடமிருந்தும், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக அவர் வாழ்ந்து வந்த அந்த வசதியான, பழகிப்போன இடத்திலிருந்தும் வெளியேறியவுடன் அவர் எதிர்கொண்ட அந்தத் திடீர் தனிமையின் முழுமையான, பயங்கரமான தாக்கத்தைத் தணித்திருக்கக்கூடும். ஆனாலும், தனக்கு முன்னால் காத்திருக்கும் அனைத்துக் கொடூரங்களையும் அவர் முழுமையாக, தெளிவாக உணர்ந்திருந்தாலும் கூட, அவர் அந்த நெடுஞ்சாலையில் இறங்கி நடந்தே சென்றிருப்பார்! இதில் ஒருவிதமான பெருமிதம் இருந்தது—எல்லாவற்றையும் மீறி, அவருக்குள் ஒரு உற்சாகத்தை ஏற்படுத்திய ஏதோ ஒன்று அதில் இருந்தது. அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் தாராளமான நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு ஒட்டுண்ணியைப் போல (*comme un simple parasite*) அவளது பாதுகாப்பில் தொடர்ந்து வாழ்ந்திருக்க முடியும்! ஆனால், அவர் அவளது சலுகைகளை ஏற்க மறுத்துவிட்டார்; அங்கேயே தங்குவதையும் தவிர்த்துவிட்டார். மாறாக, அவளே முன்வந்து அவளை விட்டு வெளியேறி, ஒரு "உன்னதமான லட்சியத்தின் கொடியை" ஏந்தி, அதற்காக நெடுஞ்சாலையில் உயிர் துறக்கப் புறப்பட்டார்! அவர் தனது செயலை இப்படித்தான் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்; அவரது பார்வையில் அவரது செயல்கள் இப்படித்தான் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மற்றொரு கேள்வியும் அடிக்கடி என் மனதில் எழுந்தது: அவர் ஏன் வண்டியிலோ அல்லது குதிரையிலோ செல்லாமல், கால்நடையாக—அதாவது, உண்மையாகவே நடந்து—பயணிக்கத் தீர்மானித்தார்? ஆரம்பத்தில், ஐம்பது வயதை எட்டிய ஒருவருக்கு இயல்பாகவே இருக்கும் நடைமுறை அறிவின்மை மற்றும் தீவிர உணர்ச்சிகளால் ஏற்பட்ட ஒருவித கற்பனை கலந்த, காய்ச்சல் போன்ற மனநிலைதான் இதற்குக் காரணம் என்று நான் கருதினேன். பயண அனுமதிச் சீட்டு பெற்று, குதிரைகளை அமர்த்திக்கொள்வது—அவை வழக்கம்போல மணிகளை ஒலிக்கச் செய்துகொண்டு சென்றாலும் கூட—அவருக்கு மிகவும் எளிமையான, சலிப்பூட்டும் ஒரு செயலாகத் தோன்றியிருக்கலாம். அதற்கு மாறாக, ஒரு புனிதப் பயணம்—கையில் குடையுடன் மேற்கொள்ளப்படும் பயணம் கூட—மிகவும் கவித்துவமானதாகவும், அதே சமயம் ஒருவிதப் பழிவாங்கும் உணர்வும் கொண்ட, ஒரு காதல் உணர்வு கலந்த செயலாகவும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால், இப்போது எல்லாம் முடிந்த பிறகு, உண்மை மிகவும் எளிமையானது என்றே நான் கருதுகிறேன். முதலாவதாக, அவர் குதிரைகளை அமர்த்திக்கொள்ளத் துணியவில்லை; ஏனெனில், இதையறிந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவரை வலுக்கட்டாயமாகத் தடுத்து நிறுத்திவிடுவார் என்று அவர் அஞ்சினார். அவர் நிச்சயமாக அப்படிச் செய்திருப்பார், அவரும் அதற்கு அடிபணிந்திருப்பார்; அதன் விளைவாக, அவரது அந்த "மகத்தான திட்டம்" நிரந்தரமாக முடிவுக்கு வந்திருக்கும். இரண்டாவதாக, பயண அனுமதிச் சீட்டு பெற வேண்டுமானால், தான் எங்கு செல்லப்போகிறோம் என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், எங்கு செல்வது என்று தெரியாததே அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தது; அவரால் ஒரு இடத்தின் பெயரைக்கூடச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட நகரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால், அவரது அந்த முழுத் திட்டமும் அபத்தமானதாகவும், சாத்தியமற்றதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியிருக்கும்; இதை அவர் மிகத் தெளிவாகவே உணர்ந்திருந்தார். சொல்லப்போனால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நகரத்திற்குச் சென்று அவர் என்ன செய்யப்போகிறார்? வேறு நகரத்திற்கு ஏன் செல்லக்கூடாது? அவர் அந்த 'வணிகரை' (marchand) தேடிச் சென்றாரா? ஆனால், எந்த வணிகரை? இதோ, அந்த இரண்டாவது—மிகவும் அச்சமூட்டக்கூடிய—கேள்வி எழுந்தது. உண்மையில், அந்த வணிகரை விட அவர் வேறெதற்கும் அஞ்சவில்லை; அவரைத் தேடித்தான் அவர் மிகுந்த அவசரத்துடனும் வேகத்துடனும் புறப்பட்டார், ஆனால் அதே சமயம், அவரைச் சந்திப்பதையே அவர் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக அஞ்சினார். இல்லை, அதற்குப் பதிலாக, வெறுமனே நெடுஞ்சாலையில் இறங்கி நடப்பதே மேல்—எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல், சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதவரை தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருப்பது! நெடுஞ்சாலை என்பது மிக நீண்டது—அதற்கு முடிவே இல்லை—மனித வாழ்க்கையைப் போலவே, மனிதனின் கனவைப் போலவே அது நீண்டுள்ளது. நெடுஞ்சாலை ஒரு கருத்தை உள்ளடக்கியது; ஆனால், பயண அனுமதிச் சீட்டில் என்ன கருத்து இருக்க முடியும்? பயண அனுமதிச் சீட்டு என்பது ஒரு கருத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது... நெடுஞ்சாலை நீடூழி வாழட்டும் (Vive la grande route)—அடுத்தது என்ன நடக்கும்? அதைப் பொறுத்தவரை, கடவுள் பார்த்துக்கொள்வார். லிஸாவை எதிர்பாராத விதமாகச் சந்தித்த பிறகு — இதைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே விவரித்திருக்கிறேன் — அவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்; தன்னைத்தானே முற்றிலும் மறந்துபோன ஒரு நிலையில் ஆழ்ந்திருந்தார். ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) பகுதியிலிருந்து அரை வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில் ஒரு பிரதான சாலை இருந்தது; விசித்திரமாக, தான் அந்தச் சாலைக்கு வந்து சேர்ந்ததைக் கூட அவர் முதலில் கவனிக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில், சீராகச் சிந்திப்பதோ அல்லது தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலைப் பற்றித் தெளிவான உணர்வுடன் இருப்பதோ அவருக்குச் சாத்தியமற்ற ஒன்றாக இருந்தது. அவ்வப்போது விட்டு விட்டு பெய்த மெல்லிய மழையைக் கூட அவர் உணரவில்லை. தனது பயணப் பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டதையும் அவர் கவனிக்கவில்லை — அந்த மாற்றத்தால் அவருக்கு நடப்பது சற்று எளிதானது. சுமார் ஒன்றரை வெர்ஸ்ட் தூரம் கடந்திருப்பார், திடீரென்று நின்று சுற்றிலும் பார்த்தார். வண்டிகளின் சக்கரங்களால் ஆழமான பள்ளங்கள் விழுந்து, கருமை படிந்திருந்த அந்தப் பழைய சாலை, இருபுறமும் வெள்ளை வில்லோ மரங்கள் சூழ, முடிவில்லாத ஒரு நூல் போல அவருக்கு முன்னால் நீண்டு கிடந்தது. வலதுபுறம் அறுவடை முடிந்த வெட்டவெளிகள் இருந்தன; இடதுபுறம் புதர்க்காடும், அதற்கு அப்பால் ஒரு சிறு காடும் இருந்தன. தொலைவில், ரயில் பாதையின் ஒரு கோடு மங்கலாகத் தெரிந்தது; அதன் வழியே சென்றுகொண்டிருந்த ரயிலிலிருந்து புகை கிளம்பியது — ஆனால், எந்தச் சத்தமும் அவரை வந்தடையவில்லை. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் (Stepan Trofimovich) ஒரு கணம் லேசான அச்சத்தை உணர்ந்தார், ஆனால் அது ஒரு நொடி மட்டுமே நீடித்தது. அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்; தனது பையை ஒரு வில்லோ மரத்தடியில் வைத்துவிட்டு, ஓய்வெடுக்க அமர்ந்தார். அமர்ந்திருந்தபோது திடீரென ஒரு குளிர் அவரைத் தாக்க, அவர் தனது கம்பளிச் சால்வையைச் சுற்றிக்கொண்டார். அதே வேளையில் மழையைக் கவனித்த அவர், குடையைத் திறந்து தலைக்கு மேல் பிடித்துக்கொண்டார். நீண்ட நேரம் அவர் அப்படியே அமர்ந்திருந்தார்; அவ்வப்போது உதடுகளை அசைத்து ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார், கையில் குடையின் பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவரது மனதில் பல்வேறு பிம்பங்கள் காய்ச்சல் கண்டவரைப் போல மிக வேகமாக ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. "லீஸ், லீஸ்," என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டார், "அவளுடன் அந்த மாரிஸும்... விசித்திரமான மனிதர்கள்... ஆனால், அங்கே தெரிந்த அந்த விசித்திரமான நெருப்பு என்ன? அவர்கள் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்? கொல்லப்பட்ட அந்த மனிதர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?.. ஸ்டேஸிக்கு இன்னும் எதுவும் தெரிந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன்; அவள் காபியுடன் எனக்காகக் காத்திருப்பாள்... சீட்டாட்டம்? நான் எப்போதாவது சீட்டாட்டத்தில் மனிதர்களைப் பந்தயம் வைத்து இழந்திருக்கிறேனா?“ஓ—ஃபெட்கா என்ன ஆனான்?”

திடீரென ஏற்பட்ட அச்சத்தால் அவன் திடுக்கிட்டு, சுற்றிலும் பார்த்தான். “ஒருவேளை ஃபெட்கா அருகில் எங்காவது, புதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கிறானோ? இங்கிருக்கும் பிரதான சாலையில் அவன் ஒரு கொள்ளையர் கும்பலையே நடத்துவதாகச் சொல்கிறார்களே! கடவுளே, ஒருவேளை அவன் அங்கே இருந்தால்… நான் அவனிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிடுவேன்—எல்லாம் என் தவறுதான் என்று… அவனுக்காக நான் பத்து ஆண்டுகளாக எவ்வளவு துன்பப்பட்டேன் என்று—அவன் ராணுவத்தில் இருந்த காலத்தை விடவும் அதிகமாகவே நான் அனுபவித்திருக்கிறேன் என்று… மேலும்… என் பணப்பையையும் அவனிடம் கொடுத்துவிடுவேன். ம்ம்—மொத்தம் நாற்பது ரூபிள் இருக்கிறது; அவன் அந்தப் பணத்தை வாங்கிக்கொள்வான், ஆனாலும் என்னைக் கொன்றுவிடுவான்.”

அச்சத்தின் காரணமாக—எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இன்றி—அவன் தன் குடையை மூடி, அருகில் வைத்துக்கொண்டான். தொலைவில், நகரத்திலிருந்து வரும் சாலையில் ஒரு வண்டி தெரிந்தது; அவன் கவலையுடன் அதையே உற்று நோக்கத் தொடங்கினான்.

“கடவுளுக்கு நன்றி, அது வெறும் வண்டிதான்—அதுவும் மிக மெதுவாகத்தான் வருகிறது; இதில் ஆபத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை. இந்த உள்ளூர் குதிரைகள், மிகவும் களைப்படைந்தவை… நான் எப்போதும் இனத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதுண்டு… உண்மையில், கிளப்பில் பியோத்தர் இலியிச் தான் இந்த இனத்தைப் பற்றிய பேச்சை எடுத்தான்—அப்போது நான் அவனை விஞ்சும் வகையில் பதில் சொன்னேன்—இருந்தாலும்… ஒரு நிமிடம், வண்டியின் பின்புறம் என்ன இருக்கிறது? ஒரு பெண் போலத் தெரிகிறதே. ஒரு பெண்ணும் ஒரு ஆணும்—இது சற்று நிம்மதியைத் தருகிறது. பின்னால் ஒரு பெண், முன்னால் ஒரு ஆண்—இது மிகுந்த நிம்மதியை அளிக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, வண்டியின் பின்புறம் கொம்புகளில் கட்டப்பட்ட ஒரு பசுவும் வருகிறது—இது முழுமையான நிம்மதியைத் தருகிறது.”

வண்டி அவனை நெருங்கியது—அது ஒரு உறுதியான, கண்ணியமான தோற்றம் கொண்ட விவசாயிகளின் வண்டி. ஒரு பெண் நன்கு நிரப்பப்பட்ட சாக்கு மூட்டை ஒன்றின் மீது அமர்ந்திருக்க, ஒரு ஆண் வண்டியின் ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான்; அவனது கால்கள் வண்டியின் பக்கவாட்டில்—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் இருக்கும் திசையை நோக்கி—தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. வண்டிக்குப் பின்னால், கொம்புகளில் கட்டப்பட்ட ஒரு சிவப்பு நிறப் பசுவும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அந்த விவசாய ஆணும் பெண்ணும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை விரிந்த, துருத்திக் கொண்டிருக்கும் கண்களுடன் உற்று நோக்கினர்; அவரும் அவர்களை அதே தீவிரத்துடன் திருப்பிப் பார்த்தார். அவர்கள் அவரைத் தாண்டி சுமார் இருபது அடிகள் சென்றதும், அவர் திடீரென்று அவசரமாக எழுந்து, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்லலானார். வண்டிக்கு அருகில் இருப்பது ஏதோ ஒரு வகையில் பாதுகாப்பானது என்று அவருக்குத் தோன்றியது—ஆனால், அவர்களை நெருங்கிய அடுத்த கணமே, அவர் மற்ற அனைத்தையும் மறந்து, மீண்டும் தனது சிதறிய எண்ணங்களிலும் கற்பனைகளிலும் மூழ்கிப் போனார். அவர் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்த விவசாயத் தம்பதியினரின் பார்வையில், நெடுஞ்சாலையில் காணக்கூடிய மிக மர்மமான மற்றும் விசித்திரமான மனிதராக அவர் தெரிந்தார் என்பது அவருக்குச் சிறிதும் தெரியவில்லை.

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கவனக்குறைவாக அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது, ​​அவளால் தன் ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், "ஐயா, தவறாக நினைக்காதீர்கள், நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள். அவள் சுமார் இருபது வயது மதிக்கத்தக்கவள்; உறுதியான உடல்வாகு, அடர்த்தியான புருவங்கள், சிவந்த கன்னங்கள், மற்றும் மென்மையான புன்னகை தவழும் வாயில் வரிசையான வெண்மையான பற்கள் எனத் திகழ்ந்தாள்.

"நீங்கள்... என்னிடமா பேசுகிறீர்கள்?" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒருவிதமான திகைப்புடனும் வேதனையுடனும் முணுமுணுத்தார்.

"ஒரு வணிகராகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று அந்த ஆண் உறுதியான தொனியில் கூறினான். அவன் சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான மனிதன்; அகலமான, அறிவுக்கூர்மை கொண்ட முகம், அடர்த்தியான சிவப்பு நிறத் தாடி கொண்டிருந்தான்.

"இல்லை, சரியாகச் சொன்னால் வணிகர் அல்ல... நான்... அதாவது... *moi c’est autre chose* (நான் வேறு வகை)," என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சற்று சங்கடத்துடன் பதிலளித்தார். பிறகு, பாதுகாப்பிற்காக வண்டியின் பின்பகுதிக்கு நகர்ந்து, பசுமாட்டின் அருகிலேயே நடக்கத் தொடங்கினார். அந்நிய மொழியில் சில சொற்களைக் கேட்ட அந்த விவசாயி, "ஒருவேளை பிரபு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்கலாம்" என்று தனக்குள் முடிவு செய்துகொண்டு, தன் குதிரையைச் சற்றே இழுத்து விட்டான்.

"நாங்கள் சும்மா கேட்டோம்—நீங்கள் ஏதோ உலா வருவது போலத் தெரிகிறதே, அப்படித்தானே?" என்று அந்தப் பெண் மீண்டும் ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.

"என்னையா... என்னிடமா கேட்கிறீர்கள்?" “சில சமயம் வெளியூர்க்காரர்கள் ரயில் வழியாக வருகிறார்கள்—அவர்கள் இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் போலத் தெரியவில்லை; உங்கள் காலணிகள் கூட வித்தியாசமாக இருக்கின்றன…”

“இவை ராணுவ காலணிகள்,” என்று அந்த விவசாயி ஒருவிதத் திருப்தியோடும், முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தொனியிலும் குறுக்கிட்டான்.

“ம்ம், சரியாகச் சொன்னால் ராணுவ காலணிகள் என்று சொல்ல முடியாது, நான்…”

*எவ்வளவு துருவித் துருவி ஆராயும் பெண்,* என்று நினைத்த ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், ஒரு கணம் எரிச்சலடைந்தார். *என்னை எப்படி உற்றுப் பார்க்கிறார்கள்… என்ன சொல்வது… ஏதோ நான் அவர்களுக்குத் தவறு செய்துவிட்டது போல நடந்துகொள்கிறார்கள்—ஆனால், நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லையே.*

அந்தப் பெண் விவசாயியிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள்.

“உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், நாங்கள் உங்களை அழைத்துச் செல்கிறோம்—அதாவது, உங்களுக்கு விருப்பமென்றால்.”

தங்களுக்கு என்ன வாய்ப்பளிக்கப்படுகிறது என்பதை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சட்டென்று புரிந்துகொண்டார்.

*ஆம், ஆம், நண்பர்களே—மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறேன்! நான் மிகவும் களைப்படைந்துவிட்டேன். ஆனால், நான் எப்படி உள்ளே ஏறுவது?*

*என்ன விசித்திரம்!* என்று அவர் தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டார். *இந்த மாட்டுடன் இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்திருக்கிறேன், ஆனால் ஒருமுறை கூட ஏற்றிச் செல்லச் சொல்லலாமே என்று எனக்குத் தோன்றவே இல்லையே… இவர்களுடைய இந்த ‘நிஜ வாழ்க்கை’ ஏதோ ஒரு தனித்துவமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது…*

இருப்பினும், அந்த விவசாயி இன்னும் குதிரையை நிறுத்தவில்லை.

“நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்?” என்று அவன் ஒருவிதச் சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

அந்தக் கேள்வியைப் புரிந்துகொள்ள ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுக்குச் சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டது.

“கதோவோவுக்கு என்று நினைக்கிறேன்?”

“கதோவோவுக்கா? இல்லை, சரியாகச் சொன்னால் கதோவோவுக்கு அல்ல… அந்த இடம் எனக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாது—இருப்பினும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.” “கதோவோ கிராமம்—இது ஒரு கிராமம், இங்கிருந்து ஒன்பது வெர்ஸ்ட் (சுமார் 9.5 கி.மீ) தொலைவில் இருக்கிறது.”

“ஒரு கிராமமா? *மிகவும் அருமை (C’est charmant)*—அதனால்தான் அந்தப் பெயர் எனக்குப் பரிச்சயமானதாகத் தோன்றியது…”

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருந்தார், ஆனால் யாரும் அவரை வண்டியில் ஏற்றிக்கொள்ள முன்வரவில்லை. அவரது மனதில் ஒரு புத்திசாலித்தனமான யோசனை மின்னியது:

“ஒருவேளை நீங்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்களோ... என்னிடம் கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) இருக்கிறது, நான் ஒரு பேராசிரியர்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு ஆசிரியர்... அதுவும் ஒரு முதன்மை ஆசிரியர். உங்கள் வண்டியில் எனக்கு ஒரு இடம் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்; அதற்குப் பதிலாக நான் உங்களுக்கு... அரை ‘ஷ்டோஃப்’ (shtof) அளவு வோட்கா வாங்கிக் கொடுக்கிறேன்.”

“ஐயா, அதற்கு ஐம்பது கோபெக்குகள் (kopecks) ஆகும்; வழி மிகவும் மோசமானது.”

“இல்லையென்றால், நாங்கள் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்வோம்,” என்று அந்தப் பெண் சேர்த்துக் கூறினாள்.

“ஐம்பது கோபெக்குகளா? சரி, அப்படியே ஆகட்டும், ஐம்பது கோபெக்குகளே இருக்கட்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால்... என்னிடம் மொத்தம் நாற்பது ரூபிள்கள் உள்ளன, ஆனால்...”

அந்த விவசாயி வண்டியை நிறுத்தினார். அனைவரும் சேர்ந்து ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைத் தூக்கி, வண்டியில் அந்தப் பெண்ணுக்கு அருகில், ஒரு சாக்கின் மீது அமர வைத்தனர். அவரது மனதில் எண்ணங்களின் சுழல் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. சில சமயங்களில், தான் மிகவும் கவனக்குறைவாக இருப்பதையும்—சிந்திக்கக்கூடாத விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதையும்—அவர் உணர்ந்தார்; இது அவருக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியது. மனதளவில் அவர் மிகவும் பலவீனமாகவும், உடல்நலக்குறைவுடனும் இருந்ததால், இந்த உணர்வு சில தருணங்களில் அவருக்கு ஒரு பெரும் சுமையாகவும், மனவேதனையாகவும் மாறியது.

“சொல்லுங்கள்... நமக்கு பின்னால் இருக்கும் அந்த மாடு என்ன?” என்று அவர் திடீரென்று அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டார்.

“ஐயோ, ஐயா—நீங்கள் இதற்கு முன்பு ஒரு மாட்டைப் பார்த்ததே இல்லையா?” என்று அந்தப் பெண் சிரித்தாள். ம்ம்... ரஷ்யாவில், அந்த அடிமை முறை இருந்த காலத்தில்... இறைவா..."
“நகரத்தில்தான் வாங்கினேன்,” என்று அந்த விவசாயி குறுக்கிட்டான். “எங்களிடம் இருந்த கால்நடைகள் எல்லாம் வசந்த காலத்திலேயே செத்துப்போயின; ஏதோ ஒரு கொள்ளை நோய்! சுற்றியிருந்த அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன—பாதிக்கும் மேல் போய்விட்டன, நினைத்தாலே அழுகைதான் வருகிறது.”

அவன், பள்ளத்தில் சிக்கிக்கொண்டிருந்த தனது மெலிந்த, பரிதாபமான குதிரையைச் சாட்டையால் அடித்தான்.

“ஆம், ரஷ்யாவில் இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் நடப்பதுண்டு… நாம் ரஷ்யர்கள் அல்லவா… ஆம், நடக்கும்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூறி, பேச்சை முழுமையாக்காமல் நிறுத்திக்கொண்டார்.

“நீங்கள் ஒரு ஆசிரியர் என்றால், எப்படி இந்த ‘கதோவோ’ (Khatovo) கிராமத்திற்கு வந்தீர்கள்? அல்லது வேறு எங்காவது செல்கிறீர்களா?”

“நான்… அதாவது, நான் வேறு எங்காவதுதான் செல்ல வேண்டும் என்று கட்டாயமில்லை… சொல்லப்போனால்… ஒரு வணிகரைப் பார்க்கச் செல்கிறேன்.”

“ஸ்பாசோவ் (Spasov) நகருக்குத்தானே?”

“ஆம், ஆம், ஸ்பாசோவ்தான். இருந்தாலும், அது பெரிய விஷயமல்ல.”

“நீங்கள் ஸ்பாசோவிற்கு நடந்தே போகப்போகிறீர்களா? இந்த காலணிகளை வைத்துக்கொண்டு போனால், ஒரு வாரம் ஆகிவிடுமே!” என்று அந்தப் பெண் சிரித்தாள்.

“உண்மைதான், உண்மைதான்—அதனால் என்ன? அது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை, நண்பர்களே, அது ஒரு பொருட்டே அல்ல!” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சற்றே பொறுமையின்றி இடைமறித்தார்.

*எவ்வளவு துருவித் துருவி கேட்கிறார்கள்! அந்தப் பெண், அந்த ஆணைவிடச் சற்று நன்றாகவே பேசுகிறாள். பிப்ரவரி பத்தொன்பதாம் தேதிக்குப் பிறகு, இவர்களின் பேச்சு வழக்கிலும் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்திருக்கிறது… மேலும், நான் ஸ்பாசோவ் செல்கிறேனா இல்லையா என்பது இவர்களுக்கு ஏன் தெரிய வேண்டும்? அதோடு, நான் இவர்களுக்குப் பணம் கொடுக்கிறேன்—பிறகு ஏன் என்னைத் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்கிறார்கள்?*

“நீங்கள் ஸ்பாசோவ் செல்வதாக இருந்தால், நீராவிப் படகில் (steamer) செல்லலாமே,” என்று அந்த விவசாயி வற்புறுத்தினான்.

“அதுதான் சரி,” என்று அந்தப் பெண் உற்சாகத்துடன் ஆமோதித்தாள். “குதிரையில் ஆற்றங்கரையோரமாகச் சென்றால், முப்பது வெர்ஸ்ட் (verst) தூரம் சுற்றிச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்.”

“முப்பது அல்ல, நாற்பது வெர்ஸ்ட் இருக்கும்.” “நாளை இரண்டு மணிக்குள் நீங்கள் உஸ்தியேவேவை (Ustyeve) அடைந்துவிட்டால், நீராவிப் படகைப் பிடித்துவிடலாம்,” என்று அந்தப் பெண் பேச்சை முடித்தாள். ஆனால், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் பிடிவாதமாக மௌனம் காத்தார். அவரிடம் கேள்வி கேட்டவர்களும் அமைதியானார்கள். அந்த விவசாயி அவ்வப்போது தனது மெலிந்த குதிரையின் கடிவாளத்தை இழுத்துக்கொண்டிருக்க, அந்தப் பெண் அவனுடன் அவ்வப்போது சுருக்கமான சில வார்த்தைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டாள். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் மெல்லத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். அந்தப் பெண் சிரித்துக்கொண்டே அவரை உலுக்கி எழுப்பியபோது, ​​அவர் மிகுந்த ஆச்சரியமடைந்தார்; தான் ஒரு பெரிய கிராமத்தில் இருப்பதையும், மூன்று ஜன்னல்களைக் கொண்ட ஒரு விவசாயியின் குடிசைக்கு முன்னால் நிற்பதையும் உணர்ந்தார்.

“தூங்கிவிட்டீர்களா, ஐயா?”

“என்ன இது? நான் எங்கே இருக்கிறேன்? சரி, போகட்டும்! எதுவாக இருந்தால் என்ன...” என்று பெருமூச்சு விட்டபடி, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் வண்டியிலிருந்து இறங்கினார்.

சுற்றிலும் பார்த்த அவருக்குள் ஒருவித சோகம் படர்ந்தது; அந்த கிராமத்துச் சூழல் அவருக்கு விசித்திரமாகவும், முற்றிலும் அந்நியமாகவும், ஒருவித அமைதியின்மையைத் தருவதாகவும் தோன்றியது.

“அந்த ஐம்பது கோபெக் (kopeck) நாணயம்—அதை மறந்துவிட்டேனே!” என்று அந்த விவசாயியிடம் கூறினார். அவர் மிக அவசரமாகச் செயல்பட்ட விதம், பிரியும் தருணத்தை அவர் ஏற்கனவே அஞ்சத் தொடங்கிவிட்டார் என்பதைக் காட்டிக் கொடுத்தது.

“உள்ளே சென்று கொடுத்துக்கொள்ளலாம், வாருங்கள்,” என்று அந்த விவசாயி அழைத்தான்.

“இங்கே நன்றாகத்தான் இருக்கும்,” என்று அந்தப் பெண் அவரை ஊக்குவிக்கும் தொனியில் கூறினாள்.

ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அந்தப் பழுதடைந்த திண்ணையின் மீது கால் வைத்தார்.

“இது எப்படிச் சாத்தியம்?” என்று அவர் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தார்; ஆழ்ந்த, அச்சம் கலந்த குழப்பம் அவரை ஆட்கொண்டது—இருப்பினும் அவர் அந்தக் குடிசைக்குள் நுழைந்தார். *Elle l’a voulu* (அவள் தான் இதை விரும்பினாள்) — இந்த எண்ணம் அவர் இதயத்தைத் துளைத்தது; அடுத்த கணமே அவர் அனைத்தையும் மறந்துபோனார்—தான் ஒரு விவசாயியின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறோம் என்பதைக் கூட அவர் மறந்துவிட்டார்.

அது மூன்று ஜன்னல்களையும் இரண்டு அறைகளையும் கொண்ட, வெளிச்சமான, ஓரளவு சுத்தமான ஒரு விவசாயக் குடிசை. இது ஒரு தங்குமிடம் (inn) என்பதை விட, நீண்டகால வழக்கப்படி தங்களுக்குத் தெரிந்த பயணிகளுக்கு அடைக்கலம் தரும் ஒரு தனிப்பட்ட இல்லம் போல இருந்தது. எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் நேராக ‘முன் மூலைக்கு’ (வீட்டின் கௌரவமான இடம்) சென்று, யாருக்கும் வணக்கம் கூடச் சொல்லாமல், அமர்ந்து ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். இதற்கிடையில், ஈரப்பதமான சாலையில் மூன்று மணிநேரம் கழித்த பிறகு, ஒருவித இதமான கதகதப்பு அவரது உடல் முழுவதும் பரவியது. காய்ச்சல் இருக்கும்போது குளிரிலிருந்து திடீரென வெப்பமான இடத்திற்கு வரும் உணர்திறன் மிக்க மனிதர்களுக்கு ஏற்படுவது போல, அவரது முதுகெலும்பில் அவ்வப்போது ஏற்பட்ட நடுக்கம் கூட, இப்போது ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விதத்தில் அவருக்கு மிகவும் இனிமையாகத் தோன்றியது. அவர் தலையை உயர்த்தினார்; அடுப்பங்கரையில் அந்த இல்லத்தரசி தயாரித்துக் கொண்டிருந்த சூடான ‘ப்ளினி’ (ஒரு வகை பேன்கேக்) உணவின் நறுமணம் அவரது நாசியைத் தீண்டியது. ஒரு குழந்தையைப் போன்ற புன்னகையுடன், அவர் அந்த இல்லத்தரசியை நோக்கித் திரும்பி, உற்சாகமாகப் பேசத் தொடங்கினார்:

“என்ன இது? இவை ‘ப்ளினி’களா? எவ்வளவு அருமை!”

“உங்களுக்கு வேண்டுமா, ஐயா?” என்று அந்த இல்லத்தரசி கனிவோடும் மரியாதையோடும் கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, எனக்கு வேண்டும்! அதோடு... கொஞ்சம் தேநீரும் கிடைக்குமா?” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கேட்டார்.

“நான் சமோவரை (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) தயார் செய்யட்டுமா? எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சிதான்.”

கோதுமை மாவினால் மெல்லியதாகச் செய்யப்பட்டு, சூடான, புதிய வெண்ணெயில் நனைக்கப்பட்ட அந்த பாரம்பரிய கிராமத்து வகை ‘ப்ளினி’கள், நீல நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஒரு பெரிய தட்டில் பரிமாறப்பட்டன. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த ரசனையுடன் ஒன்றைச் சுவைத்தார்.

“மிகவும் சுவையாக, அருமையாக இருக்கிறது! ஒருவேளை... கொஞ்சம் மது (வோட்கா) கிடைக்குமா?”

“நீங்கள் வோட்கா கேட்கிறீர்களா, ஐயா?”

“ஆம், சரியாகச் சொன்னீர்கள்—கொஞ்சம் மட்டும், மிகச் சிறிய அளவில் போதும்.”

“ஐந்து கோபெக் (நாணயம்) மதிப்பிற்குப் போதுமா?”

“ஐந்து—ஆம், ஐந்து—ஐந்து—ஐந்து—மிகச் சிறிய அளவு போதும்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முகத்தில் ஒரு பேரானந்தப் புன்னகையுடன் ஒப்புக்கொண்டார்.

ஒரு சாதாரண மனிதனிடம் ஏதேனும் உதவி கேட்டால்—அவருக்குச் செய்யும் திறன் இருந்து, மனமும் இருந்தால்—அவர் மிகுந்த கவனத்துடனும் உண்மையான அன்போடும் உங்களுக்குச் சேவை செய்வார். ...ஆனால், அவனிடம் கொஞ்சம் வோட்கா (vodka) வாங்கி வரச் சொன்னால் போதும்; அவனது வழக்கமான அமைதியான, கனிவான சுபாவம் சட்டென்று மாறி, மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் ஆர்வத்துடனும்—ஏதோ ஒரு நெருங்கிய உறவினரைப் போலவே—உதவி செய்யத் துணிகிறான். வோட்கா வாங்கி வரச் சென்ற அந்த நபர், அதை நீங்கள் மட்டுமே குடிக்கப் போகிறீர்கள் என்று நன்றாக அறிந்திருந்தாலும், நீங்களே பெறப்போகும் அந்த இன்பத்தில் தானும் ஏதோ ஒரு வகையில் பங்கெடுத்துக் கொள்வது போலத் தோன்றுகிறான்... மூன்றோ நான்கோ நிமிடங்களுக்குள் (மதுக்கடை மிக அருகிலேயே இருந்தது), ஒரு சிறிய வோட்கா புட்டியும், பெரிய, பச்சை கலந்த நிறத்திலான ஒரு கண்ணாடிக் கோப்பையும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது வந்து சேர்ந்தன.

"இவை அனைத்தும் எனக்கா!" என்று அவர் உண்மையான வியப்புடன் கேட்டார். "நான் இதற்கு முன்பும் வோட்கா குடித்திருக்கிறேன், ஆனால் ஐந்து கோபெக்குகளுக்கு (kopecks) இவ்வளவு அதிக அளவு கிடைக்கும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை."

அவர் ஒரு கோப்பையில் வோட்காவை ஊற்றிக்கொண்டு, எழுந்து நின்று, மிகுந்த கண்ணியத்துடன் அறையின் மறுமூலைக்குச் சென்றார். அங்கே, பயணம் முழுவதும் அவரிடம் இடைவிடாமல் கேள்விகளைக் கேட்டுத் துளைத்துக்கொண்டிருந்த, அடர்ந்த புருவங்களைக் கொண்ட ஒரு பெண், ஒரு சாக்கின் மீது அமர்ந்திருந்தாள். அந்தப் பெண் சற்றே பதற்றமடைந்து, குடிக்க மறுப்பது போலச் சைகை காட்டினாள். இருப்பினும், நாகரிகத்திற்காகச் சொல்ல வேண்டியவற்றைச் சொல்லி முடித்த பிறகு, அவள் எழுந்து நின்று, பெண்களுக்கே உரிய பாணியில் மிகவும் கண்ணியமாக, மூன்று சிறு மிடறுகளாக அதை அருந்தினாள். பிறகு, மிகுந்த வேதனை கலந்த முகபாவனையுடன் அந்தக் கோப்பையைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் தலைவணங்கினாள். அவரும் மிகுந்த கம்பீரத்துடன் பதிலுக்குத் தலைவணங்கினார், மேலும்......அவர் ஒருவித பெருமித உணர்வுடன் மீண்டும் மேஜையருகே வந்து அமர்ந்தார்.

இவையனைத்தும் அவருக்கு ஏதோ ஒரு திடீர் உத்வேகத்தால் தோன்றியவை; ஒரு நொடிக்கு முன்பு வரை, அந்தப் பெண்ணுக்கு உபசரிப்பு வழங்கப்போகிறோம் என்பது அவருக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை.

"சாதாரண மக்களிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்—மிகவும் நன்றாகவே தெரியும்—இதை நான் அவர்களிடம் பலமுறை சொல்லியுமிருக்கிறேன்," என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டு, திருப்தியுடன் சிறிய குப்பியில் எஞ்சியிருந்த ஒயினைத் தன் டம்ளரில் ஊற்றிக்கொண்டார். அது ஒரு முழு டம்ளர் நிறைய இல்லைதான், ஆனால் அந்த ஒயின் அவருக்குள் ஒரு கதகதப்பை ஏற்படுத்தியது; ஒருவித இதமான உணர்வைத் தந்ததுடன், லேசாகத் தலைக்கும் ஏறியது.

"நான் முற்றிலும் உடல்நலமின்றி இருக்கிறேன், ஆனால் உடல்நலமின்றி இருப்பதில் அவ்வளவு மோசமான விஷயமும் ஒன்றும் இல்லை."

"ஏதாவது வாங்கிக்கொள்கிறீர்களா?" என்று அவருக்கு அருகில் ஒரு மென்மையான, பெண் குரல் கேட்டது.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அங்கே ஒரு பெண் நின்றிருந்தார்—அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு கண்ணியமான பெண்மணி என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. முப்பது வயதுக்கு மேற்பட்டவராக இருந்த அவர், மிகவும் அடக்கமான தோற்றத்துடன் காணப்பட்டார். நகரத்து பாணியிலான அடர் நிற ஆடை அணிந்திருந்த அவர், தோள்களில் ஒரு பெரிய சாம்பல் நிற சால்வையை போர்த்தியிருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவித ஈர்ப்புத்தன்மை இருந்ததால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரைப் பார்த்தவுடனேயே பிடித்துக்கொண்டார். அவர் அந்த அறைக்குள் மீண்டும் வந்திருந்தார்; அங்கு ஒரு பெஞ்சின் மீது—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு அருகிலேயே—அவருடைய பொருட்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தப் பொருட்களுக்கிடையே ஒரு பிரீஃப்கேஸும் (அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது ஆர்வத்துடன் கவனித்த ஒன்று) மெழுகுத் துணியால் மூடப்பட்ட ஒரு சிறிய பையும் இருந்தன. அந்தப் பையிலிருந்து அவர் அழகாகக் கட்டப்பட்ட இரண்டு புத்தகங்களை எடுத்தார்; அவற்றின் அட்டையில் சிலுவைச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றை அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் நீட்டினார்.

"ஏ... இது சுவிசேஷம் (Evangile) என்று நினைக்கிறேன்; மிக்க மகிழ்ச்சியுடன்... ஆ, இப்போது புரிகிறது... நீங்கள் ஒரு புத்தக விற்பனையாளர் (colporteur) போலிருக்கிறதே..." "இதை நான் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை வாசித்திருக்கிறேன்... ஐம்பது கோபெக்ஸ் (kopecks) விலையா?"

"முப்பத்தைந்து கோபெக்ஸ்," என்று அந்தப் புத்தக விற்பனையாளர் பதிலளித்தார். “மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன். *Je n’ai rien contre l’Evangile, et…* [27] இதை மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகவே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்…”

சுமார் முப்பது ஆண்டுகளாகத் தான் நற்செய்தி நூல்களை (Gospels) வாசித்ததே இல்லை என்பது அந்த நொடியில் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது; ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரெனின் (Renan) எழுதிய *Vie de Jésus* [28] (இயேசுவின் வாழ்க்கை) என்ற புத்தகத்தின் வழியாகச் சிறு பகுதியை மட்டும் அவர் வாசித்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. சில்லறை பணம் இல்லாததால், அவர் தன்னிடம் இருந்த நான்கு பத்து-ரூபிள் நோட்டுகளை எடுத்தார்—அவரிடம் இருந்த மொத்தப் பணமும் அதுதான். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் சில்லறை வாங்கிக் கொண்டு வருவதாகக் கூறினார். அப்போதுதான், சுற்றிலும் கூர்ந்து கவனித்தபோது, ​​அந்தச் சிறு குடிசை நிறைய மக்கள் கூடியிருப்பதைக் கண்டார். அவர்கள் அனைவரும் நீண்ட நேரமாக அவரைத்தான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர், அவரைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர்கள் நகரத்தில் ஏற்பட்ட தீ விபத்தைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்—நகரத்திலிருந்து இப்பதான் திரும்பியிருந்த, மாட்டை வண்டியில் கொண்டு வந்த அந்த மனிதர்தான் மிகவும் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். தீ வைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும், ‘ஷ்பிகுலின்’ (Shpigulin) குழுவினரின் கைவரிசையாக இருக்கலாம் என்றும் பேச்சு அடிபட்டது.

‘என்னை இங்கே அழைத்து வரும் வழியில் மற்ற எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பேசினான், ஆனால் இந்தத் தீ விபத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லையே!’ என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார்.

“ஐயா—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்! நிஜமாகவே உங்களைப் பார்க்கிறேனா? இதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை! …ஒருவேளை என்னை உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?” என்று ஒரு முதியவர் வியப்புடன் கேட்டார். அவர் பார்ப்பதற்கு, ஒரு காலத்தில் பண்ணையடிமை வேலை செய்தவர் போலத் தெரிந்தார்—தாடி மீசை ஏதுமின்றி முகத்தைச் சுத்தமாகச் சிரைத்திருந்தார், நீண்ட காலர் கொண்ட மேலங்கி அணிந்திருந்தார்.

தன் பெயரைக்கேட்ட ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் திடுக்கிட்டார்.

“மன்னிக்கவும்,” என்று அவர் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார், “எனக்குச் சரியாக நினைவில் வரவில்லை…”

“மறந்துவிட்டீர்களா! நான்தான்—அனிசிம், அனிசிம் இவானோவ்!” "நான் மறைந்த திரு. ககனோவிடம் பணிபுரிந்தவன். உங்களை, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் சேர்ந்து, மறைந்த அவ்தோத்யா செர்கேயெவ்னாவின் இல்லத்தில் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன், ஐயா. அவ்தோத்யா செர்கேயெவ்னா கொடுத்த புத்தகங்களை உங்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறேன்; ஒருமுறை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து உங்களுக்காக மிட்டாய்களைக் கூடக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்..."

"ஆ, ஆம், எனக்கு நினைவிருக்கிறது, அனிசிம்!" என்று புன்னகையுடன் கூறினார் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச். "நீங்கள் இங்கேயேதான் வசிக்கிறீர்களா?"

"ஸ்பாசோவிற்கு அருகில்தான், ஐயா—அங்குள்ள மடாலயத்தில் இருக்கிறேன். அவ்தோத்யா செர்கேயெவ்னாவின் சகோதரி மார்ஃபா செர்கேயெவ்னாவிடம் பணிபுரிகிறேன். உங்களுக்கு அவரை நினைவிருக்கலாம்—ஒருமுறை பந்து நடன நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லும்போது வண்டியிலிருந்து குதித்ததில் அவருக்குக் கால் முறிந்ததே! அவர் இப்போது மடாலயத்திற்கு அருகில் வசிக்கிறார், நான் அவரிடம் வேலை செய்கிறேன். இப்போது, ​​நீங்கள் பார்ப்பது போல, என் சொந்தக்காரர்களைப் பார்க்க மாகாணத் தலைநகருக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்..."

"புரிகிறது, புரிகிறது."

"உங்களைப் பார்த்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி! நீங்கள் எப்போதும் என்னிடம் மிகவும் அன்பாக இருந்தீர்கள், ஐயா," என்று அனிசிம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினான். "ஆனால், நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள், ஐயா? தனியாகப் பயணம் செய்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே... இதற்கு முன்பு நீங்கள் தனியாகப் பயணம் செய்ததாக எனக்கு நினைவில்லையே?"

ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அவனை ஒருவித எச்சரிக்கையுணர்வுடன் பார்த்தார்.

"நீங்கள் ஒருவேளை ஸ்பாசோவிற்குத்தான் செல்கிறீர்களோ, ஐயா?"

"ஆம், நான் ஸ்பாசோவிற்குத்தான் செல்கிறேன். *எல்லோருமே ஸ்பாசோவிற்குத்தான் செல்வது போலிருக்கிறது*..."

"அப்படியானால், ஃபியோதோர் மத்வேயெவிச்சைச் சந்திக்கப் போகிறீர்களா? உங்களைப் பார்த்தால் அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்! பழைய காலத்திலிருந்தே அவர்கள் உங்களை மிகவும் உயர்வாக மதித்து வந்தார்கள்—இப்போதும் கூட உங்களைப் பற்றி அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..."

"ஆம், ஆம்—ஃபியோதோர் மத்வேயெவிச்சைச் சந்திக்கவும் தான்."

"மிகவும் சரி, ஐயா—மிகவும் சரி." இங்குள்ள விவசாயிகள் ஏன் இவ்வளவு திகைப்படைந்திருக்கிறார்கள் என்பதில் ஆச்சரியமில்லை—ஏனென்றால், நெடுஞ்சாலையில் நீங்கள் தனியாக நடந்து செல்வதைப் பார்த்தால், ஏதோ ஒரு விசித்திரமான மனிதரைச் சந்தித்தது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியிருக்கும். அவர்கள் மிகவும் எளிமையான மனிதர்கள், அவ்வளவுதான்.

“நான்… அதாவது, அனிசிம்… நான் ஒரு பந்தயம் கட்டினேன்—ஆங்கிலேயர்களைப் போல—இந்த நீண்ட தூரத்தை நடந்தே கடக்க வேண்டும் என்று, அதனால் நான்…”

அவரது நெற்றியிலும் பொட்டுகளிலும் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின.

“புரிகிறது, புரிகிறது…” என்று அனிசிம் ஒருவித இரக்கமற்ற ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டான். ஆனால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை; மிகுந்த அவமான உணர்ச்சியால், அவர் அங்கிருந்து எழுந்து வெளியேற முயன்றார். சரியாக அந்த நேரத்தில், தேநீர் தயாரிக்கும் ‘சமோவார்’ உள்ளே கொண்டு வரப்பட்டது. புத்தகங்களை எடுத்துச் சென்றிருந்த அந்தப் பெண்ணும் திரும்பி வந்தாள். இதையே ஒரு நல்வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட அவர், அவளிடம் தேநீர் அருந்த அழைப்பு விடுத்தார். அனிசிம் சற்று ஒதுங்கி நின்றான்.

உண்மையில், விவசாயிகளிடையே ஒருவித குழப்பம் பரவியிருந்தது:

“இவன் என்ன மாதிரியான மனிதன்? சாலையில் தனியாக நடந்து வருகிறான்—தன்னை ஒரு ஆசிரியர் என்று சொல்லிக்கொள்கிறான், வெளிநாட்டவர் போல உடை அணிந்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலப் பேசுகிறான்! யாரோ ஒருவரிடமிருந்து தப்பித்து வந்தது போல முரணான பதில்களைச் சொல்கிறான்—அதே சமயம், அவனிடம் பணமும் இருக்கிறது!” இவனை அதிகாரிகளிடம் பிடித்துக் கொடுக்கலாம் என்று கூட அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர்—ஏனெனில், “நகரத்தில் இப்போது சூழல் அவ்வளவு அமைதியாக இல்லை” அல்லவா? ஆனால், அனிசிம் அந்தச் சூழலை உடனடியாகச் சரிசெய்தான். வெளியே சென்று, அங்கிருந்தவர்களிடம் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சாதாரண ஆசிரியர் அல்ல என்றும், அவர் ஒரு “மிகப்பெரிய அறிஞர்—ஆழமான அறிவியல் ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டிருப்பவர்” என்றும் விளக்கிக் கூறினான்.
“அந்த உள்ளூர் நிலப்பிரபுக்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் கடந்த இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாக முழு ஜெனரலின் விதவையான ஸ்டாவ்ரோகினாவின் இல்லத்தில் வசித்து வருகின்றனர். அந்த வீட்டில் மிக முக்கியமான நபர்களாகக் கருதப்படும் அவர்களுக்கு, நகரத்தில் உள்ள அனைவரிடமிருந்தும் அளப்பரிய மரியாதை கிடைக்கிறது. பிரபுக்கள் கிளப்பில், ஒரே மாலையில் நூறு ரூபிள் அல்லது ஐந்நூறு ரூபிள் நோட்டுகளைச் சாதாரணமாகச் செலவிடும் அளவுக்கு அவர்கள் வசதி படைத்தவர்கள். அவர்களின் ‘கவுன்சிலர்’ (councillor) என்ற அந்தஸ்து, ராணுவத்தில் லெப்டினன்ட் கர்னல் பதவிக்கு இணையானது—அதாவது முழு கர்னல் பதவிக்கு ஒரு படி கீழே! பணத்தைப் பொறுத்தவரை, ஜெனரலின் விதவை ஸ்டாவ்ரோகினாவின் தயவால், அவர்களிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்று கணக்கிடவே முடியாது!”—இப்படியாக அந்த உரையாடல் நீண்டு கொண்டே சென்றது.

“ஆனால், இவர் ஒரு கண்ணியமான பெண்மணி, மிகவும் நாகரிகமானவர் (très comme il faut),” என்று நினைத்த ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அனிசிமோவின் இடைவிடாத பேச்சிலிருந்து ஒரு சிறு இடைவெளி கிடைத்ததை உணர்ந்தார். அவர் தனது அருகில் அமர்ந்திருந்த, புத்தகங்களை விற்பனை செய்யும் அந்தப் பெண்ணை ஒருவிதமான கனிவான ஆர்வத்துடன் கவனித்தார். அந்தப் பெண் தேநீரைத் தட்டில் ஊற்றி, ஒரு துண்டு சர்க்கரையை வாயில் வைத்து மென்றுகொண்டே அருந்திக் கொண்டிருந்தார். “இந்தச் சர்க்கரைத் துண்டு ஒரு விஷயமே இல்லை… இவரிடம் ஏதோ ஒரு மேன்மையும் சுதந்திரமான தன்மையும் தெரிகிறது; அதே சமயம் ஒரு அமைதியான குணமும் உள்ளது. முற்றிலும் நாகரிகமானவர் (le comme il faut tout pur), ஒருவேளை சற்று வித்தியாசமான பாணியில் இருக்கலாம்.”

அவருடன் உரையாடியதில், அந்தப் பெண்ணின் பெயர் சோஃபியா மத்வேயெவ்னா உலிடினா என்றும், அவர் உண்மையில் ‘கே.’ (K.) என்ற நகரத்தில் வசிப்பவர் என்றும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அறிந்துகொண்டார். அங்கு அவருக்கு ‘மெஷ்சான்ஸ்ட்வோ’ (நகரவாசி/சாதாரண குடிமக்கள்) வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த, விதவையான சகோதரி ஒருவர் இருக்கிறார். அவரும் ஒரு விதவைதான்; அவரது கணவர்—சார்ஜென்ட் மேஜர் நிலையிலிருந்து பதவி உயர்வு பெற்று செகண்ட் லெப்டினன்ட் ஆனவர்—செவாஸ்டோபோல் போரில் கொல்லப்பட்டார்.

“ஆனால், நீங்கள் இன்னும் மிகவும் இளமையாக இருக்கிறீர்களே—உங்களுக்கு முப்பது வயது கூட ஆகவில்லை அல்லவா?”

“முப்பத்து நான்கு வயது ஆகிறது, ஐயா,” என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தார் சோஃபியா மத்வேயெவ்னா.

“என்ன? உங்களுக்கு பிரெஞ்சு மொழியும் தெரியுமா?”

“சிறிது தெரியும், ஐயா. நான் நான்கு ஆண்டுகள் பிரபுக்களின் குடும்பம் ஒன்றில் வசித்தேன்; அங்கிருந்த குழந்தைகளிடமிருந்து இதைக் கற்றுக்கொண்டேன்.” பதினெட்டாவது வயதிலேயே விதவையான தான், சிறிது காலம் செவாஸ்டோபோலில் செவிலியராகப் பணியாற்றியதாகவும், பின்னர் பல இடங்களில் வாழ்ந்ததாகவும், தற்போது நற்செய்தி நூல்களை (சுவிசேஷப் பிரதிகள்) விற்பனை செய்து வருவதாகவும் அவர் விளக்கினார்.

“ஐயோ கடவுளே! நம் ஊரில் நடந்த அந்த விசித்திரமான—உண்மையிலேயே மிகவும் விசித்திரமான—சம்பவத்தில் சம்பந்தப்பட்டவர் நீங்கள்தானே?”

அவர் வெட்கத்தால் முகம் சிவந்தார்; ஆம், அது அவர்தான் என்பது உறுதியானது.

“அந்தக் குடிகேடர்கள், அந்தப் பாழாய்ப்போன மனிதர்கள்!...” என்று அவர் ஆவேசத்துடன் கூறினார்; அவரது குரல் கோபத்தால் நடுங்கியது. ஒரு வேதனையான, வெறுக்கத்தக்க நினைவு அவரது இதயத்தில் கிளர்ந்தெழ, அது அவருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியது. ஒரு கணம், அவர் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்தார்.

“இதோ பார், அவள் மீண்டும் சென்றுவிட்டாள்,” என்று அவர் உணர்ந்துகொண்டார்; அவள் இப்போது அருகில் இல்லை. “அவள் அடிக்கடி ஏதோ ஒரு வேலையில் மும்முரமாக இருக்கும்போது நழுவிச் சென்றுவிடுகிறாள்; அவள் ஏதோ ஒரு கவலையில் இருப்பது போலவும் எனக்குத் தோன்றுகிறது... அட, நான் எவ்வளவு சுயநலவாதியாக மாறிவிட்டேன்...”

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​அனிசிம் மீண்டும் அங்கு இருப்பதைக் கண்டார்—ஆனால் இம்முறை சூழல் மிகவும் ஆபத்தானதாக இருந்தது. அந்தச் சிறு குடிசை முழுவதும் விவசாயிகளால் நிறைந்திருந்தது; அவர்கள் அனைவரையும் அனிசிம்தான் அழைத்து வந்திருந்தான். அவர்களுடன் வீட்டின் உரிமையாளர், பசு வைத்திருந்த மனிதன், வண்டி ஓட்டிகளாக இருந்த இரு விவசாயிகள், மற்றும் பாதி போதையில் இருந்த ஒரு சிறிய உருவம் கொண்ட மனிதன் ஆகியோரும் இருந்தனர். அந்த மனிதன், விவசாயியைப் போல உடை அணிந்திருந்தாலும், தாடி மீசையைச் சிரைத்திருந்தான்; தன் வாழ்வாதாரத்தையே குடித்து அழித்துவிட்ட ஒரு நகரவாசியைப் போல அவன் காணப்பட்டான். அவன்தான் அங்கு அதிகம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பற்றித்தான்—அதாவது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பற்றித்தான்—பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பசு வைத்திருந்தவன், கடற்கரை வழியாகச் சென்றால் சுமார் நாற்பது வெர்ஸ்ட் (சுமார் 43 கிலோமீட்டர்) தூரம் கூடுதலாகச் சுற்ற வேண்டியிருக்கும் என்றும், எனவே அவர்கள் கட்டாயம் நீராவிப் படகில்தான் (ஸ்டீமர்) செல்ல வேண்டும் என்றும் பிடிவாதமாக வாதிட்டான். அந்தப் பாதி போதையில் இருந்த நகரவாசியும், விடுதி உரிமையாளரும் சூடாக விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர்:

“பாருங்கள் நண்பரே, ஏரியின் குறுக்கே நீராவிப் படகில் செல்வது அந்த மேதகு நபருக்கு (His Excellency) பயண தூரத்தைக் குறைக்கும் என்பது உண்மைதான்—அதில் சந்தேகமில்லை—ஆனால், தற்போதைய சூழலில், அந்தப் படகு வருமா என்பதே சந்தேகம்தான்.” “வரும், நிச்சயம் வரும்! இன்னும் ஒரு வாரத்திற்கு அது ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கும்!” என்று மற்றவர்களை விடவும் மிகுந்த உறுதியுடன் அனிசிம் வாதிட்டான்.

“அப்படியிருக்கலாம், ஆனால் அது ஒருபோதும் சரியான நேரத்திற்கு வருவதில்லையே! இது பருவத்தின் பிற்பகுதி, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே—சில சமயங்களில் மக்கள் உஸ்தியேவேயில் (Ustyeve) தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டிய சூழல் கூட ஏற்படும்.”

“நாளை வந்துவிடும்—சரியாக இரண்டு மணிக்கு வந்து சேரும்! நீங்கள் இன்று மாலைக்குள் ஸ்பாசோவை (Spasov) அடைந்துவிடலாம், ஐயா, எந்தச் சிக்கலும் இருக்காது!” என்று அனிசிம், தான் சொல்வதை மற்றவர்கள் நம்ப வேண்டும் என்ற தீவிரத்துடன் கூறினான்.

*“Mais qu’est-ce qu’il a, cet homme?”* (இந்த மனிதருக்கு என்னதான் ஆனது?) என்று ஸ்டெபான் த்ரோபிமோவிச் வியப்புடன் எண்ணினார்; தன் கதி என்னவாகுமோ என்ற அச்சத்தில் அவர் உடல் நடுங்கியது.

வண்டி ஓட்டுநர்கள் முன்னே வந்து, கட்டணம் குறித்துப் பேரம் பேசத் தொடங்கினர்; அவரை உஸ்தியேவே வரை அழைத்துச் செல்ல மூன்று ரூபிள் கேட்டனர். மற்றவர்களும் குறுக்கிட்டு, அந்த விலை மிகவும் நியாயமானது என்றும், இதுதான் வழக்கமான கட்டணம் என்றும், கோடை காலம் முழுவதும் இதே தொகையைத்தான் வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம் என்றும் கூறினர்.

“ஆனால்… இங்கேயும் சூழல் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது… எனக்கு இங்கிருந்து கிளம்ப அவ்வளவாக விருப்பமில்லை…” என்று ஸ்டெபான் த்ரோபிமோவிச் முணுமுணுத்தார்.

“நிச்சயமாக, இங்கே சூழல் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது, ஐயா! ஆனால், இப்போது ஸ்பாசோவில் நிலைமை இன்னும் சிறப்பாக உள்ளது. ஃபியோதோர் மத்வேயேவிச் (Fyodor Matveyevich) உங்களைப் பார்த்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவார்.”

*“Mon Dieu, mes amis,* (ஐயோ, நண்பர்களே!) இதெல்லாம் எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.”

இறுதியாக, சோஃபியா மத்வேயேவ்னா (Sofya Matveyevna) திரும்பி வந்தாள்; ஆனால், அவள் முற்றிலும் மனமுடைந்து, சோகத்துடன் பெஞ்சில் அமர்ந்தாள்.

“நான் ஸ்பாசோவிற்குச் செல்லப்போவதில்லை!” என்று அவள் அந்த வீட்டின் உரிமையாளரிடம் கூறினாள்.

“என்ன? நீங்களும் ஸ்பாசோவிற்குத்தான் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தீர்களா?” என்று கேட்ட ஸ்டெபான் த்ரோபிமோவிச், சற்றே உற்சாகமடைந்தார். நாதேஷ்டா யெகோரோவ்னா ஸ்வெட்லிட்சினா (Nadezhda Yegorovna Svetlitsyna) என்ற நில உரிமையாளர் ஒருவர், முந்தைய நாள் அவளிடம் கதாவோவில் (Khatovo) காத்திருக்குமாறும், அங்கிருந்து ஸ்பாசோ வரை அழைத்துச் செல்வதாகவும் வாக்குறுதி அளித்திருந்தார்—ஆனால் அவர் வரவே இல்லை.

“இப்போது நான் என்ன செய்வது?” சோஃபியா மத்வேயெவ்னா மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

“என் அன்புக்குரிய புதிய தோழியே, அந்த நிலப்பிரபுவை விட என்னாலேயே உங்களை அந்த இடத்திற்கு—அதாவது, நான் வண்டி ஏற்பாடு செய்திருக்கும் அந்த கிராமத்திற்கு—அழைத்துச் செல்ல முடியுமே! பிறகு நாளை... நாளை நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஸ்பசோவிற்குச் செல்லலாம்.”

“நீங்களும் ஸ்பசோவிற்குத்தான் போகிறீர்களா?”

“மிகவும் மகிழ்ச்சி! உங்களை அழைத்துச் செல்வதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சிதான்! இதோ பாருங்கள், எல்லாம் தயாராகிவிட்டன—நான் ஏற்கனவே வண்டி ஏற்பாடு செய்துவிட்டேன்... ஒரு நிமிடம், நான் யாருக்காக இந்த வண்டியை ஏற்பாடு செய்தேன்?” ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சிற்கு திடீரென்று தானும் ஸ்பசோவிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பம் ஏற்பட்டது.

கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் ஒரு மூடிய வண்டியில் அமர்ந்துகொண்டனர். அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் மனநிறைவுடனும் இருந்தார்; அவள் தன் பையுடன், நன்றியுணர்வுடன் கூடிய புன்னகையுடன் அவருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அனிசிம் அவர்கள் வண்டியில் ஏறுவதற்கு உதவினான்.

“நல்லபடியாகப் போய் வாருங்கள், ஐயா!” என்று அவன் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வண்டியைச் சுற்றிச் செயல்பட்டபடி கூறினான். “உங்களைப் பார்த்ததில் எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி!”

“சரி, சரி, என் நண்பரே—போய் வருகிறேன்.”

“ஒருவேளை நீங்கள் ஃபியோதோர் மத்வேயெவிச்சைச் சந்தித்தால், ஐயா...”

“ஆம், என் நண்பரே, ஆம்... ஃபியோதோர் பெட்ரோவிச்... ஆனால் இப்போதைக்கு—போய் வருகிறேன்.”
II

“பாருங்கள், என் அன்புக்குரிய தோழியே—உங்களை என் தோழி என்று அழைக்கலாமா? அப்படித்தானே?” வண்டி புறப்பட்டதும் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அவசரமாகப் பேசத் தொடங்கினார்......வண்டியில் அமர்ந்திருந்த அவர், "பாருங்கள், எனக்கு... *J’aime le peuple* — அதாவது, சாதாரண மக்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த அன்பு உண்டு; அது மிக அவசியமான ஒன்றுதான். ஆனால், இதுவரை நான் அவர்களை நெருங்கிப் பார்த்ததே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. ஸ்டாஸி... அவளும் அந்தச் சாதாரண மக்களில் ஒருத்திதான், அது சொல்லாமலே விளங்கும். ஆனால், உண்மையான சாதாரண மக்கள் — அந்த நெடுஞ்சாலையில் வாழும் அந்த எளிய மனிதர்கள் — அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது ஒன்றே ஒன்றுதான்: நான் சரியாக எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது மட்டும்தான்... சரி, இதையெல்லாம் விடுங்கள். நான் ஏதோ உளறிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்; அவசரத்தில் அப்படிப் பேசுகிறேன் போலும்!"

"உங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று நினைக்கிறேன், ஐயா," என்று சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அவரைக் கூர்மையாகவும் அதே சமயம் மரியாதையுடனும் கவனித்தபடி கூறினாள்.

"இல்லை, இல்லை... நான் கொஞ்சம் சுருக்கமாகச் சொல்லி முடிக்க வேண்டும். ஒரு புதிய காற்று வீசுகிறது — ஒருவேளை சற்று அதிகமாகவே வீசுகிறது என்று சொல்லலாம் — ஆனால் அதைப் பற்றி கவலை வேண்டாம். நான் சொல்ல வந்த விஷயம் அதுவல்ல. *Chère et incomparable amie* — என் அன்புக்குரிய, ஈடு இணையற்ற தோழியே! நான் கிட்டத்தட்ட மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்; அதற்கு நீதான் காரணம். உண்மையில், இந்த மகிழ்ச்சி எனக்கு ஒரு பாதகமான விஷயம்தான்; ஏனென்றால், மகிழ்ச்சியை உணரும் அந்த நொடியிலேயே, என் எதிரிகள் அனைவரையும் மன்னிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் வந்துவிடுகிறது..."

"அது மிகவும் நல்ல விஷயம்தானே, ஐயா?"

"எப்போதும் அப்படிச் சொல்ல முடியாது, *chère innocente* — என் கபடமற்ற தோழியே! நற்செய்தி (Gospel)... இனிமேல் நாம் இருவரும் இணைந்து அதைப் போதிக்கலாம்! உன்னுடைய அந்த அழகான சிறு புத்தகங்களை நான் மகிழ்ச்சியுடன் விற்பனை செய்கிறேன். ஆம், இது ஒரு நல்ல யோசனையாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது — *quelque chose de très nouveau dans ce genre* — இது ஒரு முற்றிலும் புதிய அணுகுமுறை! சாதாரண மக்கள் இயல்பிலேயே இறை நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் — அது மறுக்க முடியாத உண்மை — ஆனால் அவர்களுக்கு இன்னும் நற்செய்தியைப் பற்றித் தெரியாது. நான் அவர்களுக்கு அதை விளக்குகிறேன்... வாய்மொழியாக எடுத்துரைப்பதன் மூலம், இந்த அற்புதமான புத்தகத்தில் உள்ள பிழைகளைச் சரிசெய்ய முடியும். இந்தப் புத்தகத்திற்கு நான் மிகுந்த மரியாதை அளிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதை உறுதியாகக் கூறுகிறேன். அந்த நெடுஞ்சாலையில் கூட, நான் ஏதோ ஒரு வகையில் பயனுள்ளவனாக இருப்பேன்." நான் எப்போதும் பயனுள்ளவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்; அதை நான் அவர்களிடம் எப்போதும் சொல்லியிருக்கிறேன்—ஆனால் அந்த அன்புக்குரிய, நன்றியற்ற பெண்மணி… ஓ, நாம் மன்னித்துவிடுவோம்—எல்லோரையும் எப்போதும் மன்னித்துவிடுவோம், எல்லாவற்றையும் விட மேலாக… நாமும் மன்னிக்கப்படுவோம் என்று நம்புவோம். ஆம், ஏனென்றால் ஒவ்வொரு மனிதனும் மற்ற அனைவர் முன்னிலையிலும் குற்றவாளிதான். ஒவ்வொருவரும் குற்றவாளிதான்!..

— இதைச் சொல்ல அனுமதி கிடைக்குமானால், மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள்.

— ஆம், ஆம்… நான் மிகச் சிறப்பாகப் பேசுகிறேன் என்று தோன்றுகிறது. நான் அவர்களிடம் மிகச் சிறப்பாகப் பேசுவேன்—ஆனால், ஆனால் நான் சொல்ல வந்த முக்கியமான விஷயம் என்ன? என் சிந்தனை ஓட்டம் அடிக்கடி தடைபடுகிறது, என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை… நான் உங்கள் அருகிலேயே இருக்கலாமா? உங்கள் பார்வையும், இன்னும் சொல்லப்போனால்… உங்கள் இயல்பும் என்னைக் கவர்ந்தன: நீங்கள் எவ்வளவு கபடமற்றவர்—ஒரு வார்த்தை பேசுகிறீர்கள், உடனே—அட!—உங்கள் கோப்பையைத் தட்டின் மீது சாய்த்துவிடுகிறீர்கள்… அந்த அழகற்ற சிறு துண்டு உணவோடு சேர்த்து! ஆனாலும், உங்களிடம் ஏதோ ஒரு வசீகரம் இருக்கிறது; உங்கள் முகபாவனைகளிலிருந்தே என்னால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது… ஓ, வெட்கப்படாதீர்கள், என்னைக் கண்டு அஞ்சாதீர்கள். அன்பிற்குரிய, ஈடு இணையற்ற பெண்ணே, என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு பெண் என்பவள் எல்லாமே ஆவாள். ஒரு பெண்ணின் அருகாமையில் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது—அருகில் இருந்தாலே போதும்… என் எண்ணங்கள் மிகவும் குழம்பிவிட்டன… நான் என்ன சொல்ல வந்தேன் என்று நினைவுகூரவே முடியவில்லை. ஓ, கடவுள் எப்போதும் ஒரு பெண்ணை யாருக்கு அருளுகிறாரோ, அவரே பாக்கியசாலி—மேலும்… எனக்கு ஏதோ ஒரு பரவசம் உண்டாவதை உணர்கிறேன். நெடுஞ்சாலையில் கூட, ஒரு உயர்ந்த சிந்தனை இருக்க முடியும்! அதுதான்—நான் சொல்ல வந்த விஷயம் அதுதான்—அந்தச் சிந்தனை பற்றித்தான்; இப்போது நினைவுக்கு வந்துவிட்டது—முன்பு என்னால் அதைச் சரியாகக் கண்டறிய முடியவில்லை. நம்மை ஏன் இன்னும் தூரம் அழைத்து வந்தார்கள்? அங்கேயே நன்றாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் இங்கே—மிகவும் குளிராக இருக்கிறது. இதோ பாருங்கள், என்னிடம் மொத்தம் நாற்பது ரூபிள் இருக்கிறது—இந்தாருங்கள் பணம்—தயவுசெய்து இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; இதை எப்படிப் பராமரிப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—எங்காவது தொலைத்துவிடுவேன், அல்லது யாராவது என்னிடமிருந்து பறித்துக்கொள்வார்கள்… எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது; தலை சுற்றுகிறது. சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது, சுற்றிச் சுற்றி, சுற்றிச் சுற்றி. அட, எவ்வளவு கருணை உள்ளவர் நீங்கள்—எதைக் கொண்டு என்னை மூடியிருக்கிறீர்கள்?

“உங்களுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் போலிருக்கிறது ஐயா; என் போர்வையைத்தான் உங்கள் மீது போர்த்தியிருக்கிறேன். ஆனால், அந்தப் பணத்தைப் பொறுத்தவரை, நான் உண்மையில்…”

“ஐயோ, வேண்டாமே—இதனைப் பற்றி இனி பேச வேண்டாம், இது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருகிறது—அட, எவ்வளவு கருணை உள்ளவர் நீங்கள்!”

திடீரென்று பேச்சை நிறுத்திய அவர், அடுத்த கணமே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்—காய்ச்சலால் உடல் நடுங்க, ஒருவிதமான தத்தளிப்புடன் கூடிய உறக்கம் அது. அவர்கள் கடந்து வந்த அந்தப் பதினேழு வெர்ஸ்ட் (verst) நீளமுள்ள கிராமத்துச் சாலை மிகவும் கரடுமுரடாக இருந்ததால், வண்டி கடுமையாகக் குலுங்கியது. அவ்வப்போது விழித்துக்கொள்ளும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், சோஃபியா மத்வேயெவ்னா தனது தலைக்கு அடியில் வைத்திருந்த சிறிய தலையணையிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்து, அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார்—அவள் தன்னை விட்டுச் சென்றுவிடுவாளோ என்ற அச்சம் அவரிடம் இருந்தது. மேலும், தான் கண்ட கனவில், பற்கள் நிறைந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான தாடை பிளந்திருப்பதைக் கண்டதாகவும், அது தனக்கு மிகுந்த அருவருப்பை ஏற்படுத்தியதாகவும் அவர் கூறினார். சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அவரை நினைத்து மிகவும் கவலைப்பட்டார்.

வண்டி ஓட்டுநர்கள் அவர்களை நேராக நான்கு ஜன்னல்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய கிராமத்து வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றனர்; அந்த வீட்டின் முற்றத்தில் கூடுதல் வசிப்பிடங்களும் இருந்தன. விழித்துக்கொண்ட ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அவசரமாக உள்ளே சென்று, அந்த வீட்டிலேயே மிகவும் விசாலமான மற்றும் சிறந்த அறையான இரண்டாவது அறைக்குள் நுழைந்தார். உறக்கத்தினால் மங்கியிருந்த அவரது முகம், இப்போது ஏதோ ஒரு தீவிரமான, பதற்றமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போன்ற தோற்றத்தைப் பெற்றது. நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, பருமனான, அடர் நிறக் கூந்தலும் மீசை போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட மேல் உதடும் கொண்ட அந்த வீட்டின் உரிமையாளரிடம், தனக்கு அந்த அறை முழுவதுமே தேவை என்றும், “கதவைப் பூட்டிவிட வேண்டும், வேறு யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்கக் கூடாது—ஏனெனில் நாங்கள் பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கின்றன” என்றும் கூறினார்.

“ஆம், என் அன்பிற்குரிய தோழியே, உங்களிடம் நான் நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கிறது.” “நான் பணம் தருகிறேன், நான் பணம் தருகிறேன்!” என்று அவர் அந்தப் பெண்ணிடம் கைகளை அசைத்துச் சொன்னார்.

அவர் மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்தாலும், அவரது நாக்கு ஏனோ தடுமாற்றத்துடனேயே இயங்கியது. வீட்டு உரிமையாளர் பெண் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை—அவரது இந்த மௌனம் ஒருவித ஒப்புதலாக இருந்தாலும், அதற்குள் ஏதோ ஒரு மர்மமான, அச்சுறுத்தும் தொனி ஒளிந்திருந்தது. இதைக் கவனிக்கத் தவறிய அவர், மிகுந்த அவசரத்துடன், அந்தப் பெண்ணை வெளியே சென்று தனக்கு உடனடியாக இரவு உணவைக் கொண்டு வருமாறு கட்டளையிட்டார்—"ஒரு நிமிடம் கூட தாமதிக்கக் கூடாது!"

இதைக் கேட்டதும், மீசை வைத்திருந்த அந்தப் பெண்ணால் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"இது சத்திரமல்ல ஐயா; பயணிகளுக்கு நாங்கள் உணவு பரிமாறுவதில்லை. வேண்டுமானால் நண்டுகளை வேகவைக்கலாம் அல்லது தேநீர் தயாரிக்கும் 'சமோவார்' (samovar) அடுப்பைப் பற்றவைக்கலாம்; அவ்வளவுதான் எங்களிடம் உள்ளது. புதிய மீன்கள் நாளைக்குத்தான் கிடைக்கும்."

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கைகளை அசைத்து, கோபத்துடனும் மிகுந்த அவசரத்துடனும், "நான் பணம் தருகிறேன்—சீக்கிரம், சீக்கிரம்!" என்று மீண்டும் கூறினார். இறுதியில் மீன் சூப் மற்றும் வறுத்த கோழி என்று முடிவானது; ஆனால், அந்த ஊரிலேயே கோழி எங்கும் கிடைக்காது என்று அந்தப் பெண் கூறினாள். இருப்பினும், தேடிப் பார்ப்பதாக ஒப்புக்கொண்டாள்—அவளது முகபாவனையோ, ஏதோ ஒரு கடினமான காரியத்தைச் செய்யப்போவது போன்ற உணர்வை வெளிப்படுத்தியது......மிகவும் விசேஷமான ஒரு உதவி.

அவள் வெளியேறியதும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் உடனே சோபாவில் அமர்ந்து, சோஃபியா மத்வேவ்னாவையும் தனக்கு அருகில் அமருமாறு சைகை காட்டினார். அந்த அறையில் ஒரு சோபாவும் சில நாற்காலிகளும் இருந்தன, ஆனால் அவை பார்ப்பதற்கு மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தன. உண்மையில், அந்த அறை—பரந்த இடவசதி கொண்டதும், ஒரு பகுதியில் படுக்கைக்காகத் திரையிடப்பட்டதுமான அந்த அறை—நகரத்து பாணியும் கிராமப்புற பாரம்பரிய பாணியும் கலந்த ஒரு குழப்பமான, அருவருப்பான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது: பழைய, மஞ்சள் நிறமாகி கிழிந்துபோன சுவரொட்டிகள்; சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த புராணக் காட்சிகளைக் கொண்ட விகாரமான அச்சுப் படங்கள்; ஒரு மூலையில் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்த புனிதச் சின்னங்கள் (ஐகான்கள்) மற்றும் பித்தளைச் சட்டகங்கள்; மேலும், ஒன்றோடொன்று தொடர்பே இல்லாத, பொருந்தாத தளவாடங்கள் என அனைத்தும் அங்கு சிதறிக்கிடந்தன. ஆனால், அவர் இதையெல்லாம் கவனிக்கவே இல்லை; குடிசையிலிருந்து இருபது கெஜம் தொலைவில் விரிந்து கிடந்த பிரம்மாண்டமான ஏரியைப் பார்ப்பதற்காக ஜன்னல் பக்கம் கூடத் திரும்பவில்லை.

“இறுதியாக, நாம் தனியாக இருக்கிறோம்—இனி யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம்! நான் உங்களிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்ல விரும்புகிறேன்—ஆரம்பத்திலிருந்தே அனைத்தையும்!”

உண்மையான அக்கறையுடன், சோஃபியா மத்வேவ்னா அவரைத் தடுத்தார்:

“உங்களுக்குத் தெரியுமா, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்…”

“என்ன, என் பெயர் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்துவிட்டதா?” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தபடி கேட்டார்.

“சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு நீங்கள் அனிசிம் இவானோவிச்சிடம் பேசுவதைக் கேட்டேன். ஆனால், உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியாக வேண்டும்…”

யாராவது ஒட்டுக் கேட்கிறார்களா என்று பூட்டிய கதவைப் பார்த்த பிறகு, அவர் மிக விரைவாகக் கிசுகிசுத்தார்: இந்த கிராமத்தில் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது—இங்குள்ள மக்கள் மீனவர்களாக இருந்தாலும், கோடைகாலத்தில் தங்கள் வீடுகளில் தங்கும் பயணிகளிடம் தாங்கள் விரும்பும் அளவுக்கு அதிக கட்டணம் வசூலிப்பதையே அவர்கள் முக்கிய வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர். இந்தக் கிராமம் எந்தப் பிரதான பாதையிலும் இல்லை; இது மிகவும் தொலைதூரமான, ஒதுக்குப்புறமான இடம். நீராவிப் படகு (ஸ்டீம்போட்) இங்கு நின்று செல்வதால் மட்டுமே மக்கள் வருகிறார்கள்—வானிலை சற்று மோசமானால் கூட, படகு வருவதில்லை. இதனால், பயணிகள் பல நாட்கள் இங்கு சிக்கிக்கொள்ள நேரிடுகிறது; கிராமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு குடிசையும் அவர்களால் நிரம்பிவிடுகிறது. இதைத்தான் உள்ளூர் உரிமையாளர்கள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மூன்று மடங்கு கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள். இக்கிராமத்தின் நிலப்பிரபு மிகவும் கர்வமும் அகங்காரமும் கொண்ட மனிதர்—இந்த வட்டாரத்தைப் பொறுத்தவரை அவர் ஒரு செல்வந்தர்; அவருடைய மீன்பிடி வலை ஒன்றின் மதிப்பே ஆயிரம் ரூபிள்கள் இருக்கும்.

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், சோஃபியா மத்வேவ்னாவை—அவருடைய முகம் அப்போது மிகுந்த உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டது—ஒருவித அதிருப்தியுடன் பார்த்தார்; அவர் பேசுவதை நிறுத்துமாறு பலமுறை சைகை காட்டினார். ஆனால், அவர் அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் தொடர்ந்து பேசினார்: கோடைகாலத்தில் ஒருமுறை, நகரத்திலிருந்து வந்த "மிகவும் கண்ணியமான பெண்மணி" ஒருவருடன் தான் இங்கு வந்திருந்ததாக அவர் விவரித்தார். நீராவிப் படகுக்காகக் காத்திருந்த அவர்கள், அந்த இடத்தில் ஒரு இரவு—உண்மையில் இரண்டு முழு நாட்கள்—தங்க வேண்டியிருந்தது. அப்போது அவர்கள் அனுபவித்த துன்பம் எவ்வளவு கொடியதென்றால், அதை நினைத்துப் பார்ப்பதே அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. "பாருங்கள் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், நீங்கள் இந்த அறையை முழுமையாக உங்களுக்கென்று கேட்டு வாங்கியிருக்கிறீர்கள்... ஒரு எச்சரிக்கையாகவே இதைச் சொல்கிறேன். அந்த அறையில் ஏற்கனவே மற்ற பயணிகள் தங்கியிருக்கிறார்கள்—ஒரு முதியவர், ஒரு இளைஞர், மற்றும் குழந்தைகளுடன் ஒரு பெண்மணி. நாளை மதியத்திற்குள் இந்த முழு குடிசையும் பயணிகளால் நிரம்பிவிடும்; ஏனென்றால், கடந்த இரண்டு நாட்களாக வராத நீராவிப் படகு, நாளை நிச்சயம் வந்துவிடும். நீங்கள் தனியாக அறை எடுத்திருப்பதற்கும், இரவு உணவை ஆர்டர் செய்திருப்பதற்கும், மற்ற பயணிகளுக்கு ஏற்பட்ட 'சிரமத்திற்கும்' சேர்த்து, அவர்கள் உங்களிடம் கேட்கப்போகும் தொகை... தலைநகரில் கூட கேள்விப்பட்டிராத அளவுக்கு மிக அதிகமாக இருக்கும்..."

ஆனால் அவர் மிகுந்த வேதனையில் இருந்தார்—உண்மையிலேயே சொல்லொணாத் துயரத்தில் இருந்தார்:

— *Assez, mon enfant* (போதும், என் குழந்தையே), தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள்; "நம்மிடம் பணம் இருக்கிறது, அதற்கு மேல்... அது இறைவனின் கையில்[54]." "உன்னைப் போன்ற உயர்ந்த சிந்தனைகள் கொண்ட ஒருவர் இப்படிச் சொல்வது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது..." "போதும், போதும், நீ என்னை வதைக்கிறாய்[55]!" என்று அவர் பதற்றத்துடன் கத்தினார். "நமது எதிர்காலம் முழுவதுமே நம் முன்னால் இருக்கிறது, ஆனால் நீயோ... அந்த எதிர்காலத்தைப் பற்றியே எனக்கு அச்சத்தை உண்டாக்குகிறாய்..."

அவர் உடனடியாக முழு கதையையும் சொல்லத் தொடங்கினார்; மிகவும் அவசரமாகப் பேசியதால், ஆரம்பத்தில் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே கடினமாக இருந்தது. இது நீண்ட நேரம் நீடித்தது. மீன் சூப் பரிமாறப்பட்டது, பிறகு கோழி இறைச்சி வந்தது, இறுதியாக 'சமோவார்' (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொண்டு வரப்பட்டது—இருப்பினும் அவர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார்... இவை அனைத்தும் ஏதோ விசித்திரமாகவும், காய்ச்சல் கண்ட ஒருவரின் உளறலைப் போலவும் தோன்றின—ஆனால், உண்மையில் அவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். இது அவரது மனதிற்கு ஏற்பட்ட திடமான, தீவிரமான அழுத்தமாக இருந்தது. சோஃப்யா மத்வேயெவ்னா மிகுந்த மனவேதனையுடன் உணர்ந்தது போல, இந்த அழுத்தத்தைத் தொடர்ந்து, ஏற்கனவே சிதைந்து போயிருந்த அவரது உடல்நிலை முற்றிலும் தளர்ந்து போகும் சூழல் உருவானது. அவர் தனது சிறுவயதிலிருந்தே பேசத் தொடங்கினார்; அப்போது அவர் "எந்தச் சுமையுமற்ற, புத்துணர்ச்சியான இதயத்துடன் வயல்வெளிகளில் ஓடித் திரிந்தவர்". அவரது இரண்டு திருமணங்கள் மற்றும் பெர்லின் வாழ்க்கை குறித்த விஷயத்திற்கு வருவதற்குள்ளேயே ஒரு மணிநேரம் கடந்துவிட்டது. என்னைப் பொறுத்தவரை, இதை எண்ணிச் சிரிக்க எனக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, இதில் ஏதோ ஒரு உன்னதமான அம்சம் இருந்தது—அல்லது, நவீனச் சொற்களில் சொல்வதானால், இது ஒரு "வாழ்விற்கான போராட்டம்" போல இருந்தது. தனது வருங்காலப் பயணத்தில் தனக்குத் துணையாக இருக்கப்போகும் பெண்ணை அவர் ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்; அவளைத் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு புனிதமான இடத்திற்கு உயர்த்த அவர் துடித்துக்கொண்டிருந்தார். தனது மேதமை அவளுக்குத் தெரியாமல் இருக்க அவர் விரும்பவில்லை... ஒருவேளை அவர் சோஃப்யா மத்வேயெவ்னாவை மிகைப்படுத்திக் கருதியிருக்கலாம், ஆனால் அவர் அவளை ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுத்துவிட்டார். ஒரு பெண் இல்லாமல் அவரால் வாழ முடியாது. அவளது முகபாவனையைப் பார்த்தாலே, அவர் அவளைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது—அவரது இயல்பின் அடிப்படை அம்சங்களைக் கூட அவள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

"பரவாயில்லை, நாம் காத்திருப்போம்—காலப்போக்கில், உள்ளுணர்வால் அவள் இதைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடும்..." என்று அவர் தனது பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு, "என் அன்பிற்குரிய தோழியே, நான் கேட்பது உன் இதயத்தை மட்டும்தான்! இப்போது நீ என்னைப் பார்க்கும் இந்த அழகான, வசீகரமான பார்வையைத்தான் கேட்கிறேன். ஓ, வெட்கப்படாதே! நான் ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேனே..." என்று கூறினார்.

எதையும் அறியாத அந்தப் பாவம் சோஃப்யா மத்வேயெவ்னாவிற்கு, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றும், "நமது ரஷ்யாவில் திறமைசாலிகள் அழிந்து போகிறார்கள்" என்றும் அவர் ஒரு நீண்ட விரிவுரையை வழங்கத் தொடங்கியபோது, ​​விஷயங்கள் மிகவும் குழப்பமாக மாறின. "எல்லாம் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக இருந்தது," என்று அவர் பின்னர் மிகுந்த சோர்வுடன் விவரித்தார். அவர் மிகுந்த மனவேதனையுடன், கண்களை அகல விரித்து, அசையாமல் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் நகைச்சுவைக்கு மாறி, நம்முடைய “முற்போக்கான மற்றும் செல்வாக்குமிக்க” நபர்களைப் பற்றி நையாண்டி கலந்த கூர்மையான கருத்துகளை உதிர்த்தபோது, ​​அவள் தன் துயரத்திற்கு மத்தியிலும், அவனது சிரிப்பிற்குப் பதிலாக ஓரிரு முறை புன்னகைக்க முயன்றாள்; ஆனால், அந்த முயற்சி கண்ணீரை விடவும் பரிதாபகரமாக இருந்தது; அதனால் ஸ்டெபான்…ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒரு கட்டத்தில் கூச்சமடையத் தொடங்கினார்; அந்தச் சங்கடத்தில், அவர் நைஹிலிஸ்டுகளையும் (nihilists) "புதிய மனிதர்களையும்" இன்னும் தீவிரமான ஆவேசத்துடனும் வெறுப்புடனும் தாக்கினார். இது அந்தப் பெண்ணுக்கு அச்சத்தையே ஏற்படுத்தியது. ஆனால், அவர்களுக்கிடையிலான காதல் மலர்ந்தபோது, ​​அவளுக்கு ஒரு தற்காலிக நிம்மதி கிடைத்தது—இருப்பினும், அது முற்றிலும் ஏமாற்றமான ஒரு நிம்மதிதான். ஒரு பெண், கன்னியாஸ்திரியாக இருந்தாலும் சரி, எப்போதும் ஒரு பெண்தான். அவள் புன்னகைத்து, தலையை அசைத்து, உடனே வெட்கத்தால் முகம் சிவந்து கண்களைத் தாழ்த்திக்கொள்வாள். இந்தச் செயல் ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை மிகுந்த மகிழ்ச்சியிலும் உற்சாகத்திலும் ஆழ்த்தியது; அதன் விளைவாக, அவர் உண்மையை மிகைப்படுத்திக் கூறத் தொடங்கினார். அவர் விவரித்த கதையில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒரு பேரழகியான கருங்கூந்தல் கொண்ட பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்பட்டார் ("அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கையும் பல ஐரோப்பியத் தலைநகரங்களையும் தன் வசப்படுத்தியவர்"). அவரது கணவரோ, "செவாஸ்டோபோல் போரில் குண்டு பாய்ந்து" இறந்து போனார்—ஏனெனில், அவர் வார்வாராவின் அன்பிற்குத் தான் தகுதியற்றவர் என்று உணர்ந்து, தன் போட்டியாளருக்கு—அதாவது ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிற்கே—வழிவிட்டு விலகிக்கொண்டாராம்! "கவலைப்படாதே, என் அன்பே, என் புனிதமான ஆன்மாவே!" என்று அவர் சோஃபியா மத்வேவ்னாவிடம் கூறினார்; சொல்லப்போனால், அவர் சொன்ன அனைத்தையும் அவரே உண்மையாக நம்பத் தொடங்கிவிட்டார். "இது ஒரு உயர்ந்த தளத்தில் நிகழ்ந்த விஷயம்—மிகவும் நுட்பமானது; அதனால் தான், எங்கள் வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூட நாங்கள் இதைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொண்டதில்லை." இந்தக் கதையில், ஒரு பொன்னிற முடி கொண்ட பெண்ணும் ஒரு கதாபாத்திரமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாள் (அவள் தார்யா பாவ்லோவ்னா இல்லையென்றால், வேறு யாரை ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச் குறிப்பிட்டார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை). அந்தப் பொன்னிறப் பெண், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் தயவால் வளர்ந்தவள்; ஒரு தூரத்து உறவினராக அவரது வீட்டிலேயே வளர்ந்தாள். வார்வாரா, அந்தப் பொன்னிறப் பெண்ணுக்கு ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீது காதல் இருப்பதை உணர்ந்தபோது, ​​அமைதியாகத் தன்னைத்தானே ஒதுங்கிக்கொண்டாள். அதேபோல், அந்தப் பொன்னிறப் பெண்ணும் வார்வாராவுக்கு ஸ்டெப்பான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீது காதல் இருப்பதை உணர்ந்து, தானும் ஒதுங்கிக்கொண்டாள். இப்படி மூவருமே ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய அதீத பெருந்தன்மையால், இருபது ஆண்டுகளாக மௌனம் காத்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் ஒரு தனி உலகத்திற்குள் சிறைப்பட்டிருந்தனர். "ஓ, என்னவொரு காதல் அது—என்னவொரு காதல்!" என்று அவர் உண்மையான பரவசத்துடன் விம்மி அழுதார். "அந்தக் கருங்கூந்தல் கொண்ட பெண்ணை, அவளது அழகின் முழு மலர்ச்சியில் நான் கண்டேன்; நாள் தோறும், 'துயரம் நிறைந்த இதயத்துடன்' அவள் கடந்து செல்வதைப் பார்த்தேன்; தன் அழகைக் கண்டு அவளே வெட்கப்படுவது போல அவள் இருந்தாள்." (ஒருமுறை, அவள் "தன் முழுமையான அழகைக் கண்டு வெட்கப்படுகிறாள்" என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.) இறுதியில், அவர் அங்கிருந்து வெளியேறினார்; இருபது ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்த அந்தத் தீவிரமான கனவை—*vingt ans!* (இருபது ஆண்டுகள்!)—பின்னால் விட்டுவிட்டு, இப்போது திறந்த வெளியில் வந்து நின்றார்... பின்னர், மிகுந்த மனக் கொந்தளிப்புடன், சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவிடம் அவர்களின் இந்தச் சந்திப்பின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி விளக்கத் தொடங்கினார்—"எதிர்பாராத, அதே சமயம் விதியால் தீர்மானிக்கப்பட்ட சந்திப்பு—நித்திய காலத்திற்கும் நீடிக்க வேண்டிய சந்திப்பு" என்று அவர் கூறினார். மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளான சோஃபியா மத்வேயெவ்னா சோபாவை விட்டு எழுந்தார்; அவர் அவளுக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர முயன்றபோது, ​​அவள் கண்கலங்கினாள். அந்தி சாயத் தொடங்கியது; பூட்டப்பட்ட அந்த அறையில் அவர்கள் பல மணிநேரங்களைக் கழித்திருந்தனர்...

"வேண்டாம், தயவுசெய்து என்னை அந்த மற்ற அறைக்குச் செல்ல விடுங்கள்," என்று அவர் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார். "இல்லையென்றால்... மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்."

அவள் எப்படியோ அங்கிருந்து விடுபட்டாள்; அவளைச் செல்ல அனுமதித்த அவர், நேராகச் சென்று படுத்துக்கொள்வதாக அவளிடமிருந்து வாக்குறுதி வாங்கிக்கொண்டார். அவர்கள் பிரியும் தருணத்தில், அவருக்குக் கடுமையான தலைவலி இருப்பதாக அவர் கூறினார். சோஃபியா மத்வேயெவ்னா வந்தபோது, ​​தனது பயணப் பையையும் உடைமைகளையும் முதல் அறையிலேயே விட்டுவிட்டு, அங்குள்ள விருந்தினர்களுடன் இரவு தங்குவதாகத் திட்டமிட்டிருந்தார்—ஆனால் அவருக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை. அந்த இரவில், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், எனக்கு—மற்றும் அவரது நண்பர்கள் அனைவருக்கும்—நன்கு தெரிந்த *கொலெரினா* (cholerina) எனும் உடல்நலக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்டார்; அவர் மிகுந்த மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகும்போதோ அல்லது மன ரீதியான கொந்தளிப்பைச் சந்திக்கும்போதோ அவருக்கு இது ஏற்படுவது வழக்கம். ஏழை சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அந்த இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை. நோயாளியைக் கவனித்துக்கொள்வதற்காக அவர் அடிக்கடி அந்த அறைக்குள் சென்று வர வேண்டியிருந்தது—அப்போது, ​​அங்கிருந்த விருந்தினர்களும் சில பயணிகளும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர், ஒருகட்டத்தில் திட்டித் தீர்க்கவும் செய்தனர்; குறிப்பாக, விடியற்காலையில் அவர் தேநீர் தயாரிக்கும் கருவியான 'சமோவார்' (samovar) அடுப்பில் வைக்க முயன்றபோது அவர்களின் கோபம் உச்சத்தை அடைந்தது. உடல்நலக் குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த அந்த நேரம் முழுவதும், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் ஒருவித அரை-மயக்க நிலையில் (delirious state) இருந்தார். சில தருணங்களில், தேநீர் தயாரிக்கும் கருவி (சமோவார்) தயார் செய்யப்படுவதை அவர் உணர்ந்தார்; அவருக்கு ஏதோ ஒன்று (ராஸ்பெர்ரி தேநீர்) குடிக்கக் கொடுக்கப்பட்டதை உணர்ந்தார்; அல்லது தனது வயிற்றிலும் மார்பிலும் ஏதோ ஒரு கதகதப்பு கொடுக்கப்படுவதை உணர்ந்தார். இருப்பினும், ஒவ்வொரு கணமும் அவள் அவருக்கு அருகிலேயே இருப்பதையும், அவளே வந்து சென்றதையும், அவரே அவரைப் படுக்கையிலிருந்து தூக்கி மீண்டும் படுக்க வைத்ததையும் அவர் அறிந்திருந்தார். அதிகாலை மூன்று மணியளவில், அவருக்குச் சற்று உடல்நிலை தேறியது; அவர் எழுந்து அமர்ந்து, கால்களைப் படுக்கையின் விளிம்பிற்கு வெளியே தொங்கவிட்டு, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி அவளுக்கு முன்னால் தரையில் சரிந்து விழுந்தார். இது முன்னதாக அவர் முழங்காலிட்டுச் செய்த செயலைப் போன்றதல்ல; அவர் அவளுடைய பாதங்களுக்கு அருகிலேயே விழுந்து, அவளுடைய உடையின் ஓரத்தை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தார்…

“ஐயோ, வேண்டாம், நான் இதற்குத் தகுதியானவள் அல்ல…” என்று அவர் தடுமாற்றத்துடன் கூறி, அவரை மீண்டும் படுக்கையில் அமர வைக்க முயன்றார்.

“என் மீட்பரே!” என்று அவர் வியப்புடன் கூச்சலிட்டார்; அவளுக்கு முன்னால் கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். “நீங்கள் ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியைப் போல உன்னதமானவர்!”

“நான் ஒரு பாவி! என் வாழ்நாள் முழுவதுமே அவமானகரமானதாகவே இருந்துள்ளது…”

“தயவுசெய்து, அமைதியடையுங்கள்,” என்று சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அவரைத் தேற்ற முயன்றார். “இப்போது நான் உங்களிடம் சொன்னவை அனைத்தும் பொய்—புகழுக்காக, ஆடம்பரத்திற்காக, வெறும் சோம்பேறித்தனத்திற்காகச் சொன்னவை—அனைத்தும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பொய்! நான் எவ்வளவு பெரிய பாவி, எவ்வளவு பெரிய பாவி!”

அவருடைய அந்த உடல்நலக் கோளாறு (கோலெரினா) இப்போது வேறொரு கட்டத்திற்கு மாறியது: அது ஒருவிதமான உணர்ச்சிவசப்பட்ட சுய-நிந்தனையாக மாறியது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு அவர் எழுதிய கடிதங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதே, இத்தகைய நிகழ்வுகளைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். திடீரென்று, அவருக்கு லிசாவும், முந்தைய நாள் காலையில் அவளைச் சந்தித்த நிகழ்வும் நினைவுக்கு வந்தது: “அது மிகவும் பயங்கரமானதாக இருந்தது—நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு துரதிர்ஷ்டம் நடந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் நான் அதைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை, தெரிந்துகொள்ளவும் முயலவில்லை! நான் என்னைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்! ஐயோ, அவளுக்கு என்ன நேர்ந்ததோ? உங்களுக்குத் தெரியுமா—அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று அவர் சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவிடம் கெஞ்சிக் கேட்டார்.

அதன்பிறகு, அவர் “துரோகம் செய்யமாட்டேன்” என்றும், அவளிடம் (அதாவது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம்) திரும்பிச் செல்வேன் என்றும் உறுதியளித்தார். “நாம் அவளுடைய வீட்டு முகப்புக்குச் செல்வோம்—ஆம், நீயும் நானும், சோஃபியா மத்வேயெவ்னா—ஒவ்வொரு நாளும், அவள் தன் காலை நேரப் பயணத்திற்காக வண்டியில் ஏறும்போது, ​​நாம் அமைதியாக அவளைக் கவனிப்போம்… ஓ, அவள் என் இன்னொரு கன்னத்திலும் அறைய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்—அதற்காக ஏங்குகிறேன், அதை நான் மனதார வரவேற்பேன்! என் மற்றொரு கன்னத்தை அவளுக்கு நீட்டுவேன்—*உங்கள் புத்தகத்தில் இருப்பது போலவே!* இப்போதுதான்—இப்போதுதான், இன்னொரு கன்னத்தைக் காட்டுவது என்றால் என்னவென்று எனக்கு உண்மையாகப் புரிகிறது… இதற்கு முன்பு எனக்கு இது புரியவே இல்லை!”

சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவிற்கு…அவளது வாழ்க்கையில் மிக மோசமான இரண்டு நாட்கள் வந்தன—அவற்றை நினைக்கும்போதே இன்றும் அவளுக்கு உடல் நடுங்குகிறது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகவும் உடல்நலம் குன்றியதால், சரியாக மதியம் இரண்டு மணிக்கு வந்த நீராவிப் படகில் ஏற முடியவில்லை. அவளோ, அவரைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல மனமில்லாமல், ஸ்பாசோவிற்குப் போகவில்லை. அவளது கூற்றுப்படி, படகு கிளம்பிச் சென்றதில் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியே அடைந்தார்.

“நல்லது, மிக நன்று!” என்று அவர் படுக்கையில் இருந்தபடியே முணுமுணுத்தார். “நாம் கிளம்பிவிடுவோமோ என்றுதான் நான் மிகவும் பயந்தேன். இங்கே இருப்பது எவ்வளவு நல்லது—இதுவே மிகச் சிறந்த இடம்… நீ என்னை விட்டுப் போகமாட்டாய் அல்லவா? ஆஹா, நீ என்னை விட்டுப் போகவில்லை!”

ஆனால், அந்த ‘இடம்’ அவ்வளவு சிறப்பானதாக ஒன்றும் இல்லை. அவள் எதிர்கொண்ட எந்தச் சிரமத்தையும் அவர் பொருட்படுத்தவில்லை; அவரது மனம் முழுவதும் கற்பனைகளே நிறைந்திருந்தன. தனது உடல்நலக் குறைவை ஏதோ ஒரு அற்பமான, தற்காலிகமான விஷயமாகக் கருதி அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவே இல்லை. மாறாக, “அந்தப் புத்தகங்களை” எப்படி விற்பது என்பதிலேயே அவர் கவனம் செலுத்தினார். அவளிடம் சுவிசேஷத்தை வாசித்துக் காட்டச் சொன்னார்.

“இதை வாசித்து எவ்வளவு காலம் ஆகிறது… மூல மொழியில்! யாராவது இதைப் பற்றி என்னிடம் கேட்டால், நான் தவறுதலாக எதையும் சொல்லிவிடக் கூடாது அல்லவா? எப்படியும் நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.”

அவள் அவர் அருகில் அமர்ந்து புத்தகத்தைத் திறந்தாள்.

“நீ மிக அழகாக வாசிக்கிறாய்,” என்று முதல் வரியிலேயே அவர் குறுக்கிட்டார். “புரிகிறது—நான் நினைத்தது சரிதான்!” என்று அவர் மேலும் கூறினார். அவரது வார்த்தைகள் தெளிவற்றவை என்றாலும், மிகுந்த பரவசத்துடன் இருந்தன. உண்மையில், அவர் ஒருவிதமான தீவிரமான, ஆனந்தமான மனநிலையில் இருந்தார். அவள் ‘மலைப் பிரசங்கத்தை’ வாசித்தாள்.

“போதும், போதும் என் குழந்தையே—இவ்வளவு போதும்… இது போதாது என்று நீ நினைக்கவில்லைதானே?”

மிகுந்த பலவீனத்தினால் அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவர் மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தார், ஆனால் உணர்வை இழக்கவில்லை. அவர் தூங்கப்போகிறார் என்று நினைத்து, சோஃபியா மத்வேயெவ்னா எழுந்துகொள்ள முயன்றாள். ஆனால் அவர் அவளைத் தடுத்தார்:

“என் தோழியே, என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் பொய்தான் சொல்லியிருக்கிறேன். உண்மையைச் சொல்லும் தருணங்களில் கூட, நான் உண்மையை முன்னிறுத்திப் பேசியதில்லை—எனக்காக மட்டுமே பேசினேன். இது எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்ததுதான், ஆனால் இப்போதுதான் இதை என்னால் முழுமையாக உணர முடிகிறது… ஐயோ, என் வாழ்நாள் முழுவதும் என் நட்பால் நான் துன்புறுத்திய அந்த நண்பர்கள் எல்லாம் எங்கே இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் அனைவரும், ஒவ்வொருவரும்! *Savez-vous* (உங்களுக்குத் தெரியுமா), ஒருவேளை இப்போதும் நான் பொய்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்; பெரும்பாலும் இப்போதும் நான் பொய்தான் சொல்கிறேன். முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் பொய் சொல்லும்போது அதை நானே நம்பிவிடுகிறேன். வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான காரியம் என்னவென்றால், பொய் சொல்லாமல் வாழ்வதுதான்… மேலும்… மேலும், தான் சொல்லும் பொய்களைத் தானே நம்பாமல் இருப்பது—ஆம், ஆம், அதுதான்! ஆனால் இருக்கட்டும், இதையெல்லாம் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்… நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம், ஒன்றாகவே இருக்கிறோம்!” என்று அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினார்.

“ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்,” சோஃபியா மத்வேயெவ்னா தயக்கத்துடன் கேட்டாள், “நாம் ‘மாகாணத் தலைநகருக்கு’ ஆள் அனுப்பி ஒரு மருத்துவரை வரவழைக்கலாமா?”

அவர் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்.

“எதற்கு? *Est-ce que je suis si malade? Mais rien de sérieux* (நான் அவ்வளவு மோசமாகவா உடல்நலம் குன்றியிருக்கிறேன்? ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை). மேலும், எதற்காக அந்நியர்களை இதில் இழுக்க வேண்டும்? அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டால்—பிறகு என்னவாகும்? வேண்டாம், வேண்டாம், அந்நியர்கள் யாரும் வேண்டாம்—நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம், ஒன்றாகவே இருக்கிறோம்!”

“உனக்குத் தெரியுமா,” என்று சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் கூறினார், “எனக்கு வேறேதாவது வாசித்துக் காட்டு—ஏதாவது ஒன்று, தற்செயலாகப் புத்தகம் எங்கே திறக்கப்படுகிறதோ, அங்கிருந்து வாசி.”

சோஃபியா மத்வேயெவ்னா புத்தகத்தைத் திறந்து வாசிக்கத் தொடங்கினாள்.

“எங்கே திறக்கப்படுகிறதோ—தற்செயலாக எங்கே திறக்கப்படுகிறதோ, அங்கிருந்து வாசி,” என்று அவர் மீண்டும் கூறினார்.

“‘லவோதிக்கேயா சபையின் தூதனுக்கு நீ எழுத வேண்டியது என்னவென்றால்…’”

“அது என்ன? என்ன அது? இது எங்கிருந்து வருகிறது?”

“இது வெளிப்படுத்தின விசேஷத்திலிருந்து (Apocalypse).”

“ஓ, *je m’en souviens* (எனக்கு நினைவிருக்கிறது), ஆம், *l’Apocalypse* (வெளிப்படுத்தின விசேஷம்).” "வாசியுங்கள், வாசியுங்கள்[63]—நமது எதிர்காலத்தைப் பற்றி அந்தப் புத்தகத்தில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று பார்க்க விரும்புகிறேன். 'தூதரைப்' பற்றிய பகுதியிலிருந்து வாசியுங்கள்—அந்த 'தூதரைப்' பற்றிய பகுதியிலிருந்து..."

— "லவோதிக்கேய சபையின் தூதனுக்கு நீ எழுத வேண்டியது என்னவென்றால்: உண்மையும் உண்மையுள்ள சாட்சியுமானவர், தேவனுடைய சிருஷ்டிக்கு ஆரம்பமானவர் சொல்லுகிறதாவது: உன் கிரியைகளை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; நீ குளிரும் அல்ல, அனலும் அல்ல; நீ குளிராயாவது அனலாயாவது இருந்தா நலமாயிருக்கும். நீ குளிரும் அல்ல, அனலும் அல்ல, வெதுவெதுப்பாயிருக்கிறபடியினால், உன்னை என் வாயினின்று வாந்தி பண்ணிப்போடுவேன். நீ: நான் ஐசுவரியவான், திரவியசம்பன்னன், எனக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை என்று சொல்லுகிறாய்; நீ துர்ப்பாக்கியமுள்ளவனும், பரிதாபத்திற்குரியவனும், தரித்திரனும், குருடனும், நிர்வாணியுமாயிருக்கிறாய் என்பதை அறியாதிருக்கிறாய்."

— "இது... இது உங்கள் புத்தகத்தில் இருக்கிறது!" என்று அவர் வியப்புடன் கூவினார்; தலையணையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தபோது அவரது கண்கள் மின்னின. "இவ்வளவு அற்புதமான பகுதியை நான் இதுவரை அறிந்திருக்கவே இல்லையே! கேட்கிறீர்களா? வெதுவெதுப்பாக இருப்பதை விட—வெறும் வெதுவெதுப்பாக இருப்பதை விட—குளிராக இருப்பது எவ்வளவோ மேல்! ஓ, நான் இதை நிரூபித்துக் காட்டப்போகிறேன்! என்னை விட்டுச் சென்றுவிடாதீர்கள்—என்னைத் தனியாக விட்டுவிடாதீர்கள்! நாம் இதை நிரூபிப்போம்—நிச்சயமாக நிரூபிப்போம்!"

— "நான் உங்களை விட்டுச் செல்லமாட்டேன், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—ஒருபோதும் உங்களை விட்டுச் செல்லமாட்டேன்!" என்று அவர் கண்ணீருடன் கூறி, அவரது கைகளைப் பிடித்துத் தன் இதயத்தோடு சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டார். ("அந்தத் தருணத்தில் அவர்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த பரிதாபம் ஏற்பட்டது," என்று அவர் பிற்காலத்தில் விவரித்தார்.) ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் உதடுகள் ஏதோ ஒரு நடுக்கத்துடன் துடிக்கத் தொடங்கின.

— "ஆனால் சொல்லுங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? உங்கள் நண்பர்களுக்கோ அல்லது உறவினர்களுக்கோ தகவல் தெரிவிக்கலாமா?"

இதைக் கேட்டதும் அவர் மிகுந்த அச்சமடைந்தார்; இதைப் பற்றிப் பேசியதற்காக அவள் வருத்தப்பட்டாள். உடல் நடுங்க, அவர் யாரையும் அழைக்க வேண்டாம் என்றும், எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க வேண்டாம் என்றும் அவளிடம் கெஞ்சினார்; மேலும், "யாரும் வேண்டாம், யாரும் வேண்டாம்! நாம் தனியாக இருக்கிறோம், நாம் இருவரும் மட்டும்தான்—*nous partirons ensemble* (நாம் ஒன்றாகப் புறப்படுவோம்)" என்று அவளை வற்புறுத்தி வாக்குறுதி வாங்கினார்.

நிலைமை இன்னும் மோசமடைந்தது; வீட்டின் உரிமையாளர்களும் கவலைப்படத் தொடங்கினர்; அவர்கள் முணுமுணுத்துக்கொண்டு சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவைத் தொந்தரவு செய்தனர். அவர்களுக்குச் சேர வேண்டிய பணத்தைக் கொடுத்த சோஃபியா, அந்தப் பணத்தை அவர்கள் கண்ணெதிரே காட்டினாள்; இது அவர்களைச் சிறிது நேரம் அமைதிப்படுத்தியது. ஆனால், அதற்குள் வீட்டின் உரிமையாளர் வந்து, ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் "ஆவணங்களைக்" காட்டச் சொன்னார்.

உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த அவர், ஒருவித இறுமாப்புடன் கூடிய புன்னகையுடன் தனது சிறிய பயணப் பையைக் காட்டினார். அதற்குள், அவரது பணி விடுவிப்புச் சான்றிதழ் (அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு ஆவணம்) இருந்தது; அதுவே அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அதிகாரப்பூர்வ அடையாள ஆவணமாக இருந்து வந்தது. ஆனால், வீட்டின் உரிமையாளர் திருப்தியடையவில்லை. "இவரை வேறு எங்காவது கொண்டு செல்ல வேண்டும்; இது ஒன்றும் மருத்துவமனை அல்லவே! ஒருவேளை இவர் இங்கே இறந்துவிட்டால், எங்களுக்குத்தான் பெரும் சிக்கல் ஏற்படும்" என்று அவர் பிடிவாதமாகக் கூறினார். சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அவரிடம் மருத்துவரை வரவழைப்பது குறித்துப் பேச முயன்றாள்; ஆனால், "மாகாணத் தலைநகரிலிருந்து" மருத்துவரை வரவழைப்பதற்கு ஆகும் செலவு மிக அதிகமாக இருந்ததால், அந்த எண்ணத்தையே கைவிட வேண்டியிருந்தது. மிகுந்த மனவேதனையுடன் அவள் மீண்டும் நோயாளி இருந்த இடத்திற்குத் திரும்பினாள். ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் உடல்நிலை ஒவ்வொரு நொடியும் மோசமடைந்து கொண்டிருந்தது.

"சரி, இப்போது எனக்கு இன்னொரு பகுதியை வாசித்துக் காட்டுங்கள்... அந்தப் பன்றிகளைப் பற்றிய பகுதியை," என்று அவர் திடீரென்று கேட்டார்.

"எதைப் பற்றி, ஐயா?" என்று மிகுந்த பதற்றத்துடன் கேட்டாள் சோஃபியா மத்வேயெவ்னா.

—அந்தப் பன்றிகளைப் பொறுத்தவரை… அந்தப் பகுதி… எனக்கு நினைவிருக்கிறது—பிசாசுகள் பன்றிகளுக்குள் புகுந்தன, அவை அனைத்தும் நீரில் மூழ்கி இறந்தன. அதை எனக்கு வாசித்துக் காட்டுங்கள்—ஏன் என்று பிறகு சொல்கிறேன். அதன் சரியான சொற்களை நான் மீண்டும் நினைவுகூர விரும்புகிறேன். எனக்கு அது அப்படியே, வார்த்தைக்கு வார்த்தை தேவை.

சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவுக்கு நற்செய்தி நூல் (சுவிசேஷம்) நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது; அவர் உடனே லூக்கா நற்செய்தியில் அந்தப் பகுதியைக் கண்டுபிடித்தார்—என் குறிப்பேட்டிற்கு நான் முன்னுரை வாசகமாக (epigraph) பயன்படுத்திய அதே பகுதிதான் அது. அதை இங்கே மீண்டும் குறிப்பிடுகிறேன்:

“அங்கே மலைச்சரிவில் பன்றிகளின் பெரிய மந்தை ஒன்று மேய்ந்துகொண்டிருந்தது; அந்தப் பிசாசுகள் தங்களைப் பன்றிகளுக்குள் புக அனுமதிக்கும்படி அவரிடம் கெஞ்சின. அவரும் அதற்கு அனுமதி அளித்தார். உடனே பிசாசுகள் அந்த மனிதனை விட்டு வெளியேறிப் பன்றிகளுக்குள் புகுந்தன; அந்த மந்தை செங்குத்தான சரிவிலிருந்து ஏரிக்குள் பாய்ந்து நீரில் மூழ்கி அழிந்தது. இதைக் கண்ட மேய்ப்பர்கள் ஓடிப்போய், நகரத்திலும் கிராமப்புறங்களிலும் நடந்ததைச் சொன்னார்கள். மக்கள் என்ன நடந்தது என்று பார்க்க வெளியே வந்தார்கள்; அவர்கள் இயேசுவிடம் வந்தபோது, ​​பிசாசுகள் நீங்கிய அந்த மனிதன் இயேசுவின் பாதத்தருகே அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்கள். அவன் நல்ல உணர்வுடன், ஆடைகள் அணிந்திருந்தான்; இதைக் கண்டு அவர்கள் பயந்தனர். பிசாசு பிடித்திருந்த அந்த மனிதன் எப்படி குணமடைந்தான் என்பதை நேரில் கண்டவர்கள் அவர்களுக்கு விவரித்தார்கள்.”

“என் அன்பிற்குரிய நண்பரே,” என்று மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் கூறினார் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், “இந்த அற்புதமான… அசாதாரணமான பகுதி என் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்கு ஒரு பெரும் தடையாக, ஒரு குழப்பமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது… சிறுவயதிலிருந்தே இது என் நினைவில் பதிந்திருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​எனக்கு ஒரு சிந்தனை தோன்றுகிறது—ஒரு ஒப்பீடு. இப்போது பல எண்ணங்கள் என் மனதில் வருகின்றன: பாருங்கள், இது அப்படியே நம் ரஷ்யாவைப் போலவே இருக்கிறது! அந்த மனிதனை விட்டு வெளியேறிப் பன்றிகளுக்குள் புகுந்த பிசாசுகள்—அவை, நம்முடைய அன்பிற்குரிய, மகத்தான, ஆனால் நோயுற்ற ரஷ்யாவில் பல நூற்றாண்டுகளாகத் திரண்டிருக்கும் அனைத்துக் காயங்கள், அனைத்துத் தீய சூழல்கள், அனைத்து அசுத்தங்கள், மற்றும் அனைத்து வகையான பிசாசுகளையும்—பெரியவை மற்றும் சிறியவை என அனைத்தையும்—குறிக்கின்றன!” *Oui, cette Russie, que j’aimais toujours.* (ஆம், இந்த ரஷ்யா, நான் எப்போதும் நேசித்த ரஷ்யா.) ஆனால், மேலிருந்து ஒரு உன்னதமான சிந்தனையும், வலிமையான விருப்பமும் அதன் மீது இறங்கி வரும்—அந்தப் பைத்தியக்கார, பேய் பிடித்த மனிதனிடம் நிகழ்ந்தது போலவே. அப்போது, ​​அதன் மேற்பரப்பில் படிந்திருக்கும் அனைத்துத் தீய சக்திகளும், அசுத்தங்களும், அருவருப்பான விஷயங்களும் மறைந்துவிடும்... அவை தாமாகவே பன்றிகளின் உடலுக்குள் நுழையக் கெஞ்சும். ஒருவேளை, அவை ஏற்கனவே பன்றிகளுக்குள் நுழைந்திருக்கலாம்! நாம்தான்—நாமும், மற்றவர்களும், பெத்ருஷாவும் அவனது கூட்டாளிகளும், ஒருவேளை எல்லாவற்றிற்கும் முன்னால் நானுமே கூட—பைத்தியம் பிடித்தவர்களாக, பேய் பிடித்தவர்களாக, மலை உச்சியிலிருந்து கடலுக்குள் பாய்ந்து மூழ்கிப் போவோம்; அதுதான் நமக்குத் தகுதியான இடம், ஏனென்றால் அதற்கு மட்டும்தான் நாம் லாயக்கு. ஆனால், அந்த நோயாளி குணமடைந்து, “இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்வான்”... இதைக் கண்டு அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்வார்கள்... என் அன்பே, *vous comprendrez après* (பிறகு நீ புரிந்துகொள்வாய்)—ஆனால் இப்போதைக்கு, இது என் உள்ளத்தை ஆழமாக உலுக்குகிறது... *Vous comprendrez après… Nous comprendrons ensemble.* (பிறகு நீ புரிந்துகொள்வாய்... நாம் இருவரும் சேர்ந்து புரிந்துகொள்வோம்.)

அவர் பிரலாபத்தில் ஆழ்ந்து, இறுதியில் உணர்வை இழந்தார். அடுத்த நாள் முழுவதும் இதே நிலை நீடித்தது. சோஃபியா மத்வேயெவ்னா அவர் அருகில் அமர்ந்து கண்ணீர் விட்டாள்; கடந்த மூன்று இரவுகளாக அவள் தூங்கியதே இல்லை. வீட்டு உரிமையாளர்கள் ஏதோ ஒரு நடவடிக்கையைத் தொடங்கப்போவதை உணர்ந்த அவள், அவர்களிடம் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்க கவனமாக இருந்தாள். மூன்றாவது நாள்தான் விடுதலை கிடைத்தது. காலையில், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் உணர்வு பெற்று, அவளை அடையாளம் கண்டு, தன் கையை நீட்டினார். அவள் சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டாள், அவளது உள்ளம் நம்பிக்கையால் நிறைந்தது. அவருக்கு ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. "Tiens, un lac," (அதோ, ஒரு ஏரி!) என்று அவர் வியப்புடன் கூறினார், "கடவுளே, இதை நான் இதுவரை கவனிக்கவே இல்லையே..." அதே கணத்தில், ஒரு வண்டி சத்தத்துடன் அந்த வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்றது; வீட்டிற்குள் பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது.
III

அது வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தான். அவர் நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியில் வந்திருந்தார்; அவருடன் இரண்டு பணியாளர்களும், தார்யா பாவ்லோவ்னாவும் இருந்தனர். அந்த அதிசயம் மிகவும் எளிமையாகவே நிகழ்ந்தது: மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்த அனிசிம், நகரத்திற்கு வந்த மறுநாளே வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சென்றான். அங்கு பணியாளர்களிடம் பேசும்போது, ​​தான் கிராமப்புறத்தில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைத் தனியாகப் பார்த்ததாகக் கூறினான் (அவர் பிரதான சாலையில், காலாரத் தனியாகச் செல்வதை விவசாயிகள் பார்த்திருந்தனர்). மேலும், அவர் சோஃபியா மத்வேயெவ்னா என்ற பெண்ணுடன் ஸ்பாசோவ் நோக்கி, உஸ்தியேவோ வழியே சென்றதையும் தெரிவித்தான். ஏற்கனவே மிகுந்த கவலையுடன், காணாமல் போன தனது நண்பரைத் தேடிக்கொண்டிருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம், அனிசிம் சொன்ன இந்தத் தகவல்கள் உடனடியாகக் கொண்டு சேர்க்கப்பட்டன. அவர் உஸ்தியேவோவை நோக்கி, ஒரு சிறிய வண்டியில் அந்த "சோஃபியா மத்வேயெவ்னா"வுடன் சென்றார் என்ற விவரத்தைக் கேட்டதும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உடனே புறப்பட்டு, அந்தத் தடயத்தைப் பின்தொடர்ந்து நேராக உஸ்தியேவோவைச் சென்றடைந்தார். அவர் அப்போது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் உடல்நலக்குறைவுடன் இருக்கிறார் என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை.

அவரது கண்டிப்பான, அதிகாரமிக்க குரல் ஒலித்தது; அங்கிருந்தவர்களே திகைத்துப் போயினர். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஏற்கனவே ஸ்பாசோவை அடைந்திருப்பார் என்று கருதி, சில விவரங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளவே அவர் அங்கு நின்றிருந்தார். ஆனால், அவர் அங்கேயே இருப்பதையும், உடல்நலக்குறைவுடன் இருப்பதையும் அறிந்ததும், மிகுந்த பதற்றத்துடன் அந்த குடிசைக்குள் நுழைந்தார்.

"சரி, அவர் எங்கே? ஆ... அப்படியானால் நீங்கள்தானா!" “...அடுத்த அறையிலிருந்து சோஃபியா மத்வேயெவ்னா கதவருகே தோன்றியதைக் கண்டதும் அவள் உரக்கக் கத்தினாள்: ‘உன் வெட்கங்கெட்ட முகத்தைப் பார்த்தவுடனேயே நீதான் என்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது! வெளியே போ, நீசப் பெண்ணே! இக்கணமே இவள் இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும்! இவளைத் தூக்கி வெளியே எறியுங்கள்—இல்லையென்றால், என் அன்பே, உன்னை வாழ்நாள் முழுவதும் சிறையில் அடைக்கச் செய்வேன்! இப்போதைக்கு இவளை வேறொரு வீட்டில் காவலில் வையுங்கள். ஏற்கனவே ஒருமுறை நகரச் சிறையில் இருந்தவள்தானே; இன்னும் கொஞ்ச காலம் அங்கேயே இருக்கட்டும்! வீட்டு உரிமையாளரே, நான் இங்கே இருக்கும் வரை யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்கத் துணியாதீர்கள்! நான் ஜெனரலின் மனைவியான ஸ்தாவ்ரோகினா; இந்த முழு வீடும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. நீங்களோ, என் அன்பே, நடந்த அனைத்தையும் எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும்.’

இந்த அறிமுகமான குரல்கள் ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை அதிரச் செய்தன. அவர் நடுங்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அதற்குள்ளேயே அவள் தடுப்புச் சுவரைத் தாண்டி உள்ளே வந்துவிட்டாள். கண்கள் மின்ன, தன் காலால் ஒரு நாற்காலியைத் தள்ளிவிட்டு, சாய்ந்து அமர்ந்தபடி தாஷாவிடம் கூறினாள்:

‘சிறிது நேரம் வெளியே போ—வீட்டு உரிமையாளரின் குடும்பத்தோடு இரு. இந்த ஆர்வம் எதற்கு? வெளியே செல்லும்போது கதவைச் சரியாகச் சாத்திவிட்டுச் செல்.’

சில கணங்கள், வேட்டையாடும் விலங்கைப் போன்ற கூர்மையான பார்வையுடன், பயந்துபோயிருந்த அவரது முகத்தையே அவள் அமைதியாக உற்று நோக்கினாள்.

‘என்ன, எப்படி இருக்கிறீர்கள், ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச்? அங்கே நன்றாகப் பொழுதைக் கழித்தீர்களா?’ என்று அவள் திடீரென்று கேட்டாள்; அவளது குரலில் கடுமையான ஏளனம் தொனித்தது.

‘ஷேர் (Chère),’ என்று தடுமாறியபடி, நிலைகுலைந்த நிலையில் ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் கூறினார், ‘நான் ரஷ்ய வாழ்க்கையின் உண்மையான எதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்… எத் ஜே ப்ரெஷெரே லேவாஞ்சில் (Et je prêcherai l’Evangile - நான் நற்செய்தியைப் போதிப்பேன்)…’

‘வெட்கங்கெட்ட, இழிந்த மனிதனே!’ என்று கைகளைத் தட்டியபடி அவள் திடீரென்று கூவினாள். ‘உனக்கு இது போதாதா...’”
...எனக்கு அவப்பெயரைத் தேடித்தரவா இப்படிச் செய்தாய்? நீ யாரோடு போய்ச் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறாய்... அட, வெட்கங்கெட்ட கிழட்டு காமுகனே!

— *ஷேர்* (அன்பே)...

அவன் குரல் தழுதழுத்தது; அவனால் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச முடியவில்லை. பயத்தில் கண்கள் அகல விரிய, அப்படியே உறைந்து நின்றான்.

— அவள் யார்?

— *சே அன் ஆஞ்ச்... சேதே ப்ளூ க’அன் ஆஞ்ச் பூர் மொவா* (அவள் ஒரு தேவதை... என்னைப் பொறுத்தவரை அவள் ஒரு தேவதையை விட மேலானவள்)... அவள் இரவு முழுவதும் என்னுடன் இருந்தாள்... தயவுசெய்து கத்தாதீர்கள், அவளைப் பயமுறுத்தாதீர்கள்—*ஷேர், ஷேர்* (அன்பே, அன்பே)...

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா திடீரென நாற்காலியிலிருந்து சத்தத்துடன் எழுந்து நின்றாள்; "தண்ணீர்! தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்!" என்று பதற்றத்துடன் கூவினாள். அவன் ஓரளவு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தாலும், அவள் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவனது சிதைந்த முகபாவனைகளைப் பார்த்தபோதுதான், அவனது உடல்நிலை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள்.

— தார்யா, — என்று அவள் தார்யா பாவ்லோவ்னாவிடம் மெதுவாகக் கூறினாள், — உடனே ஒரு மருத்துவரை அழைத்து வா—சால்ஸ்பிஷை வரச் சொல். எகோரிச்சை உடனே கிளம்பச் சொல்; அவன் இங்கேயே குதிரைகளை ஏற்பாடு செய்து, நகரத்திலிருந்து இன்னொரு வண்டியை வரவழைக்கட்டும். இரவு வருவதற்குள் அவன் திரும்பிவிட வேண்டும்.

தாஷா அந்த உத்தரவை நிறைவேற்ற விரைந்தாள். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அதே பயம் நிறைந்த கண்களுடன், வெளிறிய உதடுகள் நடுங்க அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

— பொறுத்திரு, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்—பொறுத்திரு, என் அன்பே! — என்று ஒரு குழந்தையைத் தேற்றுவது போல அவள் அவனிடம் பேசினாள். — கொஞ்ச நேரம் பொறுத்திரு—தார்யா விரைவில் வந்துவிடுவாள், பிறகு... ஐயோ கடவுளே! வீட்டு உரிமையாளரே! வீட்டு உரிமையாளரே—இங்கே வாருங்கள், தயவுசெய்து சீக்கிரம் வாருங்கள்!

பொறுமையின்றி, அவளே நேரில் சென்று அந்த வீட்டு உரிமையாளரைத் தேடினாள்.

— அவளைத் திரும்ப அழைத்து வாருங்கள்—இப்போதே, உடனே அவளைத் திரும்ப அழைத்து வாருங்கள்!

நல்லவேளையாக, சோஃபியா மத்வேயெவ்னா இன்னும் அங்கிருந்து கிளம்பவில்லை; அவள் தன் பையையும் ஒரு சிறிய மூட்டையையும் எடுத்துக்கொண்டு வாயிலைக் கடந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் மீண்டும் உள்ளே அழைத்து வரப்பட்டாள். அவள் எவ்வளவு பயந்து போயிருந்தாள் என்றால், அவளது கைகளும் கால்களும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. வர்வாரா பெட்ரோவ்னா, ஒரு பருந்து குஞ்சைப் பிடிப்பது போல, அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் இருந்த இடத்திற்கு விரைவாக அழைத்துச் சென்றாள். “இதோ, அவளை உங்களிடம் கொண்டு வந்துவிட்டேன். நான் அவளைச் சாப்பிட்டுவிடவில்லை, இல்லையா? நான் அவளைச் சாப்பிட்டுவிட்டேன் என்றா நினைத்தீர்கள்!”

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கையைப் பிடித்துத் தன் கண்களுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து, விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினார்—வலி மிகுந்த, உடல் அதிரும் வகையிலான தீவிரமான அழுகை அது.

“சரி, அமைதியாயிருங்கள், அமைதியாயிருங்கள்—என் அன்புக்குரியவரே, என் அருமை நண்பரே! கடவுளே, தயவுசெய்து—அமைதியாயிருங்கள்!” என்று அவர் பதற்றத்துடன் கூச்சலிட்டார். “ஐயோ, என்னை வாட்டி வதைப்பவரே, என்னை வாட்டி வதைப்பவரே—என்றென்றும் என்னை வாட்டி வதைப்பவரே!”

“அன்பே,” என்று சோஃபியா மாத்வேவ்னாவை நோக்கித் திரும்பிய ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தடுமாறிய குரலில் கூறினார், “தயவுசெய்து—அன்பே—சிறிது நேரம் அந்தப் பக்கம் செல்ல முடியுமா? நான் இங்கே சொல்ல வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது…”

சோஃபியா மாத்வேவ்னா உடனே அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

“ஷெரி, ஷெரி (என் அன்பே, என் அன்பே)…” என்று அவர் மூச்சிரைக்கக் கூறினார்.

“பேசுவதற்கு முன் சிறிது காத்திருங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—சிறிது நேரம் ஓய்வெடுங்கள். இதோ, கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள். ஐயோ, தயவுசெய்து—கொஞ்சம்—காத்திருங்கள்!”

அவர் மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரது கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டார். நீண்ட நேரம் அவர் அவளைப் பேசவே விடவில்லை. அவர் அவளது கையைத் தன் உதடுகளுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து முத்தமிடத் தொடங்கினார். அவள் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, ஒரு மூலையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

“ஜெ வூஸேமே (Je vous aimais - நான் உன்னை நேசித்தேன்)!” என்று அவர் திடீரென்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னார். அவரிடமிருந்து இத்தகைய வார்த்தைகளை—இத்தகைய தொனியில்—அவள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை.

“ம்ம்,” என்று அவள் பதிலுக்கு முணுமுணுத்தாள். “நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் உன்னை நேசித்திருக்கிறேன்… இருபது ஆண்டுகளாக!”

அவள் அமைதியாக இருந்தாள்—இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் வரை.

“டாஷாவைப் பார்ப்பதற்காக எப்படித் தயாரானீர்கள்—உடலெங்கும் வாசனை திரவியம் பூசிக்கொண்டீர்கள்…” என்று அவள் திடீரென்று, அச்சமூட்டும் கிசுகிசுப்பான குரலில் கூறினாள். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முற்றிலும் திகைத்துப்போய் நின்றார்.

“புதிய கழுத்துப் பட்டையை (cravat) அணிந்துகொண்டீர்கள்…”

மீண்டும் ஒரு மௌனம், சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள் நீடித்தது.

“அந்தச் சுருட்டு (cigar) நினைவிருக்கிறதா?”

“என் அன்புக்குரிய தோழியே…” என்று அவர் திகிலுடன் தடுமாறினார். “அந்தச் சுருட்டு—அன்று மாலை, ஜன்னல் ஓரத்தில்… நிலவு பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது… அந்த கோடைகால இல்லத்தில் கழித்த நேரத்திற்குப் பிறகு… ஸ்க்வோரெஷ்னிகி-யில் (Skvoreshniki)? நினைவிருக்கிறதா? உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?” அவள் சட்டென்று எழுந்து, அவனது தலையணையின் இரு முனைகளையும் பிடித்துக்கொண்டு, அவனது தலையோடு சேர்த்து அதை உலுக்கினாள். “நினைவிருக்கிறதா, ஒன்றுக்கும் உதவாத, வெற்று மனிதனே! புகழற்ற, கோழைத்தனமானவனே—என்றென்றும், எப்போதும் வெறுமையானவனே!” என்று அவள் சீறினாள்; கத்தாமல் இருக்கத் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, மிகக் கோபமான கிசுகிசுப்பில் இதைக் கூறினாள். இறுதியில், தலையணையை விட்டுவிட்டு, நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்து, தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டாள். “போதும்!” என்று அவள் உறுதியாகக் கூறினாள், நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி. “இருபது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன—அவற்றை மீண்டும் கொண்டுவர முடியாது; நானும் ஒரு முட்டாள்தான்.”

“Je vous aimais” (நான் உன்னை நேசித்தேன்), என்று அவன் மீண்டும் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு கூறினான்.

“போதும் நிறுத்து, உன் ‘நேசித்தேன்’, ‘நேசித்தேன்’ என்று சொல்வதை! போதும்!” அவள் மீண்டும் சட்டென்று எழுந்தாள். “இப்போதே நீ தூங்கவில்லை என்றால், பிறகு நான்… உனக்கு ஓய்வு தேவை; தூங்கு—இப்போதே தூங்கு—கண்களை மூடிக்கொள்! கடவுளே—அவனுக்குக் காலை உணவு வேண்டுமோ என்னவோ! அவன் என்ன சாப்பிடுவான்? அவன் என்ன உண்பான்? கடவுளே—அவள் எங்கே? அவள் எங்கே இருக்கிறாள்?”

அங்கே பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மெல்லிய குரலில், தான் ஒரு மணி நேரம்—*une heure*—தூங்க விரும்புவதாகவும், அதன் பிறகு ஒருவேளை கொஞ்சம் சூப் அல்லது தேநீர் அருந்தலாம் என்றும் தடுமாறியபடி கூறினார்… *enfin, il est si heureux*—அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தார். அவர் படுத்துக்கொண்டார்; பார்ப்பதற்குத் தூங்கிவிட்டது போலவே இருந்தது (இருப்பினும், அவர் தூங்குவது போல நடித்திருக்கவே அதிக வாய்ப்பிருந்தது). வார்வாரா பெட்ரோவ்னா சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு, மெதுவாக அடிமேல் அடி வைத்து அந்தத் தடுப்புக்கு அப்பால் வெளியே வந்தாள்.

அவள் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர்களின் அறையில் அமர்ந்து, அவர்களை அங்கிருந்து அனுப்பிவிட்டு, அந்தப் பெண்ணைத் தன்னிடம் அழைத்து வரும்படி தாஷாவிடம் கூறினாள். ஒரு தீவிரமான விசாரணை தொடங்கியது.

“சரி, என் அன்பே, எல்லா விவரங்களையும் என்னிடம் சொல்; இங்கே என் அருகில் அமர்—ஆம், அப்படியே. சொல்லு, என்ன நடந்தது?” “நான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைச் சந்தித்தேன்…”

“நில்—அமைதி! எச்சரிக்கிறேன்: ஒரு பொய் சொன்னாலோ அல்லது எதையாவது மறைத்தாலோ, பாதாளத்தில் ஒளிந்திருந்தாலும் உன்னைத் தேடிப் பிடித்து வருவேன். சொல்லு?”

“நான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைச் சந்தித்தபோது… கத்தாவோவை (Khatovo) அடைந்ததும்…” என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினாள் சோஃபியா மத்வேயெவ்னா.

“நில்—அமைதி, பொறு! ஏன் இப்படி அவசர அவசரமாகப் பேசுகிறாய்? முதலில், நீ யார்?”

அந்தப் பெண் செவாஸ்டோபோலில் இருந்த காலம் தொடங்கி, தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைச் சுருக்கமாகவும் சிதறியும் கூறினாள். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நாற்காலியில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, அசையாத உறுதியான பார்வையுடன், அந்தப் பெண்ணின் கண்களையே உற்று நோக்கிக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“ஏன் இவ்வளவு பயந்து போயிருக்கிறாய்? ஏன் தரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? என் கண்களை நேராகப் பார்த்து, என்னுடன் வாதிடத் தயங்காதவர்களையே எனக்குப் பிடிக்கும். தொடர்ந்து சொல்.”

அந்தப் பெண் தன் கதையைத் தொடர்ந்தாள்; அவர்கள் சந்தித்த விதம், புத்தகங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அந்த முதிய பெண்ணுக்கு வோட்கா கொடுத்து உபசரித்தது என அனைத்தையும் விவரித்தாள்…

“சரி, சரி—எந்தச் சிறு விவரத்தையும் விட்டுவிடாதே,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவளை ஊக்குவித்தாள். இறுதியாக, அவர்கள் எப்படிப் புறப்பட்டார்கள் என்பதையும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அடிக்கடி, “நாம் ஏற்கனவே மிகவும் உடல்நலம் குன்றியிருக்கிறோம்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்ததையும் அவள் விவரித்தாள்.
— ...அவர்கள் அந்த முழு நேரமும்—தொடக்கத்திலிருந்தே, சொல்லப்போனால் பல மணிநேரங்களாக—தங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

— அந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்.

சோஃபியா மத்வேயெவ்னா திடீரென்று தடுமாறினாள், என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றாள்.

— எப்படிச் சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை, அம்மா, — என்று அவள் கண்ணீர் ததும்பும் குரலில் கூறினாள், — உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதில் எதையும் என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

— நீ பொய் சொல்கிறாய்—எதையுமே புரிந்துகொள்ளாமல் இருந்திருக்க முடியாது.

— அவர்கள் கருங்கூந்தல் கொண்ட ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், — என்று சோஃபியா மத்வேயெவ்னா மிகுந்த வெட்கத்துடன் கூறினாள். அப்போதுதான், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பொன்னிற முடியையும், அவர் அந்த 'கருங்கூந்தல் கொண்ட பெண்' என்பதிலிருந்து எவ்வளவு மாறுபட்டவர் என்பதையும் அவள் கவனித்தாள்.

— கருங்கூந்தல் கொண்ட பெண்ணா? சரியாக என்ன சொன்னார்கள்? சொல், சீக்கிரம் சொல்!

— அந்த உயர்குடிப் பெண் அவர் மீது மிகுந்த காதல் கொண்டிருந்தாளாம்—தன் வாழ்நாள் முழுவதும், சரியாக இருபது ஆண்டுகளாக! ஆனால், தன் காதலை வெளிப்படுத்த அவளுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை; மிகுந்த கூச்சமாக இருந்தது, ஏனென்றால் அவள்... அதாவது, அவள் மிகவும் பருமனாக இருந்தாள்...

— என்ன ஒரு முட்டாள்! — என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும், அதே சமயம் உறுதியுடனும் கூறினாள்.

சோஃபியா மத்வேயெவ்னா இப்போது உண்மையாகவே அழத் தொடங்கினாள்.

— என்னால் இதைச் சரியாக விளக்க முடியவில்லை—அவர்களை நினைத்து நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன், எல்லாவற்றையும் என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் இருவரும் மிகவும் அறிவுக்கூர்மை கொண்ட மனிதர்கள்...

— உன்னைப் போன்ற ஒரு சாதாரணப் பெண் அவருடைய அறிவுத்திறனை எடைபோட வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர் உன்னிடம் திருமணப்a பிரேரணை முன்வைத்தாாரா?

அந்தப் பெண் நடுங்கினாள்.

— அவர் உன் மீது காதல் கொண்டாரா? பேசு! அவர் உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கேட்டாரா? — என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கடுமையாகக் கேட்டாள்.

— ஏறக்குறைய அப்படித்தான், அம்மா, — என்று அவள் விம்மினாள். — ஆனால், நான் எதையும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை—அவருடைய உடல்நலக் குறைவினால் அப்படிப் பேசியிருப்பார் என்றுதான் நினைத்தேன், — என்று அவள் நிமிர்ந்து பார்த்து உறுதியாகக் கூறினாள்.

— உன் பெயர் என்ன—உன் பெயரும், தந்தையின் பெயரும் என்ன?

— சோஃபியா மத்வேயெவ்னா, அம்மா. “சொஃபியா மத்வேயெவ்னா, ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள்; அவன் மிகவும் பரிதாபத்திற்குரிய, உள்ளீடற்ற ஒரு சிறு மனிதன்... கடவுளே! என்னை ஏதோ ஒரு அயோக்கியன் என்று நினைத்துக்கொண்டீர்களா?”

அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.

“அயோக்கியனா, கொடுங்கோலனா? அவனது வாழ்க்கையைச் சிதைத்தவனா?”

“அப்படியிருக்க எப்படி முடியும், அம்மா? நீங்களே கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்களே!”

உண்மையில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.

“சரி, உட்காருங்கள்—பயப்படாதீர்கள். என் கண்களை நேராகப் பாருங்கள். ஏன் வெட்கப்படுகிறீர்கள்? தாஷா, இங்கே வா—இவளைப் பார். சொல், இவளுக்குத் தூய்மையான இதயம் இருப்பதாக நினைக்கிறாயா?”

பிறகு—சொஃபியா மத்வேயெவ்னாவுக்கு ஆச்சரியமாகவும், ஒருவேளை அதைவிட அதிக அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கும் வகையில்—அவர் கையை நீட்டி அவளது கன்னத்தைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.

“நீங்கள் இவ்வளவு முட்டாளாக இருப்பதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது. உங்கள் வயதுக்கு மீறிய முட்டாள்தனம்! சரி, என் அன்பே—இனி நீ என் பாதுகாப்பில் இருக்கப்போகிறாய். இதெல்லாம் வெறும் அர்த்தமற்ற விஷயங்கள் என்று எனக்குப் புரிகிறது. இப்போதைக்கு, நீ அருகிலேயே தங்கு; உனக்கு ஒரு வீடு பார்த்துத் தருகிறேன், உணவு மற்றும் பிற தேவைகளையும் நானே கவனித்துக்கொள்கிறேன்... என்ன செய்வது என்று நான் முடிவெடுக்கும் வரை.”

திடுக்கிட்ட சொஃபியா மத்வேயெவ்னா, தான் எங்கோ அவசரமாகச் செல்ல வேண்டும் என்று தடுமாற்றத்துடன் கூறினாள்.

“நீங்கள் அவசரமாகச் செல்ல வேண்டிய இடமெதுவும் இல்லை. உங்கள் புத்தகங்கள் அனைத்தையும் நானே வாங்கிக்கொள்கிறேன்—நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். அமைதியாக இருங்கள்—எந்தச் சாக்கும் சொல்ல வேண்டாம். உண்மையைச் சொல்லுங்கள், நான் வராமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் அவனை விட்டுப் பிரிந்திருக்க மாட்டீர்கள், இல்லையா?”

“நான் அவர்களை ஒருபோதும் விட்டுப் பிரிந்திருக்க மாட்டேன்—எந்தக் காரணத்திற்காகவும்,” என்று சொஃபியா மத்வேயெவ்னா தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டே, மென்மையாகவும் உறுதியாகவும் கூறினாள்.

அன்று இரவு வெகுநேரம் கழித்து டாக்டர் சால்ஸ்பிஷ் அழைத்து வரப்பட்டார். அவர் மிகவும் மரியாதைக்குரிய முதியவர், அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவர். உயர் அதிகாரிகளுடன் ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு தீவிரமான மோதலுக்குப் பிறகு, சமீபத்தில்தான் அவர் தனது அரசுப் பணியை இழந்திருந்தார். அந்தத் தருணத்திலேயே, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை முன்னிலைப்படுத்தவும், அவரது நிலையை முக்கியப்படுத்தவும் தீவிரமாக முயன்றார். மருத்துவர் நோயாளியை கவனமாகப் பரிசோதித்து, சில கேள்விகளைக் கேட்ட பிறகு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிவித்தார்: ஒரு சிக்கலான நிலை உருவானதால், நோயாளியின் உடல்நிலை மிகவும் கவலைக்கிடமாக இருப்பதாகவும், "எந்த மோசமான சூழலுக்கும்" தயாராக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினார். இருபது ஆண்டுகளாக ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடமிருந்து தீவிரமான அல்லது தீர்க்கமான எந்தவொரு விஷயத்தையும் எதிர்பார்க்காத வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, இதைக் கேட்டு நிலைகுலைந்து போனார்; அவர் முகம் கூட வெளிறிப் போனது:

"உண்மையிலேயே எந்த நம்பிக்கையும் இல்லையா?"

"முற்றிலும் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது, ஆனால்..."

அவர் இரவு முழுவதும் தூங்காமல், விடியலுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார். நோயாளி கண் விழித்து உணர்வு பெற்றவுடன் (அவர் உடல்நிலை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் பலவீனமடைந்து வந்தாலும், அவர் தொடர்ந்து உணர்வுடன்தான் இருந்தார்), வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உறுதியான தீர்மானத்துடன் அவரை அணுகினார்:

"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், நாம் எல்லா சூழல்களுக்கும் தயாராக வேண்டும். நான் ஒரு பாதிரியாரை வரவழைத்திருக்கிறேன். உங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு..."

அவரது கொள்கைகளை அறிந்திருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவர் மறுத்துவிடுவாரோ என்று மிகவும் அஞ்சினார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்.

"வேண்டாம், இதெல்லாம் என்ன பேச்சு!" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா படபடவெனக் கூறினார்; அவர் ஏற்கனவே மறுக்கத் தொடங்கிவிட்டார் என்று நினைத்துக்கொண்டார். "இப்போது இது போன்ற விளையாட்டுத்தனங்களுக்கு நேரமில்லை. நாம் போதுமான அளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டோம்."

"ஆனால்... நான் உண்மையிலேயே அவ்வளவு மோசமாக உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறேனா?"

அவர் சம்மதித்தார், ஆனால் ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் இருந்தார். உண்மையில், பிற்காலத்தில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் நான் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்ட ஒரு விஷயம் என்னை மிகுந்த ஆச்சரியத்திற்குள்ளாக்கியது—அவர் மரணத்தைக் கண்டு துளியும் அஞ்சவில்லை. ஒருவேளை, தனது உடல்நிலை மிகவும் மோசமாக இருப்பதை அவர் நம்பவில்லை போலும்; தனது நோயை ஏதோ ஒரு சாதாரண விஷயமாகவே அவர் தொடர்ந்து கருதிக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் மனமுவந்து பாவமன்னிப்பு பெற்று, புனித நற்கருணையைப் பெற்றுக்கொண்டார். சோஃபியா மத்வேயெவ்னா உட்பட அங்கிருந்த அனைவரும்—பணியாளர்கள் கூட—அவர் புனித அருட்சாதனங்களைப் பெற்றுக்கொண்டதற்காக அவருக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தனர். அவரது மெலிந்த, களைப்படைந்த முகத்தையும், வெளிறி நடுங்கும் உதடுகளையும் பார்த்த அனைவரும், அமைதியாகக் கண்ணீர் சிந்தினர். “Oui, mes amis — ஆம், என் நண்பர்களே — நீங்கள் இவ்வளவு சிரமம் எடுத்துக்கொள்வதைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன். நாளை, பெரும்பாலும், நான் எழுந்துவிடுவேன்; நாம் புறப்படலாம்… இந்தச் சடங்குகள் — toute cette cérémonie — நிச்சயமாக, இதற்கு நான் உரிய மரியாதை அளிக்கிறேன்… ஆனால் இவை…”

“தந்தையே, தயவுசெய்து நோயாளியிடமே இருங்கள்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூறினாள். தன் மேலங்கிகளைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த மதகுருவை அவள் விரைவாகத் தடுத்து நிறுத்தினாள். “தேநீர் பரிமாறப்பட்டதும், அவரிடம் இறை விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசி, அவருடைய நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்த உதவுங்கள் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”

மதகுரு பேசத் தொடங்கினார்; அங்கிருந்த அனைவரும் அந்த நோயாளியின் படுக்கையைச் சுற்றி அமர்ந்தும் நின்றும் இருந்தனர்.

“பாவங்கள் நிறைந்த இக்காலத்தில்,” என்று தேநீர்க் கோப்பையை ஏந்தியபடி அந்த மதகுரு மென்மையான குரலில் பேசத் தொடங்கினார், “வாழ்க்கையின் துயரங்கள் மற்றும் சோதனைகளுக்கு மத்தியில், மனித இனத்திற்கு எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் கொள்ளும் நம்பிக்கையே ஒரே புகலிடமாகும். அதுமட்டுமின்றி, நீதிமான்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட நித்திய பேரின்பத்திற்கான நம் நம்பிக்கையின் ஊற்றாகவும் அது திகழ்கிறது…”

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சற்று உற்சாகமடைந்தது போலத் தெரிந்தது; அவருடைய இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, நுட்பமான புன்னகை தவழ்ந்தது.

“Mon père, je vous remercie, et vous êtes bien bon — தந்தையே, உங்களுக்கு நன்றி; நீங்கள் மிகவும் கனிவானவர்.”

mais…[82]

“‘Mais’ (ஆனால்) என்று சொல்லவே கூடாது—துளியும் சொல்லக்கூடாது!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்று கூறினாள். பிறகு பாதிரியாரைப் பார்த்து, “ஐயரே, இவரைப் பாருங்கள்... இவர் எப்படிப்பட்டவர் என்றால், இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் மீண்டும் வந்து பாவ மன்னிப்பு கேட்க வேண்டிய நிலைதான் இவருக்கு ஏற்படும்! அப்படிப்பட்ட மனிதர் இவர்!” என்று சொன்னாள்.

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒரு மெல்லிய, அடக்கமான புன்னகையை உதிர்த்தார்.

“என் நண்பர்களே,” என்றார் அவர், “எனக்குக் கடவுள் தேவை—வேறு காரணங்கள் இல்லையென்றாலும், ஒரு காரணத்திற்காகவாவது அவர் தேவை; ஏனென்றால், நித்திய காலம் முழுவதும் ஒருவரால் நேசிக்கப்படக்கூடிய ஒரே সত্তை அவர்தான்...”

அவர் உண்மையிலேயே இறைநம்பிக்கை கொண்டாரா, அல்லது அந்த உன்னதமான சடங்கு அவரது மனதை உலுக்கி, அவரிடமிருந்த கலை உணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்பியதா என்று தெரியவில்லை; எது எப்படியிருப்பினும், அவர் சில வார்த்தைகளைப் பேசினார்—மிகவும் உறுதியாகவும், மிகுந்த உணர்ச்சியோடும் பேசிய அந்த வார்த்தைகள், அவரது முந்தைய பல கொள்கைகளுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன.

“எனக்கு அழியாமை தேவை, ஏனென்றால் கடவுள் ஒருபோதும் அநீதி இழைக்க விரும்பமாட்டார்—என் இதயத்தில் ஒருமுறை பற்றிக்கொண்ட, அவரை நோக்கிய அன்பின் சுடரை அவர் அணைத்துவிட மாட்டார். அன்பை விட மேலானது வேறென்ன இருக்க முடியும்? அன்பு என்பது இருப்பதை விட உயர்ந்தது; அதுவே வாழ்வின் மகுடம்—அப்படியிருக்க, வாழ்வு எப்படி அன்பிற்கு அடிபணியாமல் இருக்க முடியும்? நான் அவரை நேசிக்கத் தொடங்கி, அந்த அன்பில் பேரின்பத்தைக் கண்டடைந்திருக்கிறேன் என்றால், என்னையும் என் மகிழ்ச்சியையும் அவர் முற்றிலுமாக அழித்து, ஒன்றுமில்லாத நிலைக்குக் கொண்டு சென்றுவிடுவாரா? கடவுள் இருக்கிறார் என்றால், நானும் அழியாதவன் தான்! *Voilà ma profession de foi* (இதுவே எனது நம்பிக்கைப் பிரகடனம்).”

“கடவுள் நிச்சயமாக இருக்கிறார், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—நிச்சயமாக இருக்கிறார், நான் உறுதியளிக்கிறேன்!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கெஞ்சும் குரலில் கூறினாள். “இவற்றையெல்லாம் கைவிடுங்கள்—உங்கள் முட்டாள்தனமான எண்ணங்கள் அனைத்தையும் தூக்கி எறியுங்கள்; உங்கள் வாழ்நாளில் இந்த ஒரு முறையாவது இப்படிச் செய்யுங்கள்!” (அவர் முன்வைத்த கொள்கை விளக்கத்தை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று தோன்றுகிறது.) “என் தோழியே,” என்று அவர் கூறினார்; அவரது குரல் அடிக்கடி தழுதழுத்தாலும், அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பேசத் தொடங்கினார், “என் தோழியே, ‘ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தைக் காட்டு’ என்ற அந்தப் போதனையை நான் புரிந்துகொண்டபோது… எனக்கு வேறொன்றும் கூடப் புரிந்தது… *J’ai menti toute ma vie*—என் வாழ்நாள் முழுவதும், என் முழு வாழ்க்கையுமே பொய்தான்! நான்… நாளை… நாளை நாம் அனைவரும் புறப்படலாம்.”

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா கண்ணீர் விட்டுக் கதறினாள். அவர் யாரையோ தேடுவது போலச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்.

“இதோ இருக்கிறாளே—இவள்தான்!” என்று அவள் கூறி, சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவின் கையைப் பிடித்து அவரை நோக்கி அழைத்து வந்தாள். அவர் மிகுந்த பாசத்துடன் புன்னகைத்தார்.

“ஆ, மீண்டும் வாழ வேண்டும் என்று எவ்வளவு ஆசையாக இருக்கிறது!” என்று அவர் திடீரென மிகுந்த ஆற்றலுடன் கூச்சலிட்டார். “வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடமும், ஒவ்வொரு கணமும் மனிதனுக்கு ஒரு பேரின்பமாக இருக்க வேண்டும்… இருக்க வேண்டும்—நிச்சயமாக இருக்கத்தான் வேண்டும்! அதை அப்படி அமைத்துக்கொள்வது மனிதனின் கடமை; இது ஒரு விதி—மறைந்திருக்கலாம், ஆனால் நிச்சயமாக இது இருக்கவே செய்கிறது… ஆ, பெத்ருஷாவைப் பார்க்க வேண்டும்… மற்ற அனைவரையும்… ஷாதோவையும் கூட!”

குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், தார்யா பாவ்லோவ்னாவோ, வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவோ, அல்லது நகரத்திலிருந்து மிக அண்மையில் வந்த சால்ஸ்பிஷோ—யாருக்கும் ஷாதோவைப் பற்றிய எந்தத் தகவலும் இன்னும் தெரிந்திருக்கவில்லை.

ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் மேலும் மேலும் பதற்றமடைந்தார்—அந்தப் பதற்றம் அவருக்கு மிகுந்த வலியையும் சோர்வையும் தந்தது, அது அவரது தாங்கும் திறனை மீறிய ஒன்றாக இருந்தது. “என்னைவிட அளவற்ற நீதியும் பேரின்பமும் கொண்ட ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்ற எண்ணம்—தொடர்ந்து என் மனதில் இருக்கும் இந்த எண்ணம்—எனக்குள் ஒரு பெரும் மென்மையையும்... ஒருவித மகிமையையும் நிரப்புகிறது. நான் யார், நான் என்ன செய்தேன் என்பது முக்கியமல்ல! ஒரு மனிதனைப் பொறுத்தவரை, அவனது சொந்த மகிழ்ச்சியை விட, எல்லாவற்றிற்கும் அனைவருக்கும் உரிய, பரிபூரணமான மற்றும் அமைதியான ஒரு பேரின்பம் எங்கோ இருக்கிறது என்பதை ஒவ்வொரு கணமும் அறிவதும், அதை நம்புவதுமே மிக முக்கியமானது... மனித வாழ்வின் முழு விதியும், அளவற்ற மகத்துவம் கொண்ட ஒன்றின் முன் தலைவணங்கும் மனிதனின் ஆற்றலிலேயே அடங்கியிருக்கிறது.” அளவற்ற மகத்துவம் கொண்ட ஒன்றை மனிதனிடமிருந்து பறித்துவிட்டால், அவன் வாழ்வதை நிறுத்திவிட்டு, விரக்தியில் மடிந்துவிடுவான். மனிதன் வாழும் இந்தச் சிறிய கோளைப் போலவே, அவனுக்கு அளவற்றதும் எல்லையற்றதுமான ஒன்றும் அவசியமானது... நண்பர்களே, அனைவருமே—ஆம், அனைவரும்!—அந்த ‘மகா சிந்தனை’ (Great Idea) வாழ்க! நித்தியமான, அளவற்ற அந்தச் சிந்தனை வாழ்க! ஒவ்வொரு மனிதனும், அவன் யாராக இருந்தாலும் சரி, அந்த மகா சிந்தனையின் முன் தலைவணங்க வேண்டும். மிக முட்டாளான மனிதனுக்குக் கூட ஏதோ ஒரு மகத்துவமான ஒன்றின் தேவை இருக்கிறது. பெத்ருஷா... ஓ, அவர்களை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க எவ்வளவு ஆவலாக இருக்கிறேன்! அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை—அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை—அவர்களுக்குள்ளும் அதே நித்தியமான, மகா சிந்தனைதான் குடிகொண்டிருக்கிறது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை!

இந்த நிகழ்வுகளின் போது டாக்டர் சால்ஸ்பிஷ் அங்கு இல்லை. எதிர்பாராத விதமாக உள்ளே நுழைந்த அவர், நிலைமையைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து, நோயாளியை உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கக்கூடாது என்று கூறி, அங்கிருந்தவர்களைக் கலைந்து போகச் செய்தார்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் காலமானார்; ஆனால், அதற்கு முன்பே அவர் தனது அறிவுத்திறனை முழுமையாக இழந்திருந்தார். மெழுகுவர்த்தி முழுமையாக எரிந்து முடிவது போல, அவர் அமைதியாக மறைந்து போனார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அங்கேயே இறுதிச் சடங்கிற்கு ஏற்பாடு செய்து, தனது துரதிர்ஷ்டவசமான நண்பரின் உடலை ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குக் கொண்டு செல்லச் செய்தார். அவரது கல்லறை தேவாலய வளாகத்திற்குள் அமைந்துள்ளது; அதன் மேல் ஏற்கனவே ஒரு பளிங்குக் கல் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டும் இரும்பு வேலிகளும் வசந்த காலத்தில் சேர்க்கப்பட உள்ளன.

வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நகரத்தை விட்டு சுமார் எட்டு நாட்கள் வெளியே இருந்தார். அவர் திரும்பி வந்தபோது, ​​அவருடன் வண்டியில் சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவும் இருந்தார்; அவர் இனி வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடப்போவதாகத் தெரிகிறது. ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் உணர்வை இழந்த அந்தத் தருணத்திலேயே — அதாவது அதே காலை வேளையில் — வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவை வீட்டிலிருந்து முழுமையாக வெளியேற்றிவிட்டார். அவரே அந்த நோயாளியை இறுதிவரை கவனித்துக்கொண்டார். ஆனால், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் உயிர் பிரிந்த அந்த நொடியே, சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவை மீண்டும் வருமாறு அழைத்தார். அவர் மறுப்பு தெரிவிக்க இடமே கொடுக்கவில்லை — இருப்பினும், ‘ஸ்க்வோரெஷ்னிகி’ (Skvoreshniki) இல்லத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்க வேண்டும் என்ற அந்த யோசனை (அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அந்த உத்தரவு) சோஃபியா மத்வேயெவ்னாவை மிகுந்த அச்சத்திற்கு உள்ளாக்கியது.

“அர்த்தமற்ற பேச்சு! சுவிசேஷப் புத்தகங்களை விற்பதற்கு நானே உன்னுடன் வருகிறேன். இப்போது இந்த உலகில் எனக்கு என்று வேறு யாரும் இல்லை!”

“உங்களுக்கு ஒரு மகன் இருக்கிறாரே,” என்று சால்ஸ்பிஷ் (Salzfish) மெதுவாகக் குறிப்பிட்டார்.

“எனக்கு மகன் என்று யாரும் இல்லை!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கோபமாக மறுத்தார் — இது ஏதோ ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தைச் சொன்னது போல இருந்தது.

குறிப்புகள்

‘தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்’ (The Russian Messenger) இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
*Stasie* (பிரெஞ்சு) — நஸ்தாஸ்யா (Nastasya)
*comme* (பிரெஞ்சு) — போல / போன்ற
*ce marchand* (பிரெஞ்சு) — இந்த வணிகர்
*Vive la grande route* (பிரெஞ்சு) — நீண்ட சாலை நீடூழி வாழ்க (திறந்தவெளிப் பயணம் நீடூழி வாழ்க)
*ce Maurice* (பிரெஞ்சு) — இந்த மாரிஸ் (Maurice)
*j’ai en tout quarante roubles; il prendra les roubles et il me tuera tout de même* (பிரெஞ்சு) — என்னிடம் மொத்தம் நாற்பது ரூபிள்கள் மட்டுமே உள்ளன; அவன் அந்த ரூபிள்களை வாங்கிக்கொண்டு, எப்படியும் என்னைக் கொன்றுவிடுவான். 
இந்த ரூபிள், பின்னர் அவர் என்னைக் கொன்றுவிடுவார்
Fr. *Grâce à Dieu* - கடவுளுக்கு நன்றி
Fr. *et puis* - பின்னர்
Fr. *செலா ஆரம்பம் à être rassurant* - இது என் மனதை எளிதாக்குகிறது
Fr. *c’est très rassurant* - இது மிகவும் உறுதியளிக்கிறது
Fr. *c’est rassurant au plus haut degré* - இது மிக உயர்ந்த அளவிற்கு உறுதியளிக்கிறது
Fr. *moi c’est autre தேர்வு* - என்னைப் பொறுத்தவரை, அது வேறு விஷயம்
Fr. *mais, enfin* - ஆனால், நன்றாக
Fr. *C’est charmant* - இது வசீகரமானது
Fr. — ஆம், துல்லியமாக அப்படித்தான் மொழிபெயர்க்க முடியும்
Fr. *C’est encore mieux, j’ai en tout quarante rubles, mais…* — அது இன்னும் சிறந்தது; என்னிடம் மொத்தம் நாற்பது ரூபிள் உள்ளது, ஆனால்...
Fr. *C’est-à-dire* - அதாவது
Fr. *எல்லே லா வூலு* - அவள் அதை விரும்பினாள்
Fr. *Mais... c’est charmant* — ஆனால்... அது வசீகரமானது
Fr. *un doigt d'eau de vie* - ஒரு துளி பிராந்தி
Fr. *அன் டவுட் பெட்டிட் ரியன்* - மிகச்சிறிய பிட்
Fr. *“Je suis malade tout à fait, mais ce n’est pas trop mauvais d’être malade”* — “எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, ஆனால் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருப்பது அவ்வளவு மோசமானதல்ல”
Fr. *une dame et elle en avait l'air* ​​- ஒரு பெண், அவள் நிச்சயமாக அந்த பகுதியை பார்த்தாள்
Fr. *Eh… mais je crois que c’est l’Évangile;* — ஏன்… இது நற்செய்தி என்று நான் நம்புகிறேன்;
Fr. *Vous êtes ce qu’on appelle книгоноша* — நீங்கள் ஒரு *knigonosha* [கால்போர்ட்டர்/புத்தக வியாபாரி] என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள்
Fr. *சுவிசேஷத்திற்கு எதிராக எனக்கு ஒன்றும் இல்லை, மேலும்…*
“இயேசுவின் வாழ்க்கை” (Vie de Jésus)
எல்லோரும் ஸ்பாசோவை நோக்கிச் செல்வது போலத் தோன்றுகிறது…
“ஆனால் அவர் ஒரு பெண்மணி, அதுவும் மிகவும் கண்ணியமான பெண்மணி.” 
இந்தச் சிறிய சர்க்கரைக்கட்டி — இது ஒன்றுமே இல்லை. 
கண்ணியத்தின் முழு உருவம். 
உங்களுக்கு இன்னும் முப்பது வயது கூட ஆகவில்லை. 
ஐயோ கடவுளே! 
அந்த அயோக்கியர்கள், அந்த நீசர்கள்! 
ஆ, நான் சுயநலவாதியாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறேன்…
“ஆனால் இந்த மனிதன் என்னதான் விரும்புகிறான்?” 
ஐயோ கடவுளே, என் நண்பர்களே!
ஆனால், என் அன்புக்குரிய புதிய நண்பரே…
சரி, என்ன செய்வது? நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறேன்!
அப்படித்தானே? 
நான் சாதாரண மக்களை நேசிக்கிறேன் — அது மிக அவசியம் — ஆனால் அவர்களை நான் இதுவரை நெருக்கமாகப் பார்த்ததில்லை என்று நினைக்கிறேன். நஸ்தாஸ்யா… அவளும் சாதாரண மக்களில் ஒருத்திதான், அது சொல்லாமலே விளங்கும்… ஆனால், *உண்மையான* சாதாரண மக்கள்…
என் அன்புக்குரிய, ஈடு இணையற்ற நண்பரே…
என் அன்புக்குரிய, அப்பாவி ஆன்மாவே. சுவிசேஷம்… இனிமேல் நாம் இருவரும் இணைந்து அதைப் போதிப்போம் — என் அன்புக்குரிய, எளிமையான ஆன்மாவே, சுவிசேஷம்… இனிமேல் நாம் இருவரும் இணைந்து அதைப் போதிப்போம். 
முற்றிலும் புதியதொரு விஷயம்.
முடிவாகிவிட்டது. 
இந்த அன்புக்குரிய, நன்றியற்ற பெண்ணைப் பொறுத்தவரை…
அன்புக்குரிய, ஈடு இணையற்றவளே — என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு பெண் என்பவள் எல்லாமே ஆவாள். 
குளிர் அதிகமாகிறது. இதோ, என்னிடம் மொத்தம் நாற்பது ரூபிள் இருக்கிறது — இதோ பணம். 
இதைப் பற்றி இனி பேச வேண்டாம், இது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருகிறது. 
ஆம், உங்களிடம் சொல்ல வேண்டியவை நிறைய இருக்கின்றன, என் அன்புக்குரிய நண்பரே. 
என்ன? என் பெயர் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரியுமா? 
போதும், என் குழந்தையே. 
நம்மளிடம் பணம் இருக்கிறது, பிறகு… கடவுள் பார்த்துக்கொள்வார். 
போதும், போதும் — நீ என்னை வருத்துகிறாய். 
பரவாயில்லை; நாம் காத்திருப்போம். 
இருபது ஆண்டுகள்! நீங்கள் ஒரு மார்கிஸ் போல உன்னதமானவர்! 
உங்கள் புத்தகத்தில் உள்ளது போல்! 
போதும், போதும், என் குழந்தை. Savez-vous - உங்களுக்குத் தெரியுமா
Est-ce que je suis si malade? Mais rien de sérieux - நான் உண்மையில் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறேனா? ஆனால் அது ஒன்றும் தீவிரமாக இல்லை
ஓ, ஜெ மென் சுவியன்ஸ், ஓய், எல் அபோகாலிப்ஸ். லிசெஸ், லிசெஸ் - ஓ, எனக்கு அது நினைவிருக்கிறது-ஆம், அபோகாலிப்ஸ். படியுங்கள், படியுங்கள்
நௌஸ் பார்டிரன்ஸ் குழுமம் - நாங்கள் ஒன்றாகப் புறப்படுவோம்
Ces cochons - அந்த பன்றிகள்
Savez-vous… dans ce livre — உங்களுக்குத் தெரியுமா… இந்தப் புத்தகத்தில்
உனே ஒப்பீடு - ஒரு ஒப்பீடு
Oui, cette Russie, que j'aimais toujours - ஆம், இந்த ரஷ்யா, நான் எப்போதும் நேசித்தேன்
Et les autres avec lui - மற்றும் அவருடன் சேர்ந்து மற்றவர்கள்
நீங்கள் பின்னர் புரிந்துகொள்வீர்கள்
Vous comprendrez après… Nous comprendrons ensemble — நீங்கள் பின்னர் புரிந்துகொள்வீர்கள்... நாம் ஒன்றாக புரிந்துகொள்வோம்
Tiens, un lac - பார், ஒரு ஏரி
எட் ஜெ ப்ரெச்சேரை லாவாங்கிலே… - மேலும் நான் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பேன்…
C’est un Ange… C’était plus qu’un ange pour moi — அவள் ஒரு தேவதை... அவள் எனக்கு ஒரு தேவதையை விட அதிகமாக இருந்தாள்
அவள் எனக்கு ஒரு தேவதையை விட அதிகமாக இருந்தாள்
*Chérie, chérie* - என் அன்பே, என் அன்பே
*Je vous aimais!* — நான் உன்னை காதலித்தேன்! 
*Je vous aimais toute ma vie... vingt ans!* — என் வாழ்நாள் முழுவதும்... இருபது வருடங்களாக நான் உன்னை நேசித்தேன்! 
*une heure* - ஒரு மணி நேரம் அல்லது அதற்கு மேல்
*un bouillon, un the… enfin, il est si heureux* — கொஞ்சம் குழம்பு, கொஞ்சம் தேநீர்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்
*ஓய், மெஸ் அமிஸ்* — ஆம், நண்பர்களே
*Toute cette cérémonie* - இந்த விழா அனைத்தும்
*மான் பெரே, ஜெ வௌஸ் ரெமெர்சி, எட் வௌஸ் எடெஸ் பைன் பான், மைஸ்…* - அப்பா, நான் உங்களுக்கு நன்றி சொல்கிறேன்-நீங்கள் மிகவும் அன்பானவர்-ஆனால்...
*Voilà ma profession de foi* - இது என்னுடைய நம்பிக்கை
*ஜெய் மென்டி டூட் மா வீ* - நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் பொய் சொல்லிவிட்டேன்