பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 8

 எட்டாம் அத்தியாயம். முடிவுரை
I.

நடந்த அனைத்து அநீதிகளும் குற்றங்களும் மிக விரைவாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தன—பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் எதிர்பார்த்ததை விடவும் மிக வேகமாகவே அவை அம்பலமாயின. இது எப்படித் தொடங்கியது என்றால், துரதிர்ஷ்டவசமான மரியா இக்னாத்யேவ்னா, தன் கணவன் கொல்லப்பட்ட அந்த இரவில், விடியற்காலைக்கு முன்பே கண்விழித்தாள். தன் கணவன் அருகில் இல்லாததைக் கண்ட அவள், சொல்லொணா பதற்றத்திற்கு ஆளானாள். அப்போது அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவால் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்த பணிப்பெண் ஒருத்தி, அவளுடன் அந்த இரவைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள். மரியா இக்னாத்யேவ்னாவைச் சமாதானப்படுத்த முடியாமல் திணறிய அந்தப் பணிப்பெண், விடியற்காலை வெளிச்சம் வந்ததும், நேராகச் சென்று அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவை அழைத்து வந்தாள். தன் கணவன் எங்கே இருக்கிறார், எப்போது திரும்புவார் என்பது அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று கூறி, அந்தப் பதற்றமடைந்த பெண்ணைத் தேற்றினாள். இதற்கிடையில், அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவுக்கும் ஒருவிதமான உறுத்தல் இருந்தது; ஸ்க்வோரேஷ்னிகி (Skvoreshniki) பகுதியில் அந்த இரவில் நடந்த 'சம்பவம்' குறித்து அவள் தன் கணவனிடமிருந்து ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாள். அவன் அன்று இரவு பதினொரு மணி அளவில் மிகவும் மோசமான நிலையில் வீடு திரும்பியிருந்தான். கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு, கட்டிலில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, விம்மலும் அழுகையுமாக, "இது தவறு, இது தவறு; இப்படி நடக்க வேண்டியது இல்லையே!" என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருந்தான். அரினா ப்ரோகோரோவ்னா வற்புறுத்திக் கேட்டபோது, ​​அவன் நடந்த அனைத்தையும் அவளிடம் ஒப்புக்கொண்டான்—வீட்டில் அவளிடம் மட்டுமே அவன் உண்மையை வெளிப்படுத்தியிருந்தான். அவனை கட்டிலிலேயே விட்டுவிட்டு, "அழ வேண்டும் என்று தோன்றினால், தலையணையில் முகம் புதைத்து அழு, யாருக்கும் கேட்கக்கூடாது," என்று கண்டிப்புடன் கூறிவிட்டு, மறுநாள் எதையும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் சாதாரணமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினாள். அதே சமயம், அரினா ப்ரோகோரோவ்னா ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினாள். ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்படலாம் என்பதால், முன்னெச்சரிக்கையாக அங்கிருந்த ஆவணங்கள், புத்தகங்கள், ஏன், சில பிரகடனங்களைக் கூட மறைத்து வைத்தாள் அல்லது முழுமையாக அழித்துவிட்டாள். எல்லாவற்றையும் யோசித்துப் பார்த்ததில், அவளுக்கும், அவளுடைய சகோதரி, அத்தை, அந்தப் பெண் மாணவி, மற்றும் அந்தத் தொங்கிய காதுகளைக் கொண்ட அவளுடைய தம்பி ஆகிய யாருக்கும் பெரிய ஆபத்து ஏதுமில்லை என்ற முடிவுக்கு அவள் வந்தாள். காலையில் செவிலி அவளைத் தேடி ஓடி வந்தபோது, ​​அவள் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி மரியா இக்னாத்யேவ்னாவைப் பார்க்கச் சென்றாள். அதற்கும் மேலாக, முந்தைய இரவு தன் கணவன் மிகுந்த பதற்றத்துடனும், உளறல் கலந்த கிசுகிசுப்புடனும் சொன்ன ஒரு விஷயம் உண்மையா என்று தெரிந்துகொள்ள அவள் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள்; அதாவது, ஏதோ ஒரு "உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக" கிரிலோவைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் திட்டமிட்டிருந்தார் என்பதுதான் அது.

ஆனால், அவள் மரியா இக்னாத்யேவ்னாவைச் சென்றடைந்தபோது, ​​காலம் கடந்துவிட்டிருந்தது. தன் பணிப்பெண்ணை அனுப்பிவிட்டுத் தனியாக இருந்த மரியா இக்னாத்யேவ்னாவால் படுக்கையில் இருக்க முடியவில்லை. அவர் எழுந்து, கையில் கிடைத்த ஆடைகளை அவசரமாக அணிந்துகொண்டார்—அவை மிகவும் மெல்லியதாகவும், அந்தப் பருவநிலைக்கு முற்றிலும் பொருத்தமற்றவையாகவும் இருந்தன. தன் கணவனைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள கிரிலோவ் தான் சரியான நபராக இருப்பார் என்று கருதி, அவர் கிரிலோவ் வசித்த வீட்டின் பகுதிக்குத் தனியாகச் சென்றார். அங்கு அவர் கண்ட காட்சி, பிரசவம் முடிந்த அந்தப் பெண்ணின் மனநிலையில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதை எளிதில் ஊகிக்கலாம். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, மேஜையின் மீது வெளிப்படையாக வைக்கப்பட்டிருந்த கிரிலோவின் தற்கொலைக் குறிப்பை அவர் கவனிக்கவே இல்லை; மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்ததால், அது அவர் கண்களில் படவே இல்லை. அவர் மீண்டும் தன் அறைக்கு ஓடி, தன் குழந்தையை வாரி எடுத்துக்கொண்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே தெருவுக்கு ஓடினார். அது ஈரப்பதமும் மூடுபனியும் நிறைந்த காலைப் பொழுது. ஆள் அரவமற்ற அந்தத் தெருவில் ஒருவரைக் கூடக் காணவில்லை. மூச்சுத் திணற, குளிரும் ஆழமான சேறும் நிறைந்த பாதையில் ஓடிக்கொண்டே, ஒவ்வொரு வீட்டின் கதவையும் தட்டத் தொடங்கினார். ஒரு வீட்டில் கதவு திறக்கப்படவில்லை; மற்றொரு வீட்டில் கதவைத் திறக்க நீண்ட நேரம் ஆனது; பொறுமையிழந்த அவர், மூன்றாவது வீட்டின் கதவைத் தட்டினார். அது திதோவ் என்ற உள்ளூர் வணிகரின் வீடு. அங்கு அவர் பெரும் கூச்சலிட்டார்; "என் கணவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்" என்று குழப்பமான நிலையில் திரும்பத் திரும்பக் கத்தினார். ஷாதோவை அறிந்திருந்த திதோவ் குடும்பத்தினருக்கு, அவனது கதையும் ஓரளவு தெரிந்திருந்தது. பிரசவம் முடிந்து வெறும் இருபத்தி நான்கு மணி நேரமே ஆன ஒரு பெண், போதிய ஆடைகள் கூட இன்றி, கடும் குளிரில், குழந்தையைச் சரியாகப் போர்த்திக் கூடக் காப்பாற்ற முடியாமல் தெருவில் ஓடி வருவதைக் கண்டு அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். தொடக்கத்தில், அவள் ஏதோ உளறுகிறாள் என்றுதான் அனைவரும் கருதினர்; குறிப்பாக, கொல்லப்பட்டது யார்—கிரில்லோவா அல்லது அவளது கணவனா—என்பதை அவர்களால் உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை என்பதால், இந்தச் சந்தேகம் இன்னும் வலுத்தது. தான் சொல்வதை யாரும் நம்பவில்லை என்பதை உணர்ந்த அவள், மீண்டும் அங்கிருந்து ஓடிவிட முயன்றாள்; ஆனால், பலவந்தமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டாள். அப்போது அவள் அலறித் துடித்ததாகவும், கடுமையாகப் போராடியதாகவும் கூறப்படுகிறது. மக்கள் ஃபிலிப்போவின் வீட்டிற்குச் சென்றனர்; இரண்டு மணி நேரத்திற்குள், கிரில்லோவ் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்தியும், அவர் விட்டுச் சென்ற இறுதிக்குறிப்பும் ஊர் முழுவதும் பரவின. அப்போது நல்ல தெளிவான மனநிலையில் இருந்த அந்தப் பெண்ணிடம் காவல்துறை விசாரணை நடத்தியது. அதில், அவள் கிரில்லோவின் குறிப்பை உண்மையில் படிக்கவில்லை என்பது தெரியவந்தது. தனது கணவனும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறான் என்று அவள் ஏன் முடிவு செய்தாள் என்பதற்கான காரணத்தை அவளால் விளக்க முடியவில்லை. அவள் தொடர்ந்து, "அவர் கொல்லப்பட்டிருந்தால், என் கணவனும் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும்—அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகத்தான் இருந்தார்கள்!" என்று அலறிக்கொண்டே இருந்தாள். நண்பகலுக்குள் அவள் சுயநினைவை இழந்தாள்; மீண்டும் உணர்வு திரும்பவே இல்லை. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் இறந்து போனாள். கடும் குளிரால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த அவளது பச்சிளம் குழந்தையும் அதற்கு முன்பே உயிரிழந்தது. மரியா இக்னாத்யேவ்னாவையோ அல்லது குழந்தையையோ காணாததாலும், ஏதோ பெரும் அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்திருப்பதை உணர்ந்ததாலும், அரினா ப்ரோகோரோவ்னா வீட்டிற்குத் திரும்ப முற்பட்டாள். ஆனால், வாயிலிலேயே நின்றுகொண்டு, ஒரு செவிலியரை அனுப்பி, "அந்தப் பக்கவாட்டுக் கட்டிடத்தில் இருக்கும் மனிதரிடம் கேட்டுப் பார்—ஒருவேளை மரியா இக்னாத்யேவ்னா அங்கே இருக்கலாம், அல்லது அவருக்கு அவளைப் பற்றி ஏதேனும் தெரிந்திருக்கலாம்?" என்று கூறினாள். அந்தச் செவிலியர் திரும்பி வந்தபோது, ​​தெருவே கேட்கும் அளவுக்கு உரத்த குரலில் அலறினாள். "நீ இப்படிச் சத்தமிட்டால், உன்னை நீதிமன்றத்திற்கு இழுத்துச் சென்றுவிடுவார்கள்" என்று அவளை எச்சரித்து அமைதிப்படுத்திய பிறகு, அந்தப் பெண் அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றாள்.

அன்று காலை அவளிடம் விசாரணை நடத்தப்பட்டது; ஏனெனில், குழந்தை பெற்ற அந்தப் பெண்ணுக்கு அவள் தான் பிரசவம் பார்த்திருந்தாள். ஆனால், அவளிடமிருந்து பெரிய தகவல்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஷாதோவின் வீட்டில் தான் பார்த்த, கேட்ட விஷயங்களை அவள் மிகவும் நிதானமாகவும் தெளிவாகவும் விவரித்தாள்; ஆனால், அங்கு நடந்த அந்தச் சம்பவம் குறித்து தனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்றும், எதுவும் புரியவில்லை என்றும் கூறினாள்.

அந்த ஊரே பெரும் பரபரப்பில் ஆழ்ந்ததை எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு புதிய "சம்பவம்"—மீண்டும் ஒரு கொலை! ஆனால் இம்முறை ஏதோ ஒன்று வேறாக இருந்தது: கொலையாளிகள், புரட்சிகரமான தீவைப்பவர்கள் மற்றும் கிளர்ச்சியாளர்களைக் கொண்ட ஒரு ரகசியக் குழு உண்மையிலேயே—நிச்சயமாகவே—இருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்கியது. லிசாவின் பயங்கரமான மரணம், ஸ்டாவ்ரோகினின் மனைவியின் கொலை, ஸ்டாவ்ரோகின் குறித்த விவகாரங்கள், தீவைப்புச் சம்பவங்கள், ஆளுநர் இல்லப் பணிப்பெண்களுக்கான விருந்து, யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றியிருந்த ஒட்டுமொத்த தார்மீகச் சீரழிவு என அனைத்தும் இதையே உணர்த்தின. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் காணாமல் போனதில் கூட ஏதோ மர்மம் இருப்பதாக மக்கள் நம்பினர். நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் குறித்துப் பலவிதமான கிசுகிசுப்புகள் எழுந்தன. அன்றைய நாளின் இறுதியில், பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச்சும் காணாமல் போனது தெரியவந்தது—ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவரைப் பற்றித்தான் மிகக் குறைவாகப் பேசப்பட்டது. ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த நாளில்…மக்கள் "செனட்டரைப் பற்றி" பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பிலிப்போவின் வீட்டிற்கு அருகில் காலை முழுவதும் ஒரு கூட்டம் கூடியிருந்தது. கிரில்லோவ் எழுதி வைத்திருந்த குறிப்பால் அதிகாரிகள் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டனர்; ஷாதோவைக் கொன்றது கிரில்லோவ் என்றும், அந்த "கொலைகாரன்" பின்னர் தற்கொலை செய்துகொண்டான் என்றும் அவர்கள் நம்பினர். அதிகாரிகள் குழப்பமடைந்தாலும், அவர்கள் முற்றிலும் திசைமாறிவிடவில்லை. கிரில்லோவின் குறிப்பில் மிகவும் தெளிவற்ற முறையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த "பூங்கா" என்ற சொல், பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் எதிர்பார்த்தது போல யாரையும் தவறான பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை. காவல்துறை உடனடியாக ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குச் சென்றது—அங்கு ஒரு பூங்கா இருந்தது என்பதற்காக மட்டுமல்ல (அது எங்கள் நகரத்தில் இருந்த ஒரே பூங்கா), மாறாக, முந்தைய நாட்களில் நடந்த அனைத்து பயங்கரமான சம்பவங்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஸ்க்வோரெஷ்னிகி இடத்துடன் தொடர்புடையவை என்ற உள்ளுணர்வின் காரணமாகவும் இருக்கலாம். இது எனது ஊகம் மட்டுமே. (குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், இந்த நிகழ்வுகள் எதுவும் தெரியாத வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அன்று அதிகாலையிலேயே ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைத் தேடிப் புறப்பட்டிருந்தார்.) அதே நாள் மாலை, சில தடயங்களைப் பின்பற்றி குளத்தில் சடலம் கண்டெடுக்கப்பட்டது; குற்ற நடந்த இடத்தில் ஷாதோவின் தொப்பி கிடந்தது—கொலைகாரர்கள் மிகுந்த கவனக்குறைவுடன் அதை அங்கேயே விட்டுச் சென்றிருந்தனர். சடலத்தைப் பார்த்தும், மருத்துவப் பரிசோதனை செய்தும், சில முடிவுகளைத் தொகுத்துப் பார்த்தபோது, ​​கிரில்லோவுக்கு உடந்தையாக இருந்தவர்கள் இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஷாதோவும் கிரில்லோவும் ஒரு ரகசிய அமைப்பில் இருந்ததும், அந்த அமைப்பு பிரகடனங்களை விநியோகிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்ததும் தெரியவந்தது. ஆனால், அந்த உடந்தையாளிகள் யார்? எங்கள் குழுவைப் பொறுத்தவரை, அன்று யாரும் அவர்களைப் பற்றிச் சந்தேகிக்கவே இல்லை. கிரில்லோவ் மிகவும் தனிமையிலேயே வாழ்ந்து வந்தான்; எந்த அளவுக்கு என்றால், தேடப்பட்டு வந்த ஃபெட்கா கூட, அந்தக் குறிப்பில் குறிப்பிட்டிருந்தது போலவே, பல நாட்களாக அவனுடன் தங்கியிருந்திருக்கலாம்... எல்லாவற்றையும் விட கவலைக்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், நிலவிய அந்தப் பெரும் குழப்பத்திற்கு மத்தியில், எந்தவொரு தெளிவான அல்லது ஒருங்கிணைந்த முடிச்சையும் கண்டறிய முடியவில்லை. லியாம்ஷின் செய்த காரியத்தால், அடுத்த நாளே அனைத்தும் முழுமையாக விளக்கப்பட்டுவிட்டன. இல்லையெனில், பீதியடைந்த நம் சமூகம் என்ன முடிவுக்கு வந்திருக்கும், அல்லது எவ்வளவு குழப்பமான சிந்தனைச் சூழலில் சிக்கியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது.

அவனால் மேலும் தாங்க முடியவில்லை. அவனுக்கு நேர்ந்தது, ஒரு கட்டத்தில் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் கூட எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான். டோல்காச்சென்கோவிடமும், பின்னர் எர்க்கெலிடமும் ஒப்படைக்கப்பட்ட அவன், அடுத்த நாள் முழுவதையும் படுக்கையிலேயே கழித்தான்; சுவரைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தான், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை, யாரிடமாவது பேசினால் கூட மிகக் குறைந்த அளவே பதிலளித்தான். இதனால், அன்று நகரத்தில் நடந்த நிகழ்வுகள் எதையும் அவன் அறியவில்லை. ஆனால் மாலை வேளையில், என்ன நடந்தது என்பதை நன்கு அறிந்திருந்த டோல்காச்சென்கோ, பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் தனக்கு அளித்த பொறுப்பைக் கைவிட்டு, நகரத்தை விட்டு வெளியேறி அருகிலுள்ள மாவட்டத்திற்குச் சென்றான்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவன் தப்பி ஓடிவிட்டான். எர்க்கெல் கணித்தது போலவே, அவர்கள் உண்மையிலேயே மனநிலை பிறழ்ந்து போயிருந்தனர். இதனிடையே, லிபுட்டினும் அதே நாளில், நண்பகலுக்கு முன்பே நகரத்திலிருந்து மறைந்துவிட்டான் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். ஆனால், அவன் காணாமல் போன விஷயம் அதிகாரிகளுக்கு மறுநாள் மாலைதான் தெரியவந்தது; அவனது குடும்பத்தினர் அவனைக் காணாமல் மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தும், பயத்தின் காரணமாகவே மௌனம் காத்து வந்தனர். மீண்டும் லியாம்ஷினுக்கு வருவோம்... அவன் தனியாக விடப்பட்டதும் (டோல்காச்சென்கோவை நம்பியிருந்த எர்க்கெல், தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்), அவன் வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினான்; இயல்பாகவே, நிலைமை என்ன என்பதை விரைவிலேயே அறிந்துகொண்டான். தன் வீட்டிற்குச் செல்லக்கூட நில்லாமல், எங்காவது ஓடிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஓடினான். ஆனால், இரவு மிகவும் இருளாக இருந்ததாலும், அந்தச் செயல் மிகுந்த அச்சத்தையும் சிரமங்களையும் கொண்டதாக இருந்ததாலும், இரண்டு அல்லது மூன்று தெருக்களைக் கடந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பி, கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு அந்த இரவு முழுவதையும் கழித்தான். விடியற்காலையில் அவன் தற்கொலைக்கு முயன்றதாகத் தெரிகிறது, ஆனால் அது கைகூடவில்லை. நண்பகல் வரை அவன் வீட்டிற்குள்ளேயே பூட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அதன் பிறகு, திடீரென்று அதிகாரிகளிடம் ஓடிச் சென்றான். அவர் முழங்கால்களால் ஊர்ந்து சென்று, விம்மி அழுது, தரையை முத்தமிட்டபடி, தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த உயர் அதிகாரிகளின் காலணிகளை முத்தமிடக்கூட தான் தகுதியற்றவன் என்று கதறியதாகக் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் அவரை அமைதிப்படுத்தியதுடன், அவரிடம் கனிவாகவும் நடந்துகொண்டனர். விசாரணை சுமார் மூன்று மணி நேரம் நீடித்தது. அவர் அனைத்தையும்—முற்றிலும் அனைத்தையும்—வெளிப்படுத்தினார்; தனக்குத் தெரிந்த அனைத்து உட்புற விவரங்களையும் கொட்டித் தீர்த்தார். எதையும் மறைக்காமல், கேட்கப்படாத தகவல்களைக் கூட தானாக முன்வந்து ஆர்வத்துடன் ஒப்புக்கொண்டார். அவருக்குப் பல விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தன; சூழலை மிகத் தெளிவாக அவரால் விவரிக்க முடிந்தது. ஷாதோவ் மற்றும் கிரிலோவ் தொடர்பான துயரச் சம்பவங்கள், தீ விபத்து, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரின் மரணம் என அனைத்தும் பின்னணிக்குச் சென்றுவிட, முதன்மையாக நின்றது பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அந்த ரகசியச் சங்கம், அதன் அமைப்பு மற்றும் வலைப்பின்னல் ஆகியவைதான். இத்தனை கொலைகள், அவதூறுகள் மற்றும் இழிசெயல்கள் ஏன் செய்யப்பட்டன என்று கேட்டபோது, ​​அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடனும் வேகத்துடனும், "அடித்தளங்களை முறையாக அசைத்துப் பார்ப்பதற்காகவும், சமூகத்தையும் அதன் அடிப்படை விழுமியங்களையும் திட்டமிட்டுச் சிதைப்பதற்காகவும்" இவை செய்யப்பட்டன என்று பதிலளித்தார். "அனைவரையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி, எல்லாவற்றையும் ஒரு বিশৃঙ্খலமான நிலைக்குக் கொண்டு வர வேண்டும்; அதன் மூலம் சமூகத்தை நிலையற்றதாகவும், பலவீனமானதாகவும், முதுகெலும்பற்றதாகவும், அறநெறியற்றதாகவும், நம்பிக்கையற்றதாகவும் மாற்ற வேண்டும். அதே சமயம், ஏதோ ஒரு வழிகாட்டுதலுக்காகவும், தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவும் துடிக்கும் அந்தச் சமூகத்தின் மீது, கிளர்ச்சிக் கொடியை ஏந்தி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டும்—இதற்காகவே, உறுப்பினர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டும், சாத்தியமான அனைத்து உத்திகளையும் பலவீனமான இடங்களையும் கண்டறிந்து கொண்டும் செயல்படும் 'ஐவர் குழுக்கள்' (cells) கொண்ட ஒரு வலைப்பின்னலை உருவாக்கினார்கள்." பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் நம் நகரில் அரங்கேற்றியவை, இத்தகைய திட்டமிட்ட குழப்பத்தை உருவாக்குவதற்கான ஒரு முன்னோட்ட முயற்சி மட்டுமே என்றும், இது மற்ற அனைத்துக் குழுக்களுக்கும் ஒரு மாதிரித் திட்டம் (blueprint) என்றும் அவர் கூறினார். இது தனது சொந்த (ல்யாம்ஷின் என்பவரின்) தனிப்பட்ட புரிதல் மற்றும் கண்டறிதல் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். தான் எவ்வளவு வெளிப்படையாகவும் கடமையுணர்வுடனும் உண்மைகளைச் சமர்ப்பிக்கிறேன் என்பதையும், எதிர்காலத்தில் அதிகாரிகளுக்குத் தான் எவ்வளவு பயனுள்ளவனாக இருக்க முடியும் என்பதையும் அவர்கள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தார். அத்தகைய அமைப்புகள் எத்தனை உள்ளன என்று நேரடியாகக் கேட்கப்பட்டபோது, ​​அவை எண்ணற்றவை என்றும், ரஷ்யா முழுவதுமே இந்த வலைப்பின்னலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்றும் அவர் பதிலளித்தார்.
...அவர் எந்த ஆதாரத்தையும் முன்வைக்கவில்லை என்றாலும், அவர் மிகுந்த நேர்மையுடனேயே பதிலளித்தார் என்று நான் நம்புகிறேன். இருப்பினும், அவர் அந்த அமைப்பின் அச்சிடப்பட்ட கொள்கை விளக்க அறிக்கை ஒன்றையும்—இது வெளிநாட்டில் வெளியிடப்பட்டது—எதிர்காலச் செயல்பாடுகளுக்கான வரைவுத் திட்டத்தையும் சமர்ப்பித்தார். இந்த வரைவுத் திட்டம், முழுமையற்ற மற்றும் ஆரம்பகட்ட வடிவிலிருந்தாலும், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் சொந்தக் கையெழுத்திலேயே எழுதப்பட்டிருந்தது. லியாம்ஷின் "அடித்தளங்களை அசைப்பது" என்று குறிப்பிட்டபோது, ​​அவர் இந்த ஆவணத்தில் இருந்த வரிகளை அப்படியே—ஒவ்வொரு கமா மற்றும் முற்றுப்புள்ளி மாறாமல்—மேற்கோள் காட்டியிருந்தார் என்பது தெரியவந்தது; ஆனால், அவை அவருடைய சொந்தக் கருத்துகள் என்று அவர் முன்னதாகக் கூறியிருந்தார். யூலியா மிகைலோவ்னாவைப் பொறுத்தவரை, அவர் மிகவும் வேடிக்கையான தொனியில், யாரும் கேட்காமலேயே, "அவர் நிரபராதி, அவர் வெறும் முட்டாளாக்கப்பட்டுவிட்டார்" என்று குறிப்பிட்டார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் நிகோலாய் ஸ்தாவ்ரோகினை அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் விடுவித்தார்; அந்த ரகசிய அமைப்பிலோ அல்லது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுடனான கூட்டுச் சதியிலோ அவருக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று கூறினார். (ஸ்தாவ்ரோகின் மீது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கொண்டிருந்த—மிகவும் விசித்திரமான—எதிர்பார்ப்புகளைப் பற்றி லியாம்ஷினுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.) அவரது கூற்றுப்படி, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரின் மரணம் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சால் மட்டுமே திட்டமிடப்பட்டது; இதில் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை. ஸ்தாவ்ரோகினை ஒரு குற்றச் செயலில் சிக்க வைத்து, அதன் மூலம் அவரைத் தன்னிடம் சார்ந்திருக்கும்படி செய்வதே அந்தத் தந்திரமான திட்டத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் எதிர்பார்த்த நன்றியுணர்வுக்குப் பதிலாக, அவரது இந்தச் செயல்கள் "உயர்குடி" நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் கடும் கோபத்தையும், ஏன், மிகுந்த விரக்தியையும் கூட ஏற்படுத்தின. ஸ்தாவ்ரோகின் குறித்த தனது கருத்துகளை முடிக்கும்போது, ​​மீண்டும் யாரும் கேட்காமலேயே, ஒரு அவசரமான மற்றும் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டும் தொனியில், ஸ்தாவ்ரோகின் மிகப்பெரிய, ஒருவேளை அசாதாரணமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நபர் என்று கூறினார்—இருப்பினும், அந்த முக்கியத்துவத்தின் தன்மை என்னவென்பது ரகசியமாகவே இருந்தது. ...அவர் எங்களிடம் ஒருவித 'மறைமுகமான' (incognito) நிலையில் தங்கியிருந்தார் என்றும், ஒரு குறிப்பிட்ட பணிக்காகவே அவர் இங்கு வந்திருந்தார் என்றும், அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து (ஸ்தாவ்ரோகின் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்தான் இருக்கிறார் என்பதில் லியாம்ஷின் உறுதியாக இருந்தார்) மீண்டும் திரும்பி வரக்கூடும் என்றும் கூறினார். ஆனால், இம்முறை அவர் முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றத்திலும், வேறுபட்ட சூழலிலும், நம் அனைவருக்கும் விரைவில் அறிமுகமாகக்கூடிய சில நபர்களுடனும் வரக்கூடும் என்று அவர் தெரிவித்தார். இவை அனைத்தையும் தான் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிடமிருந்து—அதாவது, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் "ரகசிய எதிரி" ஒருவரிடமிருந்து—கேட்டதாக அவர் கூறினார்.

ஒரு முக்கிய குறிப்பு: இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, லியாம்ஷின் தான் அந்தச் சமயத்தில் ஸ்டாவ்ரோகினை வேண்டுமென்றே காப்பாற்றியதாக ஒப்புக்கொண்டார். ஸ்டாவ்ரோகினின் ஆதரவைப் பெறலாம் என்றும், அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருக்கும்போது தனது தண்டனைக் காலத்தைக் குறைத்துத் தருவார் என்றும், நாடுகடத்தப்படும் காலத்தில் தனக்குத் தேவையான பணத்தையும் பரிந்துரைக் கடிதங்களையும் பெற்றுத் தருவார் என்றும் அவர் எதிர்பார்த்திருந்தார். இந்த ஒப்புதல், அவர் நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகினைப் பற்றி மிகைப்படுத்தப்பட்ட, அதீதமான அபிப்பிராயம் கொண்டிருந்தார் என்பதைக் காட்டுகிறது.

அதே நாளில், இயல்பாகவே, விர்கின்ஸ்கியும் கைது செய்யப்பட்டார்; அந்தச் சூழலில், வீட்டில் இருந்த மற்ற அனைவரும் கூட கைது செய்யப்பட்டனர். (அரினா ப்ரோகோரோவ்னா, அவரது சகோதரி, அவரது அத்தை, ஏன் அந்தப் பெண் மாணவி கூட நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே விடுவிக்கப்பட்டுவிட்டனர்; ஷிகால்யோவும் விரைவில் விடுவிக்கப்படுவார் என்று பேசப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் எந்தப் பிரிவிலும் சரியாகப் பொருந்தவில்லை—இருப்பினும், இது தற்போதைக்கு வெறும் பேச்சுதான்.) விர்கின்ஸ்கி அனைத்தையும் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார்; அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது உடல்நலக்குறைவால் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் ஒருவித நிம்மதியையே அடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது—"என் இதயத்திலிருந்து ஒரு பாரம் நீங்கியது" என்று அவர் குறிப்பிட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவர் இப்போது மிகவும் வெளிப்படையாகவும், ஒருவித கண்ணியத்துடனும் சாட்சியம் அளித்து வருவதாகவும், அதே சமயம் தனது "பிரகாசமான நம்பிக்கைகளை" கைவிட மறுப்பதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன. அதே வேளையில், "ஒன்றுகூடிய சூழ்நிலைகளின் சுழல்" காரணமாக, தான் அறியாமலும் கவனக்குறைவாகவும் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அரசியல் பாதையை (சமூகப் பாதையிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றை) அவர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். கொலையின் போது அவர் நடந்துகொண்ட விதம் அவருக்குச் சாதகமாக அமையக்கூடும் என்று கருதப்படுகிறது; அவரும் ஒருவேளை தண்டனையில் சலுகை கிடைக்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கலாம். குறைந்தபட்சம், இங்கே அப்படித்தான் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.

இருப்பினும், எர்க்கலின் நிலை எளிதாகும் என்று தோன்றவில்லை. அவர் கைது செய்யப்பட்டதிலிருந்து, அவர் மௌனம் காத்து வருகிறார் அல்லது வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் உண்மையை மறைத்துத் திரித்துக் கூறுகிறார். இதுவரை அவரிடமிருந்து வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லை. இருப்பினும், அவர் தனது கடுமையான விமர்சகர்களிடம்கூட ஒருவித அனுதாபத்தைப் பெற்றுள்ளார்—இதற்குக் காரணம் அவரது இளமை, பலவீனமான நிலை, மற்றும் அவர் ஒரு அரசியல் சூழ்ச்சிக்காரனின் தீவிரமான பலியாடு மட்டுமே என்பதற்கான தெளிவான சான்றுகள் ஆகும். எல்லாவற்றையும் விட, தனது தாயிடம் அவர் காட்டிய அணுகுமுறை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது: அவர் தனது சொற்ப வருமானத்தில் பாதியைக் கூட தனது தாய்க்கு அனுப்பி வந்தார். அவரது தாயார் இப்போது எங்களுடன் இருக்கிறார்—அவர் மிகவும் பலவீனமாகவும், உடல்நலக்குறைவுடனும், தனது வயதை விட அதிக முதுமை தோற்றத்துடனும் காணப்படுகிறார்; அவர் அழுதுகொண்டே, மக்களின் காலடியில் விழுந்து, தனது மகனுக்காக மன்றாடுகிறார். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும், ஆனால் இங்குள்ள பலர் எர்கெல் (Erkel) மீது பரிதாபப்படுகிறார்கள்.

லிபுட்டின் (Liputin) செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் கைது செய்யப்பட்டார்; அங்கு அவர் இரண்டு வாரங்கள் வரை தங்கியிருந்தார். அவரது விஷயத்தில் நம்ப முடியாத, விளக்க கடினமான ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. அவரிடம் வேறொருவர் பெயரிலான கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) இருந்ததாகவும், வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் செல்ல முழு வாய்ப்பும் இருந்ததாகவும், கணிசமான அளவு பணம் கையில் இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது—இருப்பினும், இவை அனைத்தையும் மீறி, அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலேயே தங்கிவிட்டார், அங்கிருந்து வெளியேறவே இல்லை. சில காலம் அவர் ஸ்டாவ்ரோகின் (Stavrogin) மற்றும் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் (Pyotr Stepanovich) ஆகியோரைத் தேடினார்; பின்னர் திடீரென்று மதுவுக்கு அடிமையாகி, எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றி ஒழுக்கக்கேடான செயல்களில் ஈடுபடத் தொடங்கினார்—அவர் தனது பொது அறிவையும், தனது தற்போதைய சூழல் குறித்த உணர்வையும் முற்றிலும் இழந்த ஒரு மனிதரைப் போல நடந்துகொண்டார். இறுதியில், அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் உள்ள ஒரு விபச்சார விடுதியில், போதையில் இருந்தபோது கைது செய்யப்பட்டார். அவர் தனது மன உறுதியைச் சற்றும் இழக்கவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது; அவர் தனது வாக்குமூலங்களில் பொய்களைக் கூறுகிறார், மேலும் வரவிருக்கும் விசாரணையை ஒருவித தீவிரத்தன்மையுடனும்—ஏன், நம்பிக்கையுடனும் (?)—எதிர்கொள்ளத் தயாராகிறார். அவர் விசாரணையின் போது பேசவும் திட்டமிட்டுள்ளார். தப்பிச் சென்ற பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு மாவட்டத்தின் ஏதோ ஒரு பகுதியில் கைது செய்யப்பட்ட டோல்காச்சென்கோ (Tolkachenko), மிகவும் கண்ணியமாக நடந்துகொள்கிறார்; அவர் பொய் சொல்லவோ, உண்மையை மறைக்கவோ இல்லை, தனக்குத் தெரிந்த அனைத்தையும் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார், தன்னை நியாயப்படுத்த முயற்சிப்பதில்லை, மேலும் தனது குற்றத்தை மிகுந்த பணிவுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார்—இருப்பினும், அவருக்கும் மிகைப்படுத்திக் பேசும் பழக்கம் உண்டு. அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் நீண்ட நேரம் பேசுகிறார்; சாதாரண மக்கள் மற்றும் அவர்களிடையே உள்ள புரட்சிகரமான (?) கூறுகள் குறித்த தனது அறிவைப் பற்றிப் பேச்சு திரும்பும்போதெல்லாம், அவர் ஒருவித பாவனையைச் செய்துகொள்கிறார்—இதன் மூலம் மற்றவர்கள் மீது ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த அவர் பெரிதும் விரும்புவது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவரும் கூட... என்று சொல்லப்படுகிறது.
...விசாரணையின் போது பேசத் திட்டமிட்டுள்ளார். உண்மையில், அவரோ அல்லது லிபுட்டினோ பெரிய அளவில் பயந்ததாகத் தெரியவில்லை—இது சற்று விசித்திரமானதுதான்.

மீண்டும் சொல்கிறேன், இந்த விவகாரம் இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை. இப்போது, ​​மூன்று மாதங்கள் கழிந்துவிட்டன; நம் உள்ளூர் சமூகம் ஓய்வெடுத்து, மீண்டு வந்து, கொண்டாட்டங்களையும் முடித்துவிட்டது. அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளையும் உருவாக்கிக்கொண்டனர்—எந்த அளவுக்கு என்றால், சிலர் பியோத்தர் স্তேபனோவிச்சை ஒரு மேதை என்றோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் "மிகவும் திறமைசாலி" என்றோ கூட கருதுகிறார்கள். கிளப்பில் சிலர், விரலை உயர்த்தி, "ஒரு *அமைப்பு* (organization), ஐயா!" என்று பேசுகிறார்கள். கவனியுங்கள், இதெல்லாம் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தாத விஷயங்கள்தான்; சொல்லப்போனால், இப்படிச் சொல்பவர்கள் மிகச் சிலரே. அதே சமயம், மற்றவர்கள் அவரது கூர்மையான அறிவை ஒப்புக்கொண்டாலும், யதார்த்தத்தைப் பற்றிய அவரது முழுமையான அறியாமையையும், நுண்மையான அல்லது கற்பனையான விஷயங்களில் அவர் கொண்டுள்ள அதீத ஈடுபாட்டையும், அவரது ஒருதலைப்பட்சமான மற்றும் முதிர்ச்சியடையாத வளர்ச்சியையும், இவற்றால் விளையும் பொறுப்பற்ற அலட்சியப் போக்கையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அவரது ஒழுக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, அனைவருடைய கருத்தும் ஒன்றுதான்; அதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

வேறு யாரைப் பற்றி குறிப்பிட வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—யாரையும் விட்டுவிட விரும்பவில்லை. மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் எங்கோ தெரியாத இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டார். வயதான ட்ரோஸ்டோவா மீண்டும் குழந்தைப் பருவ நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டார்... இருப்பினும், இன்னும் சொல்லப்பட வேண்டிய ஒரு மிக மோசமான கதை எஞ்சியுள்ளது. நான் உண்மைகளை மட்டுமே சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்.

நகருக்கு வந்தடைந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, தனது நகர இல்லத்தில் தங்கினாள். திரண்டு கிடந்த செய்திகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் அவளை வந்தடைய, அவள் நிலைகுலைந்து போனாள். அவள் தன்னைத்தானே தனிமைப்படுத்திக்கொண்டாள். அன்று மாலை; அனைவரும் மிகுந்த சோர்வுடன் சீக்கிரமே உறங்கச் சென்றுவிட்டனர்.

மறுநாள் காலை, ஒரு பணிப்பெண் மிகுந்த மர்மமான பாவனையுடன் தார்யா பாவ்லோவ்னாவைக் கையில் ஒரு கடிதத்தைக் கொடுத்தாள். அந்தப் பணிப்பெண்ணின் கூற்றுப்படி, அந்தக் கடிதம் முந்தைய நாள் மாலையே வந்துவிட்டது; ஆனால், அனைவரும் உறங்கச் சென்ற பிறகு மிகவும் தாமதமாக வந்ததால், யாரையும் எழுப்ப அவள் துணியவில்லை. அது தபால் மூலம் வரவில்லை; மாறாக, அடையாளம் தெரியாத நபர் ஒருவர் ஸ்க்வோரேஷ்னிகிக்கு வந்து, அலெக்ஸி யெகோரிச்சிடம் அதைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார். நேற்று மாலைதான் அலெக்ஸே யெகோரிச் அதை அவளது கைகளில் நேரில் ஒப்படைத்துவிட்டு, உடனே மீண்டும் ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குக் கிளம்பிச் சென்றார்.

இதயம் படபடவெனத் துடிக்க, தார்யா பாவ்லோவ்னா அந்த கடிதத்தையே நீண்ட நேரம் உற்று நோக்கினாள்; அதன் முத்திரையை உடைக்க அவளுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை. அது யாரிடமிருந்து வந்திருக்கிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியும்: நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகின். உறையின் மீது எழுதப்பட்டிருந்த வரிகளை அவள் வாசித்தாள்: "அலெக்ஸே யெகோரிச்சிடம் — தார்யா பாவ்லோவ்னாவிடம் ரகசியமாகச் சேர்க்கப்பட வேண்டும்." இதோ அந்த கடிதம், அந்த ரஷ்ய மனிதரின் சொற்றொடர்களில் இருந்த பிழைகளைச் சற்றும் திருத்தாமல், அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஐரோப்பியக் கல்வி பெற்றிருந்தும், அவரால் தனது தாய்மொழியின் நுணுக்கங்களை முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ள முடிந்திருக்கவில்லை:

"அன்புள்ள தார்யா பாவ்லோவ்னா,

ஒருமுறை நீங்கள் எனது 'செவிலியராக' மாற விருப்பம் தெரிவித்திருந்தீர்கள்; நேரம் வரும்போது உங்களை அழைத்து வர வேண்டும் என்று என்னிடம் வாக்குறுதியும் வாங்கியிருந்தீர்கள். நான் இன்னும் இரண்டு நாட்களில் கிளம்புகிறேன், மீண்டும் திரும்பி வரப்போவதில்லை. என்னுடன் வருகிறீர்களா?

கடந்த ஆண்டு, ஹெர்செனைப் போலவே, நானும் 'உரி' (Uri) மாகாணத்தின் குடிமகனாகப் பதிவு செய்துகொண்டேன்—இது யாருக்கும் தெரியாது. அங்கு ஒரு சிறிய வீட்டை ஏற்கனவே வாங்கிவிட்டேன். என்னிடம் பன்னிரண்டாயிரம் ரூபிள்களும் உள்ளன; நாம் அங்கு சென்று நிரந்தரமாக வாழ்வோம். மீண்டும் அங்கிருந்து கிளம்பும் எண்ணம் எனக்குச் துளியும் இல்லை.

அந்த இடம் மிகவும் சலிப்பூட்டக்கூடியது—அது ஒரு மலை இடுக்கு; மலைகள் பார்வையை மட்டுமல்ல, சிந்தனைகளையும் சிறைப்பிடித்துக் கொள்கின்றன. மிகுந்த மங்கலான, இருண்ட சூழல் அது. அங்கு ஒரு சிறிய வீடு விற்பனைக்கு இருந்ததால் மட்டுமே அதைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். உங்களுக்கு அது பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை விற்றுவிட்டு வேறொரு இடத்தில் வேறொன்றை வாங்கிக்கொள்கிறேன்.

எனது உடல்நிலை சரியில்லை, ஆனால் அங்கிருக்கும் காற்று எனது பிரமைகளைக் (hallucinations) குணப்படுத்த உதவும் என்று நம்புகிறேன். இது உடல் ரீதியான பக்கம்; தார்மீக ரீதியாகப் பார்த்தால்—உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும், இல்லையா?

எனது வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களிடம் நிறைய சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால், முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. உங்களிடமே கூட நான் அனைத்தையும் சொல்லவில்லை! ஒரு விஷயம், என் மனைவியின் மரணத்திற்கு என் மனசாட்சியின்படி நானே பொறுப்பு என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறேன். அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு உங்களை நான் சந்திக்கவில்லை, அதனால் இப்போது அதை உறுதிப்படுத்துகிறேன். எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா விஷயத்திலும் என் மீது தவறு உண்டு—ஆனால் அது உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கும்... நீங்கள் கணித்தது போலவே கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் நடந்துவிட்டன."

நீங்கள் வராமல் இருப்பதே நல்லது. உங்களை என்னுடன் வரும்படி கேட்பது மிகவும் கீழ்த்தரமான செயல். என் வாழ்க்கையோடு சேர்த்து உங்கள் வாழ்க்கையையும் ஏன் வீணாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்? நீங்கள் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்; என் துயரமான தருணங்களில் உங்கள் முன்னிலையில் நான் ஆறுதல் கண்டேன்—என்னைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேச முடிந்த ஒரே நபர் நீங்கள்தான். ஆனால், அது எதையும் மாற்றிவிடப்போவதில்லை. "செவிலி" (nurse) என்ற சொல்லை நீங்களே பயன்படுத்தினீர்கள்—அது உங்கள் சொந்த வெளிப்பாடு; இத்தகைய தியாகத்தை ஏன் செய்ய வேண்டும்? மேலும், நான் உங்களை அழைத்தேன் என்றால், எனக்கு உங்கள் மீது இரக்கம் இல்லை என்று பொருள்; நான் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன் என்றால், எனக்கு உங்கள் மீது மரியாதை இல்லை என்று பொருள். இருப்பினும், நான் உங்களை அழைக்கிறேன், உங்களுக்காகக் காத்திருக்கவும் செய்கிறேன். எப்படியிருந்தாலும், எனக்கு உங்கள் பதில் தேவை; நான் மிக விரைவில் புறப்பட வேண்டும். நீங்கள் வரவில்லை என்றால், நான் தனியாகச் சென்றுவிடுவேன்.

உரியிடமிருந்து (Uri) நான் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை; நான் வெறுமனே கிளம்புகிறேன். நான் வேண்டுமென்றே ஒரு பாழடைந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ரஷ்யாவில் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தும் பிணைப்புகள் ஏதுமில்லை—அங்குள்ள அனைத்தும், மற்ற இடங்களைப் போலவே, எனக்கு அந்நியமானவைதான். ரஷ்யாவில் வாழ்வது மற்ற இடங்களை விடவும் எனக்குக் குறைவான மகிழ்ச்சியையே தந்தது என்பது உண்மைதான்; ஆனாலும், அங்கேயும் கூட, எதன் மீதும் என்னால் உண்மையான வெறுப்பைக் கொள்ள முடியவில்லை!

"நான் யார் என்பதைக் கண்டறிய" நீங்கள் அறிவுறுத்தியபடி, எல்லா இடங்களிலும் என் வலிமையைச் சோதித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்காகவோ அல்லது மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதற்காகவோ—என் வாழ்நாள் முழுவதும் இருந்தது போலவே—இந்த வலிமை எப்போதும் எல்லையற்றதாகவே இருந்திருக்கிறது. உங்கள் சகோதரனிடமிருந்து அறை வாங்கியதை நீங்கள் பார்த்தீர்கள்; என் திருமணத்தை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டதையும் பார்த்தீர்கள். ஆனால், இந்த வலிமையை எதற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும்? அதை என்னால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியவில்லை—சுவிட்சர்லாந்தில் நீங்கள் எனக்கு ஊக்கமளித்தபோதும், அதை நான் நம்பியிருந்தேன்; ஆனாலும் இப்போதும் என்னால் அதைக் கண்டறிய முடியவில்லை. எப்போதும் போல, இப்போதும் நான் ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்து அதில் மகிழ்ச்சியடைய விரும்பலாம்; அதே சமயம், ஒரு தீய காரியத்தைச் செய்து அதிலும் மகிழ்ச்சியடைய விரும்பலாம். இரண்டிலும், அந்த உணர்வு எப்போதும் போல மிக அற்பமானதாகவே இருக்கிறது; அது ஒருபோதும் ஆழமான நிலையை அடைவதில்லை. என் விருப்பங்கள் மிகவும் பலவீனமானவை; அவை ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்க முடியாது. ஒரு மரக்கட்டையின் மீது அமர்ந்து ஆற்றைக் கடக்கலாம், ஆனால் ஒரு சிறு மரத்துண்டின் மீது அமர்ந்து கடக்க முடியாது. இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், நான் ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் உரியை நோக்கிச் செல்கிறேன் என்று நீங்கள் நினைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான்.

நான் இன்னும் யாரையும் குறை கூறவில்லை. நான் மிகுந்த ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, அதில் என் ஆற்றலை முழுவதுமாகச் செலவழித்திருக்கிறேன்; ஆனால், அத்தகைய வாழ்க்கை எனக்குப் பிடித்ததும் இல்லை, நான் அதை விரும்பியதும் இல்லை. சமீபகாலமாக நீங்கள் என் மீது ஒரு கண் வைத்திருக்கிறீர்கள். எல்லாவற்றையும் மறுப்பவர்கள்—அதாவது எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள்—மீது நான் வெறுப்புடன் பார்த்தேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவர்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கைகளைக் கண்டு எனக்கு ஏற்பட்ட பொறாமையே அதற்குக் காரணம். ஆனால், உங்கள் அச்சங்கள் ஆதாரமற்றவை: அவர்களுடன் எனக்கு எந்தப் பொதுவான விஷயமும் இல்லாததால், என்னால் ஒருபோதும் அவர்களின் தோழனாக இருந்திருக்க முடியாது. வேடிக்கைக்காகவோ அல்லது குரோதத்தாலோ அவர்களுடன் இணைந்திருக்கவும் என்னால் முடிந்திருக்காது—நான் கேலிக்குரியவனாகத் தெரிந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சியதாலல்ல (அத்தகைய பயம் எனக்கு அறவே கிடையாது)—மாறாக, ஒரு கண்ணியமான மனிதனுக்குரிய பழக்கவழக்கங்கள் என்னிடம் இன்னும் இருப்பதால், அந்தச் சூழலே எனக்கு மிகுந்த அருவருப்பைத் தந்தது. ஒருவேளை அப்படிச் செய்திருந்தாலும் கூட...அவர்கள் மீது எனக்கு இன்னும் அதிக வெறுப்பும் பொறாமையும் இருந்திருந்தால், ஒருவேளை நான் அவர்களுடன் சேர்ந்திருப்பேனோ என்னவோ! என்னை வழிதவறச் செய்வதற்கு எவ்வளவு சிறிய தூண்டுதல் போதுமானதாக இருந்தது என்பதையும், நான் எவ்வளவு தடுமாறினேன் என்பதையும் நீங்களே உணர்ந்துகொள்ளுங்கள்!

என் அன்பிற்குரிய நண்பரே—மென்மையான, பெருந்தன்மையான உள்ளம் கொண்டவரே, உங்களை நான் இப்போது நன்கு புரிந்துகொண்டேன்! என் மீது இத்தகைய அன்பைப் பொழியவும், உங்கள் அழகான ஆன்மாவிலிருந்து பேரழகை என் மீது வாரி வழங்கவும் நீங்கள் கனவு காண்கிறீர்களா? அதன் மூலம் என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கத்தை அளிக்கலாம் என்று நினைக்கிறீர்களா? வேண்டாம், கவனமாக இருங்கள்! என் அன்பு என்னைப் போலவே மிக அற்பமானதாகவே இருக்கும்; இறுதியில் நீங்கள் தான் துன்பமடைவீர்கள். ஒருமுறை ஒருவர் என்னிடம் கூறினார்: தன் தாய்நாட்டுடனான பிணைப்பைத் துண்டித்துக்கொள்பவன், தன் தெய்வங்களையும்—அதாவது, தன் வாழ்வின் அனைத்து நோக்கங்களையும்—இழந்துவிடுகிறான் என்று. எதைப் பற்றியும் முடிவில்லாமல் விவாதிக்கலாம், ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, எந்தவொரு பெருந்தன்மையோ அல்லது வலிமையோ இல்லாத, ஒருவிதமான 'மறுப்பு' (negation) மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. அது ஒரு உண்மையான மறுப்பு கூட அல்ல; அனைத்தும் அற்பமாகவும், உயிரற்றதாகவும் இருக்கின்றன. பெருந்தன்மை கொண்ட கிரிலோவ், தான் கொண்டிருந்த அந்த எண்ணத்தைச் சுமக்க முடியாமல் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டான். ஆனால், அவனது அந்தப் பெருந்தன்மை, அவன் மனநிலை சரியில்லாததாலேயே உருவானது என்பதை என்னால் காண முடிகிறது. என்னால் ஒருபோதும் என் அறிவை இழக்க முடியாது; அவனைக் காட்டிலும் தீவிரமாக எந்தவொரு கொள்கையையும் என்னால் நம்ப முடியாது. ஒரு கொள்கையுடன் அந்த அளவுக்கு ஆழமாக என்னால் ஈடுபடவே முடியாது. என்னால் ஒருபோதும், ஒருபோதும் என்னை நானே சுட்டுக்கொள்ள முடியாது!

நான் தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும்—ஒரு அருவருப்பான பூச்சியைக் கூட்டி அகற்றுவது போல, இந்த பூமியிலிருந்து என்னை நீக்கிக்கொள்ள வேண்டும்—என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், தற்கொலை செய்துகொள்வதற்கே நான் அஞ்சுகிறேன்; ஏனெனில், அது ஒரு பெருந்தன்மையான செயலாகக் கருதப்பட்டுவிடுமோ என்று பயப்படுகிறேன்! மேலும், இது மற்றொரு ஏமாற்று வேலை—முடிவில்லாத ஏமாற்றங்களின் தொடரில் இதுவே இறுதியான ஏமாற்றமாக இருக்கும். பெருந்தன்மையானவன் என்று காட்டிக்கொள்வதற்காக, ஒருவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்வதில் என்ன பயன்? என்னால் கோபத்தையோ அல்லது அவமானத்தையோ உணர முடியாது; எனவே, என்னால் விரக்தியடையவும் முடியாது.

இவ்வளவு நீளமாக எழுதியதற்காக என்னை மன்னியுங்கள். எதிர்பாராத விதமாக, எனக்கு இப்போது தெளிவு பிறந்துவிட்டது! நூறு பக்கங்கள் என்பது மிக அதிகம்; பத்து வரிகளே போதுமானவை. "வந்து என்னைப் பார்த்துக் கொள்" என்று அழைக்கும் அந்தச் செய்தி, வெறும் பத்து வரிகளில் அடங்கியிருந்தது.

"நான் புறப்பட்டதிலிருந்து, ஆறாவது ரயில் நிலையத்தில், நிலைய அதிகாரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறேன். அவரை எனக்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் மது அருந்தும் சூழலில் அறிமுகமானது. நான் அங்கு இருப்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவருக்குக் கடிதம் எழுது—முகவரியை இணைத்திருக்கிறேன்.
நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின்."

தர்யா பாவ்லோவ்னா நேராக வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் சென்று அந்தக் கடிதத்தைக் காட்டினாள். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அதைப் படித்துவிட்டு, மீண்டும் ஒருமுறை வாசிப்பதற்காகத் தஷாவை வெளியே செல்லச் சொன்னாள்; ஆனால், அடுத்த கணமே அவளை மீண்டும் உள்ளே அழைத்தாள்.

"நீ போகப்போகிறாயா?" என்று அவள் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.

"போகிறேன்," என்று தஷா பதிலளித்தாள்.

"அப்படியானால் தயாராகு! நாம் இருவரும் சேர்ந்து போகலாம்!"

தஷா அவளைக் கேள்வியுணர்வுடன் பார்த்தாள்.

"இங்கே நான் இருந்து என்ன செய்யப் போகிறேன்? அதனால் என்ன பயன்? நானும் யூரியுடன் சேர்ந்து அந்த மலைப்பள்ளத்தாக்கிற்குச் சென்று வசிக்கிறேன்... கவலைப்படாதே, நான் உனக்கு ஒரு தடையாகவும் இருக்கமாட்டேன்."

மதிய ரயிலைப் பிடிக்கும் நோக்கத்தில், அவர்கள் மிகுந்த அவசரமாகப் பயணத்திற்குத் தயாராகத் தொடங்கினர். ஆனால், அரை மணி நேரம் கழிவதற்குள்ளேயே, ஸ்க்வோரெஷ்னிகி பகுதியிலிருந்து அலெக்ஸி யெகோரிச் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் இன்று காலை ஒரு தொடக்க ரயிலில் "திடீரென்று" வந்து சேர்ந்ததாகவும், இப்போது அவர் அந்த எஸ்டேட்டில் இருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். ஆனால், "அவர் எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் சொல்லும் நிலையில் இல்லை; எல்லா அறைகளிலும் சுற்றி நடந்துவிட்டு, இறுதியில் தனது சொந்த அறைகளுக்குள் சென்று கதவைப் பூட்டிக்கொண்டார்..."

"அவரது கட்டளைக்கு மாறாக, நானே முன்வந்து இந்தத் தகவலைத் தெரிவிக்க வந்தேன்," என்று மிகவும் தீவிரமான முகபாவனையுடன் அலெக்ஸி யெகோரிச் கூறினார்.

வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை ஊடுருவும் பார்வையைப் பார்த்தாள், ஆனால் வேறு எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. உடனடியாக ஒரு வண்டி கொண்டு வரப்பட்டது. அவள் தஷாவுடன் புறப்பட்டாள். அந்தப் பயணம் முழுவதும் அவள் அடிக்கடி சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டே இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

அவனது "சொந்த அறைகளில்" இருந்த அனைத்துக் கதவுகளும் திறந்து கிடந்தன, ஆனால் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் அங்கு எங்கும் இல்லை. "ஒருவேளை அவர் மேல்மாடியில் (மெஸனைனில்) இருக்கிறாரோ?" என்று ஃபோமுஷ்கா எச்சரிக்கையுடன் கேட்டான். வரவாரா பெட்ரோவ்னா வீட்டின் “தனது பகுதிக்கு”ச் சென்றபோது, ​​சில பணியாளர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்; மற்றவர்கள் பிரதான மண்டபத்திலேயே காத்திருந்தனர். இது முன்னெப்போதும் அவர்கள் செய்திராத, மரபுக்கு முரணான ஒரு செயலாக இருந்தது. இதைக் கவனித்த வரவாரா பெட்ரோவ்னா, அதைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அவர்கள் இடைத்தளத்திற்கு (mezzanine) ஏறினர். அங்கு மூன்று அறைகள் இருந்தன, ஆனால் அவற்றில் யாரும் இல்லை.

“அவர் அங்கே சென்றிருப்பாரோ?” என்று ஒருவர் கேட்டு, மாடி அறையை (garret) நோக்கிய கதவைக் காட்டினார். உண்மையில், வழக்கமாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த மாடி அறையின் கதவு, அப்போது தாழ்ப்பாள் நீக்கப்பட்டு, அகலத் திறந்திருந்தது. அங்கு செல்ல வேண்டுமானால், கூரைக்கு மிக அருகில் வரை, மிகவும் குறுகிய, செங்குத்தான, ஆபத்தான மரப் படிக்கட்டுகளில் ஏற வேண்டும். அதன் உச்சியில் ஒரு சிறிய, நெருக்கடியான அறை இருந்தது.

“நான் அங்கே செல்லமாட்டேன். அவர் ஏன் அங்கே செல்ல வேண்டும்?” என்று கேட்ட வரவாரா பெட்ரோவ்னாவின் முகம், பணியாளர்களைப் பார்த்தபோது மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போனது. பணியாளர்கள் மௌனமாக அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். தாஷா நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

வரவாரா பெட்ரோவ்னா படிக்கட்டுகளில் வேகமாக ஏறினார், அவரைத் தொடர்ந்து தாஷாவும் சென்றாள். ஆனால், அந்த மாடி அறைக்குள் நுழைந்ததும், அவர் அலறியபடி மயங்கி விழுந்தார்.

கான்டன் ஆஃப் யூரி (Canton of Uri) பகுதியைச் சேர்ந்த அந்த நபர், கதவுக்குச் சற்று அப்பால் தூக்கில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய மேஜையின் மீது, பென்சிலால் சில வார்த்தைகள் எழுதப்பட்ட ஒரு காகிதத் துண்டு இருந்தது: “யாரையும் குறை கூறாதீர்கள்; இது என் சொந்தச் செயல்.” அதன் அருகே ஒரு சுத்தியல், ஒரு சோப்புக் கட்டி, மற்றும் ஒரு பெரிய ஆணி ஆகியவை இருந்தன—ஒருவேளை தேவைப்பட்டால் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று முன்னரே எடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கலாம். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தூக்கிலிடப் பயன்படுத்திய உறுதியான பட்டுக்கயிறு—முன்கூட்டியே திட்டமிட்டுத் தயார் செய்யப்பட்டது—முழுமையாகச் சோப்பு தடவப்பட்டிருந்தது. இவை அனைத்தும், கடைசி நிமிடம் வரை முழு உணர்வுடன், திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட ஒரு செயல் என்பதையே காட்டின. மருத்துவ நிபுணர்கள் மேற்கொண்ட பிரேதப் பரிசோதனையில், அவர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. குறிப்புகள்

*தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்* (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) வெளியிடப்பட்டது; இதில் எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்று கையொப்பமிடப்பட்டிருந்தது. இந்த நாவல் 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.