சாத்தானின் பிரம்மாண்டமான விருந்து :: எம்.ஏ. பல்ககோவ் தி மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிட்டா (The Master and Margarita) 23

 
அத்தியாயம் 23. சாத்தானின் பிரம்மாண்டமான விருந்து

நள்ளிரவு நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; வீணடிக்க நேரமில்லை. மார்கரிட்டாவால் காட்சிகளைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. மெழுகுவர்த்திகளும், விலையுயர்ந்த கற்களால் ஆனதாகத் தோன்றிய ஒரு குளமும் அவளுக்கு நினைவிருந்தன. மார்கரிட்டா அந்தக் குளத்தின் அடிப்பகுதிக்குச் சென்றபோது, ​​அவளுக்கு உதவிய ஹெலாவும் நடாஷாவும், அவளது உடலில் சூடான, அடர்த்தியான, சிவப்பு நிற திரவத்தை ஊற்றினர். தன் உதடுகளில் உப்பின் சுவையை உணர்ந்த மார்கரிட்டா, தான் ரத்தத்தால் கழுவப்படுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள். ரத்தம் படிந்த அந்த மேலாடைக்கு மாற்றாக, அடர்த்தியான, ஒளிபுகும் தன்மை கொண்ட, இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலான மற்றொரு ஆடை அவளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டது; ரோஜா எண்ணெயின் மணம் அவளது தலையைச் சுழல வைத்தது. பின்னர், மார்கரிட்டா ஒரு படிக இருக்கையில் படுக்கவைக்கப்பட்டு, பெரிய பச்சை இலைகளால் உடல் பளபளக்கும் வரை தேய்க்கப்பட்டாள். அந்தத் தருணத்தில், பூனை ஒன்று உள்ளே நுழைந்து அந்த வேலையில் தானும் இணைந்துகொண்டது. அது மார்கரிட்டாவின் காலடியில் அமர்ந்து, தெருவோர காலணி மெருகூட்டுபவரைப் போல அவளது பாதங்களை மசாஜ் செய்யத் தொடங்கியது. மென்மையான ரோஜா இதழ்களால் ஆன அவளது காலணிகளை யார் வடிவமைத்தார்கள் என்றோ, அவை தங்கக் கொக்கிகளால் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டன என்றோ மார்கரிட்டாவுக்கு நினைவில்லை. ஏதோ ஒரு சக்தி மார்கரிட்டாவை மேலே உயர்த்தி ஒரு கண்ணாடிக்கு முன்னால் நிறுத்தியது; அவளது தலைமுடியில் அரசத் தன்மை வாய்ந்த வைரக் கிரீடம் ஒன்று மின்னியது. எங்கிருந்தோ தோன்றிய கோரோவியேவ், கருப்பு நிற நாய் (பூடில் வகை) ஒன்றின் உருவம் பொறித்த கனமான பதக்கம் ஒன்றை—அது ஒரு நீள்வட்டச் சட்டத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது—கனமான சங்கிலியில் கோர்த்து அவளது கழுத்தில் அணிவித்தான். அந்த ஆபரணம் ராணியின் மீது பெரும் பாரத்தை ஏற்றியது; சங்கிலி உடனடியாக அவளது கழுத்தில் உரசி உறுத்தத் தொடங்கியது,

மேலும் அந்தப் பதக்கத்தின் இழுவிசை அவளை முன்னோக்கி வளைந்து நிற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. ஆயினும், அந்தச் சங்கிலியும் கருப்பு நாய் உருவமும் ஏற்படுத்திய அசௌகரியத்திற்கு ஈடுசெய்யும் விதமாக ஒரு விஷயம் இருந்தது. அது, கோரோவியேவும் பெஹிமோத்தும் அவளிடம் காட்டத் தொடங்கிய மிகுந்த மரியாதையாகும்.

"வேறு வழியில்லை, வேறு வழியில்லை, வேறு வழியில்லை!" என்று குளம் இருந்த அறையின் வாசலில் நின்றபடி கோரோவியேவ் முணுமுணுத்தான். "வேறு வழியில்லை; இது நடந்தே தீர வேண்டும், கட்டாயம் நடந்தே தீர வேண்டும். அரசியே, உங்களுக்கு ஒரு கடைசி ஆலோசனையை வழங்க என்னை அனுமதியுங்கள். விருந்தினர்களிடையே பலதரப்பட்ட மனிதர்கள் இருப்பார்கள்—ஓ, மிகவும் மாறுபட்ட வகையினர்—ஆனால் அரசியே, மார்கோட், யாருக்கும் தனிப்பட்ட முன்னுரிமை அளிக்கக்கூடாது! உங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒருவர் அங்கு இருந்தால்... அதை உங்கள் முகத்தில் காட்டமாட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்... இல்லை, இல்லை, அப்படி நினைப்பதே தவறு! அவர்கள் அதை கவனித்துவிடுவார்கள்—அதே கணத்தில் கவனித்துவிடுவார்கள். நீங்கள் அவரை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—அவரை நேசிக்க வேண்டும், அரசியே. விருந்து நிகழ்ச்சியை நடத்தும் உங்களுக்கு அதற்கான பலன் நூறு மடங்காகக் கிடைக்கும்! இன்னும் ஒன்று: ஒருவரைக்கூட கவனிக்காமல் விட்டுவிடாதீர்கள். ஒரு வார்த்தை பேசக்கூட நேரம் இல்லையென்றால், குறைந்தபட்சம் ஒரு புன்னகையையாவது அல்லது தலையைச் சற்றே திருப்புவதையாவது செய்யுங்கள். எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், ஆனால் ஒருபோதும் கவனக்குறைவாக இருந்துவிடாதீர்கள். அது அவர்களை வாடிப் போகச் செய்துவிடும்..."

அந்தத் தருணத்தில், கோரோவியேவ் மற்றும் பெஹிமோத் ஆகியோருடன் இணைந்து, மார்கரிட்டா நீச்சல் குள அறையிலிருந்து முழுமையான இருளுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தார்.

"நான்—நான்," என்று பூனை முணுமுணுத்தது, "நான் சிக்னல் கொடுக்கிறேன்!"

"செய்!" என்று இருளிலிருந்து கோரோவியேவ் பதிலளித்தார்.

"விருந்து!" என்று பூனை காதைப் பிளக்கும் வகையில் அலறியது; அடுத்த கணமே, மார்கரிட்டா அலறிவிட்டு சில நொடிகள் கண்களை மூடிக்கொண்டார். ஒளி வெள்ளம், ஒலி மற்றும் நறுமணத்துடன் அந்த விருந்து நிகழ்ச்சி ஒரே கணத்தில் அவர் முன் விரிந்தது. கோரோவியேவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சென்ற மார்கரிட்டா, தன்னை ஒரு வெப்பமண்டலக் காட்டில் கண்டார். சிவப்பு நிற மார்பும் பச்சை நிற வாலும் கொண்ட கிளிகள் கொடிகளில் தொங்கிக்கொண்டும், அவற்றின் மீது தாவிக்குதித்துக்கொண்டும் காது செவிடாகும் வகையில் கத்திக்கொண்டிருந்தன: "நான் மயங்கிவிட்டேன்!" ஆனால் அந்தக் காடு விரைவாக முடிவுக்கு வந்தது; அதன் புழுக்கமான, மூச்சுமுட்டும் வெப்பம் மறைந்து, மஞ்சள் கலந்த பளபளப்பான கற்களால் ஆன தூண்களைக் கொண்ட ஒரு நடன அரங்கின் குளிர்ந்த காற்று உடனடியாக வீசத் தொடங்கியது. காட்டைப் போலவே இந்த அரங்கமும் முற்றிலும் காலியாக இருந்தது; தூண்களுக்கு அருகில் வெள்ளி நிறத் தலைப்பட்டைகளை அணிந்த நிர்வாணமான கறுப்பின ஆண்கள் மட்டும் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தனர். மார்கரிட்டா தனது பரிவாரங்களுடன்—அதில் திடீரென அசாசெல்லோவும் இணைந்திருந்தார்—அரங்கிற்குள் நுழைந்தபோது, ​​அவர்களின் முகங்கள் பதற்றத்தால் சேறு போன்ற பழுப்பு நிறமாக மாறின. பிறகு கொரோவியேவ் மார்கரிட்டாவின் கையை விடுவித்து, மெதுவாகக் கூறினார்:

"நேராகத் துலிப் மலர்களை நோக்கி!"

மார்கரிட்டாவின் முன் வெண் துலிப் மலர்களின் ஒரு தாழ்வான சுவர் எழுந்தது, அதற்கு அப்பால் அவள் எண்ணற்ற நிழல்களில் ஒளிரும் விளக்குகளையும், அவற்றுக்கு முன்னால், வால் கோட் அணிந்த ஆண்களின் வெள்ளைச் சட்டைகளின் முன்பகுதிகளையும் கருப்புத் தோள்களையும் கண்டாள். அப்போதுதான் அந்த நடன மண்டப இசை எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை மார்கரிட்டா புரிந்துகொண்டாள். எக்காளங்களின் கர்ஜனை அவள் மீது மோதியது, அதன் கீழிருந்து வெளிப்பட்ட வயலின்களின் எழுச்சி இரத்தம் போல அவள் உடல் முழுவதும் பரவியது. சுமார் நூற்று ஐம்பது இசைக்கலைஞர்களைக் கொண்ட ஒரு இசைக்குழு பொலோனைஸ் வாசித்துக் கொண்டிருந்தது.

இசைக்குழுவை விட உயரமாக நின்ற வால் கோட் அணிந்த அந்த மனிதன் மார்கரிட்டாவைப் பார்த்ததும் வெளிறிப் போனான்; அவன் புன்னகைத்து, திடீரென்று தன் கைகளை ஒருமுறை வீசி, முழு இசைக்குழுவையும் எழுந்து நிற்க வைத்தான். ஒரு கணம் கூட இசையை நிறுத்தாமல், எழுந்து நின்ற இசைக்குழு மார்கரிட்டாவை ஒலியால் நனைத்தது. இசை நடத்துனர் இசைக்கலைஞர்களிடமிருந்து விலகித் திரும்பி, தன் கைகளை அகல விரித்துத் தாழ்வாக வணங்கினார், மார்கரிட்டா புன்னகைத்து அவருக்குப் பதிலுக்குக் கையசைத்தாள்.

"இல்லை, போதாது, போதாது," என்று கோரோவியேவ் கிசுகிசுத்தார். "அவர் இரவு முழுவதும் தூங்க மாட்டார். அவரைப் பார்த்து உரக்கக் கூப்பிடு: 'வால்ட்ஸ்களின் அரசே, உங்களை நான் வாழ்த்துகிறேன்!'"

மார்கரிட்டா அந்த வார்த்தைகளை உரக்கக் கத்தினாள். இசைக்குழுவின் இரைச்சலையும் மீறி, மணியைப் போல முழுமையாகவும் எதிரொலிக்கும் தன்மையுடனும் இருந்த தன் குரல் ஒலித்ததைக் கண்டு அவள் வியந்தாள். அந்த மனிதன் மகிழ்ச்சியில் சிலிர்த்து, தன் இடது கையை மார்பில் வைத்துக்கொண்டான். அதே சமயம், தன் வலது கையில் இருந்த வெள்ளைக் கோலால் இசைக்குழுவை வழிநடத்திக்கொண்டிருந்தான். "போதாது, போதாது," என்று கோரோவியேவ் கிசுகிசுத்தார். "இடதுபுறம், முதல் வயலின்களைப் பார். நீ அவரை நேரில் அடையாளம் கண்டுகொண்டதாக ஒவ்வொருவரும் நினைக்கும்படி தலையசை. இங்கு உலகப் புகழ்பெற்ற பிரபலங்கள் மட்டுமே உள்ளனர். முதல் இசை மேடையில் இருக்கும் அந்த மனிதர்—அவர்தான் வியூக்ஸ்டெம்ப்ஸ். நல்லது, மிகவும் நல்லது. இப்போது, அடுத்ததற்குச் செல்வோம்."

அவர்கள் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, "இசை நடத்துநர் யார்?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்.

"ஜோஹன் ஸ்ட்ராஸ்!" என்று பூனை கூச்சலிட்டது. "இதுபோன்றதொரு இசைக்குழு இதற்கு முன் எந்தவொரு நடன விருந்திலும் வாசித்ததே இல்லை என்றால், நான் ஒரு வெப்பமண்டலத் தோட்டத்திலுள்ள கொடியில் தூக்கிலிடப்படட்டும். நான்தான் அவரை அழைத்தேன்! அதோடு—கவனியுங்கள்—ஒருவர் கூட உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்படவில்லை, ஒருவரும் மறுக்கவும் இல்லை."

அடுத்த அறையில் தூண்கள் எதுவும் இல்லை; அதற்குப் பதிலாக, சிவப்பு, இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பால் போன்ற நிறத்திலான சுவர்கள் இருந்தன-ஒருபுறம் வெள்ளை ரோஜாக்கள், மறுபுறம் ஜப்பானிய இரட்டை கேமிலியா மலர்களால் ஆன ஒரு சுவர். இந்தச் சுவர்களுக்கு இடையில், நீரூற்றுகள் ஏற்கெனவே சீறிக்கொண்டு பீறிட்டுக்கொண்டிருந்தன, மேலும் மூன்று தொட்டிகளில் ஷாம்பெயின் குமிழ்த்துக்கொண்டிருந்தது: முதலாவது ஒளிபுகும் ஊதா நிறத்திலும், இரண்டாவது மாணிக்கச் சிவப்பு நிறத்திலும், மூன்றாவது பளிங்கு போன்ற தெளிவிலும் இருந்தன. அவர்களுக்கு மத்தியில், கருஞ்சிவப்புப் பட்டைகள் அணிந்த கறுப்பினப் பணியாளர்கள், வெள்ளிக் கரண்டிகளைப் பயன்படுத்தி தொட்டிகளிலிருந்து ஆழமற்ற கிண்ணங்களை நிரப்பிக்கொண்டு அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். ரோஜாச் சுவரில் ஒரு இடைவெளி இருந்தது, அதற்குள், ஒரு உயர்த்தப்பட்ட மேடையில், சிவப்பு நிற வால் போன்ற கோட் அணிந்த ஒரு மனிதன் மிகுந்த பரபரப்பில் இருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு ஜாஸ் இசைக்குழு காது பிளக்கும் அளவுக்கு முழங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த இசை நடத்துனர் மார்கரிட்டாவைக் கண்டதும், தன் கைகள் தரையைத் தொடும் அளவுக்கு அவளுக்கு முன்னால் மிகவும் தாழ்வாக வணங்கினான்; பிறகு அவன் நிமிர்ந்து நின்று, காதைப் பிளக்கும் ஒரு கூச்சலை எழுப்பினான்:

"அல்லேலூயா!"

அவன் தன் முழங்காலை ஒருமுறை தட்டினான், பிறகு மற்றொன்றை குறுக்காக—இருமுறை—அருகில் இருந்த இசைக்கலைஞரிடமிருந்து ஒரு தாளத்தைப் பறித்து, அதை ஒரு தூணில் ஓங்கி அடித்தான்.

அவள் பறந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, மார்கரிட்டா தன் முதுகில் வீசிக்கொண்டிருந்த போலோனைஸ் இசையுடன் போராடிக்கொண்டிருந்த அந்தத் திறமைமிக்க இசைக்குழுத் தலைவனை மட்டுமே கண்டாள். அவன் தன் தாளத்தால் மற்ற இசைக்கலைஞர்களின் தலைகளில் ஓங்கி அடித்து, அவர்களை வேடிக்கையான பயத்தில் நடுங்கச் செய்தான்.

இறுதியாக, அவர்கள் ஒரு மேட்டுப்பகுதிக்கு பறந்து வந்தனர். அங்கே, இருளில் ஒரு சிறிய விளக்கை ஏந்தியபடி கோரோவியேவ் அவளுக்காகக் காத்திருந்ததை மார்கரிட்டா உணர்ந்தாள். இப்போது, இந்த மேட்டுப்பகுதியில், படிகம் போன்ற திராட்சைக் கொத்துக்களிலிருந்து கொட்டும் ஒளியால் கண்கள் கூசின. மார்கரிட்டா அவளுக்கான இடத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டாள், அவளுடைய இடது கைக்குக் கீழே ஒரு தாழ்வான நீலக்கல் தூண் இருந்தது.

"விஷயங்கள் மிகவும் கடினமாகிவிட்டால், உன் கையை அதன் மீது வைத்துக்கொள்ளலாம்," என்று கோரோவியேவ் மெதுவாகக் கூறினான். ஒரு கறுப்பின மனிதர், தங்க நிற பூடில் நாய் உருவம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு தலையணையை மார்கரிட்டாவின் காலடியில் வீசினார். கண்ணுக்குப் புலப்படாத கைகளால் வழிநடத்தப்பட்ட அவள், தன் வலது முழங்காலை வளைத்து, பாதத்தை அதன் மீது வைத்தாள். மார்கரிட்டா சுற்றிலும் பார்க்க முயன்றாள். கொரோவியேவும் அசாசெல்லோவும் அவளுக்கு அருகில் சம்பிரதாயமான தோரணைகளில் நின்றிருந்தனர். அசாசெல்லோவுக்கு அருகில் இருந்த மேலும் மூன்று இளைஞர்கள், மார்கரிட்டாவுக்கு அபடோனை மங்கலாக நினைவூட்டினர். அவள் முதுகில் ஒரு குளிர்ச்சியை உணர்ந்தாள். திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​தனக்குப் பின்னால் இருந்த சலவைக்கல் சுவரிலிருந்து சீறும் சத்தத்துடன் பீய்ச்சியடித்த ஒயின், பனிக்கட்டி போன்ற குளிர்ந்த நீர்நிலை ஒன்றில் கொட்டுவதைக் கண்டாள். தன் இடது காலில் ஏதோ ஒரு மென்மையான, ரோமம் நிறைந்த உயிரினம் உரசுவதை உணர்ந்தாள். அது பெஹிமோத். 

மார்கரிட்டா மிக உயரத்தில் நின்றிருந்தாள்; அவளது கால்களுக்குக் கீழே கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டு கீழே இறங்கிச் சென்றது. வெகு கீழே—தொலைநோக்கியின் மறுமுனையில் பார்ப்பது போலத் தெரிந்த—ஒரு மிகப்பெரிய நுழைவு மண்டபத்தையும், அதில் ஒரு பிரம்மாண்டமான நெருப்பிடம் (fireplace) இருப்பதையும் அவள் கண்டாள்; அதன் குளிர்ந்த, இருண்ட வாய்க்குள் ஐந்து டன் எடையுள்ள லாரி ஒன்று கூட எளிதாக நுழைந்துவிட முடியும். கண்களைக் கூசச் செய்யும் அளவுக்குப் பிரகாசமான ஒளியில் மூழ்கியிருந்த அந்த மண்டபமும் படிக்கட்டும் ஆள் அரவமற்றுக் காணப்பட்டன. இப்போது வெகு தொலைவிலிருந்து எக்காளங்களின் ஒலி மார்கரிட்டாவின் காதுகளில் விழுந்தது. அவர்கள் சுமார் ஒரு நிமிடம் வரை அப்படியே அசையாமல் நின்றிருந்தனர். 

"விருந்தினர்கள் எங்கே?" என்று மார்கரிட்டா கொரோவியேவிடம் கேட்டாள். 

"அவர்கள் வருவார்கள், அரசியே; விரைவில் வந்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு எந்தப் பஞ்சமும் இருக்காது. ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த மேடையில் அவர்களை வரவேற்பதை விட விறகு வெட்டுவதே மேல்." 

"விறகு வெட்டுவதா..." என்று அந்தப் பேச்சுத்திறன் மிக்க பூனை குறுக்கிட்டது. "நான் டிராம் வண்டி நடத்துநராக (conductor) வேலை செய்யவே விரும்புவேன்—உலகிலேயே அதைவிட மோசமான வேலை வேறு எதுவும் இல்லை என்றாலும் கூட." "எல்லாமே முன்கூட்டியே தயாராக இருக்க வேண்டும், அரசியே," என்று கொரோவியேவ் விளக்கினான்; அவனது ஒற்றைக் கண்ணாடியின் (monocle) விரிசலுக்குப் பின்னால் அவனது கண் மின்னியது. "முதலில் வரும் விருந்தினர் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நிற்க, மற்றவர்களுக்கெல்லாம் முன்பாக வந்துவிட்டதற்காக அவனது அதிகாரத் தோரணை கொண்ட மனைவி கிசுகிசுத்தபடியே அவனைத் திட்டித் தொல்லை செய்வதை விடக் கேவலமான நிலை வேறு எதுவும் இல்லை. அத்தகைய விருந்து நிகழ்ச்சிகள் குப்பைத் தொட்டிக்குத்தான் தகுதியானவை, அரசியே."

"நிச்சயமாகக் குப்பைத் தொட்டிக்குத்தான்," என்று அந்தப் பூனை ஆமோதித்தது.

"நள்ளிரவு ஆவதற்கு இன்னும் பத்து வினாடிகளே உள்ளன," என்று கொரோவியேவ் மேலும் கூறினான். "அது தொடங்கப்போகிறது."

அந்தப் பத்து வினாடிகளும் மார்கரிட்டாவிற்கு நம்ப முடியாத அளவு நீண்ட நேரமாகத் தோன்றின. அவை கடந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது, ஆனால் எதுவுமே நடக்கவில்லை. ஆனால் திடீரென்று, அந்தப் பிரம்மாண்டமான நெருப்பிடத்திற்குள் ஏதோ ஒன்று பலத்த சத்தத்துடன் மோதியது; அதிலிருந்து ஒரு தூக்குமேடை (gallows) வெளியே பாய்ந்து வந்தது; அதில் சிதைந்துபோன ஒரு பிணம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த உடல் எச்சங்கள் கயிற்றிலிருந்து விடுபட்டு தரையில் விழுந்தன; அந்த குவியலிலிருந்து வால்-கோட் (tails) மற்றும் பளபளப்பான தோல் காலணிகள் அணிந்த, கரிய கூந்தல் கொண்ட ஒரு அழகான மனிதன் துள்ளி எழுந்தான். நெருப்பிடம் வழியாக ஒரு சிறிய, பாதி அழுகிய சவப்பெட்டி வெளியே ஓடி வந்தது; அதன் மூடி தூக்கி வீசப்பட, அதிலிருந்து மற்றொரு உடல் எச்சங்களின் குவியல் வெளியே சரிந்து விழுந்தது. அந்த அழகான மனிதன் கண்ணியத்துடன் நடந்து சென்று தன் கையை நீட்டினான்; அந்த இரண்டாவது குவியல், கருப்பு காலணிகள் மற்றும் தலைமுடியில் கருப்பு இறகுகளை அணிந்த, ஆடைகளற்ற, சலனத்துடன் அசைந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணாக மாறியது. பின்னர் அந்த ஜோடி—ஆணும் பெண்ணும்—படிக்கட்டில் அவசரமாக மேலே சென்றனர்.

"முதல் ஆட்கள்!" என்று கொரோவியேவ் உற்சாகமாகக் கூறினான். "மான்சியர் ஜாக் மற்றும் அவரது மனைவி. அரசியே, இவரை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்—இங்குள்ள மிகவும் சுவாரஸ்யமான மனிதர்களில் ஒருவர் இவர்! ஒரு தீவிரமான கள்ள நோட்டு தயாரிப்பாளர் மற்றும் நாட்டுக்குத் துரோகம் இழைத்தவர், ஆனால் மிகச் சிறந்த ரசவாதி (alchemist)." "அவர் புகழ் பெற்றது," என்று கொரோவியேவ் மார்கரிட்டாவின் காதில் கிசுகிசுத்தான், "அரசரின் காதலியை விஷம் வைத்துக் கொன்றதற்காகத்தான். அது சாதாரணமாக எல்லோருக்கும் நடக்கும் விஷயமல்ல! அவர் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார் என்று பாருங்கள்!" 

முகம் வெளிறிப்போக, மார்கரிட்டா வாயைப் பிளந்தபடி கீழே பார்த்தாள்; தூக்குமேடை மற்றும் சவப்பெட்டி ஆகிய இரண்டும் அந்த மண்டபத்தின் ஒரு பக்க வழித்தடத்திற்குள் மறைவதைக் கவனித்தாள். 

"எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி!" என்று படிக்கட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்த மான்சியர் ஜாக்கின் முகத்திற்கு நேராக அந்தப் பூனை கத்தியது. 

அதே கணத்தில், ஒரு கை துண்டிக்கப்பட்ட, தலையற்ற எலும்புக்கூடு ஒன்று கீழே இருந்த நெருப்பிடத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு தரையில் மோதியது; பின்னர் அது வால்-கோட் அணிந்த ஒரு மனிதனாக மாறியது. 

மான்சியர் ஜாக்கின் மனைவி ஏற்கனவே மார்கரிட்டாவின் முன் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தாள்; பதற்றத்தால் முகம் வெளிறிய நிலையில், அவள் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்......மார்கரிட்டாவின் முழங்காலை முத்தமிட்டான்.

“ராணி,” என்று திரு. ஜாக்கின் மனைவி முணுமுணுத்தாள்.

“ராணி மயங்கிவிட்டார்,” என்று கொரோவியேவ் கத்தினான்.

“ராணி...” என்று அழகான திரு. ஜாக் மென்மையாகக் கூறினார்.

“நாங்கள் மயங்கிவிட்டோம்,” என்று பூனை ஊளையிட்டது.

அஸஸெல்லோவுடன் வந்த இளைஞர்கள், உயிரற்ற ஆனால் வரவேற்கும் புன்னகையுடன், திரு. ஜாக்கையும் அவரது மனைவியையும் கறுப்பின ஆண்கள் ஏந்தியிருந்த ஷாம்பெயின் கிண்ணங்களை நோக்கி ஓரமாக அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். கோட் சூட் அணிந்த ஒருவன் தனியாக மாடிப்படிகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

“கவுண்ட் ராபர்ட்,” என்று கொரோவியேவ் மார்கரிட்டாவிடம் கிசுகிசுத்தான், “இன்னும் ஒரு சுவாரஸ்யமான நபர். இதில் உள்ள முரணை கவனியுங்கள், ராணி—இது தலைகீழான வழக்கு: அவர் ராணியின் காதலராக இருந்து, தன் சொந்த மனைவிக்கு விஷம் கொடுத்தார்.”

“நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறோம், கவுண்ட்,” என்று பெஹிமோத் கூச்சலிட்டான்.

மூன்று சவப்பெட்டிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நெருப்பிடத்திலிருந்து உருண்டு விழுந்து, வெடித்துச் சிதறித் துண்டு துண்டாக உடைந்தன; பிறகு கருப்பு அங்கி அணிந்த ஒரு உருவம் வந்தது; அந்தக் கருமையான வாயிலிருந்து வெளியே பாய்ந்து வந்த அடுத்த நபர் அதன் முதுகில் குத்தினார். கீழிருந்து ஒரு அடக்கப்பட்ட அலறல் கேட்டது. கிட்டத்தட்ட அழுகிப்போன ஒரு சடலம் நெருப்பிடம் இருந்து வெளியே ஓடி வந்தது. மார்கரிட்டா தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள், ஒரு கை அவளது மூக்கருகே மூக்கூசி மருந்துக் குப்பியை வைத்தது. அந்தக் கை நடாஷாவினுடையது என்று மார்கரிட்டாவுக்குத் தோன்றியது. படிக்கட்டுகள் நிரம்பத் தொடங்கின. இப்போது, ஒவ்வொரு படியிலும், வால் போன்ற நீண்ட ஆடைகளை அணிந்த ஆண்களும், அவர்களுடன் வந்த நிர்வாணப் பெண்களும் இருந்தனர்—தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்த உருவங்கள்; அவற்றின் தலைகளில் இருந்த இறகுகளின் நிறம் மற்றும் காலணிகளின் நிறத்தால் மட்டுமே ஒன்றுக்கொன்று வேறுபடுத்திக் காட்டின. ஒரு பெண்மணி மார்கரிட்டாவை நோக்கி நொண்டியபடி வந்துகொண்டிருந்தாள்—அவள் இடது காலில் ஒரு விசித்திரமான மரப் பூட் அணிந்திருந்தாள்—துறவியைப் போலக் கண்களைத் தாழ்த்தியிருந்தாள்; அவள் மெலிந்தும், அடக்கமாகவும் இருந்தாள், மேலும் ஏனோ தன் கழுத்தில் ஒரு அகலமான பச்சை நிறப் பட்டையை அணிந்திருந்தாள்.

"என்ன பச்சை நிறப் பொருள்?" என்று மார்கரிட்டா இயந்திரத்தனமாகக் கேட்டாள்.

"மிகவும் வசீகரமான மற்றும் மரியாதைக்குரிய பெண்மணி," என்று கொரோவியேவ் கிசுகிசுத்தான். "இதோ, சிக்னோரா டோஃபானா. நேப்பிள்ஸ் மற்றும் பலெர்மோ நகரங்களின் வசீகரமான இளம் பெண்கள் மத்தியில்—குறிப்பாகத் தங்கள் கணவர்கள் மீது வெறுப்படைந்த பெண்களிடம்—இவர் மிகவும் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்தார். கணவர் மீது சலிப்பு ஏற்படுவது இயல்புதானே, அரசியாரே?"

"ஆம்," என்று மார்கரிட்டா மெல்லிய குரலில் பதிலளித்தாள்; அதே சமயம், வால்-கோட் (tailcoat) அணிந்த இருவர் அவளுக்கு முன் வரிசையாகக் குனிந்து அவளது முழங்காலையும் கையையும் முத்தமிட்டபோது அவள் புன்னகைத்தாள்.

"அதாவது," என்று கொரோவியேவ் மார்கரிட்டாவிடம் ரகசியமாகச் சொல்லிக்கொண்டே, இன்னொருவரை நோக்கி உரத்த குரலில் கத்தினான்: "டியூக், ஒரு கிளாஸ் ஷாம்பெயின்! மிக்க மகிழ்ச்சி! ஆம், அந்தப் பரிதாபகரமான பெண்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொண்ட சிக்னோரா டோஃபானா, அவர்களுக்குச் சிறிய குப்பிகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட திரவத்தை விற்பார். மனைவி அந்தத் திரவத்தைத் தன் கணவனின் சூப்பில் கலப்பாள்; அவரும் அதை உண்டு, அவளது அன்பிற்கு நன்றி கூறி, மிகச் சிறப்பாக உணர்வார். உண்மைதான், சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு அவருக்குக் கடுமையான தாகம் எடுக்கும்; பின்னர் அவர் படுக்கையில் விழுவார்; ஒரு நாள் கழித்து, அந்தச் சூப்பைக் கணவனுக்குக் கொடுத்த அழகான நேப்பிள்ஸ் நகரத்துப் பெண், வசந்த காலக் காற்றைப் போலச் சுதந்திரமானவளாகிவிடுவாள்."

"அவளுடைய காலில் இருப்பது என்ன?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்; தள்ளாடி நடந்து வந்த சிக்னோரா டோஃபானாவை முந்தி வந்த விருந்தினர்களுக்குத் தன் கையை நீட்டுவதில் அவள் சோர்வடையவில்லை. "அவளுடைய கழுத்தைச் சுற்றியுள்ள அந்தப் பச்சை நிறப் பொருள் என்ன? வெளிறிய கழுத்தா?" 

"நான் மெய்சிலிர்த்துப் போனேன், இளவரசே!" என்று கொரோவியேவ் கத்தினான்; அதே சமயம் மார்கரிட்டாவிடம் ரகசியமாகச் சொன்னான்: "அழகான கழுத்துதான், ஆனால் சிறையில் அவளுக்கு ஒரு விபத்து நேர்ந்தது. அவள் தன் காலில் 'ஸ்பானிஷ் பூட்' (Spanish boot) எனும் சித்திரவதைக்கருவியை அணிந்திருக்கிறாள், அரசியாரே. அந்த ரிப்பனுக்கான காரணம் இதுதான்: துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சுமார் ஐந்நூறு கணவர்கள் நேப்பிள்ஸ் மற்றும் பலெர்மோவை விட்டு என்றென்றைக்குமாகச் சென்றுவிட்டதைச் சிறைக்காவலர்கள் அறிந்தபோது, ​​அவர்கள் ஆத்திரத்தில் சிக்னோரா டோஃபானாவைக் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றார்கள்." 

"இருளின் அரசியே, இத்தகைய உயர்ந்த கௌரவம் எனக்குக் கிடைத்ததில் நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்," என்று டோஃபானா ஒரு கன்னியாஸ்திரியைப் போல முணுமுணுத்தாள்; ஒரு முழங்காலை மடித்துக் கீழே அமர முயன்றாள். ஆனால் அந்த 'ஸ்பானிஷ் பூட்' அவளுக்குத் தடையாக இருந்தது. கொரோவியேவும் பெஹிமோத்தும் டோஃபானாவை எழுந்து நிற்க உதவினார்கள். "மகிழ்ச்சி," என்று கூறியவாறே மார்கரிட்டா மற்றவர்களை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினாள்.

இப்போது மக்கள் கூட்டம் படிக்கட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. முகப்பு அறையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை மார்கரிட்டாவால் இனி பார்க்க முடியவில்லை. அவள் இயந்திரகதியாகத் தன் கையை உயர்த்தியும் தாழ்த்தியும், மாறாத ஒரு புன்னகையை முகத்தில் தேக்கி விருந்தினர்களை வரவேற்றாள். படிக்கட்டுத் தளத்தில் மக்களின் கூச்சல் ஒலி விண்ணைப் பிளந்தது; அவள் விட்டுவந்த நடன அறையிலிருந்து வந்த இசை, கடலின் இரைச்சலைப் போலக் கேட்டது. 

"இங்கே இருக்கும் இந்தப் பெண் ஒரு சலிப்பூட்டும் ஆள்," என்று கோரோவியேவ் சொன்னான்—இப்போது அவன் கிசுகிசுக்கவில்லை, மாறாக உரத்த குரலில் பேசினான்; ஏனெனில், அந்த இரைச்சலுக்கு மத்தியில் அவனது பேச்சு மற்றவர்களுக்குக் கேட்காது என்பது அவனுக்குத் தெரியும்—"அவளுக்கு நடன விருந்துகள் என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்; ஆனால், எப்போதும் தன் கைக்குட்டையைப் பற்றிப் புகார் செய்வதையே அவள் கனவு காண்கிறாள்." 

படிக்கட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்த கூட்டத்தில், கோரோவியேவ் சுட்டிக்காட்டிய அந்தப் பெண்ணை மார்கரிட்டா அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். அவள் சுமார் இருபது வயது மதிக்கத்தக்க இளம் பெண்; அசாதாரணமான அழகிய உடல்வாகு கொண்டவள், ஆனால் அவளது கண்கள் அமைதியற்றதாகவும், தொல்லை தரும் விதமாகவும் இருந்தன.

"என்ன கைக்குட்டை?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள். "அவளுக்கென ஒரு பணிப்பெண் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறாள்," என்று கோரோவியேவ் விளக்கினான், "அவள் முப்பது ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு இரவும் அந்தப் பெண்ணின் படுக்கை மேஜையில் ஒரு கைக்குட்டையை வைத்துவிடுகிறாள். அவள் கண் விழித்ததும் அந்தக் கைக்குட்டை அங்கே இருக்கும். அவள் அதை அடுப்பில் போட்டு எரித்திருக்கிறாள், ஆற்றில் வீசி மூழ்கடித்திருக்கிறாள்; ஆனால், எதற்கும் பலனில்லை."

"அது என்ன மாதிரியான கைக்குட்டை?" என்று மார்கரிட்டா தன் கையை உயர்த்தியும் தாழ்த்தியும் கேட்டபடி கிசுகிசுத்தாள்.

"நீல நிற விளிம்பு கொண்ட கைக்குட்டை. விஷயம் என்னவென்றால், அவள் ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலையில் வேலை செய்தபோது, ​​அதன் உரிமையாளர் அவளைச் சரக்கு வைப்பறைக்கு (storeroom) அழைத்துச் சென்றான்; ஒன்பது மாதங்களுக்குப் பிறகு அவள் ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தக் குழந்தையை காட்டிற்குள் கொண்டு சென்று, அதன் வாயில் அந்தக் கைக்குட்டையைத் திணித்து, மண்ணில் புதைத்துவிட்டாள். விசாரணையின்போது, ​​குழந்தைக்குக் கொடுப்பதற்குத் தன்னிடம் உணவு ஏதுமில்லை என்று அவள் கூறினாள்."

"அந்தச் சிற்றுண்டிச் சாலை உரிமையாளர் எங்கே?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்.

"அரசியே," என்று பூனை திடீரெனக் கீழே இருந்து கரகரத்த குரலில் கேட்டது, "நான் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா: அந்த உரிமையாள..."...எஜமானரா? சொல்லப்போனால், அவர் அந்தப் பச்சிளங் குழந்தையை காட்டில் வைத்து கழுத்தை நெரித்துக் கொல்லவில்லையே! 

மார்கரிட்டா, புன்னகைத்தபடியே தன் வலது கையால் அசைவு காட்டியவாறே, இடது கை கூர்மையான நகங்களால் பெஹிமோத்தின் காதைக் கிள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு அவனிடம் கிசுகிசுத்தாள்:

— ஏய் அயோக்கியனே, இன்னொரு முறை எங்கள் உரையாடலில் குறுக்கிடத் துணிந்தால்...

பெஹிமோத் ஒரு கீச்சுக்குரலை எழுப்பினான்—அது ஒரு பந்துக்கு (ball) சற்றும் பொருத்தமற்ற ஒலி—பிறகு மூச்சு இரைக்கச் சொன்னான்:

— அரசியே... என் காது வீங்கிவிடும்... வீங்கிய காதுடன் இந்த விருந்தை (ball) ஏன் பாழாக்க வேண்டும்?.. நான் சட்டரீதியாகத்தான் பேசினேன்... சட்டத்தின் பார்வையில்... நான் அமைதியாக இருக்கிறேன், அமைதியாக இருக்கிறேன்... என்னை ஒரு பூனையாக நினைக்காதீர்கள், ஒரு மீனாக நினையுங்கள்—என் காதை மட்டும் விட்டுவிடுங்கள். 

மார்கரிட்டா அவன் காதை விடுவித்தாள்; அப்போது அவளுக்கு முன்னால் தொல்லைதரும், சோகமான கண்களைக் கொண்ட ஒரு உருவம் தோன்றியது. 

— முழு நிலவு நாளன்று நடைபெறும் இந்த மாபெரும் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், அரசியே, விருந்தின் தலைவியே. 

— நானும் தான், — என்று பதிலளித்தாள் மார்கரிட்டா, — உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி. மிகவும் மகிழ்ச்சி. உங்களுக்கு ஷாம்பெயின் பிடிக்குமா? 

— என்ன செய்கிறீர்கள், அரசியே?! — என்று கொரோவியேவ் விரக்தியுடன் கத்தினான்—ஆனால் சத்தம் வெளியே வரவில்லை—நேராக மார்கரிட்டாவின் காதிலேயே கத்தினான். — அங்கே நெரிசல் ஏற்பட்டுவிடுமே! 

— எனக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும், — என்று அந்தப் பெண் கெஞ்சும் குரலில் கூறினாள்; திடீரென்று இயந்திரத்தனமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தொடங்கினாள்: — ஃபிரிடா, ஃபிரிடா, ஃபிரிடா! என் பெயர் ஃபிரிடா, ஓ அரசியே! 

— அப்படியானால் இன்றிரவு நன்றாக மது அருந்து, ஃபிரிடா; எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காதே, — என்றாள் மார்கரிட்டா. 

ஃபிரிடா தன் இரு கைகளையும் மார்கரிட்டாவை நோக்கி நீட்டினாள்; ஆனால் கொரோவியேவும் பெஹிமோத்தும் லாவகமாக அவளது கைகளைப் பிடித்து இழுக்க, அவள் கூட்டத்திற்குள் அடித்துச் செல்லப்பட்டாள். 

இப்போது கீழிருந்து மக்களின் ஒரு பெருங்கூட்டம் அலை அலையாக மேலே எழுந்து வந்தது; மார்கரிட்டா நின்றிருந்த மேடையை அவர்கள் முற்றுகையிடுவது போல இருந்தது. வால்-கோட் (tailcoat) அணிந்த ஆண்களுக்கு இடையே நிர்வாணமான பெண் உடல்கள் மேலே எழுந்தன. மாநிறம், வெண்மை, காபி நிறம் மற்றும் கரிய நிறம் கொண்ட உடல்கள் மார்கரிட்டாவை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தன. சிவப்பு, கருப்பு, பழுப்பு மற்றும் பொன்னிறம் எனப் பல வண்ணங்களில் இருந்த தலைமுடிகளுக்கு இடையே, ஒளி வெள்ளத்தில் விலையுயர்ந்த கற்கள் மின்னின; அவை தீப்பொறிகளைச் சிதறடித்தன. ஆர்ப்பரித்து வந்த அந்த மனிதக் கூட்டத்தின் மீது யாரோ ஒளித்துளிகளைத் தெளித்தது போலிருந்தது; அவர்களின் சட்டைகளின் முன்புறத்தில் இருந்த வைரக் கற்கள் பிரகாசமாக மின்னின. ஒவ்வொரு நொடியும் தன் முழங்காலில் உதடுகள் உரசுவதை மார்கரிட்டா உணர்ந்தாள்; ஒவ்வொரு நொடியும் முத்தமிடப்படுவதற்காக அவள் கையை நீட்டினாள், அவளது முகம் வணக்கத்தின் அசைவற்ற முகமூடியாக இருந்தது.

"நான் மயங்கிவிட்டேன்," என்று கொரோவியேவ் ஒரே தொனியில் முணுமுணுத்தான். "நாங்கள் மயங்கிவிட்டோம்; ராணி மயங்கிவிட்டார்."

"ராணி மயங்கிவிட்டார்," என்று அவளுக்குப் பின்னாலிருந்து அசாசெல்லோ முணுமுணுத்தான்.

"நான் மயங்கிவிட்டேன்," என்று அந்தப் பூனை கத்தியது.

"அந்த மார்கிஸ்," கொரோவியேவ் முணுமுணுத்தான், "ஒரு வாரிசுரிமைக்காகத் தன் தந்தை, இரண்டு சகோதரர்கள், மற்றும் இரண்டு சகோதரிகளுக்கு விஷம் கொடுத்தாள்! ராணி மெய்மறந்துவிட்டாள்! மேடம் மின்கினா—ஆ, எவ்வளவு அருமை! ஆனாலும், கொஞ்சம் பதற்றமானவள். ஏன் அந்தப் பணிப்பெண்ணின் முகத்தைச் சுருட்டை இடுக்கியால் சுட வேண்டும்? இயல்பாகவே, அந்தச் சூழ்நிலையில், ஒருவர் குத்திக் கொல்லப்படுவார்! ராணி மெய்மறந்துவிட்டாள்! ராணி, ஒரு கணம் உங்கள் கவனத்தைத் திருப்புங்கள்: பேரரசர் ருடால்ஃப்—மந்திரவாதி மற்றும் ரசவாதி. இன்னொரு ரசவாதி—தூக்கிலிடப்பட்டான். ஆ, இதோ அவள்! ஆ, ஸ்ட்ராஸ்பர்க்கில் அவள் என்னவொரு அற்புதமான விபச்சார விடுதியை நடத்தினாள்! நாங்கள் மெய்மறந்துவிட்டோம்!" மாஸ்கோவைச் சேர்ந்த ஒரு தையல்காரி—அவளுடைய வற்றாத கற்பனைக்காக நாங்கள் அனைவரும் அவளை நேசிக்கிறோம்—ஒரு ஆடைத் தையல் கடையை நடத்தி வந்தாள், அவளுக்கு ஒரு நகைப்புக்குரிய வேடிக்கையான யோசனை தோன்றியது: அவள் சுவரில் இரண்டு வட்டத் துளைகளை இட்டார்...

"அந்தப் பெண்களுக்கு இது தெரியாதா?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்.

"அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது, ராணி," என்று கொரோவியேவ் பதிலளித்தான். எனக்கு இது மிகவும் வியப்பளிக்கிறது. அந்த இருபது வயது இளைஞன் சிறுவயதிலிருந்தே விசித்திரமான கற்பனைகளுக்கு ஆட்பட்டிருந்தான்—ஒரு கனவு காண்பவன் மற்றும் ஒரு விசித்திரமானவன். ஒரு பெண் அவன் மீது காதல் கொண்டாள், அவனோ சென்று அவளை ஒரு விபச்சார விடுதிக்கு விற்றான்.

கீழே ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு முடிவே தெரியவில்லை. அதன் ஊற்றான ஒரு பிரம்மாண்டமான அடுப்பு, அதற்குத் தொடர்ந்து நீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு மணி நேரம் கடந்தது, பிறகு இரண்டாவது மணி நேரம் தொடங்கியது. மார்கரிட்டா தன் சங்கிலி கனமாகியிருப்பதை கவனிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கையிலும் ஏதோ விசித்திரமாக நடந்துகொண்டிருந்தது; இப்போது, அதைத் தூக்குவதற்கு முன்பு அவள் முகம் சுளிக்க வேண்டியிருந்தது. கொரோவியேவின் சுவாரஸ்யமான அவதானிப்புகள் இனி அவளது கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. சாய்வான மங்கோலியக் கண்களும், வெள்ளையும் கருப்புமான முகங்களும் அவளுக்கு முக்கியமற்றவையாகத் தோன்றின; சில சமயங்களில் அவை ஒன்றோடொன்று கலந்து மங்கலாகத் தெரிந்தன; அதேவேளையில், ஏனோ தெரியவில்லை, அவற்றுக்கு இடைப்பட்ட காற்று மின்னவும் அலை அலையாக ஆடவும் தொடங்கியது. திடீரென ஒரு கூர்மையான, ஊசி குத்துவது போன்ற வலி மார்கரிட்டாவின் வலது கையைத் தாக்கியது; பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, அவள் தன் முழங்கையை அந்த மேடையின் மீது ஊன்றினாள். அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த நடன அறையிலிருந்து சிறகுகள் சுவர்களில் மோதுவது போன்ற ஒரு சலசலப்பு ஒலி கேட்டது; எண்ணற்ற விருந்தினர்கள் அங்கே நடனமாடிக்கொண்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த அற்புதமான மண்டபத்தின் பிரம்மாண்டமான பளிங்கு, மொசைக் மற்றும் படிகக் கற்களால் ஆன தரைகள்கூட ஏதோ ஒரு தாளகதியில் துடிப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. காயஸ் சீசர் காலிகுலாவோ அல்லது மெசலினாவோ மார்கரிட்டாவின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை; அரசர்கள், பிரபுக்கள், குதிரைப்படை வீரர்கள், தற்கொலை செய்துகொண்டவர்கள், விஷம் கொடுத்தவர்கள், தூக்கிலிடப்பட்டவர்கள், தரகர்கள், சிறைக்காவலர்கள், சூதாடிகள், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவர்கள், உளவாளிகள், துரோகிகள், பைத்தியக்காரர்கள், துப்பறிவாளர்கள் அல்லது ஒழுக்கங்கெட்டவர்கள் என யாரைக் கண்டாலும் அவளுக்குள் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை. அவர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் அவள் மனதில் குழப்பமாக ஒன்றோடொன்று கலந்தன; அவர்களின் முகங்கள் அனைத்தும் உருவமற்ற ஒரு பெரும் திரளாக மங்கின. ஆனால் ஒரே ஒரு முகம் மட்டும் அவள் நினைவில் ஆழமாகவும் வலியுடனும் பதிந்திருந்தது—நெருப்புப் பிழம்பு போன்ற தாடியால் சூழப்பட்ட அந்த முகம்: அதுதான் மாலியுட்டா ஸ்குராடோவின் முகம். மார்கரிட்டாவின் கால்கள் தளர்ந்து கொண்டிருந்தன; எந்த நேரத்திலும் அவள் கண்ணீர் விட்டு அழக்கூடும் என்ற அச்சம் அவளுக்குள் இருந்தது. அவளுக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது அவளது வலது முழங்கால் தான்; அது தொடர்ந்து முத்தமிடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. நடாஷா பலமுறை வந்து பஞ்சு மற்றும் நறுமணம் கமழும் ஏதோ ஒரு திரவத்தைக் கொண்டு அதைத் துடைத்திருந்த போதிலும், அந்த இடம் வீங்கி, தோல் நீல நிறமாக மாறியிருந்தது. மூன்றாவது மணிநேரம் முடிவடையும் தருவாயில், மார்கரிட்டா மிகுந்த நம்பிக்கையற்ற பார்வையுடன் கீழே நோக்கினாள்—அப்போது அவள் மகிழ்ச்சியில் திடுக்கிட்டாள்: விருந்தினர்களின் கூட்டம் குறைந்து கொண்டிருந்தது.

"இந்த நடன ஊர்வலத்தின் விதிகள் மாற்ற முடியாதவை, அரசியே," என்று கொரோவியேவ் மெல்லிய குரலில் கூறினான். "இப்போது அந்தக் கூட்டம் விலகத் தொடங்கியிருக்கிறது."

 ...எஜமானரா? சொல்லப்போனால், அவர் அந்தப் பச்சிளங் குழந்தையை காட்டில் வைத்து கழுத்தை நெரித்துக் கொல்லவில்லையே! 

மார்கரிட்டா, புன்னகைத்தபடியே தன் வலது கையால் அசைவு காட்டியவாறே, இடது கை கூர்மையான நகங்களால் பெஹிமோத்தின் காதைக் கிள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு அவனிடம் கிசுகிசுத்தாள்:

— ஏய் அயோக்கியனே, இன்னொரு முறை எங்கள் உரையாடலில் குறுக்கிடத் துணிந்தால்...

பெஹிமோத் ஒரு கீச்சுக்குரலை எழுப்பினான்—அது ஒரு பந்துக்கு (ball) சற்றும் பொருத்தமற்ற ஒலி—பிறகு மூச்சு இரைக்கச் சொன்னான்:

— அரசியே... என் காது வீங்கிவிடும்... வீங்கிய காதுடன் இந்த விருந்தை (ball) ஏன் பாழாக்க வேண்டும்?.. நான் சட்டரீதியாகத்தான் பேசினேன்... சட்டத்தின் பார்வையில்... நான் அமைதியாக இருக்கிறேன், அமைதியாக இருக்கிறேன்... என்னை ஒரு பூனையாக நினைக்காதீர்கள், ஒரு மீனாக நினையுங்கள்—என் காதை மட்டும் விட்டுவிடுங்கள். 

மார்கரிட்டா அவன் காதை விடுவித்தாள்; அப்போது அவளுக்கு முன்னால் தொல்லைதரும், சோகமான கண்களைக் கொண்ட ஒரு உருவம் தோன்றியது. 

— முழு நிலவு நாளன்று நடைபெறும் இந்த மாபெரும் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், அரசியே, விருந்தின் தலைவியே. 

— நானும் தான், — என்று பதிலளித்தாள் மார்கரிட்டா, — உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி. மிகவும் மகிழ்ச்சி. உங்களுக்கு ஷாம்பெயின் பிடிக்குமா? 

— என்ன செய்கிறீர்கள், அரசியே?! — என்று கொரோவியேவ் விரக்தியுடன் கத்தினான்—ஆனால் சத்தம் வெளியே வரவில்லை—நேராக மார்கரிட்டாவின் காதிலேயே கத்தினான். — அங்கே நெரிசல் ஏற்பட்டுவிடுமே! 

— எனக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும், — என்று அந்தப் பெண் கெஞ்சும் குரலில் கூறினாள்; திடீரென்று இயந்திரத்தனமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தொடங்கினாள்: — ஃபிரிடா, ஃபிரிடா, ஃபிரிடா! என் பெயர் ஃபிரிடா, ஓ அரசியே! 

— அப்படியானால் இன்றிரவு நன்றாக மது அருந்து, ஃபிரிடா; எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காதே, — என்றாள் மார்கரிட்டா. 

ஃபிரிடா தன் இரு கைகளையும் மார்கரிட்டாவை நோக்கி நீட்டினாள்; ஆனால் கொரோவியேவும் பெஹிமோத்தும் லாவகமாக அவளது கைகளைப் பிடித்து இழுக்க, அவள் கூட்டத்திற்குள் அடித்துச் செல்லப்பட்டாள். 

இப்போது கீழிருந்து மக்களின் ஒரு பெருங்கூட்டம் அலை அலையாக மேலே எழுந்து வந்தது; மார்கரிட்டா நின்றிருந்த மேடையை அவர்கள் முற்றுகையிடுவது போல இருந்தது. வால்-கோட் (tailcoat) அணிந்த ஆண்களுக்கு இடையே நிர்வாணமான பெண் உடல்கள் மேலே எழுந்தன. மாநிறம், வெண்மை, காபி நிறம் மற்றும் கரிய நிறம் கொண்ட உடல்கள் மார்கரிட்டாவை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தன. சிவப்பு, கருப்பு, பழுப்பு மற்றும் பொன்னிறம் எனப் பல வண்ணங்களில் இருந்த தலைமுடிகளுக்கு இடையே, ஒளி வெள்ளத்தில் விலையுயர்ந்த கற்கள் மின்னின; அவை தீப்பொறிகளைச் சிதறடித்தன. ஆர்ப்பரித்து வந்த அந்த மனிதக் கூட்டத்தின் மீது யாரோ ஒளித்துளிகளைத் தெளித்தது போலிருந்தது; அவர்களின் சட்டைகளின் முன்புறத்தில் இருந்த வைரக் கற்கள் பிரகாசமாக மின்னின. ஒவ்வொரு நொடியும் தன் முழங்காலில் உதடுகள் உரசுவதை மார்கரிட்டா உணர்ந்தாள்; ஒவ்வொரு நொடியும் முத்தமிடப்படுவதற்காக அவள் கையை நீட்டினாள், அவளது முகம் வணக்கத்தின் அசைவற்ற முகமூடியாக இருந்தது.

"நான் மயங்கிவிட்டேன்," என்று கொரோவியேவ் ஒரே தொனியில் முணுமுணுத்தான். "நாங்கள் மயங்கிவிட்டோம்; ராணி மயங்கிவிட்டார்."

"ராணி மயங்கிவிட்டார்," என்று அவளுக்குப் பின்னாலிருந்து அசாசெல்லோ முணுமுணுத்தான்.

"நான் மயங்கிவிட்டேன்," என்று அந்தப் பூனை கத்தியது.

"அந்த மார்கிஸ்," கொரோவியேவ் முணுமுணுத்தான், "ஒரு வாரிசுரிமைக்காகத் தன் தந்தை, இரண்டு சகோதரர்கள், மற்றும் இரண்டு சகோதரிகளுக்கு விஷம் கொடுத்தாள்! ராணி மெய்மறந்துவிட்டாள்! மேடம் மின்கினா—ஆ, எவ்வளவு அருமை! ஆனாலும், கொஞ்சம் பதற்றமானவள். ஏன் அந்தப் பணிப்பெண்ணின் முகத்தைச் சுருட்டை இடுக்கியால் சுட வேண்டும்? இயல்பாகவே, அந்தச் சூழ்நிலையில், ஒருவர் குத்திக் கொல்லப்படுவார்! ராணி மெய்மறந்துவிட்டாள்! ராணி, ஒரு கணம் உங்கள் கவனத்தைத் திருப்புங்கள்: பேரரசர் ருடால்ஃப்—மந்திரவாதி மற்றும் ரசவாதி. இன்னொரு ரசவாதி—தூக்கிலிடப்பட்டான். ஆ, இதோ அவள்! ஆ, ஸ்ட்ராஸ்பர்க்கில் அவள் என்னவொரு அற்புதமான விபச்சார விடுதியை நடத்தினாள்! நாங்கள் மெய்மறந்துவிட்டோம்!" மாஸ்கோவைச் சேர்ந்த ஒரு தையல்காரி—அவளுடைய வற்றாத கற்பனைக்காக நாங்கள் அனைவரும் அவளை நேசிக்கிறோம்—ஒரு ஆடைத் தையல் கடையை நடத்தி வந்தாள், அவளுக்கு ஒரு நகைப்புக்குரிய வேடிக்கையான யோசனை தோன்றியது: அவள் சுவரில் இரண்டு வட்டத் துளைகளை இட்டார்...

"அந்தப் பெண்களுக்கு இது தெரியாதா?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்.

"அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது, ராணி," என்று கொரோவியேவ் பதிலளித்தான். எனக்கு இது மிகவும் வியப்பளிக்கிறது. அந்த இருபது வயது இளைஞன் சிறுவயதிலிருந்தே விசித்திரமான கற்பனைகளுக்கு ஆட்பட்டிருந்தான்—ஒரு கனவு காண்பவன் மற்றும் ஒரு விசித்திரமானவன். ஒரு பெண் அவன் மீது காதல் கொண்டாள், அவனோ சென்று அவளை ஒரு விபச்சார விடுதிக்கு விற்றான்.

கீழே ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு முடிவே தெரியவில்லை. அதன் ஊற்றான ஒரு பிரம்மாண்டமான அடுப்பு, அதற்குத் தொடர்ந்து நீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு மணி நேரம் கடந்தது, பிறகு இரண்டாவது மணி நேரம் தொடங்கியது. மார்கரிட்டா தன் சங்கிலி கனமாகியிருப்பதை கவனிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கையிலும் ஏதோ விசித்திரமாக நடந்துகொண்டிருந்தது; இப்போது, அதைத் தூக்குவதற்கு முன்பு அவள் முகம் சுளிக்க வேண்டியிருந்தது. கொரோவியேவின் சுவாரஸ்யமான அவதானிப்புகள் இனி அவளது கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. சாய்வான மங்கோலியக் கண்களும், வெள்ளையும் கருப்புமான முகங்களும் அவளுக்கு முக்கியமற்றவையாகத் தோன்றின; சில சமயங்களில் அவை ஒன்றோடொன்று கலந்து மங்கலாகத் தெரிந்தன; அதேவேளையில், ஏனோ தெரியவில்லை, அவற்றுக்கு இடைப்பட்ட காற்று மின்னவும் அலை அலையாக ஆடவும் தொடங்கியது. திடீரென ஒரு கூர்மையான, ஊசி குத்துவது போன்ற வலி மார்கரிட்டாவின் வலது கையைத் தாக்கியது; பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, அவள் தன் முழங்கையை அந்த மேடையின் மீது ஊன்றினாள். அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த நடன அறையிலிருந்து சிறகுகள் சுவர்களில் மோதுவது போன்ற ஒரு சலசலப்பு ஒலி கேட்டது; எண்ணற்ற விருந்தினர்கள் அங்கே நடனமாடிக்கொண்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த அற்புதமான மண்டபத்தின் பிரம்மாண்டமான பளிங்கு, மொசைக் மற்றும் படிகக் கற்களால் ஆன தரைகள்கூட ஏதோ ஒரு தாளகதியில் துடிப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. காயஸ் சீசர் காலிகுலாவோ அல்லது மெசலினாவோ மார்கரிட்டாவின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை; அரசர்கள், பிரபுக்கள், குதிரைப்படை வீரர்கள், தற்கொலை செய்துகொண்டவர்கள், விஷம் கொடுத்தவர்கள், தூக்கிலிடப்பட்டவர்கள், தரகர்கள், சிறைக்காவலர்கள், சூதாடிகள், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவர்கள், உளவாளிகள், துரோகிகள், பைத்தியக்காரர்கள், துப்பறிவாளர்கள் அல்லது ஒழுக்கங்கெட்டவர்கள் என யாரைக் கண்டாலும் அவளுக்குள் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை. அவர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் அவள் மனதில் குழப்பமாக ஒன்றோடொன்று கலந்தன; அவர்களின் முகங்கள் அனைத்தும் உருவமற்ற ஒரு பெரும் திரளாக மங்கின. ஆனால் ஒரே ஒரு முகம் மட்டும் அவள் நினைவில் ஆழமாகவும் வலியுடனும் பதிந்திருந்தது—நெருப்புப் பிழம்பு போன்ற தாடியால் சூழப்பட்ட அந்த முகம்: அதுதான் மாலியுட்டா ஸ்குராடோவின் முகம். மார்கரிட்டாவின் கால்கள் தளர்ந்து கொண்டிருந்தன; எந்த நேரத்திலும் அவள் கண்ணீர் விட்டு அழக்கூடும் என்ற அச்சம் அவளுக்குள் இருந்தது. அவளுக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது அவளது வலது முழங்கால் தான்; அது தொடர்ந்து முத்தமிடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. நடாஷா பலமுறை வந்து பஞ்சு மற்றும் நறுமணம் கமழும் ஏதோ ஒரு திரவத்தைக் கொண்டு அதைத் துடைத்திருந்த போதிலும், அந்த இடம் வீங்கி, தோல் நீல நிறமாக மாறியிருந்தது. மூன்றாவது மணிநேரம் முடிவடையும் தருவாயில், மார்கரிட்டா மிகுந்த நம்பிக்கையற்ற பார்வையுடன் கீழே நோக்கினாள்—அப்போது அவள் மகிழ்ச்சியில் திடுக்கிட்டாள்: விருந்தினர்களின் கூட்டம் குறைந்து கொண்டிருந்தது.

"இந்த நடன ஊர்வலத்தின் விதிகள் மாற்ற முடியாதவை, அரசியே," என்று கொரோவியேவ் மெல்லிய குரலில் கூறினான். "இப்போது அந்தக் கூட்டம் விலகத் தொடங்கியிருக்கிறது."

 ...உதவி; உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் ஒட்டுக் கேட்பதற்கும் உளவு பார்ப்பதற்குமான நோக்கத்துடனேயே என் வீட்டிற்கு நீங்களாகவே வந்து நுழைந்தீர்கள் என்ற உண்மையைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு...

இயற்கையிலேயே மிகவும் வெளிறிய நிறம் கொண்ட அபடோனாவை விடவும் அந்தப் பிரபுவின் முகம் வெளிறிப்போனது; அப்போது ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நிகழ்ந்தது. அபடோனா அந்தப் பிரபுவின் முன் தோன்றி, ஒரு கணம் தன் கண்ணாடியைக் கழற்றினான். அதே கணத்தில், அசாசெல்லோவின் கைகளில் ஏதோ ஒன்று மின்னியது; உள்ளங்கைகளைத் தட்டும் மெல்லிய ஓசை கேட்டது; அந்தப் பிரபு பின்னோக்கிச் சரிந்து விழுந்தார். அவரது மார்பிலிருந்து பீறிட்ட அடர் சிவப்பு நிற இரத்தம், அவர் அணிந்திருந்த கஞ்சி போடப்பட்ட சட்டையையும் மேலங்கியையும் நனைத்தது. பீறிட்ட இரத்த ஓட்டத்திற்கு அடியில் கோரோவியேவ் ஒரு கோப்பையைப் பிடித்து, நிரம்பிய அந்தக் கலனை வோலாண்டிடம் நீட்டினான். அதற்குள், அந்தப் பிரபுவின் உயிரற்ற உடல் தரையில் விழுந்திருந்தது. 

"உங்கள் ஆரோக்கியத்திற்காக நான் பருகுகிறேன், கனவான்களே," என்று வோலாண்ட் மெல்லிய குரலில் கூறினார்; அவர் அந்தக் கோப்பையை உயர்த்தித் தன் உதடுகளில் தொடுவித்தார். 

அப்போது ஒரு உருமாற்றம் நிகழ்ந்தது. ஒட்டுப்போடப்பட்ட சட்டையும் தேய்ந்துபோன காலணிகளும் மறைந்துபோயின. கருப்பு நிற மேலங்கி அணிந்து, இடுப்பில் எஃகு வாளுடன் வோலாண்ட் காட்சியளித்தார். அவர் விரைவாக மார்கரிட்டாவை அணுகி, அந்தக் கோப்பையை நீட்டி, அதிகாரத் தொனியில் கூறினார்:

"பருகு!"

மார்கரிட்டாவின் தலை சுழன்றது, அவர் தள்ளாடினார்; ஆனால் அந்தக் கோப்பை ஏற்கனவே அவர் உதடுகளைத் தொட்டிருந்தது. யாருடைய குரல்கள் என்று அறிய முடியாத குரல்கள் அவர் இரு காதுகளிலும் கிசுகிசுத்தன:

"அஞ்சாதே, அரசியே... அஞ்சாதே, அரசியே; அந்த இரத்தம் எப்போதோ மண்ணுக்குள் சென்றுவிட்டது. அது சிந்தப்பட்ட இடத்தில், இப்போது திராட்சைக் கொத்துகள் வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன." 

கண்களைத் திறக்காமலே மார்கரிட்டா ஒரு மிடறு பருகினார்; ஒரு இனிமையான உணர்வு அவர் நரம்புகளில் பாய்ந்தோடியது, காதுகளில் ஒரு ரீங்கார ஒலி கேட்டது. காது செவிடுபடும் அளவுக்குச் சேவல்கள் கூவுவதாகவும், எங்கோ ஒரு அணிவகுப்பு இசை ஒலிப்பதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. விருந்தினர்களின் கூட்டம் தங்கள் உருவத்தை இழக்கத் தொடங்கியது; வால்-கோட் (tailcoat) அணிந்த ஆண்களும் பெண்களும் தூசியாகச் சிதைந்து போயினர். மார்கரிட்டாவின் கண்முன்னே அந்த மண்டபம் முழுவதும் சிதைவுற்றது; ஒரு கல்லறையின் துர்நாற்றம் எங்கும் பரவியது. தூண்கள் உதிர்ந்து விழுந்தன, விளக்குகள் அணைந்தன, அனைத்தும் சுருங்கிப்போயின; நீரூற்றுகள், டுலிப் மலர்கள் மற்றும் கேமிலியா மலர்கள் அனைத்தும் மறைந்துபோயின. எஞ்சியிருந்தது அந்த எதார்த்தம் மட்டுமே—அதாவது, நகை வியாபாரியின் மனைவியின் எளிமையான வரவேற்பறை; அதன் சற்று திறந்திருந்த கதவு வழியாக ஒளிக்கீற்று ஒன்று வெளியே கசிந்து கொண்டிருந்தது. அந்தக் திறந்த கதவு வழியாகவே மார்கரிட்டா உள்ளே அடியெடுத்து வைத்தாள்.