எம்.ஏ. பல்ககோவ்
தி மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிட்டா (The Master and Margarita)
பகுதி I
...அப்படியானால், நீ யார்?
— நான் அந்த சக்தியின் ஒரு பகுதி;
அது என்றென்றும் தீமையை விரும்புகிறது,
ஆனால் என்றென்றும் நன்மையையே செய்கிறது.
கோதே. *ஃபாஸ்ட்* (Faust)
அத்தியாயம் 1. அந்நியர்களிடம் ஒருபோதும் பேசாதீர்கள்
வசந்த காலத்தின் ஒரு பிற்பகல் வேளையில், வழக்கத்திற்கு மாறான கடும் வெப்பத்துடன் கூடிய சூரிய அஸ்தமன நேரத்தில், மாஸ்கோவில் உள்ள 'பாட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பகுதிக்கு இருவர் வந்தனர். அவர்களில் முதலானவர்—வெளிர் சாம்பல் நிற கோடைக்கால உடை அணிந்திருந்தவர்—குட்டையான, பருமனான மற்றும் வழுக்கை தலையுடையவர்; அவர் தனது கண்ணியமான 'போர்க்-பை' (pork-pie) தொப்பியை கையில் வைத்திருந்தார், மேலும் நன்கு மழித்த அவரது முகத்தில் கருப்பு கொம்புச் சட்டமிட்ட மிகப் பெரிய கண்ணாடிகள் இருந்தன. இரண்டாவது நபர்—அகன்ற தோள்களும், செந்நிற முடியும், தலைமுடியின் ஒரு பகுதி மட்டும் முன்னால் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் தோற்றமும், தலையின் பின்புறம் சற்றே சாய்வாக வைக்கப்பட்ட கட்டம் போட்ட தொப்பியும் கொண்ட ஒரு இளைஞர்; அவர் கவ்பாய் பாணி சட்டை, சுருக்கங்கள் விழுந்த வெள்ளை நிற கால்சட்டை மற்றும் கருப்பு கேன்வாஸ் காலணிகளை அணிந்திருந்தார்.
முதலானவர் வேறு யாருமல்ல, மாஸ்கோவின் மிகப்பெரிய இலக்கிய அமைப்புகளில் ஒன்றான 'மாசோலிட்' (MASSOLIT) என்பதன் தலைவரும், ஒரு தடிமனான இலக்கிய இதழின் ஆசிரியருமான மிகைல் அலெக்ஸாண்ட்ரோவிச் பெர்லியோஸ் ஆவார்; அவருடன் வந்திருந்த அந்த இளைஞர் கவிஞர் இவான் நிகோலாயெவிச் போனிரேவ்—இவர் 'பெஸ்டோம்னி' (Bezdomny) என்ற புனைபெயரில் கவிதைகள் எழுதி வந்தார்.
இப்பதான் பசுமை பூக்கத் தொடங்கியிருந்த லைம் (linden) மரங்களின் நிழலை அடைந்ததும், அந்த எழுத்தாளர்கள் இருவரும் "பீர் மற்றும் குளிர்பானங்கள்" (Beer and Soft Drinks) என்ற பலகை தொங்கவிடப்பட்டிருந்த, பிரகாசமாக வர்ணம் பூசப்பட்ட ஒரு விற்பனைக் கடையை நோக்கி நேராகச் சென்றனர்.
ஆம், அந்த பயங்கரமான மே மாத மாலையின் முதல் விசித்திரமான விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். அங்கே ஒரு ஆள் கூட கண்ணில் படவில்லை—அந்த விற்பனைக் கடையின் அருகிலோ அல்லது 'மலாயா ப்ரோன்னாயா' (Malaya Bronnaya) தெருவுக்கு இணையாகச் செல்லும் அந்த முழு வீதியிலோ எவருமே இல்லை. மூச்சு விடுவதற்குக் கூட தெம்பு இல்லாத நிலை—மாஸ்கோவை வாட்டி வதைத்த சூரியன், 'கார்டன் ரிங்' (Garden Ring) பகுதிக்கு அப்பால் எங்கோ ஒரு வறண்ட மூடுபனியில் மறைந்து கொண்டிருந்த நேரம் அது—அப்போது அந்த லைம் மரங்களின் அருகே யாரும் வரவில்லை, பெஞ்சில் யாரும் அமரவில்லை; அந்த வீதியே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
"எனக்கு கொஞ்சம் 'நார்சான்' (Narzan) கொடுங்கள்," என்று பெர்லியோஸ் கேட்டார். "நார்சான் (Narzan) எதுவும் இல்லை," என்று அந்த விற்பனை நிலையத்திலிருந்த பெண்மணி, காரணமின்றிச் சற்றே எரிச்சலுற்ற குரலில் பதிலளித்தார்.
"பீர் இருக்கிறதா?" என்று பெஸ்டோம்னி (Bezdomny) கரகரப்பான குரலில் கேட்டார்.
"மாலை வரை பீர் வராது," என்று அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்.
"அப்படியானால் உங்களிடம் என்னதான் இருக்கிறது?" என்று பெர்லியோஸ் (Berlioz) கேட்டார்.
"ஆப்ரிகாட் சோடா இருக்கிறது—ஆனால் அது சூடாக இருக்கிறது," என்று அந்தப் பெண்மணி கூறினார்.
"சரி, அதையே கொடுங்கள், கொடுங்கள், கொடுங்கள்!.."
அந்த ஆப்ரிகாட் சோடாவிலிருந்து ஏராளமான மஞ்சள் நிற நுரை பொங்கி வந்தது; அதைச் சுற்றியிருந்த காற்று ஒரு சலூனின் (முடிதிருத்தும் நிலையத்தின்) வாசனையால் நிரம்பியது. அதைக் குடித்த உடனேயே அந்த எழுத்தாளர்களுக்கு விக்கல் எடுக்கத் தொடங்கியது; அவர்கள் அதற்கான பணத்தைச் செலுத்திவிட்டு, குளத்தை நோக்கியவாறும் பிரோன்னாயா (Bronnaya) தெருவுக்கு முதுகைக் காட்டியவாறும் அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தனர்.
அப்போது இரண்டாவது விசித்திரமான சம்பவம் ஒன்று நிகழ்ந்தது—அது பெர்லியோஸை மட்டுமே பாதித்தது. திடீரென்று அவருக்கு விக்கல் நின்றது; அவரது இதயம் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு எங்கோ கீழே விழுவது போல் உணர்ந்தார், பிறகு அது பழைய நிலைக்குத் திரும்பியது—ஆனால் இப்போது அதற்குள் ஒரு மழுங்கிய ஊசி குத்தியிருப்பது போன்ற உணர்வு இருந்தது. மேலும், பெர்லியோஸை ஒரு பயம் ஆட்கொண்டது—எந்தக் காரணமும் இல்லாத, ஆனால் மிகவும் தீவிரமான பயம் அது; அதனால் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமலே 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பகுதியிலிருந்து உடனடியாக ஓடிவிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவருக்கு ஏற்பட்டது. தன்னை எது பயமுறுத்தியது என்று புரிந்துகொள்ள முடியாமல் பெர்லியோஸ் பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். அவர் முகம் வெளிறிப்போனது; கைக்குட்டையால் நெற்றியைத் துடைத்துக்கொண்டே இப்படி நினைத்தார்: "எனக்கு என்ன ஆகிறது? இப்படி ஒருபோதும் நடந்ததில்லையே... என் இதயம் ஏதோ கோளாறு செய்கிறது... அளவுக்கு அதிகமாக வேலை செய்துவிட்டேன். எல்லாவற்றையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு கிஸ்லோவோட்ஸ்கிற்கு (Kislovodsk) கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது..."
அதே கணத்தில், அவருக்கு முன்னால் இருந்த புழுக்கமான காற்று அடர்த்தியானது; அந்தக் காற்றிலிருந்து மிகவும் விசித்திரமான தோற்றம் கொண்ட, ஒளி ஊடுருவக்கூடிய ஒரு உருவம் தோன்றியது. அவனது சிறிய தலையில் ஒரு ஜாக்கி (குதிரைப்பந்தய வீரர்) தொப்பி இருந்தது; அவன் குட்டையான, இறுக்கமான, கட்டம் போட்ட ஜாக்கெட் ஒன்றை அணிந்திருந்தான்—அதுவும் காற்றாலேயே செய்யப்பட்டது போலத் தோன்றியது. அந்த உருவம் நல்ல உயரத்துடன் இருந்தாலும் குறுகிய தோள்களையும் நம்பமுடியாத அளவுக்கு மெலிந்த உடலமைப்பையும் கொண்டிருந்தது; அதோடு—கவனிக்கவும்—அவனது முகத்தில் ஒரு கேலி செய்யும் பாவனை இருந்தது.
பெர்லியோஸின் வாழ்க்கை முறை அப்படிப்பட்டதாக இருந்ததால், இது போன்ற அசாதாரணமான நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ளும் பழக்கம் அவருக்கு இருக்கவில்லை. முகம் இன்னும் வெளிறிப்போக, கண்கள் விரிய அவன் திகைப்புடன் நினைத்தான்: "இது நடக்கவே முடியாது!.."
ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அது நடந்தது; அந்த உயரமான, ஊடுருவிப் பார்க்கக்கூடிய உருவம் தரையைத் தொடாமலே அவனுக்கு முன்னால் முன்னும் பின்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
பயம் பெர்லியோஸை முழுமையாக ஆட்கொண்டதால் அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். கண்களைத் திறந்தபோது, எல்லாம் முடிந்துவிட்டதைக் கண்டான்: அந்த மாயத்தோற்றம் மறைந்துவிட்டது, கட்டம் போட்ட ஆடையணிந்த உருவம் காணாமல் போய்விட்டது, மேலும் மழுங்கிய ஊசி ஒன்று அவன் இதயத்திலிருந்து வெளியேறியிருந்தது.
"சே, என்ன கொடுமை இது!" என்று அந்த ஆசிரியர் சத்தமிட்டார். "இவான், உனக்குத் தெரியுமா, எனக்கு இப்போதுதான் கிட்டத்தட்ட வெப்பத்தாக்கம் (heatstroke) ஏற்படும் நிலை வந்துவிட்டது! ஒருவித மாயத்தோற்றம் கூடத் தோன்றியது..."
அவன் புன்னகைக்க முயன்றான், ஆனால் அவன் கண்களில் கவலை நிழலாடியது, கைகளும் நடுங்கின.
இருப்பினும், மெல்ல மெல்ல அவன் அமைதியடைந்தான், தன் கைக்குட்டையால் விசிறிக்கொண்டான். பிறகு, "சரி, அப்படியானால்..." என்று சுறுசுறுப்பாகக் கூறிக்கொண்டு, ஆப்ரிகாட் சோடாவால் தடைபட்டிருந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்தான். பிற்காலத்தில் தெரியவந்தபடி, அந்த உரையாடல் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றியதாக இருந்தது. இதற்குக் காரணம், பத்திரிகையின் வரவிருக்கும் இதழ் ஒன்றிற்காக மதம் சார்ந்த நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான ஒரு நீண்ட கவிதையை எழுதுமாறு அந்த ஆசிரியர் கவிஞரிடம் பணித்திருந்தார். இவான் நிகோலாயெவிச் அந்தக் கவிதையை உண்மையில் இயற்றியிருந்தார்—அதுவும் மிகக் குறுகிய காலத்தில்—ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அது ஆசிரியருக்குச் சிறிதும் திருப்தி அளிக்கவில்லை. பெஸ்டோம்னி (Bezdomny) தனது கவிதையின் முக்கிய கதாபாத்திரமான இயேசுவை மிகவும் இருண்ட, எதிர்மறையான தன்மையுடன் சித்தரித்திருந்தான்; ஆயினும், ஆசிரியரின் கருத்துப்படி, அந்தப் படைப்பு முழுவதையும் மீண்டும் எழுத வேண்டியிருந்தது. எனவே, கவிஞரின் அடிப்படைத் தவறைச் சுட்டிக்காட்டும் நோக்கில், ஆசிரியர் இப்போது இயேசுவைப் பற்றி ஒருவித விரிவுரையை அவனுக்கு வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். இவான் நிகோலாயெவிச் எதில் சறுக்கினார் என்று சரியாகச் சொல்வது கடினம்—அவனது திறமையின் வீரியமான ஆற்றலா அல்லது அந்தப் பொருளைப் பற்றிய போதிய அறிவின்மையா?—எது எப்படியாயினும், அவன் சித்தரித்த இயேசு, ஒரு கவரும் தன்மையற்ற கதாபாத்திரமாக இருந்தபோதிலும், வியக்கத்தக்க வகையில் உயிரோட்டத்துடன் வெளிப்பட்டார். இருப்பினும், இயேசு நல்லவரா அல்லது கெட்டவரா என்பது போன்ற அவரது இயல்பைப் பற்றியது முக்கியமல்ல என்றும், மாறாக ஒரு உண்மையான நபராக இயேசு என்ற ஒருவரே ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்றும், அவரைப் பற்றிய கதைகள் அனைத்தும்... என்றும் அந்தப் கவிஞருக்கு நிரூபிக்க பெர்லியோஸ் விரும்பினார்.
...முற்றிலும் புனையப்பட்ட கதை, ஒரு சாதாரணமான கட்டுக்கதை.
அந்த ஆசிரியர் நல்ல வாசிப்புப் பழக்கம் கொண்டவர் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்; இயேசுவின் இருப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடவே செய்யாத பண்டைய வரலாற்றாசிரியர்களை—அலெக்ஸாந்திரியாவின் புகழ்பெற்ற ஃபிலோ (Philo) மற்றும் சிறந்த கல்விப்புலமை கொண்ட ஜோசபஸ் ஃப்ளாவியஸ் (Josephus Flavius) போன்றோரை—அவர் திறமையாக மேற்கோள் காட்டினார். மிகுந்த புலமையை வெளிப்படுத்திய மிகைல் அலெக்ஸாந்திரோவிச், கவிஞரிடம் பல விஷயங்களை விளக்கினார்; குறிப்பாக, டாசிட்டஸின் (Tacitus) புகழ்பெற்ற 'அன்னல்ஸ்' (Annals) நூலின் 15-வது புத்தகத்தில், 44-வது அத்தியாயத்தில் இடம்பெற்றுள்ள—இயேசுவின் மரணதண்டனையை விவரிக்கும்—பகுதி, பிற்காலத்தில் போலியாகச் சேர்க்கப்பட்ட ஒன்று என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
இந்தத் தகவல்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் புதியதாக இருந்ததால், கவிஞர் மிகைல் அலெக்ஸாந்திரோவிச்சை உன்னிப்பாகக் கவனித்தார்; தனது துடிப்பான பச்சை நிறக் கண்களை அவர் மீது நிலைநிறுத்தியபடி, அவ்வப்போது விக்கல் எடுத்தபோது மட்டும் இடைவெளி விட்டு, தான் குடித்த ஆப்ரிகாட் சோடாவைச் சபித்தவாறு முணுமுணுத்தார்.
"கிழக்கு நாடுகளில் எந்தவொரு மதத்திலும்—கன்னிப் பெண் ஒருவரால், அதுவும் கண்டிப்பாக ஒரு கன்னிப் பெண்ணாலேயே—ஒரு கடவுள் பிறக்காத நிலை இல்லை," என்று பெர்லியோஸ் கூறினார். "கிறிஸ்தவர்கள் புதிதாக எதையும் உருவாக்காமல், அதே முறையைப் பின்பற்றித் தங்கள் சொந்த இயேசுவை உருவாக்கிக்கொண்டனர்—அவர் உண்மையில் ஒருபோதும் வாழ்ந்ததே இல்லை." இதுதான் மிக முக்கியமாகக் குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம்...
பெர்லியோஸின் உயர்ந்த குரல் அந்த ஆள்நடமாட்டமற்ற பாதையில் எதிரொலித்தது. மிகைல் அலெக்ஸாந்திரோவிச், மிகுந்த கல்வி அறிவுள்ள ஒருவரால் மட்டுமே கழுத்து முறியும் ஆபத்தின்றி நுழையக்கூடிய அந்தச் சிக்கலான அறிவுசார் விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, கவிஞர் பல சுவாரஸ்யமான மற்றும் பயனுள்ள விவரங்களைக் கற்றுக்கொண்டார்: எகிப்திய கடவுளான ஒசைரிஸ் (Osiris)—அதாவது சொர்க்கம் மற்றும் பூமியின் மகனான அந்த நற்பண்பு மிக்க கடவுள்—பற்றியும்; ஃபீனீசியக் கடவுளான தம்மூஸ் (Tammuz) பற்றியும்; மார்டுக் (Marduk) பற்றியும்; ஏன், மெக்ஸிகோவின் ஆஸ்டெக் (Aztec) மக்களால் ஒரு காலத்தில் பெரிதும் வணங்கப்பட்ட, அதிகம் அறியப்படாத, அச்சமூட்டும் கடவுளான விட்ஸ்லிபுட்ஸ்லி (Vitzliputzli) பற்றியும் அவர் அறிந்துகொண்டார்.
ஆஸ்டெக் மக்கள் மாவில் விட்ஸ்லிபுட்ஸ்லியின் உருவத்தை எவ்வாறு வடிவமைத்தார்கள் என்பதை மிகைல் அலெக்ஸாந்திரோவிச் கவிஞரிடம் விவரித்துக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அந்தப் பாதையில் முதல் நபர் தோன்றினார்.
பிற்காலத்தில்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அப்போதே காலம் கடந்துவிட்ட நிலையில்—பல்வேறு அமைப்புகள் அந்த மனிதரைப் பற்றிய விவரங்களை அடங்கிய அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தன. அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது. முதல் அறிக்கை அந்த நபர் குட்டையானவர் என்றும், தங்கப் பற்கள் கொண்டவர் என்றும், வலது காலில் நொண்டியபடி நடந்தார் என்றும் கூறியது. இரண்டாவது அறிக்கை அவர் மிக உயரமானவர் என்றும், பிளாட்டினம் பற்கள் (கிரீடங்கள்) கொண்டவர் என்றும், இடது காலில் நொண்டியபடி நடந்தார் என்றும் தெரிவித்தது. மூன்றாவது அறிக்கை சுருக்கமாக, அந்த நபரிடம் குறிப்பிடத்தக்க தனித்துவமான அடையாளங்கள் எதுவும் இல்லை என்று கூறியது.
இந்த அறிக்கைகள் எதிலுமே எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
உண்மையில், அந்த நபர் எந்தக் காலிலும் நொண்டவில்லை; அவர் குட்டையானவரோ அல்லது மிக உயரமானவரோ அல்ல—சாதாரண உயரம்தான். பற்களைப் பொறுத்தவரை, அவருக்கு இடது பக்கத்தில் பிளாட்டினம் பற்களும் வலது பக்கத்தில் தங்கப் பற்களும் இருந்தன. அவர் விலையுயர்ந்த சாம்பல் நிற உடை (சூட்) மற்றும் அதற்குப் பொருத்தமான வெளிநாட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட காலணிகளை அணிந்திருந்தார். ஒரு காதின் மீது லேசாகச் சாய்ந்தவாறு சாம்பல் நிறத் தொப்பியை (பெரெட்) அணிந்திருந்த அவர், பூடில் (poodle) நாய் இனத்தின் தலை வடிவிலான கருப்பு கைப்பிடி கொண்ட கைத்தடி ஒன்றை அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டு வந்தார். அவர் நாற்பது வயதுக்குச் சற்று மேற்பட்டவராகத் தோன்றினார். அவரது வாய் சற்று கோணலாக இருந்தது. அவர் தாடி ஏதுமின்றி மழித்த முகத்துடனும் கருமையான முடியுடனும் இருந்தார். அவரது வலது கண் கருப்பாக இருந்தது, ஆனால் இடது கண்—ஏனோ தெரியவில்லை—பச்சை நிறத்தில் இருந்தது. அவரது புருவங்கள் கருப்பாக இருந்தன, ஆனால் ஒன்று மற்றொன்றை விட உயரமாக அமைந்திருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால்—அவர் ஒரு வெளிநாட்டவர்.
பத்திரிகை ஆசிரியரும் கவிஞரும் அமர்ந்திருந்த இருக்கையைக் கடந்து செல்லும்போது, அந்த வெளிநாட்டவர் அவர்களை ஒருமுறை பார்த்தார்; பிறகு நின்றவர், திடீரென அந்த இருவரிடமிருந்தும் ஓரிரு அடிகள் தொலைவில் இருந்த அடுத்த இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
"ஒரு ஜெர்மானியர்," என்று பெர்லியோஸ் நினைத்தார்.
"ஒரு ஆங்கிலேயர்," என்று பெஸ்டோம்னி நினைத்தார். "அதைப் பாருங்கள்—அந்தக் கையுறைகளை அணிந்திருந்தும் அவருக்குச் சூடு தெரியவில்லை போலிருக்கிறது."
குளத்தைச் சுற்றிலும் சதுர வடிவில் அமைந்திருந்த உயரமான கட்டிடங்களை அந்த வெளிநாட்டவர் உற்று நோக்கினார்; அவர் அந்த இடத்தைப் பார்ப்பது அதுவே முதல் முறை என்பதும், அது அவருக்குச் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றியது என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவர் மேல் தளங்களை உற்று நோக்கினார்; அங்குள்ள ஜன்னல் கண்ணாடிகள் சூரியனைப் பிரதிபலித்து மின்னின—அந்தச் சூரியன் மிகைல் அலெக்சாந்த்ரோவிச்சின் பார்வையிலிருந்து என்றென்றும் மறைந்து கொண்டிருந்தது. பின்னர் அவர் தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி, மாலை வேளைக்கு முந்தைய வெளிச்சத்தில் கண்ணாடிகள் மங்கத் தொடங்கியிருந்த இடத்தைப் பார்த்தார்; எதையோ நினைத்து ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான புன்னகையை உதிர்த்தார், கண்களைச் சுருக்கினார், கைத்தடியின் கைப்பிடியின் மீது கைகளை வைத்து, அந்தக் கைகளின் மீது தன் தாடையை ஊன்றிக்கொண்டார். "இவான்," என்று பெர்லியோஸ் கூறினார், "கடவுளின் மகனான இயேசுவின் பிறப்பை நீ மிகச் சிறப்பாகவும், அதே சமயம் நையாண்டித் தொனியிலும் சித்தரித்திருந்தாய். ஆனால், இதில் உள்ள முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், இயேசுவுக்கு முன்பே கடவுளின் மகன்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பலர் பிறந்திருந்தனர்—உதாரணமாக, ஃப்ரிஜியாவைச் சேர்ந்த ஆட்டிஸைச் (Attis) சொல்லலாம். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்களில் யாருமே உண்மையில் பிறக்கவில்லை, யாருமே வாழ்ந்ததில்லை—இயேசுவையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன். எனவே, அந்தப் பிறப்பையோ அல்லது ஞானிகளின் (Magi) வருகையையோ விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பிறப்பைச் சுற்றியுள்ள அபத்தமான வதந்திகளைத்தான் நீ விவரித்திருக்க வேண்டும்... இல்லையென்றால், நீ விவரிக்கும் விதத்தைப் பார்க்கும்போது, அவர் உண்மையில் பிறந்தவர் போலவே தோன்றுகிறது!.."
அப்போது, பெஸ்டோம்னி தன்னைத் துளைத்தெடுத்த விக்கல் தொல்லையை நிறுத்த மூச்சை அடக்கிப் பார்த்தான்; ஆனால், அது இன்னும் வலிமிகுந்ததாகவும் சத்தமாகவும் விக்கலைத் தூண்டியது. அதே கணத்தில், அந்த அந்நியர் திடீரென எழுந்து எழுத்தாளர்கள் இருந்த திசையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியதால், பெர்லியோஸ் தனது பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்.
அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்தனர்.
"தயவுசெய்து என்னை மன்னிக்கவும்," என்று அந்த மனிதர் அவர்களை நெருங்கியவாறே கூறினார்; அவர் அந்நிய உச்சரிப்புடன் பேசினாலும், வார்த்தைகளைச் சிதைக்காமல் தெளிவாகவே பேசினார். "நமக்கு இடையே அறிமுகம் ஏதுமில்லாத நிலையில் நான் இப்படித் துணிந்து குறுக்கிடுவதற்கு மன்னிக்க வேண்டும்—ஆனால், உங்கள் இருவருக்கும் இடையிலான அந்த அறிவார்ந்த உரையாடல் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்ததால்..."
அவர் கண்ணியத்துடன் தனது 'பெரெட்' (beret) தொப்பியை அகற்றினார்; இதனால் அந்த நண்பர்கள் இருவரும் எழுந்து நின்று பதிலுக்குத் தலைவணங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
"இல்லை, இவர் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரராகத்தான் இருக்க வேண்டும்..." என்று பெர்லியோஸ் நினைத்தார்.
"ஒரு போலந்துக்காரரா?.." என்று பெஸ்டோம்னி நினைத்தான்.
இங்கு ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்: அந்த அந்நியர் பேசிய முதல் வார்த்தைகளிலேயே கவிஞருக்கு அவர் மீது ஒருவித அருவருப்பான உணர்வே ஏற்பட்டது; ஆனால் பெர்லியோஸுக்கோ அவரைப் பிடித்திருந்தது—அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், முழுமையாக அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது... ...எனக்கு அது பிடித்திருந்தது, ஆனால்... அதை எப்படிச் சொல்வது... ஒருவேளை, அது என் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது என்று சொல்லலாம்.
"நான் இங்கே அமரலாமா?" என்று அந்த அந்நியர் பணிவாகக் கேட்டார்; அந்த நண்பர்கள் இருவரும் இயல்பாகவே அவருக்கு இடம் கொடுத்தனர். அவர் லாவகமாக அவர்களுக்கு நடுவே அமர்ந்து, உடனடியாக உரையாடலில் இணைந்துகொண்டார்.
"நான் சரியாகக் கேட்டிருந்தால், இயேசு என்றொருவரே இருந்ததில்லை என்றுதானே நீங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?" என்று கேட்டவாறே, அந்த அந்நியர் தனது இடது பச்சை நிறக் கண்ணை பெர்லியோஸ் பக்கம் திருப்பினார்.
"ஆம், நீங்கள் சரியாகத்தான் கேட்டீர்கள்," என்று பெர்லியோஸ் கண்ணியத்துடன் பதிலளித்தார். "நான் அதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்."
"ஓ, எவ்வளவு சுவாரஸ்யமானது!" என்று அந்த அந்நியர் வியப்புடன் கூறினார்.
"இவனுக்கு என்னதான் வேண்டும்?" என்று பெஸ்டோம்னி நெற்றியைச் சுளித்தபடி நினைத்தான்.
"உங்கள் நண்பரின் கருத்தை நீங்களும் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா?" என்று கேட்டவாறே, அந்த அந்நியர் தனது வலது பக்கம் பெஸ்டோம்னியை நோக்கினார்.
"நூறு சதவீதம்!" என்று அவன் உறுதிபடக் கூறினான்; அலங்காரமான மற்றும் உருவகங்கள் நிறைந்த மொழியைப் பயன்படுத்துவதில் அவனுக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது.
"அற்புதம்!" என்று அந்த அழைப்பின்றியே உரையாடலில் இணைந்தவர் வியப்புடன் கூறினார். பிறகு, ஏதோ காரணத்திற்காகச் சுற்றிலும் திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தவாறு, தனது கனத்த குரலைக் குறைத்துக்கொண்டு அவர் சொன்னார்: "என் குறுக்கீட்டை மன்னிக்கவும், ஆனால் மற்ற விஷயங்களோடு சேர்த்து, நீங்கள் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்கள் என்றும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன்?" அவர் போலியான அதிர்ச்சியுடன் கண்களை விரித்துக்கொண்டு மேலும் கூறினார்: "நான் சத்தியமாக இதை வேறு யாரிடமும் சொல்லமாட்டேன்."
"ஆம், நாங்கள் கடவுளை நம்புவதில்லை," என்று பெர்லியோஸ் பதிலளித்தார்; அந்த அந்நியரின் போலியான அதிர்ச்சியைப் பார்த்து அவர் லேசாகப் புன்னகைத்தார். "ஆனால் அதைப் பற்றித் தாராளமாகப் பேசலாம்."
அந்த அந்நியர் பெஞ்சில் பின்னால் சாய்ந்து அமர்ந்து, ஆர்வ மிகுதியால் குரலில் ஒருவித கீச்சொலியுடன் கேட்டார்:
"நீங்கள் நாத்திகர்களா?!" "ஆம், நாங்கள் நாத்திகர்கள்," என்று பெர்லியோஸ் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்; அதே சமயம் பெஸ்டோம்னி எரிச்சலுடன், "என்ன ஒரு தொல்லை பிடித்த அந்நியன் இவன்!" என்று நினைத்தான்.
"ஓ, எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம்!" என்று அந்த விசித்திரமான அந்நியர் கூறினார்; அவர் தனது தலையைத் திருப்பி முதலில் ஒரு எழுத்தாளரையும், பிறகு மற்றவரையும் பார்த்தார்.
"எங்கள் நாட்டில் நாத்திகம் யாரையும் ஆச்சரியப்படுத்துவதில்லை," என்று பெர்லியோஸ் ராஜதந்திரப் பண்புடன் கூறினார்; "எங்கள் மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையானோர், கடவுளைப் பற்றிய கட்டுக்கதைகளை நம்புவதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே உணர்வுபூர்வமாகக் கைவிட்டுவிட்டனர்." இதைக் கேட்டதும் அந்த அந்நியர் எதிர்பாராத விதமாகச் செயல்பட்டார்: அவர் எழுந்து நின்று, திகைத்துப்போயிருந்த அந்த ஆசிரியரின் கையைக்குலுக்கி, இவ்வாறு கூறினார்:
"என் மனதின் ஆழத்திலிருந்து உங்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்க என்னை அனுமதியுங்கள்!"
"எதற்காக அவருக்கு நன்றி சொல்கிறீர்கள்?" என்று பெஸ்டோம்னி கண்களைச் சிமிட்டியபடி கேட்டான்.
"மிக முக்கியமான ஒரு தகவலுக்காகத்தான்—ஒரு பயணியாக எனக்கு அது மிகுந்த ஆர்வமூட்டும் விஷயமாக இருக்கிறது," என்று அந்த விசித்திரமான அந்நியர் அர்த்தமுள்ள வகையில் ஒரு விரலை உயர்த்திக்காட்டியபடி விளக்கினார்.
அந்த முக்கியமான தகவல் அந்தப் பயணியின் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஒவ்வொரு ஜன்னலிலும் ஒரு நாத்திகர் தென்பட்டுவிடுவாரோ என்று அஞ்சுவது போல, அவர் சுற்றியிருந்த கட்டிடங்களை ஒருவித பதற்றத்துடன் உற்றுநோக்கினார்.
"இல்லை, அவர் ஆங்கிலேயர் அல்ல..." என்று பெர்லியோஸ் நினைத்தார்; அதே சமயம் பெஸ்டோம்னி, "அவர் இவ்வளவு நன்றாக ரஷ்ய மொழி பேச எங்கே கற்றுக்கொண்டார்? அதுதான் சுவாரஸ்யமான விஷயம்!" என்று யோசித்துக்கொண்டே மீண்டும் நெற்றியைச் சுளித்தான்.
"ஆனால் நான் ஒன்று கேட்கலாமா?" என்று அந்த அந்நிய விருந்தினர் ஒரு கணம் பதற்றத்துடன் யோசித்த பிறகு கேட்டார், "கடவுள் இருப்பதற்கான ஆதாரங்களைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்? எல்லோருக்கும் தெரிந்தபடி, அவை மொத்தம் ஐந்து உள்ளனவே."
"ஐயோ!" என்று பெர்லியோஸ் வருத்தத்துடன் பதிலளித்தார். "அந்த ஆதாரங்களில் ஒன்று கூட எந்த மதிப்பும் கொண்டதல்ல; மனிதகுலம் அவற்றை எப்போதோ பழைய ஆவணக் காப்பகங்களுக்கு அனுப்பிவிட்டது." "எப்படியாயினும், பகுத்தறிவு உலகில் கடவுள் இருப்பதற்கான எந்த ஆதாரமும் இருக்க முடியாது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்."
"அற்புதம்!" என்று அந்த அந்நியர் கூச்சலிட்டார். "அற்புதம்! இதே விஷயத்தில் அந்த அமைதியற்ற முதியவர் இம்மானுவேல் கொண்டிருந்த சிந்தனையைத்தான் நீங்களும் மிகச்சரியாக எதிரொலித்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால்: அவர் அந்த ஐந்து ஆதாரங்களையும் முழுமையாகத் தகர்த்தெறிந்தார்; பிறகு, தன்னைத்தானே கேலி செய்வது போல, தனக்கே உரிய ஆறாவது ஆதாரத்தை உருவாக்கினார்!"
"காண்ட்டின் அந்த ஆதாரமும்," என்று படித்த அந்த ஆசிரியர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் மறுமொழி கூறினார், "அதே அளவு நம்பகத்தன்மையற்றதுதான். இந்த விஷயத்தில் காண்ட்டின் வாதங்கள் அடிமைகளை மட்டுமே திருப்திப்படுத்த முடியும் என்று ஷில்லர் கூறியதில் நியாயம் இருந்தது; அதே சமயம் ஸ்ட்ராஸ் அந்த ஆதாரத்தைப் பார்த்து வெறும் சிரிப்பைத்தான் உதிர்த்தார்."
பெர்லியோஸ் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே தனக்குள்ளே இப்படி நினைத்துக்கொண்டார்: "ஆனால் உண்மையில் அவர் யார்? மேலும் அவர் ஏன் இவ்வளவு நன்றாக ரஷ்ய மொழி பேசுகிறார்?"
"அப்படிப்பட்ட ஆதாரங்களை முன்வைத்ததற்காக, அந்த காண்ட் ஆளைப் பிடித்து மூன்று வருடங்களுக்கு சோலோவ்கிக்கு (Solovki) நாடு கடத்தியிருக்க வேண்டும்!" இவான் நிகோலாயெவிச் எதிர்பாராத விதமாக அதைச் சட்டென்று சொல்லிவிட்டான்.
"இவான்!" என்று பெர்லியோஸ் சங்கடத்துடன் கிசுகிசுத்தான்.
ஆனால் கான்ட்டை சோலோவ்கிக்கு (Solovki) அனுப்ப வேண்டும் என்ற யோசனை அந்த வெளிநாட்டவரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கவில்லை; மாறாக, அது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.
"சரியாகச் சொன்னீர்கள், மிகச் சரியாக!" என்று அவர் கத்தினார்; பெர்லியோஸை நோக்கியிருந்த அவரது இடது பச்சை நிறக் கண் மின்னியது. "அவருக்கு அதுதான் மிகச் சரியான இடம்! அப்போதே காலை உணவின்போது நான் அவரிடம் அதைத்தான் சொன்னேன்: 'பேராசிரியரே, நீங்கள் என்னதான் சொன்னாலும் சரி, நீங்கள் முன்வைத்திருக்கும் கருத்து மிகவும் குழப்பமானதாக இருக்கிறது! அது புத்திசாலித்தனமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மர்மமானது. மக்கள் உங்களை கேலி செய்யப்போகிறார்கள்.'"
பெர்லியோஸின் கண்கள் விரிந்தன. "காலை உணவின்போது... கான்ட்டிடமா?... இவர் என்ன உளறுகிறார்?" என்று அவன் வியந்தான். ஆனால், பெர்லியோஸின் திகைப்பைக் கண்டு சற்றும் தயங்காத அந்த வெளிநாட்டவர் கவிஞரை நோக்கித் திரும்பினார்: "அவரை சோலோவ்கிக்கு அனுப்புவது சாத்தியமற்றது; அதற்குக் காரணம் மிக எளிமையானது—சோலோவ்கியை விடவும் வெகு தொலைவில் உள்ள இடங்களில் அவர் ஏற்கனவே ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக வசித்து வருகிறார். அங்கிருந்து அவரை மீண்டும் கொண்டுவருவது என்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற காரியம், இதை நான் உறுதியாகச் சொல்வேன்!"
"வருத்தத்திற்குரிய விஷயம்!" என்று சண்டையிடும் குணம் கொண்ட அந்தக் கவிஞர் கூறினார்.
"நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்!" என்று அந்த அந்நியர் உறுதிப்படுத்தினார்; அவரது கண் மின்னியது, அவர் தொடர்ந்து பேசினார்:
"ஆனால் என்னை உறுத்தும் கேள்வி இதுதான்: கடவுள் என்று ஒருவர் இல்லையென்றால்—மனித வாழ்க்கையையும் பூமியில் உள்ள விஷயங்களின் பொதுவான ஒழுங்கமைப்பையும் நிர்வகிப்பது யார்?"
"மனிதனே அதை நிர்வகிக்கிறான்," என்று பெஸ்டோம்னி (Bezdomny) அந்தக் கேள்விக்கு—அது முழுமையாகத் தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும்—கோபத்துடன் அவசரமாகப் பதிலளித்தான்.
"என்னை மன்னிக்கவும்," என்று அந்த அந்நியர் மென்மையாகப் பதிலளித்தார், "ஆனால் காரியங்களை நிர்வகிக்க வேண்டுமானால், ஒருவருக்கு நியாயமான கால அளவுக்கான ஒரு துல்லியமான திட்டம் தேவைப்படுகிறது. நான் உங்களிடம் ஒன்று கேட்கட்டுமா: ஒரு மனிதன் எதையாவது எப்படி நிர்வகிக்க முடியும்? அவனால் மிகக் குறுகிய காலத்திற்கு—சொல்லப்போனால், ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு—கூட ஒரு திட்டத்தை வகுக்க முடியாத நிலையில், அவனது சொந்த 'நாளை' பற்றி கூட உறுதியாகச் சொல்ல முடியாதபோது? சொல்லப்போனால்,"—இங்கே அந்த அந்நியர் பெர்லியோஸை நோக்கினார்—"உதாரணமாக, நீங்கள் நிர்வாகப் பணிகளைத் தொடங்குகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—மற்றவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் கட்டளைகளை இடுகிறீர்கள், காரியங்களைச் செவ்வனே முன்னெடுத்துச் செல்கிறீர்கள்—அப்போது திடீரென்று உங்களுக்கு... *அஹெம்*... *அஹெம்*... நுரையீரல் சார்கோமா (ஒரு வகை புற்றுநோய்) வருகிறது..."
—இங்கே அந்த அந்நியர் இனிமையாகப் புன்னகைத்தார்; அந்த நுரையீரல் சார்கோமா பற்றிய சிந்தனையே அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவது போல் இருந்தது—"ஆம், சார்கோமா,"—அவர் அந்த அழுத்தமான சொல்லை மீண்டும் கூறினார், ஒரு பூனையைப் போல கண்களைச் சுருக்கியபடி—"அவ்வளவுதான், உங்கள் நிர்வாகம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது! உங்கள் சொந்த விதியைத் தவிர வேறு யாருடைய விதியும் உங்களுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றாது. உங்களுக்கு நெருக்கமானவர்கள் உங்களிடம் பொய் சொல்லத் தொடங்குவார்கள்; ஏதோ சரியில்லை என்பதை உணர்ந்து, நீங்கள் படித்த மருத்துவர்களிடமும், பின்னர் போலி மருத்துவர்களிடமும், சில சமயங்களில் ஜோதிடர்களிடமும் கூட ஓடுவீர்கள். அந்த மூன்று தரப்பினரும்—முதல், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வகையினர்—முற்றிலும் பயனற்றவர்கள் என்பதை நீங்களே உணர்வீர்கள். எல்லாம் ஒரு துயரமான முடிவில் முடிகிறது: தான் எதையோ நிர்வகிப்பதாக நினைத்த மனிதன், திடீரென்று ஒரு மரப்பெட்டியில் அசைவற்றுப் படுத்திருப்பதைக் காண்கிறான்; அங்கே படுத்திருப்பவரால் இனி எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை உணரும் அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்கள், அவனை ஒரு உலையில் போட்டு எரிக்கிறார்கள்." சில சமயங்களில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருக்கும்: ஒரு மனிதன் கிஸ்லோவோட்ஸ்கிற்குப் பயணம் செய்யத் தயாராகிறான்—அந்த அந்நியர் பெர்லியோஸைப் பார்த்து கண்களைச் சுருக்கினார்—அது ஒரு சாதாரண விஷயமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவனால் அதைக்கூடச் செய்ய முடிவதில்லை; ஏனென்றால், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவன் திடீரென்று வழுக்கி விழுந்து ஒரு டிராம் வண்டிக்கு அடியில் சிக்கிக்கொள்கிறான்! அவன் தன் சொந்த விதியைத் தானே நிர்வகித்தான் என்று நீங்கள் சொல்வீர்களா? மாறாக, வேறு யாரோ ஒருவர்தான் அவனது விதியை நிர்வகித்தார்கள் என்று நினைப்பதுதானே சரியாக இருக்கும்? — என்று கூறிவிட்டு அந்த அந்நியர் ஒரு விசித்திரமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார். சார்கோமா (sarcoma) புற்றுநோய் மற்றும் டிராம் வண்டி விபத்து குறித்த அந்த விரும்பத்தகாத கதையை பெர்லியோஸ் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டார்; அப்போது அவரைத் தொந்தரவு செய்யும் எண்ணங்கள் தோன்றத் தொடங்கின. "அவர் வெளிநாட்டவர் இல்லை! அவர் வெளிநாட்டவர் இல்லை!" என்று அவர் நினைத்தார். "அவர் மிகவும் விசித்திரமான ஒரு நபர்... ஆனால் இருங்கள், அவர் யார்?"
— உங்களுக்குப் புகைபிடிக்க விருப்பமா? — என்று அந்த அந்நியர் திடீரென்று பெஸ்டோம்னியிடம் கேட்டார். — எந்த வகையை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்?
— அப்படியானால் உங்களிடம் பல வகைகள் உள்ளனவா? — சிகரெட் தீர்ந்துபோயிருந்ததால் கவலையுடன் கேட்டார் அந்தப் கவிஞர்.
— நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்கள்? — என்று அந்த அந்நியர் மீண்டும் கேட்டார்.
— சரி, 'நாஷா மார்க்கா' (Nasha Marka) போதும், — என்று எரிச்சலுடன் பதிலளித்தார் பெஸ்டோம்னி.
அந்த அந்நியர் உடனடியாகத் தன் பையிலிருந்து ஒரு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்து பெஸ்டோம்னிக்கு நீட்டினார்:
— 'நாஷா மார்க்கா'.
அந்தப் பெட்டியில் உண்மையில் 'நாஷா மார்க்கா' சிகரெட்டுகள் இருந்தன என்பதை விட, அந்தப் பெட்டியின் தோற்றமே அந்த ஆசிரியர் மற்றும் கவிஞர் இருவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அது மிகப் பெரியதாகவும், தூய தங்கத்தாலும் செய்யப்பட்டிருந்தது; அதைத் திறந்தபோது, அதன் மூடியில் இருந்த வைரத்தாலான முக்கோணம் நீல மற்றும் வெள்ளை நிற ஒளியுடன் ஜொலித்தது.
இந்தச் சமயத்தில், அந்த இரு எழுத்தாளர்களின் மனதிலும் வெவ்வேறு எண்ணங்கள் ஓடின. பெர்லியோஸ், "இல்லை, அவர் ஒரு வெளிநாட்டவர் தான்!" என்று நினைத்தார்; அதே சமயம் பெஸ்டோம்னி, "அடேயப்பா! என்ன ஆச்சரியம் இது?" என்று நினைத்தார். கவிஞரும் சிகரெட் பெட்டி வைத்திருந்தவரும் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தனர்; ஆனால் புகைபிடிக்காத பெர்லியோஸ் அதை மறுத்துவிட்டார்.
"நான் அவரிடம் இப்படித்தான் பதிலளிக்க வேண்டும்," என்று பெர்லியோஸ் தீர்மானித்தார். "ஆம், மனிதன் மரணிக்கக்கூடியவன்; அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்..."
இருப்பினும், அவர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்வதற்கு முன்பே, அந்த அந்நியர் பேசத் தொடங்கினார்:
"ஆம், மனிதன் மரணிக்கக்கூடியவன் தான், ஆனால் அது பாதிப் பிரச்சனைதான். உண்மையான சிக்கல் என்னவென்றால், அவன் சில சமயங்களில் *திடீரென்று* மரணிக்கிறான்—அதுதான் முக்கிய விஷயம்! மேலும், இன்று மாலை தான் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பது பற்றிய எந்தத் தெளிவும் அவனுக்கு இருப்பதில்லை." "சொல்வதற்கு இது ஒரு விசித்திரமான வழி..." என்று நினைத்த பெர்லியோஸ், அதற்குப் பதிலளித்தார்:
"சரி, அது மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சு. இன்று மாலை நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பது எனக்கு ஏறக்குறையத் துல்லியமாகத் தெரியும். நிச்சயமாக, ப்ரோன்னாயா தெருவில் என் தலையில் ஒரு செங்கல் விழுந்தால்..."
"ஒரு செங்கல்," என்று அந்த அந்நியர் அழுத்தமான குரலில் இடைமறித்தார், "சும்மா திடீரென்று யாருடைய தலையிலும் விழுந்துவிடாது. உங்களைப் பொறுத்தவரை, அது எந்தவித ஆபத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன். நீங்கள் வேறு விதமான மரணத்தைத்தான் அடைவீர்கள்."
"ஒருவேளை அது என்ன மரணம் என்று உங்களுக்குத் துல்லியமாகத் தெரியுமா?" என்று பெர்லியோஸ் இயல்பான கிண்டலுடன் கேட்டார்; அந்த விசித்திரமான உரையாடலில் அவர் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார். "அதை என்னிடம் சொல்வீர்களா?"
"மகிழ்ச்சியுடன்," என்று அந்த அந்நியர் பதிலளித்தார். ஒருவருக்குச் சட்டை தைக்க அளவெடுப்பதைப் போல அவர் பெர்லியோஸை உற்று நோக்கினார்; பற்களுக்கு இடையே ஏதோ முணுமுணுத்தார்—"ஒன்று, இரண்டு... இரண்டாவது வீட்டில் புதன் கிரகம்... சந்திரன் நகர்ந்துவிட்டது... ஆறு—துரதிர்ஷ்டம்... மாலை—ஏழு..."—பிறகு சத்தமாகவும் உற்சாகமாகவும் அறிவித்தார்: "உங்கள் தலை துண்டிக்கப்படும்!" அந்தத் துணிச்சலான அந்நியரை 'ஹோம்லெஸ்' (Homeless) கோபத்துடனும் வன்மத்துடனும் முறைத்துப் பார்த்தார்; அதே சமயம் பெர்லியோஸ் ஒரு விகாரமான புன்னகையுடன் கேட்டார்:
"யார் அதைச் செய்வது? எதிரிகளா? வெளிநாட்டுத் தலையீட்டாளர்களா?"
"இல்லை," என்று அந்த அந்நியர் பதிலளித்தார், "ஒரு ரஷ்யப் பெண்மணி, ஒரு 'கொம்சோமோல்' (Komsomol) உறுப்பினர்."
"ம்ம்..." என்று பெர்லியோஸ் முணுமுணுத்தார்; அந்த அந்நியரின் கிண்டல் அவருக்கு எரிச்சலூட்டியது. "சரி, என்னை மன்னிக்கவும், அது நடப்பதற்குச் சாத்தியமே இல்லை."
"நீங்களும் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்," என்று அந்த வெளிநாட்டவர் பதிலளித்தார், "ஆனால் அதுதான் உண்மை. ஆம், இன்று மாலை நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்று நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—அது ரகசியம் இல்லையென்றால்?"
"அது ரகசியம் ஒன்றும் இல்லை. நான் இப்போது சடோவாயாவில் உள்ள என் வீட்டிற்குச் செல்கிறேன்; பிறகு, இன்று இரவு பத்து மணிக்கு 'மாசோலிட்' (MASSOLIT) அமைப்பில் ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது, அதற்கு நான் தலைமை தாங்கவிருக்கிறேன்."
"இல்லை, அது...""அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது," என்று அந்த அந்நியர் உறுதியாக மறுத்தார்.
"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"
"ஏனென்றால்," என்று அந்த அந்நியர் பதிலளித்தார்; மாலை நேரக் குளிர்ச்சியை உணர்ந்தபடி கருப்புப் பறவைகள் அமைதியாக வானில் வளைந்து பறந்து கொண்டிருந்த அந்தத் திசையை அவர் கண்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தார்—"அனுஷ்கா ஏற்கனவே சூரியகாந்தி எண்ணெயை வாங்கிவிட்டாள்; வாங்கியது மட்டுமல்லாமல், அதைச் சிந்தியும் விட்டாள். அதனால் அந்தச் சந்திப்பு நடக்காது."
இதைக் கேட்டதும், இயல்பாகவே அந்த லிண்டன் மரங்களின் அடியில் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது.
"என்னை மன்னிக்கவும்," என்று பெர்லியோஸ் சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு கூறினார்; அபத்தமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த அந்நியரை அவர் உற்று நோக்கினார். "ஆனால் இதற்கும் சூரியகாந்தி எண்ணெய்க்கும் என்ன சம்பந்தம்... அதுவும் அந்த அனுஷ்கா யார்?"
"இதற்கும் சூரியகாந்தி எண்ணெய்க்கும் என்ன சம்பந்தம் தெரியுமா?" என்று பெஸ்டோம்னி திடீரென்று குறுக்கிட்டுப் பேசினார்—அழைக்கப்படாமல் வந்த அந்தத் துணையுடன் மோதலில் ஈடுபட அவர் முடிவு செய்திருந்தார் போலும்—"குடிமகனே, நீங்கள் எப்போதாவது மனநல மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருக்கிறீர்களா?"
"இவான்!.." என்று மிகைல் அலெக்சாண்ட்ரோவிச் மெல்லிய குரலில் வியப்புடன் கூறினார்.
ஆனால் அந்த அந்நியர் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை; மாறாக, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார்.
"சென்றிருக்கிறேன், சென்றிருக்கிறேன்—அதுவும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறையே!" என்று அவர் கூவினார்; சிரித்தபடியே, உணர்ச்சியற்ற தன் கண்களை அந்தப் கவிஞரின் மீது நிலைநிறுத்தியிருந்தார். "நான் செல்லாத இடங்களே இல்லை என்று சொல்லலாம்! ஆனால் ஒரு வருத்தம் என்னவென்றால், 'ஸ்கிசோஃப்ரினியா' (மனச்சிதைவு நோய்) என்றால் என்னவென்று அந்தப் பேராசிரியரிடம் கேட்க எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், இவான் நிகோலாயெவிச், அதை நீங்கள் அவரிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும்!"
"என் பெயர் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"அன்பிற்குரிய இவான் நிகோலாயெவிச், உங்களை யாருக்குத்தான் தெரியாது?" என்று கூறியபடியே, அந்த அந்நியர் தனது பையிலிருந்து முந்தைய நாள் வெளியான *லிட்டரேச்சர்னயா கசெட்டா* (Literaturnaya Gazeta) இதழை வெளியே எடுத்தார். அதன் முதல் பக்கத்தில் இவான் நிகோலாயெவிச்சின் புகைப்படமும், அதற்குக் கீழே அவரது கவிதைகளும் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. ஆனால், நேற்றுவரை அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்த அந்தப் புகழும் பிரபலமும், இம்முறை அவருக்கு எந்த மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கவில்லை.
"மன்னிக்கவும்," என்று அவர் முகத்தில் சற்றே அதிருப்தி நிழலாடக் கூறினார், "நீங்கள் ஒரு நிமிடம் காத்திருக்க முடியுமா? என் சக ஊழியரிடம் நான் சற்று பேச வேண்டும்."
"ஓ, தாராளமாக!" என்று அந்த அந்நியர் உற்சாகமாகக் கூறினார். "இந்த லிண்டன் மரங்களின் அடியில் இருப்பது மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது; எனக்கு எந்த அவசரமும் இல்லை." "இதைக் கேள் மிஷா," என்று கவிஞர் பெர்லியோஸை ஒருபுறம் இழுத்துக்கொண்டு கிசுகிசுத்தார், "அவர் ஒரு வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணி அல்ல—அவர் ஒரு உளவாளி. ரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேறி இங்கு வந்திருப்பவர். அவரிடம் அடையாள ஆவணங்களைக் காட்டுமாறு கேள், இல்லையென்றால் அவர் நழுவிச் சென்றுவிடுவார்..."
"அப்படி நினைக்கிறாயா?" என்று பெர்லியோஸ் பதற்றத்துடன் கிசுகிசுத்தார், ஆனால் மனதிற்குள், *அவர் சொல்வது சரிதான்!* என்று நினைத்துக்கொண்டார்.
"என் வார்த்தையை நம்பு," என்று கவிஞர் அவர் காதில் ரகசியக் குரலில் கூறினார். "நம்மிடமிருந்து தகவல்களைப் பெறுவதற்காகவே அவர் முட்டாள் போல நடிக்கிறார். அவர் பேசும் ரஷ்ய மொழியைக் கவனி..." (அந்த அந்நியர் ஓடிவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய கவிஞர் அவ்வப்போது பக்கவாட்டில் பார்த்துக்கொண்டார்.) "வா, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துவோம், இல்லையென்றால் அவர் தப்பித்துவிடுவார்..."
சொல்லிக்கொண்டே கவிஞர் பெர்லியோஸின் கையைப் பிடித்து இருக்கையை நோக்கி இழுத்தார்.
அந்த அந்நியர் அமர்ந்திருக்கவில்லை; இருக்கைக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர் கையில் அடர் சாம்பல் நிற அட்டை போட்ட ஒரு சிறிய புத்தகம், உயர்தரத் தாளில் ஆன தடிமனான உறையொன்று மற்றும் ஒரு அறிமுக அட்டை (calling card) ஆகியவை இருந்தன.
"நமது விவாதத்தின் பரபரப்பில் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள மறந்ததற்கு மன்னிக்கவும். இதோ என் அறிமுக அட்டை, கடவுச்சீட்டு மற்றும் ஆலோசனைக்காக மாஸ்கோ வருமாறு எனக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பு," என்று அந்த அந்நியர் தீவிரமான குரலில், இரு எழுத்தாளர்களையும் கூர்ந்து கவனித்தபடி கூறினார்.
அவர்கள் சங்கடமடைந்தனர். "சே, அவர் எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட்டார்," என்று நினைத்த பெர்லியோஸ், ஆவணங்களைக் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்த்தும் வகையில் கண்ணியமான சைகை செய்தார். அந்த வெளிநாட்டவர் அவற்றை ஆசிரியரிடம் நீட்டியபோது, கவிஞர் அந்த அட்டையில் லத்தீன் எழுத்துக்களில் அச்சிடப்பட்டிருந்த "பேராசிரியர்" (Professor) என்ற வார்த்தையையும், குடும்பப் பெயரின் முதல் எழுத்தாக இருந்த இரட்டை "W" (double W)-வையும் கவனித்தார்.
இதற்கிடையில், ஆசிரியர் சற்று கூச்சத்துடன் "மகிழ்ச்சி" என்று முணுமுணுத்தார்; அந்த வெளிநாட்டவர் ஆவணங்களை மீண்டும் தன் பையில் வைத்துக்கொண்டார்.
அதன் பிறகு சுமூகமான சூழல் திரும்பியது, மூவரும் மீண்டும் இருக்கையில் அமர்ந்தனர்.
"நீங்கள் ஒரு ஆலோசகராக இங்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களா, பேராசிரியரே?" என்று பெர்லியோஸ் கேட்டார்.
"ஆம், ஒரு ஆலோசகராகத்தான்."
"நீங்கள் ஜெர்மானியரா?" என்று பெஸ்டோம்னி விசாரித்தார்.
"நானா?..." என்று பேராசிரியர் திரும்பக் கேட்டார்; திடீரென ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராகத் தெரிந்தார். "ஆம், நான் ஒரு ஜெர்மானியர்தான் என்று நினைக்கிறேன்..." என்று அவர் கூறினார். "நீங்கள் ரஷ்ய மொழியை மிகச் சிறப்பாகப் பேசுகிறீர்கள்," என்று பெஸ்டோம்னி குறிப்பிட்டார்.
"ஓ, நான் பல மொழிகளை அறிந்தவன்; எனக்குப் பல மொழிகள் தெரியும்," என்று அந்தப் பேராசிரியர் பதிலளித்தார்.
"உங்கள் சிறப்புத் துறை எது?" என்று பெர்லியோஸ் கேட்டார்.
"நான் கருப்பு மந்திர வித்தையில் நிபுணன்."
"அடக் கடவுளே!" என்று மிகைல் அலெக்சாண்ட்ரோவிச்சின் மனதில் ஒரு எண்ணம் மின்னியது.
"அப்படியானால்... அந்தத் துறைக்காகத்தான் நீங்கள் இங்கு அழைக்கப்பட்டீர்களா?" என்று அவர் சற்றுத் தடுமாற்றத்துடன் கேட்டார்.
"ஆம், அதற்காகத்தான்," என்று பேராசிரியர் உறுதிப்படுத்தினார். மேலும் விளக்கினார்: "பத்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கருப்பு மந்திரவாதியான 'ஆரிலாக்கின் கெர்பர்ட்' (Gerbert of Aurillac) எழுதிய அசல் கையெழுத்துப் பிரதிகள் இங்குள்ள அரசு நூலகத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றை ஆய்வு செய்ய நான் தேவைப்படுகிறேன். உலகிலேயே அந்தத் துறையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற ஒரே நபர் நான்தான்."
"ஆ! அப்படியானால் நீங்கள் ஒரு வரலாற்றாசிரியரா?" என்று பெர்லியோஸ் மிகுந்த நிம்மதியுடனும் மரியாதையுடனும் கேட்டார். "நான் ஒரு வரலாற்றாசிரியர்தான்," என்று அந்த அறிஞர் உறுதிப்படுத்தினார். அதோடு—திடீரென—"இன்று மாலை 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பகுதியில் ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம் நடக்கப்போகிறது!" என்றும் கூறினார்.
மீண்டும் ஒருமுறை, அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியரும் கவிஞரும் மிகுந்த வியப்படைந்தனர்; பேராசிரியர் அவர்களைத் தமக்கு அருகில் வருமாறு சைகை செய்தார். அவர்கள் அவரை நோக்கிச் சாய்ந்தபோது, அவர் மெல்லிய குரலில் கூறினார்:
"இயேசு உண்மையில் வாழ்ந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்."
"பாருங்கள் பேராசிரியரே," என்று பெர்லியோஸ் ஒரு செயற்கையான புன்னகையுடன் பதிலளித்தார், "உங்கள் பரந்த அறிவை நாங்கள் மதிக்கிறோம்; ஆனால், இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்கு வேறுபட்ட கருத்துதான் உள்ளது."
"எந்தக் கருத்துக்கும் இங்கே இடமில்லை!" என்று அந்த விசித்திரமான பேராசிரியர் பதிலடி கொடுத்தார். "அவர் வாழ்ந்தார்—அவ்வளவுதான் விஷயம்."
"ஆனால், அதற்கு ஏதேனும் ஆதாரம் தேவைப்படுமே..." என்று பெர்லியோஸ் பேசத் தொடங்கினார்.
"எந்த ஆதாரமும் தேவையில்லை..."
"…அப்படித்தான்," என்று பதிலளித்த பேராசிரியர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார்—ஏனோ தெரியவில்லை, அவருடைய உச்சரிப்புத் தனித்தன்மை மறைந்துவிட்டது: "விஷயம் எளிதானது: ஒரு வெண்மையான மேலங்கியுடன்..."
எம்.ஏ. பல்ககோவ்
தி மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிட்டா
அத்தியாயம் 2. போண்டியஸ் பைலேட்
வசந்த கால மாதமான நிசானின் பதினான்காம் நாள் அதிகாலையில், இரத்தச் சிவப்பு நிற உட்புற விளிம்பைக் கொண்ட வெண்ணிற மேலங்கியை அணிந்து, குதிரைப்படை வீரருக்கே உரிய தள்ளாடும் நடையுடன், யூதேயாவின் ஆளுநரான போண்டியஸ் பைலேட், மகா ஏரோதின் அரண்மனையின் இரு பகுதிகளுக்கும் இடைப்பட்ட கூரையிடப்பட்ட தூண் வரிசைப் பாதைக்கு வெளியே வந்தார்.
உலகில் வேறெதையும் விட ரோஜா எண்ணெயின் வாசனையை அந்த ஆளுநர் வெறுத்தார்; விடியற்காலை முதலே அந்த வாசனை அவரைத் துரத்திக்கொண்டிருந்ததால், அந்த நாள் அவருக்குத் துரதிர்ஷ்டவசமானதாக அமையப்போவது போலத் தோன்றியது. தோட்டத்திலிருந்த சைப்ரஸ் மற்றும் பனை மரங்களிலிருந்து ரோஜாக்களின் மணம் வீசுவதாகவும், அந்தச் சபிக்கப்பட்ட ரோஜா மணம் தோல் மற்றும் காவலர்களின் வாசனையுடன் கலப்பதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. அரண்மனையின் பின்புறக் கட்டிடங்களிலிருந்து (அங்குதான் ஆளுநருடன் எருசலேமுக்கு வந்த 'பன்னிரண்டாவது மின்னல் படைப்பிரிவின்' முதல் அணி தங்கியிருந்தது) மெல்லிய புகைக் கூட்டங்கள் தோட்டத்தின் மேல் தளத்தைக் கடந்து தூண் வரிசைப் பாதைக்குள் மிதந்து வந்தன; நூறு பேர் கொண்ட படைப்பிரிவின் சமையல்காரர்கள் மதிய உணவைத் தயாரிக்கத் தொடங்கியதைக் குறிக்கும் அந்த நெடியடிக்கும் புகையுடன், அதே குமட்டல் தரும் ரோஜா மணமும் கலந்தது. ஓ கடவுள்களே, கடவுள்களே, ஏன் என்னை இப்படித் தண்டித்து வாட்டுகிறீர்கள்?
"ஆம், இதில் சந்தேகமே இல்லை! அதுதான் அது—தலைப்பகுதியின் ஒரு பாதியில் கடுமையான வலியை ஏற்படுத்தும், வெல்ல முடியாத, பயங்கரமான நோயான 'ஹெமிகிரேனியா' (ஒற்றைத் தலைவலி) தான் இது. இதற்கு மருந்தில்லை, தப்பிக்க வழியே இல்லை. என் தலையை அசைக்காமல் இருக்க முயற்சிக்க வேண்டும்."
நீரூற்றுக்கு அருகில் இருந்த மொசைக் தரையில் ஏற்கனவே ஒரு நாற்காலி போடப்பட்டிருந்தது; ஆளுநர் யாரையும் பார்க்காமல் அதில் அமர்ந்து, தனது கையை ஒரு பக்கமாக நீட்டினார்.
செயலாளர் மரியாதையுடன் ஒரு காகிதச் சுருளை (பார்ச்மென்ட்) அந்தக் கையில் வைத்தார். வலியால் முகத்தைச் சுளிப்பதை அடக்க முடியாமல், ஆளுநர் அதில் எழுதப்பட்டிருந்ததை ஒரு கணம் பக்கவாட்டில் விரைவாகப் பார்த்துவிட்டு, அந்தச் சுருளை மீண்டும் செயலாளரிடமே கொடுத்துவிட்டு, சிரமத்துடன் பேசினார்:
"கைதி கலிலேயாவைச் சேர்ந்தவனா? வழக்கு டெட்ரார்க்கிடம் (பிராந்திய ஆட்சியாளரிடம்) அனுப்பப்பட்டதா?"
"ஆம், ஆளுநரே," என்று செயலாளர் பதிலளித்தார். "அவர் என்ன செய்தார்?"
"அவர் அந்த வழக்கின் மீது தீர்ப்பு வழங்க மறுத்துவிட்டார்; சன்ஹெட்ரின் (யூத உயர் நீதிமன்றம்) விதித்த மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக உங்களிடம் அனுப்பினார்," என்று செயலாளர் விளக்கினார்.
அந்த அதிகாரியின் (Procurator) கன்னம் துடித்தது; அவர் மெல்லிய குரலில் கூறினார்:
"குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை உள்ளே அழைத்து வாருங்கள்."
உடனடியாக, இரண்டு ரோமானியப் படைவீரர்கள் சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதரைத் தோட்டத்து மேடையிலிருந்து, தூண் வரிசைக்குக் கீழாக பால்கனிக்கு அழைத்து வந்து, அதிகாரியின் இருக்கைக்கு முன்னால் நிறுத்தினர். அந்த மனிதர் பழைய, கிழிந்த நீல நிற அங்கியை (chiton) அணிந்திருந்தார். அவரது தலையில் ஒரு வெள்ளை துணி கட்டப்பட்டிருந்தது, அது நெற்றியின் குறுக்கே ஒரு வாரால் (strap) இறுக்கப்பட்டிருந்தது; அவரது கைகள் முதுகின் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவரது இடது கண்ணுக்குக் கீழே ஒரு பெரிய காயம் (வீக்கம்) இருந்தது, மேலும் வாயின் ஓரத்தில் காய்ந்த ரத்தத்துடன் கூடிய சிராய்ப்பு காணப்பட்டது. கைதி பதற்றமும் ஆர்வமும் கலந்த பார்வையுடன் அதிகாரியை உற்று நோக்கினார்.
அதிகாரி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார், பின்னர் அரமேய மொழியில் மெல்லிய குரலில் கேட்டார்:
"அப்படியானால், எருசலேம் ஆலயத்தை அழிக்குமாறு மக்களைத் தூண்டியது நீதானா?"
பேசும்போது, அந்த அதிகாரி கல்லைப் போல அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார்; அவரது உதடுகள் மட்டுமே லேசாக அசைந்தன. அவர் அசையாமல் இருந்ததற்குக் காரணம், அவரது தலையை அசைக்க அவர் துணியவில்லை; ஏனெனில், அவரது தலையை ஒரு கொடூரமான, நரக வேதனை போன்ற வலி வாட்டிக்கொண்டிருந்தது.
கைகள் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த மனிதர் சற்று முன்னோக்கிச் சாய்ந்து பேசத் தொடங்கினார்:
"நல்ல மனிதரே! என்னை நம்புங்கள்..."
ஆனால், தொடர்ந்து அசையாமலும் குரலைச் சற்றும் உயர்த்தாமலும் இருந்த அதிகாரி, உடனடியாக அவர் பேச்சை இடைமறித்தார்:
"என்னைத்தான் நல்ல மனிதர் என்று அழைக்கிறாயா? நீ தவறு செய்கிறாய்." "எருசலேமில், நான் ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான அரக்கன் என்று எல்லோரும் பேசிக்கொள்கிறார்கள்—அது முற்றிலும் உண்மைதான்," என்று கூறிய அவர், அதே உணர்ச்சியற்ற குரலில் மேலும் சொன்னார்: "செஞ்சுரியன் 'எலி-கொல்லி'யை (Rat-Killer) என்னிடம் அனுப்புங்கள்."
சிறப்புப் படைப்பிரிவின் (century) தளபதியான மார்க்—'எலி-கொல்லி' என்று புனைபெயர் கொண்டவர்—அதிகாரிக்கு முன்னால் தோன்றியபோது, அந்த பால்கனி இருண்டது போல அனைவருக்கும் தோன்றியது.
'எலி-கொல்லி' அந்தப் படையின் மிக உயரமான வீரரை விடவும் ஒரு தலை உயரம் அதிகமாக இருந்தார்; அவரது தோள்கள் மிகவும் அகலமாக இருந்ததால், வானத்தில் இன்னும் தாழ்வாக இருந்த சூரிய ஒளியை அவர் முழுவதுமாக மறைத்து நின்றார். அந்த அதிகாரி (Procurator) லத்தீன் மொழியில் அந்தச் சதபதிடம் (centurion) கூறினார்:
"கைதி என்னை 'நல்ல மனிதரே' என்று அழைக்கிறான். அவனைச் சற்று வெளியே அழைத்துச் சென்று, என்னிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்கு விளக்கு. ஆனால், அவனை அங்கஹீனமாக்கிவிடாதே."
அசையாமல் அமர்ந்திருந்த அந்த அதிகாரியைத் தவிர மற்ற அனைவரும், கைதியைத் தன்னைப் பின்தொடருமாறு சைகை செய்த 'மார்க் ரேட்-கில்லர்' (Mark Rat-Killer) என்பவரைத் தங்கள் கண்களால் பின்தொடர்ந்தனர்.
ரேட்-கில்லர் எங்கு தோன்றினாலும் மக்கள் அவனை உற்று நோக்குவார்கள்; அதற்குக் காரணம் அவனது உயரமான தோற்றம். அவனை முதன்முறையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவனது சிதைந்த முகத்தையும் உற்றுப் பார்ப்பார்கள்—ஏனெனில், ஜெர்மானியர்களின் தடி ஒன்றால் தாக்கப்பட்டதில் அவனது மூக்கு முன்பொருமுறை நசுங்கிப்போயிருந்தது.
மொசைக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட தரையில் மார்க்கின் கனமான காலணிகள் ஒலி எழுப்ப, கைகள் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த மனிதன் அவனை அமைதியாகப் பின்தொடர்ந்தான்; தூண்கள் வரிசையாக அமைந்த அந்தப் பகுதியில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. பால்கனிக்கு அருகிலுள்ள தோட்டத்தில் புறாக்களின் கூவல் சத்தமும், நீரூற்றில் நீர் எழுப்பும் இனிமையான மெல்லிய இசையும் மட்டுமே அங்கு கேட்டன.
எழுந்து நின்று, நீரூற்றுத் தாரையின் கீழ் தன் நெற்றியை வைத்துக்கொண்டு, அப்படியே அசையாமல் நிற்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அந்த அதிகாரிக்குத் தோன்றியது. ஆனால், அதுகூட தனக்கு உதவாது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.
கைதியைத் தூண்களின் நிழலிலிருந்து தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற பிறகு... வெண்கலச் சிலையின் பீடத்தில் நின்றிருந்த படைவீரனிடமிருந்து சாட்டையை வாங்கிய கிரைசோபாய் (Krysoboy), அலட்சியமான ஒரு வீச்சில் கைதியின் தோள்களில் அடித்தான். அந்தச் சதபதியின் அசைவு கவனக்குறைவாகவும் சிரமமின்றியும் இருந்தது; ஆனாலும், கால்கள் வெட்டப்பட்டதைப் போல அந்த மனிதன் உடனடியாகத் தரையில் சரிந்தான். அவன் மூச்சுவிடத் திணறினான், அவனது முகத்தில் இருந்த நிறம் மறைந்து வெளிறியது, கண்கள் உணர்ச்சியற்றுப் போயின. மார்க் தனது இடது கையால் மட்டும், கீழே விழுந்த அந்த மனிதனை ஒரு காலி சாக்கைப் போல எளிதாகத் தூக்கி நிறுத்தினான்; பிறகு, அரமேய மொழியில் வார்த்தைகளை உச்சரிக்கச் சிரமப்பட்டவாறு, மூக்கடைப்புடன் கூடிய இழுவைக்குரலில் பேசினான்:
"ரோமானிய அதிகாரியை 'ஹெஜெமன்' (Hegemon) என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். வேறு எந்த வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தாதே. நிமிர்ந்து நேராக நில்."
"நான் சொல்வது புரிகிறதா, அல்லது உன்னை அடிக்கவா?"
கைதி தடுமாறினான், ஆனால் உடனே தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்; அவன் முகத்தில் மீண்டும் ரத்த ஓட்டம் தெரிந்தது. மூச்சைச் சீராக்கிக்கொண்டு, கரகரப்பான குரலில் அவன் பதிலளித்தான்:
"புரிகிறது. என்னை அடிக்காதீர்கள்."
ஒரு நிமிடம் கழித்து, அவன் மீண்டும் அந்த அதிகாரியின் (Procurator) முன் நின்றான்.
மந்தமான, சோர்வுற்ற குரல் ஒன்று கேட்டது:
"பெயர்?"
"என்னுடையதா?" என்று கைதி அவசரமாகக் கேட்டான்; மேலும் கோபத்தைத் தூண்டாமல், நிதானமாகப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருப்பதை அவன் உடல்மொழி வெளிப்படுத்தியது.
அதிகாரி அமைதியாகச் சொன்னார்:
"எனது பெயர் எனக்குத் தெரியும். இருப்பதைவிட முட்டாளாக நடிக்காதே. உன்னுடைய பெயர் என்ன?"
"யேசுவா," என்று கைதி அவசரமாகப் பதிலளித்தான்.
"உனக்குக் குடும்பப் பெயர் (surname) ஏதேனும் உண்டா?"
"ஹா-நோஸ்ரி."
"நீ எங்கிருந்து வருகிறாய்?"
"கமலா நகரத்திலிருந்து," என்று பதிலளித்த கைதி, தன் தலையை அசைத்து, கமலா நகரம் வடக்கே வலதுபுறத்தில் வெகு தொலைவில் அமைந்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
"உன் வம்சாவளி என்ன?"
"எனக்குத் திட்டவட்டமாகத் தெரியாது," என்று கைதி சுறுசுறுப்பாகப் பதிலளித்தான்; "என் பெற்றோர் யார் என்று எனக்கு நினைவில்லை. என் தந்தை ஒரு சிரியர் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டது..."
"நீ நிரந்தரமாக எங்கே வசிக்கிறாய்?"
"எனக்கு நிரந்தர வீடு எதுவும் இல்லை," என்று கைதி தயக்கத்துடன் பதிலளித்தான்; "நான் ஊர் ஊராகச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்."
"அதை ஒரே வார்த்தையில் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிடலாம்—'நாடோடி'," என்று கூறிய அதிகாரி, "உனக்குக் குடும்பம் என்று யாரும் உண்டா?" என்று கேட்டார்.
"யாருமில்லை. இவ்வுலகில் நான் தனித்து இருக்கிறேன்."
"உனக்கு எழுதப்படிக்கத் தெரியுமா?"
"தெரியும்."
"அராமைக் மொழியைத் தவிர வேறு ஏதேனும் மொழி தெரியுமா?"
"தெரியும். கிரேக்கம்."
வீங்கியிருந்த இமை உயர்ந்தது; வேதனையால் மங்கியிருந்த ஒரு கண் கைதியை உற்றுப் பார்த்தது. மற்றொரு கண் மூடியே இருந்தது. பிலாத்து கிரேக்க மொழியில் பேசினான்:
"அப்படியானால், நீ ஆலயக் கட்டிடத்தை அழிக்கவும், அதற்காக மக்களைத் தூண்டவும் திட்டமிட்டாயா?"
இதைக் கேட்டதும் கைதியின் முகம் மீண்டும் மலர்ந்தது; அவன் கண்களில் இருந்த பயம் மறைந்தது; அவன் கிரேக்க மொழியில் பேசினான்:
"நான், தயவு..." — இங்கே, நாக்கு தவறி ஏதோ சொல்லப்போன கைதியின் கண்களில் திகில் மின்னியது — "நான், ஹெஜெமான் (ஆளுநரே), என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் அந்த ஆலயக் கட்டிடத்தை அழிக்க எண்ணியதில்லை; அத்தகைய அறிவற்ற செயலைச் செய்ய யாரையும் தூண்டவும் இல்லை."
சாட்சியத்தைப் பதிவு செய்துகொண்டிருந்த, தாழ்வான மேஜையின் மீது குனிந்து அமர்ந்திருந்த செயலாளரின் முகத்தில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது. அவன் தலையை உயர்த்தினான், ஆனால் உடனடியாக மீண்டும் தோல் காகிதத்தின் மீது குனிந்துகொண்டான்.
"திருவிழாவிற்காகப் பலதரப்பட்ட மக்கள் இந்நகருக்குக் கூடுகிறார்கள். அவர்களில் மந்திரவாதிகள், ஜோதிடர்கள், குறிசொல்பவர்கள் மற்றும் கொலைகாரர்கள் உள்ளனர்," என்று ஆளுநர் உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறினார், "பொய்யர்களும் இருக்கிறார்கள். உதாரணமாக, நீ ஒரு பொய்யன். தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது: ஆலயத்தை அழிக்க நீ மக்களைத் தூண்டினாய். சாட்சிகள் அதையே கூறுகிறார்கள்."
"அந்த நல்ல மனிதர்கள்," என்று கைதி பேசத் தொடங்கி, அவசரமாக "ஹெஜெமான்" என்று சேர்த்துக்கொண்டு தொடர்ந்தான்: "எதையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; நான் சொன்ன அனைத்தையும் குழப்பிக்கொண்டார்கள். இந்தக் குழப்பம் நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்கும் என்று நான் அஞ்சத் தொடங்கியுள்ளேன். இதற்கெல்லாம் காரணம், நான் சொல்வதை அவர் தவறாகப் பதிவு செய்வதுதான்."
அமைதி நிலவியது. இப்போது அவனது நோயுற்ற கண்கள் இரண்டும் கைதியை உற்று நோக்கின.
"உனக்குக் கடைசி முறையாகச் சொல்கிறேன்: பைத்தியம் பிடித்தவன் போல நடிப்பதை நிறுத்து, கொள்ளைக்காரனே," என்று பிலாத்து மென்மையாகவும் உணர்ச்சியற்ற குரலிலும் கூறினார். "உனக்கு எதிராகக் குறைவாகவே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது, ஆனால் பதிவு செய்யப்பட்டவை உன்னைத் தூக்கிலிடப் போதுமானவை." "இல்லை, இல்லை, ஹெஜெமான்," என்று கைதி நம்பவைக்கும் முயற்சியுடன் பேசினான், "அவர் ஆட்டுத்தோல் காகிதத் துண்டுடன் தனியாக அலைந்து திரிந்து இடைவிடாமல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் ஒரு நாள் நான் அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்தபோது அதிர்ச்சியடைந்தேன். அதில் எழுதப்பட்டிருந்தவற்றில் எதையும் நான் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. நான் அவரிடம் கெஞ்சினேன்: 'கடவுள் மீது ஆணையாக, உனது அந்தக் காகிதத்தை எரித்துவிடு!' ஆனால் அவர் அதை என் கைகளிலிருந்து பிடுங்கிக்கொண்டு ஓடிவிட்டார்."
"அவன் யார்?" என்று தன் நெற்றியைத் தொட்டவாறு அருவருப்புடன் பிலாத்து கேட்டார்.
"லேவி மாத்வே," என்று கைதி உடனடியாக விளக்கினான். "அவன் ஒரு வரி வசூலிப்பவன்; பெத்பாகே செல்லும் பாதையில்—அத்தி மரத்தோட்டம் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் அந்த இடத்தில்—நான் அவனை முதன்முதலில் சந்தித்தேன்; அப்போது அவனுடன் உரையாடத் தொடங்கினேன். ஆரம்பத்தில் அவன் என் மீது விரோதப் போக்குடன் இருந்தான்; என்னை 'நாய்' என்று அழைப்பதன் மூலம் அவமானப்படுத்தவும் முயன்றான்—அல்லது, அப்படிச் செய்வதன் மூலம் என்னை அவமானப்படுத்துவதாக அவன் நினைத்துக்கொண்டான்." இங்கே கைதி புன்னகைத்தான். "சொல்லப்போனால், அந்த விலங்கின் பெயரைச் சொன்னதற்காகக் கோபப்படவோ அல்லது அவமானமாக உணரவோ அதில் ஒன்றும் தவறாக எனக்குத் தெரியவில்லை..."
எழுத்தர் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு கணம் ஆச்சரியத்துடன் திருட்டுத்தனமாக ஒரு பார்வையை வீசினார்—கைதியை அல்ல, ஆளுநரைத்தான் பார்த்தார்.
"...இருப்பினும், நான் சொன்னதைக் கேட்ட பிறகு அவன் மனம் மாறத் தொடங்கியது," என்று யேசுவா தொடர்ந்தார். "இறுதியில், அவன் தன் பணத்தை சாலையிலேயே வீசிவிட்டு, என்னுடன் சேர்ந்து பயணம் செய்வதாகக் கூறினான்..."
பிலாத்து தன் மஞ்சள் நிறப் பற்கள் தெரியும்படி ஒருவித ஏளனப் புன்னகையை உதிர்த்தார்; பிறகு தன் உடல் முழுவதையும் எழுத்தரை நோக்கித் திருப்பிக் கூறினார்:
"ஓ, யெருசலேம் நகரம்! அங்கே எத்தகைய விசித்திரமான செய்திகளைக் கேட்க முடிகிறது! ஒரு வரி வசூலிப்பவன்—கேட்கிறாயா?—தன் பணத்தை சாலையிலேயே வீசிவிட்டானாம்!" இதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல், எழுத்தர் பிலாத்துவின் புன்னகையைப் போலவே தானும் புன்னகைப்பது உசிதம் என்று கருதினார்.
"அந்தத் தருணத்திலிருந்தே பணம் தனக்கு வெறுப்பூட்டும் ஒன்றாக மாறிவிட்டதாக அவன் கூறினான்," என்று லேவி மத்வேயின் விசித்திரமான செயல்கள் குறித்து யேசுவா விளக்கினார்; மேலும், "அப்போதிலிருந்து அவன் என் தோழனாக இருக்கிறான்," என்றும் கூறினார்.
பற்கள் தெரியும்படியே இருந்த ஆளுநர், கைதியையும், பின்னர் வலதுபுறம் வெகு கீழே அமைந்திருந்த குதிரைவீரர் சிலைகளுக்கு மேலே மெல்ல உயர்ந்துகொண்டிருந்த சூரியனையும் பார்த்தார். திடீரென்று, ஒருவித குமட்டல் தரும் வேதனையுடன், இந்த விசித்திரமான கொள்ளைக்காரனை அங்கிருந்து அகற்றுவதற்கு மிக எளிதான வழி, "அவனைத் தூக்கிலிடவும்" என்ற இரண்டு வார்த்தைகளைச் சொல்வதுதான் என்று அவர் நினைத்தார். அதன்பின் காவலர்களை அனுப்பிவிட்டு, தூண்களுள்ள அந்த இடத்திலிருந்து அரண்மனைக்குள் சென்று, அறையை இருளாக்கி, மெத்தையில் சரிந்து விழுந்து, குளிர்ந்த நீரை வரவழைக்கலாம் என்றும் அவர் எண்ணினார்... ...தன் நாய் 'பங்கா'-வை மெல்லிய குரலில் அழைத்து, அவளிடம் தன் கடுமையான தலைவலி பற்றிக் குறைபட்டுக் கொண்டான். அப்போது, அந்த அரசு அதிகாரியின் (Procurator) நோயுற்ற மனதில் விஷம் பற்றிய எண்ணம் திடீரென ஒரு கவர்ச்சிகரமான தீர்வாகத் தோன்றியது.
மங்கலான கண்களுடன் கைதியை உற்றுநோக்கியபடி அவன் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தான். யெர்ஷலைமின் (Yershalaim) இரக்கமற்ற காலை வெயிலில், அடிபட்டுச் சிதைந்த முகத்துடன் ஒரு கைதி ஏன் தன் முன் நிற்கிறான் என்பதையும், இனி என்ன அர்த்தமற்ற கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும் என்பதையும் மிகுந்த சிரமத்துடன் நினைவுகூர முயன்றான்.
"லேவி மத்வே?" என்று அந்த நோயாளி கண்களை மூடியபடி கரகரப்பான குரலில் கேட்டான்.
"ஆம், லேவி மத்வே," என்று அவனுக்கு மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் வகையிலான ஒரு கூர்மையான குரலில் பதில் வந்தது.
"சரி, கடைவீதியில் கூடியிருந்த மக்களிடம் அந்த ஆலயம் குறித்து நீ உண்மையில் என்னதான் சொன்னாய்?"
பேசுபவரின் குரல் பைலேட்டின் (Pilate) நெற்றியில் (அல்லது தலைப்பகுதியில்) குத்துவது போல் இருந்தது; அது தாங்க முடியாத வலியாக இருந்தது. அந்தக் குரல் தொடர்ந்தது:
"ஹெஜெமன் (Hegemon) அவர்களே, பழைய நம்பிக்கையின் ஆலயம் இடிந்து விழுந்து, சத்தியத்தின் புதிய ஆலயம் ஒன்று கட்டப்படும் என்று நான் கூறினேன். எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் விதமாகவே நான் அப்படிச் சொன்னேன்."
"அப்படியிருக்க, எந்தவொரு தெளிவான புரிதலும் இல்லாத ஒரு 'சத்தியத்தைப்' பற்றிப் பேசி, கடைவீதியில் இருந்த மக்களை ஏன் நீ தூண்டிவிட்டாய்? சத்தியம் என்றால் என்ன?"
அப்போது அந்த அதிகாரி தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்: "ஓ, தெய்வங்களே! வழக்கோடு தொடர்பில்லாத ஒன்றை நான் அவனிடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்... என் மனம் எனக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிறது..." மீண்டும், கருமையான திரவம் நிரம்பிய ஒரு கோப்பையின் காட்சி அவன் கண்முன் தோன்றியது. "விஷம், எனக்கு விஷம் வேண்டும்!"
மீண்டும் அந்தக் குரல் அவனுக்குக் கேட்டது:
"உண்மையில், முதலாவதாக, உன் தலை வலிக்கிறது—எவ்வளவு மோசமாக வலிக்கிறது என்றால், நீ சாவைப் பற்றியே கோழைத்தனமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். என்னுடன் பேசுவது மட்டுமல்ல, என்னைப் பார்ப்பதே கூட உனக்கு வேதனையாக இருக்கிறது. இப்போது, என் விருப்பத்திற்கு மாறாக, நானே உனக்கு மரணதண்டனையை நிறைவேற்றுபவனாக இருக்கிறேன்—இது எனக்கு வருத்தமளிக்கும் ஒரு விஷயம். உன்னால் எதைப் பற்றியும் சிந்திக்கக்கூட முடியவில்லை; நீ உன் நாய் வருவதைப் பற்றி மட்டுமே கனவு காண்கிறாய்—வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், நீ பாசம் வைத்திருக்கும் ஒரே உயிரினம் அதுதான். ஆனால் உன் துன்பம் இப்போது முடிவுக்கு வரப்போகிறது; தலைவலி நீங்கிவிடும்." செயலாளர் கைதியைப் பார்த்து கண்கள் விரியத் திகைத்து நின்றார்; எழுதிக்கொண்டிருந்தவர் ஒரு சொல்லின் பாதியிலேயே எழுதுவதை நிறுத்தினார்.
பிலாத்து வேதனை நிறைந்த தன் கண்களைக் கைதியின் மீது திருப்பினார். ஹிப்போட்ரோம் மைதானத்திற்கு மேலே சூரியன் ஏற்கனவே வெகுவாக உயர்ந்திருந்ததையும், தூண்களுக்கு இடையிலான வழித்தடத்தின் வழியாக ஒரு சூரியக் கதிர் உள்ளே நுழைந்து யேசுவாவின் தேய்ந்துபோன செருப்புகளை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்ததையும், அந்தக் கைதி அந்தச் சூரிய ஒளியில் படாமல் இருக்க முயன்றுகொண்டிருந்ததையும் அவர் கண்டார்.
அந்தத் தருணத்தில், அந்த அதிகாரி (Procurator) தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, தன் தலையை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டார்; சற்றே வெளிறிய, நன்கு மழிக்கப்பட்ட அவரது முகத்தில் ஒருவித அச்சம் வெளிப்பட்டது. ஆனால், உடனடியாகத் தன் மன உறுதியால் அதை அடக்கிக்கொண்டு மீண்டும் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
இதற்கிடையில், கைதி தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால் செயலாளர் இனி எதையும் எழுதவில்லை; மாறாக, வாத்தைப் போலத் தன் கழுத்தை நீட்டி, அவர் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லையும் தவறவிடாமல் கேட்க முயன்றார்.
"சரி, இப்போது எல்லாம் முடிந்துவிட்டது," என்று கைதி பிலாத்துவை அன்பான பார்வையுடன் பார்த்துக் கூறினார், "அதற்காக நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். ஹெஜெமான் (ஆளுநரே), நீங்கள் சிறிது நேரம் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி, அருகிலுள்ள ஏதேனும் ஒரு இடத்தில்—சொல்லப்போனால், ஒலிவ மலையில் உள்ள தோட்டங்களில்—நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளுமாறு நான் உங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கிறேன். ஒரு புயல் வரப்போகிறது,"—கைதி திரும்பிச் சூரியனைச் சுருங்கிய கண்களுடன் பார்த்தார்—"மாலை வேளையில் அது வரலாம். நடைப்பயிற்சி உங்களுக்கு மிகுந்த நன்மையை அளிக்கும்; நானும் மகிழ்ச்சியுடன் உங்களுடன் வருவேன். எனக்குச் சில புதிய சிந்தனைகள் தோன்றியுள்ளன—அவை உங்களுக்குச் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்—அவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள நான் விரும்புகிறேன்; ஏனெனில், நீங்கள் மிகவும் புத்திசாலித்தனமான மனிதராக எனக்குத் தோன்றுகிறீர்கள்." செயலாளர் முகம் மரணத்தைப் போல வெளிறிப்போக, கையில் வைத்திருந்த சுருளைத் தரையில் நழுவவிட்டார்.
"பிரச்சனை என்னவென்றால்," என்று கட்டப்பட்டிருந்த அந்த மனிதர் தொடர்ந்தார்—அவரை யாரும் தடுக்கவில்லை—"நீங்கள் மிகவும் ஒதுங்கியிருப்பவராகவும், மனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கையை முழுமையாக இழந்தவராகவும் இருக்கிறீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு நாய் மீது மட்டுமே ஒருவரின் முழு அன்பையும் செலுத்த முடியாது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். உங்கள் வாழ்க்கை வெறுமையானதாக இருக்கிறது, ஹெஜெமான்"—இதைச் சொல்லும்போது அவர் மெல்லிய புன்னகையை வெளிப்படுத்தினார்.
செயலாளர் இப்போது ஒரே ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மட்டுமே யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்: தன் காதுகள் கேட்பதை நம்புவதா வேண்டாமா என்பதுதான் அது. ஆனால், அவர் அதை நம்பியே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார். கைதி காட்டிய அந்த அசாத்தியமான துணிச்சலுக்கு, முன்கோபக்காரரான அந்த ஆளுநரின் (Procurator) கோபம் என்ன விசித்திரமான வடிவத்தை எடுக்கும் என்று கற்பனை செய்ய அவர் முயன்றார். ஆளுநரை அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும், அந்தச் செயலாளரால் அதைக் கூடக் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை.
அப்போது ஆளுநரின் இறுக்கமான, கரகரப்பான குரல் லத்தீன் மொழியில் ஒலித்தது:
"அவன் கைகளை அவிழ்த்துவிடுங்கள்."
காவலிலிருந்த படைவீரர்களில் ஒருவன் தன் ஈட்டியைத் தரையில் மோதி, அதை மற்றொருவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, முன்னே வந்து கைதியின் கயிற்றை அவிழ்த்தான். செயலாளரும் சுருள் ஏட்டை எடுத்துக்கொண்டார்; ஆனால், இப்போதைக்கு எதையும் எழுத வேண்டாம் என்றும், எதைக் கண்டும் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம் என்றும் அவர் முடிவு செய்துகொண்டார்.
"சொல்," பிலாத்து கிரேக்க மொழியில் மெதுவாகக் கேட்டான், "நீ ஒரு சிறந்த மருத்துவனா?"
"இல்லை, ஆளுநரே, நான் மருத்துவன் அல்ல," என்று கைதி பதிலளித்தான்; அடிபட்டு வீங்கிச் சிவந்திருந்த தன் கையைத் தடவிக்கொண்டே அவன் மிகுந்த நிம்மதியுடன் அதைக் கூறினான்.
பிலாத்து கூர்மையான, கோபமான பார்வையால் கைதியை உற்று நோக்கினான்; அவன் கண்களில் இருந்த மந்தமான பார்வை மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக அவனுக்கு இயல்பான அந்தத் தீப்பொறி போன்ற பார்வை தெரிந்தது.
"நான் அதைக் கேட்கவில்லை," என்று பிலாத்து கூறினான். "உனக்கு லத்தீன் மொழியும் தெரியுமா?"
"ஆம், தெரியும்," என்று கைதி பதிலளித்தான். பிலாத்துவின் வெளிறிய கன்னங்களில் ஒருவிதச் சிவப்பேற்றம் பரவியது; அவன் லத்தீன் மொழியில் கேட்டான்:
"என் நாயை நான் அழைக்க விரும்பியது உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"அது மிகவும் எளிது," என்று கைதி லத்தீன் மொழியில் பதிலளித்தான். "நீங்கள் காற்றில் உங்கள் கையை அசைத்தீர்கள்" — கைதி பிலாத்துவின் சைகையை அப்படியே செய்து காட்டினான் — "அதை வருடிக்கொடுக்க விரும்புவது போல... மேலும் உங்கள் உதடுகள்..."
"ஆம்," என்று பிலாத்து கூறினான்.
அவர்கள் அமைதியானார்கள்; பிறகு பிலாத்து கிரேக்க மொழியில் கேட்டான்:
"அப்படியானால், நீ ஒரு மருத்துவனா?"
"இல்லை, இல்லை," என்று கைதி விரைவாகப் பதிலளித்தான். "என்னை நம்புங்கள், நான் மருத்துவன் அல்ல."
"சரி. அதை ரகசியமாக வைத்திருக்க விரும்பினால், அப்படியே வைத்துக்கொள். இந்த வழக்கிற்கும் அதற்கும் நேரடித் தொடர்பில்லை...""...அதற்கும் இதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அப்படியானால், அந்த ஆலயத்தை அழிக்குமாறு... அல்லது எரிக்குமாறு... அல்லது வேறு ஏதேனும் வழியில் அதைத் தரைமட்டமாக்குமாறு நீங்கள் யாருக்கும் அழைப்பு விடுக்கவில்லை என்றுதானே சொல்கிறீர்கள்?"
"ஹெஜெமன் (ஆளுநரே), அத்தகைய செயல்களைச் செய்யுமாறு நான் யாரையும் அழைக்கவில்லை—இதை மீண்டும் சொல்கிறேன். நான் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலவா தெரிகிறேன்?"
"ஓ, ஆம்... நீங்கள் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலத் தெரியவில்லை," என்று ஆளுநர் ஒருவிதக் கொடூரமான புன்னகையுடன் அமைதியாகப் பதிலளித்தார். "அப்படியானால், அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று ஆணையிட்டுக் கூறுங்கள்."
"எதன் பெயரால் நான் ஆணையிட வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?" என்று கட்டுகள் அவிழ்க்கப்பட்டிருந்த அந்தச் கைதி திடீர் உற்சாகத்துடன் கேட்டான்.
"உதாரணமாக, உன் உயிரின் பெயரால் ஆணையிடலாம்," என்று ஆளுநர் பதிலளித்தார். "அதன் பெயரால் ஆணையிட இதுவே சரியான தருணம்; ஏனெனில் அது ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது—இதை அறிந்துகொள்!"
"அந்த உயிரை அப்படித் தொங்கவிட்டவர் *நீங்கள்தான்* என்று நினைக்கிறீர்களா, ஹெஜெமன்?" என்று கைதி கேட்டான். "அப்படியென்றால், நீங்கள் பெரும் தவறு செய்கிறீர்கள்."
பைலாட் திடுக்கிட்டு, பற்களைக் கடித்தவாறே பதிலளித்தார்:
"அந்த நூலிழையை என்னால் அறுக்க முடியும்."
"அங்கேயும் நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள்," என்று கைதி பிரகாசமாகப் புன்னகைத்தபடியும், சூரிய ஒளியிலிருந்து தன் கண்களைக் கைகளால் மறைத்தபடியும் மறுமொழி கூறினான். "அந்த நூலிழையைத் தொங்கவிட்டவரால் மட்டுமே அதை அறுக்க முடியும் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தானே வேண்டும்?"
"உண்மைதான், உண்மைதான்," என்று பைலாட் புன்னகையுடன் கூறினார். "இப்போது எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை—யெருசலேமில் உள்ள சும்மா வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டம் உன்னைப் பின்தொடர்ந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. உன் நாக்கை யார் அப்படித் தொங்கவிட்டார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அது மிகச் சிறப்பாகவே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு விஷயம் சொல்: நீ யெருசலேமுக்குள் 'சூசா' வாயில் வழியாகக் கழுதையின் மீது ஏறி வந்தாயா? அப்போது ஒரு கும்பல் உன்னை ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போலக் கருதி வாழ்த்து முழக்கங்களை எழுப்பியதா?" இதைக் கூறியவாறே ஆளுநர் ஒரு காகிதச் சுருளைச் சுட்டிக்காட்டினார். கைதி ஆளுநரை ஒருவிதக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.
"என்னிடம் கழுதை கூட இல்லையே, ஹெஜெமன்," என்று அவன் கூறினான். "நான் சூசா வாயில் வழியாக யெருசலேமுக்குள் நுழைந்தது உண்மைதான், ஆனால் நடந்தே வந்தேன்; என்னுடன் லேவி மாத்வே மட்டுமே இருந்தான். யாரும் எனக்கு வாழ்த்து முழக்கம் எழுப்பவில்லை, ஏனெனில் அப்போது யெருசலேமில் யாருக்கும் என்னைத் தெரியாது." "அத்தகைய மனிதர்கள் யாரையாவது உனக்குத் தெரியுமா?" என்று கைதியின் மீதிருந்த பார்வையை விலக்காமலே பிலாத்து கேட்டான். "டிஸ்மாஸ் (Dismas) என்று ஒருவன், கெஸ்டாஸ் (Gestas) என்று இன்னொருவன், மற்றும் பார்-ரப்பன் (Bar-Rabban) என்று மூன்றாவது ஒருவன்?"
"அந்த நல்ல மனிதர்களை எனக்குத் தெரியாது," என்று கைதி பதிலளித்தான்.
"அதுதான் உண்மையா?"
"அதுதான் உண்மை."
"இப்போது சொல், ஏன் 'நல்ல மனிதர்கள்' என்ற சொற்றொடரைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துகிறாய்? எல்லாரையும் அப்படித்தான் அழைக்கிறாயா?"
"எல்லாரையும்," என்று கைதி பதிலளித்தான்; "உலகில் தீய மனிதர்கள் என்று யாரும் இல்லை."
"இதை நான் கேட்பது இதுவே முதல் முறை," என்று பிலாத்து ஒரு கேலிச் சிரிப்புடன் கூறினான், "ஆனால் ஒருவேளை வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்குக் குறைவாகவே தெரிந்திருக்கலாம்! அடுத்து வருவதை நீ எழுத வேண்டியதில்லை," என்று அவன் எழுத்தரிடம் கூறினான்—அவர் எதையும் எழுதிக்கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும்—பிறகு கைதியிடம் பேசத் தொடர்ந்தான்: "இதைப்பற்றி ஏதேனும் கிரேக்க நூலில் படித்தாயா?"
"இல்லை, இந்த எண்ணம் எனக்குத் தானாகவே தோன்றியது."
"அதை நீ போதிக்கிறாயா?"
"ஆம்."
"உதாரணமாக, 'எலி-கொல்லி' (Rat-Killer) என்று புனைபெயர் கொண்ட அந்தச் செஞ்சுரியன் மார்க்கை (Centurion Mark) எடுத்துக்கொள்வோம்—அவன் ஒரு நல்ல மனிதனா?"
"ஆம்," என்று கைதி பதிலளித்தான், "அவன் ஒரு துயரமான மனிதன் என்றாலும். நல்ல மனிதர்கள் அவனை ஊனமாக்கியதிலிருந்து, அவன் கொடூரமானவனாகவும் உணர்ச்சியற்றவனாகவும் மாறிவிட்டான். அவனை ஊனமாக்கியது யார் என்பதை அறிய நான் விரும்புகிறேன்."
"அதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் சொல்வேன்," என்று பிலாத்து பதிலளித்தான், "ஏனெனில் அதை நான் நேரில் கண்டேன். கரடியின் மீது பாயும் நாய்களைப் போல நல்ல மனிதர்கள் அவன் மீது பாய்ந்தார்கள். ஜெர்மானியர்கள் அவன் கழுத்து, கைகள் மற்றும் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டனர். காலாட்படைப் பிரிவு ஒன்று ஒரு இக்கட்டான சூழலில் சிக்கியிருந்தது; நான் கட்டளையிட்ட குதிரைப்படைப் பிரிவு ஒன்று பக்கவாட்டிலிருந்து உள்ளே புகுந்து தாக்காமல் இருந்திருந்தால், தத்துவஞானியே, 'எலி-கொல்லி'யுடன் பேசும் வாய்ப்பு உனக்கு ஒருபோதும் கிடைத்திருக்காது. அது 'கன்னிகைகளின் பள்ளத்தாக்கில்' (Valley of the Maidens) நடந்த இடிஸ்டாவிசோ (Idistaviso) போரின்போது நடந்தது."
"அவனிடம் யாராவது பேசினால்," என்று கைதி திடீரென்று கனவு காண்பது போன்ற பாவனையில் கூறினான், "அவன் முற்றிலும் மாறிவிடுவான் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்." "படைப்பிரிவின் தளபதியின் அதிகாரிகளுடனோ அல்லது வீரர்களுடனோ உரையாட வேண்டும் என்று நீ நினைத்தால், அது அவருக்குச் சிறிதும் மகிழ்ச்சியைத் தராது என்று நான் கருதுகிறேன்," என்று பிலாத்து பதிலளித்தார். "இருப்பினும், அப்படி எதுவும் நடக்காது—சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் இது நல்லதே—அப்படி நடக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்யும் முதல் நபர் நானாகவே இருப்பேன்."
அந்தத் தருணத்தில், ஒரு 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவை வேகமாகத் தூண்கள் வரிசைக்குள் நுழைந்து, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட மேற்கூரைக்குக் கீழே வட்டமிட்டு, கீழே பாய்ந்து—ஒரு சுவர்ப்பள்ளத்தில் இருந்த வெண்கலச் சிலையின் முகத்தை அதன் கூர்மையான சிறகால் உரசியபடி—ஒரு தூணின் உச்சிப் பகுதிக்குப் பின்னால் மறைந்தது. ஒருவேளை அங்கே கூடு கட்டும் எண்ணம் அதற்குத் தோன்றியிருக்கலாம்.
அது பறந்து கொண்டிருந்தபோது, அந்த ஆளுநரின் (procurator) மனதில் ஒரு முடிவு வடிவம் பெற்றது; இப்போது அவர் மனம் லேசாகவும் தெளிவாகவும் உணர்ந்தார். அது பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது: 'ஹா-நோஸ்ரி' (Ha-Nozri) என்று அறியப்படும் நாடோடித் தத்துவஞானி யேசுவாவின் (Yeshua) வழக்கை ஆளுநர் ஆய்வு செய்தார்; அதில் எந்தக் குற்றத்திற்கான ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை. குறிப்பாக, யேசுவாவின் செயல்களுக்கும் யெருசலேமில் (Yershalaim) சமீபத்தில் ஏற்பட்ட கலவரங்களுக்கும் இடையே மிகச் சிறிய தொடர்பு கூட இல்லை என்பதை அவர் கண்டறிந்தார். அந்த நாடோடித் தத்துவஞானி மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்பது தெரியவந்தது. எனவே, 'சிறிய சான்ஹெட்ரின்' (Lesser Sanhedrin) சபையால் ஹா-நோஸ்ரிக்கு விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை ஆளுநர் உறுதிப்படுத்தப் போவதில்லை. ஆனால், ஹா-நோஸ்ரியின் பைத்தியக்காரத்தனமான, கற்பனாவாதப் பேச்சுகள் யெருசலேமில் அமைதியின்மையை உருவாக்கக்கூடும் என்பதால், ஆளுநர் யேசுவாவை நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றி, 'சீசரியா மரிடிமா'வில் (Caesarea Maritima)—அதாவது ஆளுநரின் சொந்த இல்லம் அமைந்துள்ள அதே இடத்தில்—சிறை வைக்கிறார்.
இனி இதைச் செயலாளரிடம் சொல்லிக் குறிக்க வைப்பது மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
ஆளுநரின் தலைக்கு மேலே அந்தப் பறவையின் சிறகுகள் படபடத்தன; அது நீரூற்றின் தொட்டியை நோக்கிப் பாய்ந்து, திறந்த வெளிக்கு வெளியே பறந்து சென்றது. ஆளுநர் கைதியின் பக்கம் தன் பார்வையைத் திருப்பியபோது, அவனுக்கு அருகில் ஒரு தூசுப் புழுதித் தூண் மேலெழுவதைக் கண்டார்.
"அவனைப் பற்றி அவ்வளவுதானா?" என்று பிலாத்து செயலாளரிடம் கேட்டார்.
"இல்லை, துரதிர்ஷ்டவசமாக," என்று எதிர்பாராத விதமாகப் பதிலளித்த செயலாளர், பிலாத்திடம் மற்றொரு காகிதச் சுருளை நீட்டினார்.
"வேறு என்ன இருக்கிறது?" என்று நெற்றியைச் சுளித்தபடி பிலாத்து கேட்டார்.
அவரிடம் கொடுக்கப்பட்டதை வாசித்ததும், அவரது முகபாவனை மேலும் மாறியது. ஒரு இருண்ட... இரத்தம் அவன் கழுத்து மற்றும் முகத்திற்கு வேகமாகப் பாய்ந்ததோ அல்லது வேறு ஏதோ நிகழ்ந்ததோ—எதுவாயினும், அவனது சருமத்தின் அந்த மஞ்சள் நிறத் தன்மை மறைந்து அடர்ந்த சிவந்த நிறம் ஏறியது; அதே வேளையில் அவனது கண்கள் குழிக்குள் ஆழ்ந்து போயின.
மீண்டும், அந்த ஆளுநரின் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்திற்குக் காரணம்—அவனது நெற்றிப் பொட்டுகளில் இரத்தம் வேகமாகப் பாய்ந்து துடித்ததுதான்—இருக்கக்கூடும். கைதியின் தலை எங்கோ மிதந்து சென்றுவிட, அதற்குப் பதிலாக வேறொரு தலை தோன்றியது போன்ற ஒரு மாயத்தோற்றம் அவனுக்கு ஏற்பட்டது. அந்த வழுக்கைத் தலையில் சில முனைகள் உதிர்ந்துபோன ஒரு தங்க வளையம் இருந்தது; நெற்றியில் களிம்பு பூசப்பட்ட ஒரு வட்டமான, சீழ் பிடித்த புண் விகாரமாகத் தெரிந்தது; வாய் உள்வாங்கிப் பற்களற்று இருந்தது, அதோடு தொங்கும் தன்மையுடன் கூடிய, அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தும் கீழ் உதடு ஒன்று இருந்தது. தோட்டத்திற்கு அப்பால் தொலைவில் தெரிந்த பால்கனியின் இளஞ்சிவப்புத் தூண்களும் எருசலேம் நகரத்தின் கூரைகளும் மறைந்துவிட்டதாகவும், தன்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தும் காப்ரி (Capri) தோட்டங்களின் அடர்ந்த பசுமைக்குள் மூழ்கிவிட்டதாகவும் பிலாத்துவுக்குத் தோன்றியது. அவனது செவித்திறனிலும் விசித்திரமான மாற்றம் ஏற்பட்டது: தொலைவில் எக்காளங்கள் மென்மையாகவும் அதே சமயம் அச்சுறுத்தும் வகையிலும் ஒலிப்பது போலவும், ஒரு மூக்கடைப்புத் தொனி கொண்ட குரல் ஆணவத்துடன் சொற்களை இழுத்துச் சொல்வது தெளிவாகக் கேட்பது போலவும் இருந்தது: "அரச நிந்தனை (lèse-majesté) குறித்த சட்டம்..."
அவனது எண்ணங்கள் மிக வேகமாக ஓடின—அவை சுருக்கமானவை, தொடர்பற்றவை மற்றும் அசாதாரணமானவை: "அவன் அழிந்துவிட்டான்!" பிறகு: "நாமும் அழிந்துவிட்டோம்!.." எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முற்றிலும் அபத்தமான ஒரு எண்ணம்—எப்படியோ தவிர்க்க முடியாத ஒரு அழியாத்தன்மை பற்றிய சிந்தனை அது (ஆனால் யாருடன்?!); அந்த அழியாத்தன்மை ஏனோ தாங்க முடியாத வேதனையைத் தூண்டுவதாக இருந்தது.
பிலாத்து ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டு அந்த மாயக்காட்சியை அகற்றிவிட்டு, மீண்டும் பால்கனியை நோக்கினான்; மீண்டும் அந்தக் கைதியின் கண்கள் அவன் முன் தெரிந்தன. "கேள், ஹா-நோஸ்ரி (Ha-Nozri)," என்று ஆளுநர் யேசுவாவை ஒரு விசித்திரமான பார்வையுடன் பார்த்தவாறு பேசத் தொடங்கினான்—அவனது முகம் கடுமையாக இருந்தது, ஆனால் கண்களில் பதற்றம் தெரிந்தது. "மகா சீசரைப் பற்றி நீ எப்போதாவது ஏதாவது சொல்லியிருக்கிறாயா? எனக்குப் பதில் சொல்! நீ அதைச் சொன்னாயா? அல்லது... நீ அதைச்... *சொல்லவில்லையா*?" பிலாத்து நீதிமன்ற வழக்கத்தை விடச் சற்று நீளமாக 'இல்லை' (not) என்ற சொல்லை உச்சரித்தார்; அத்துடன், கைதியின் மனதில் பதியவைக்க விரும்பிய ஒரு எண்ணத்தை தன் பார்வையாலேயே யேசுவிடம் கடத்தினார்.
"உண்மையைப் பேசுவது எளிதானதும் இனிமையானதுமான ஒன்று," என்று கைதி கூறினார்.
"உண்மை பேசுவது உனக்கு இனிமையானதா அல்லது கசப்பானதா என்பதை அறிய வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை," என்று பிலாத்து தழுதழுத்த, கோபமான குரலில் பதிலளித்தார். "ஆனால் நீ உண்மையைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். பேசும்போது ஒவ்வொரு சொல்லையும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடு—தவிர்க்க முடியாதது மட்டுமல்லாமல், மிகுந்த வேதனை தரக்கூடிய ஒரு மரணத்தை நீ எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றால்."
யூதேயாவின் ஆளுநருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது; ஆனால் அவர் சூரியக் கதிரிலிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்வது போலத் தன் கையை உயர்த்தினார். அந்தக் கைக்குப் பின்னாலிருந்து—ஒரு கேடயத்திற்குப் பின்னாலிருந்து பார்ப்பது போல—கைதியை அர்த்தமுள்ள ஒரு பார்வையுடன் நோக்கினார்.
"அப்படியானால்," அவர் கூறினார், "எனக்குச் சொல்: கிரியாத் (Kiriath) நகரைச் சேர்ந்த யூதாஸ் என்பவனை உனக்குத் தெரியுமா? சீசரைப் பற்றி அவனிடம்—உண்மையிலேயே நீ அவனிடம் பேசியிருந்தால்—என்ன சொன்னாய்?"
"அது இப்படித்தான் நடந்தது," என்று கைதி தயக்கமின்றிப் பேசத் தொடங்கினார். "முந்தைய நாள் மாலை, ஆலயத்திற்கு அருகில், கிரியாத் நகரைச் சேர்ந்த யூதாஸ் என்று தன்னை அழைத்துக்கொண்ட ஒரு இளைஞனைச் சந்தித்தேன். அவன் என்னை 'கீழ் நகரம்' (Lower City) பகுதியில் உள்ள தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று உபசரித்தான்..."
"நல்லவனா அவன்?" என்று பிலாத்து கேட்டார்; அப்போது அவர் கண்களில் ஒரு தீய நெருப்பு மின்னியது. "மிகவும் கனிவான, அதே சமயம் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட மனிதன்," என்று கைதி உறுதிப்படுத்தினார்; "என் கருத்துக்களில் அவன் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினான், என்னை மிகவும் அன்புடன் வரவேற்றான்..."
"அவன் விளக்குகளை ஏற்றினான்..." என்று பிலாத்து பற்களைக் கடித்தபடி முணுமுணுத்தார்; கைதியின் தொனியையே அவரும் பின்பற்றினார், அவர் கண்கள் ஜொலித்தன.
"ஆம்," ஆளுநருக்குத் தெரிந்திருந்த விஷயத்தைக் கண்டு சற்று ஆச்சரியமடைந்த யேசு தொடர்ந்தார், "அரசு அதிகாரம் குறித்த என் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துமாறு அவன் என்னிடம் கேட்டான். அந்தக் கேள்வி அவனுக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை அளித்தது."
"அதற்கு நீ என்ன சொன்னாய்?" என்று பிலாத்து கேட்டார். "அல்லது, சொன்னதை மறந்துவிட்டதாகப் பதிலளிக்கப் போகிறாயா?" ஆனால் பிலாத்துவின் குரலில் ஏற்கனவே ஒருவித நம்பிக்கையின்மை தொனித்தது. "மற்ற விஷயங்களுடன் சேர்த்து நான் சொன்னது இதுதான்," என்று கைதி விவரித்தான், "அதாவது, அனைத்து அதிகாரமும் மக்கள் மீதான ஒரு வன்முறைச் செயல்; ஒரு காலம் வரும், அப்போது எந்த அதிகாரமும் இருக்காது—சீசர்களின் அதிகாரமோ அல்லது வேறு எந்த வகையான அதிகாரமோ இருக்காது. மனிதன் உண்மை மற்றும் நீதியின் ராஜ்ஜியத்தில் நுழைவான்; அங்கே எந்த வகையான அதிகாரமும் தேவைப்படாது."
"தொடர்ந்து சொல்!"
"அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை," என்று கைதி கூறினான். "அப்போதுதான், மக்கள் உள்ளே பாய்ந்து வந்து, என்னைக் கட்டி, சிறைக்குக் கொண்டு சென்றனர்."
ஒரு வார்த்தையைக் கூட தவறவிடாமல் இருக்க முயன்ற செயலாளர், அந்தத் தோல் தாளில் வேகமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.
"பேரரசர் டைபீரியஸின் அதிகாரத்தை விடச் சிறந்த அல்லது மகத்தான அதிகாரம் மனிதகுலத்திற்கு இருந்ததில்லை, இப்போது இல்லை, இனி இருக்கப்போவதும் இல்லை!" பைலேட்டின் குரல்—கரகரப்பான மற்றும் நோயுற்ற தன்மையுடன்—உயர்ந்தது.
ஏனோ தெரியவில்லை, அந்த அதிகாரி (Procurator) செயலாளரையும் காவலர்களையும் வெறுப்புடன் முறைத்துப் பார்த்தார்.
"அதன் மீது தீர்ப்பு வழங்க உனக்கு உரிமை இல்லை, பைத்தியக்காரக் குற்றவாளியே!" பைலேட் திடீரென்று கத்தினார்: "பால்கனியிலிருந்து காவலர்களை அகற்றுங்கள்!" பிறகு, செயலாளரிடம் திரும்பி அவர் கூறினார்: "கைதியுடன் என்னை மட்டும் தனியாக விட்டுவிடுங்கள்; இது அரசு சார்ந்த விஷயம்." காவலர்கள் தங்கள் ஈட்டிகளை உயர்த்தினர்; இரும்புத் தகடு பொருத்தப்பட்ட காலணிகளின் சீரான ஓசையுடன் பால்கனியிலிருந்து தோட்டத்திற்குள் இறங்கிச் சென்றனர்; செயலாளரும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து வெளியேறினார்.
சிறிது நேரத்திற்கு, பால்கனியின் அமைதியைக் கலைக்கும் ஒரே சத்தம் நீரூற்றின் நீரோட்ட ஒலி மட்டுமே. நீரூற்றின் குழாய் முனையிலிருந்து நீர் மேலெழும்பிப் பெருகி, அதன் விளிம்புகள் சிதறிச் சிறு நீரோடைகளாகக் கீழே விழுவதை பைலேட் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
கைதி முதலில் பேசினான்:
"கெரியோத்தைச் சேர்ந்த அந்த இளைஞனுடன் நான் பேசியதால் ஏதோ சிக்கல் உருவாகிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். அவனுக்குத் துரதிர்ஷ்டம் நேரிடும் என்று எனக்கு ஒரு முன்னுணர்வு ஏற்படுகிறது, மேலும் அவன் மீது எனக்குப் பெரும் பரிதாபம் உண்டாகிறது."
"நான் நினைக்கிறேன்," என்று அந்த அதிகாரி ஒரு விசித்திரமான புன்னகையுடன் பதிலளித்தார், "கெரியோத் யூதாஸை விட நீ அதிகம் பரிதாபப்பட வேண்டிய வேறொருவர் உலகில் இருக்கிறார்—அவர் யூதாஸை விட மிக மோசமான நிலையை எதிர்கொள்ளப் போகிறார்...""...யூதாஸ்! அப்படியானால், மார்க் 'எலி-கொல்லி' (Rat-Killer)—அந்தக் கொடூரமான, தன் பணியில் உறுதியான மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன்—மற்றும் உன் போதனைகளுக்காக உன்னைத் தாக்கியவர்கள் (இதோ பார்—என்று ஆளுநர் யேசுவின் காயம்பட்ட முகத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்)—மேலும் டிஸ்மாஸ் மற்றும் கெஸ்டாஸ் ஆகிய கொள்ளையர்கள்—தங்கள் கூட்டாளிகளுடன் சேர்ந்து நான்கு வீரர்களைக் கொன்றவர்கள்—இறுதியாக, அந்த அருவருப்பான துரோகி யூதாஸ்... இவர்கள் அனைவரும் நல்லவர்களா?"
"ஆம்," என்று கைதி பதிலளித்தார்.
"உண்மையின் ராஜ்ஜியம் வருமா?"
"அது வரும், ஹெஜெமன் (ஆளுநரே)," என்று யேசு உறுதியுடன் பதிலளித்தார்.
"அது ஒருபோதும் வராது!" என்று பிலாத்து திடீரென ஒரு பயங்கரமான குரலில் கத்தினார்; அந்தக் குரலைக் கேட்டு யேசு பின்வாங்கினார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 'கன்னியர்களின் பள்ளத்தாக்கில்' (Valley of Virgins), பிலாத்து தனது குதிரைப்படை வீரர்களிடம் இதே போன்ற வார்த்தைகளைக் கத்தியிருந்தார்: "அவர்களை வெட்டி வீழ்த்துங்கள்! வெட்டி வீழ்த்துங்கள்! அந்தப் பிரம்மாண்டமான 'எலி-கொல்லி' சிக்கிக்கொண்டான்!" கட்டளைகளைப் பிறப்பித்து ஏற்கனவே கரகரப்பான குரலில், அந்தத் தோட்டத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் கேட்கும் வகையில் அவர் கத்தினார்: "குற்றவாளி! குற்றவாளி! குற்றவாளி!"
பின்னர், குரலைக் குறைத்துக்கொண்டு அவர் கேட்டார்:
"யேசு ஹா-நோஸ்ரி, நீ ஏதேனும் கடவுள்களை நம்புகிறாயா?"
"ஒரே ஒரு கடவுள் இருக்கிறார்," என்று யேசு பதிலளித்தார். "நான் அவரை நம்புகிறேன்."
"அப்படியானால் அவரை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்! தீவிரமாகப் பிரார்த்தனை செய்! ஆனாலும்..."—பிலாத்துவின் குரல் தழுதழுத்தது—"...அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது. மனைவியும் இல்லையா?" தனக்கு என்ன நேர்கிறது என்று புரியாமலேயே, திடீரென ஏற்பட்ட விவரிக்க முடியாத ஒரு சோகத்துடன் பிலாத்து கேட்டார்.
"இல்லை, நான் தனியாக இருக்கிறேன்."
"வெறுக்கத்தக்க நகரம்," என்று ஆளுநர் திடீரென ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக முணுமுணுத்தார்; குளிரால் நடுங்குவது போல நடுங்கினார், கைகளைக் கழுவுவது போல ஒன்றோடொன்று தேய்த்தார். "கெரியோத் ஊரைச் சேர்ந்த யூதாஸைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே நீ கொல்லப்பட்டிருந்தால்... உண்மையில், அதுவே சிறந்ததாக இருந்திருக்கும்." "என்னை விட்டுவிடுங்கள், ஹெஜெமன்," என்று கைதி திடீரெனக் கேட்டுக்கொண்டார்; அவர் குரலில் பதற்றம் இருந்தது. "அவர்கள் என்னைக் கொல்லத் திட்டமிட்டிருப்பதை நான் காண்கிறேன்."
பிலாத்துவின் முகம் ஒரு தசைப்பிடிப்பால் சுருங்கியது; சிவப்பு நரம்புகள் படர்ந்த, வீக்கமடைந்த தன் கண்களை யேசுவாவின் பக்கம் திருப்பிய அவன் கூறினான்:
"அற்பனே, உன்னைப் போன்ற பேச்சுக்களைப் பேசிய ஒருவனை ரோமானிய ஆளுநர் சும்மா விட்டுவிடுவார் என்று நினைக்கிறாயா? ஓ, தெய்வங்களே! அல்லது உன் இடத்திற்கு நான் வரத் தயாராக இருக்கிறேன் என்று கருதுகிறாயா? உன் சிந்தனைகள் எனக்கு உடன்பாடல்ல! இதை நன்றாகக் கேட்டுக்கொள்: இனி ஒரு வார்த்தை பேசினாலோ அல்லது யாரிடமாவது வாயைத் திறந்தாலோ, என்னிடமிருந்து உனக்கு ஆபத்து நேரிடும், எச்சரிக்கை! மீண்டும் சொல்கிறேன்: எச்சரிக்கை."
"ஆளுநரே..."
"அமைதி!" என்று கத்தினான் பிலாத்து; அதே சமயம் பால்கனிக்குள் மீண்டும் சிறகடித்து வந்த ஒரு 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவையை அவன் ஆத்திரத்துடன் பார்த்தான். "இங்கே வா!" என்று பிலாத்து கர்ஜித்தான்.
செயலாளரும் காவலரும் தங்கள் இடங்களுக்குத் திரும்பியதும், குற்றவாளி யேசுவா ஹா-நோஸ்ரிக்கு எதிராக 'சிறிய சான்ஹெட்ரின்' (Lesser Sanhedrin) சபை விதித்த மரண தண்டனையை உறுதி செய்வதாக பிலாத்து அறிவித்தான்; செயலாளர் அவனது வார்த்தைகளைப் பதிவு செய்துகொண்டான்.
ஒரு நிமிடம் கழித்து, 'மார்க் ராட்-கில்லர்' (Mark Rat-Killer) ஆளுநரின் முன் நின்றான். அந்தக் குற்றவாளியை ரகசியப் பிரிவுத் தலைவனிடம் ஒப்படைக்குமாறும், யேசுவா ஹா-நோஸ்ரியை மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்து வைக்குமாறும், மேலும் யேசுவாவிடம் எதைப் பற்றியும் பேசவோ அல்லது அவனது கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கவோ ரகசியப் பிரிவுப் படையினருக்குக் கடுமையான தண்டனை எச்சரிக்கையுடன் தடை விதிக்குமாறும் ஆளுநர் அவனுக்கு உத்தரவிட்டார்.
மார்க்கின் சைகையைத் தொடர்ந்து, காவலர்கள் யேசுவாவைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவனை பால்கனியிலிருந்து அழைத்துச் சென்றனர். பின்னர், வெளிர் நிறத் தாடியுடன் கூடிய அழகான, மெலிந்த ஒருவன் ஆளுநரின் முன் தோன்றினான்; அவனது மார்பில் சிங்கத் தலைகள் மின்னின, தலைக்கவசத்தின் உச்சியில் கழுகின் இறகுகள் அலங்கரித்தன, மேலும் அவனது வாள் பட்டையில் தங்கத் தகடுகள் ஜொலித்தன. முழங்கால் வரை கயிறுகள் கட்டப்பட்ட மூன்று அடுக்கு உள்ளங்கால் கொண்ட பூட்ஸையும், இடது தோளில் போர்த்தப்பட்ட அடர் சிவப்பு நிற மேலங்கியையும் அவன் அணிந்திருந்தான். அவன் ஒரு லீஜியன் தளபதி—அதாவது 'லெகேட்' (legate) ஆவான். 'செபாஸ்டீன் கோஹார்ட்' (Sebastene cohort) படைப்பிரிவு தற்போது எங்கே இருக்கிறது என்று ஆளுநர் அவனிடம் கேட்டார். குற்றவாளிகளுக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனை மக்களுக்கு அறிவிக்கப்படவிருக்கும் 'ஹிப்போட்ரோம்' (hippodrome) மைதானத்திற்கு முன்னால் உள்ள சதுக்கத்தில் செபாஸ்டீன் படையினர் பாதுகாப்பு வளையத்தை அமைத்து வருவதாக அந்தத் தளபதி தகவல் அளித்தான். பின்னர், ரோமானியப் படைப்பிரிவிலிருந்து இரண்டு படைப்பிரிவுகளைப் பிரிக்குமாறு ஆளுநர் தூதருக்கு உத்தரவிட்டார். அவற்றுள் ஒன்று, கிரிசோபாய் என்பவரின் தலைமையில், குற்றவாளிகளையும், மரணதண்டனைக் கருவிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வண்டிகளையும், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவர்களையும் வழுக்கை மலைக்குச் செல்லும் வழியில் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு சென்றடைந்ததும், மேல் பாதுகாப்பு வளையத்தில் ஒரு நிலையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மற்றொன்று, உடனடியாக வழுக்கை மலைக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கே ஒரு பாதுகாப்பு வளையத்தை உடனடியாக அமைக்கத் தொடங்க வேண்டும். இதே நோக்கத்திற்காக—மலையைப் பாதுகாப்பதற்காக—ஒரு துணை குதிரைப்படைப் பிரிவை, அதாவது சிரியாவின் *அலா*வை அனுப்புமாறு ஆளுநர் தூதரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.
தூதர் மாளிகையின் மேல்மாடியை விட்டுச் சென்றதும், ஆளுநர் தனது செயலாளரிடம் சன்ஹெட்ரினின் தலைவர், அதன் இரண்டு உறுப்பினர்கள் மற்றும் ஜெருசலேம் ஆலயக் காவலர்களின் தளபதி ஆகியோரை அரண்மனைக்கு வரவழைக்குமாறு உத்தரவிட்டார்; இருப்பினும், முழு குழுவுடனான ஆலோசனை நடைபெறுவதற்கு முன்பு, அவர் தலைவருடன் மட்டும் தனியாகப் பேசுவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் அவர் சேர்த்தார். ஆளுநரின் உத்தரவுகள் விரைவாகவும் துல்லியமாகவும் நிறைவேற்றப்பட்டன; சமீப நாட்களாக யெர்ஷலாயிமை அசாதாரணமான சீற்றத்துடன் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்த சூரியன், இன்னும் உச்சத்தை எட்டாத நிலையில், ஆளுநர், சன்ஹெட்ரினின் தற்காலிகத் தலைவரும் யூதப் பிரதான ஆசாரியருமான யோசேப்பு காய்பாஸை, மாடிப்படிகளைக் காத்துக்கொண்டிருந்த இரண்டு வெள்ளைப் பளிங்குச் சிங்கங்களுக்கு அருகில், மேல் தோட்டத் திண்ணையில் சந்தித்தார்.
தோட்டத்தில் அமைதி நிலவியது. ஆனால், யானைகளின் பிரம்மாண்டமான கால்களைப் போன்ற தண்டுகளைக் கொண்ட பனை மரங்களால் நிழலிடப்பட்ட, சூரிய ஒளி நிறைந்த மேல் திண்ணையில் தூண் வரிசையிலிருந்து வெளியே காலடி எடுத்து வைத்ததும், ஆளுநர் தான் வெறுத்த நகரமான யெர்ஷலாயிம் முழுவதையும் நோக்கினார். அவருக்கு முன்னால் அதன் தொங்கு பாலங்களும், கோட்டைகளும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தங்க டிராகன் செதில்களால் ஆன கூரையைக் கொண்ட அந்த விவரிக்க முடியாத பளிங்குக் குவியலும் இருந்தன: அதுவே யெர்ஷலாயிம் ஆலயம்.
அரண்மனைத் தோட்டத்தின் கீழ்மட்டத் தளங்களையும் நகரச் சதுக்கத்தையும் பிரிக்கும் கல் சுவர் அமைந்திருந்த அந்தப் பகுதிக்கு வெகு கீழே இருந்து ஒரு சத்தம் ப்ரோக்யூரேட்டரின் (ஆளுநரின்) காதுகளில் விழுந்தது—அது ஒரு மெல்லிய முழக்கம்; அதிலிருந்து அவ்வப்போது மெல்லிய, கூர்மையான ஒலிகள் எழுந்தன—அவை முழுமையான முனகல்களோ அல்லது முழுமையான கூச்சல்களோ அல்ல.
சமீபத்திய கலவரங்களால் கொந்தளிப்படைந்திருந்த ஜெருசலேம் நகர மக்கள் பெருந்திரளாகச் சதுக்கத்தில் கூடியிருப்பதையும், அந்த மக்கள் தீர்ப்பிற்காக ஆவலுடன் காத்திருப்பதையும், அக்கூட்டத்திற்குள் பதற்றமடைந்த தண்ணீர் விற்பவர்கள் கூச்சலிடுவதையும் ப்ரோக்யூரேட்டர் புரிந்துகொண்டார்.
கொடுமையான வெப்பத்திலிருந்து தப்பிக்க உயர் குருவை பால்கனிக்கு வருமாறு ப்ரோக்யூரேட்டர் அழைத்தார்; ஆனால் கயாபாஸ் தன்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது என்று கூறி அதை மரியாதையுடன் மறுத்துவிட்டார். பைலாட் தனது சற்று வழுக்கையான தலையின் மீது அங்கவஸ்திரத்தின் முனையை (ஹுட்) இழுத்து மூடிக்கொண்டு உரையாடலைத் தொடங்கினார். அவர்கள் கிரேக்க மொழியில் பேசினர்.
யேசுவா ஹா-நோஸ்ரியின் வழக்கை மறுஆய்வு செய்து, அவருக்கு விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்தியதாக பைலாட் கூறினார்.
அதன்படி, டிஸ்மாஸ், கெஸ்டாஸ் மற்றும் பார்-ரப்பன் ஆகிய மூன்று கொள்ளையர்களும், யேசுவா ஹா-நோஸ்ரியும் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்; தண்டனை நிறைவேற்றம் அன்றைய தினமே நடைபெறவிருந்தது. சீசருக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்ய மக்களைத் தூண்டிய முதல் இருவர், ஒரு போராட்டத்திற்குப் பிறகு ரோமானியப் படைகளால் பிடிக்கப்பட்டு ப்ரோக்யூரேட்டரின் அதிகார வரம்பிற்குள் வந்தவர்கள்; எனவே, அவர்கள் இந்த விவாதத்தின் பொருளாக இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால், பிந்தைய இருவரான பார்-ரப்பன் மற்றும் ஹா-நோஸ்ரி ஆகியோர் உள்ளூர் அதிகாரிகளால் பிடிக்கப்பட்டு சான்ஹெட்ரின் (யூத உயர் நீதிமன்றம்) சபையால் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள். சட்டம் மற்றும் வழக்கப்படி, அன்று தொடங்கவிருந்த மாபெரும் பாஸ்கா பண்டிகையை முன்னிட்டு, இந்தக் குற்றவாளிகள் இருவரில் ஒருவரை விடுதலை செய்ய வேண்டியிருந்தது. எனவே, பார்-ரப்பன் அல்லது ஹா-நோஸ்ரி—இவ்விருவரில் யாரை விடுதலை செய்ய சான்ஹெட்ரின் விரும்புகிறது என்பதை அறிய ப்ரோக்யூரேட்டர் விரும்பினார். கயாபாஸ் கேள்வியைப் புரிந்துகொண்டதைக் குறிக்கும் வகையில் தலையை அசைத்துவிட்டுப் பதிலளித்தார்:
"சான்ஹெட்ரின் பார்-ரப்பனை விடுதலை செய்யக் கோருகிறது."
உயர் குரு இத்தகைய பதிலையே அளிப்பார் என்பது ப்ரோக்யூரேட்டருக்கு நன்றாகவே தெரியும்; இருப்பினும், அப்பதிலைக் கேட்டுத் தான் வியப்படைந்தது போலக் காட்டிக்கொள்வதே அவரது பணியாக இருந்தது.
பைலாட் அதை மிகுந்த திறமையுடன் செய்தார். அவனது ஆணவம் மிகுந்த முகத்தில் புருவங்கள் உயர்ந்தன; வியப்பு கலந்த பார்வையுடன் அவன் தலைமைப் பூசாரியின் கண்களை நேராக நோக்கினான்.
"இந்த பதில் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று ஆளுநர் மெல்லிய குரலில் கூறினார். "இங்கே ஏதோ ஒரு தவறான புரிதல் இருக்கலாம் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்."
பிலாத்து நிலைமையை விளக்கினான். உள்ளூர் மதத் தலைவர்களின் உரிமைகளில் தலையிடும் எண்ணம் ரோமானிய அதிகாரத்திற்கு இல்லை—இந்த உண்மை தலைமைப் பூசாரிக்கு நன்கு தெரியும்—ஆனால் இந்தச் சூழலில், ஒரு தெளிவான தவறு நிகழ்ந்திருந்தது. இயல்பாகவே, அந்தத் தவறைச் சரிசெய்வதில் ரோமாபுரிக்கு அக்கறை இருந்தது.
உண்மையில், பார்-ரப்பன் மற்றும் ஹ-நோஸ்ரி ஆகியோரின் குற்றங்களின் தீவிரத்தை எந்த வகையிலும் ஒப்பிட முடியாது. ஹ-நோஸ்ரி—தெளிவாகவே ஒரு பைத்தியக்காரன்—எருசலேம் மற்றும் பிற இடங்களில் மக்களைக் கிளர்ச்சியூட்டும் அபத்தமான பேச்சுகளைப் பேசியது மட்டுமே அவனது குற்றமாக இருந்தது; ஆனால் பார்-ரப்பனின் குற்றங்கள் மிகவும் தீவிரமானவை. அவன் வெளிப்படையாகக் கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது மட்டுமல்லாமல், கைது செய்யப்படுவதை எதிர்த்தபோது ஒரு காவலனையும் கொன்றிருந்தான். ஹ-நோஸ்ரியை விட பார்-ரப்பன் மிகவும் ஆபத்தானவன்.
இவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு, அந்த முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யவும், தண்டனை விதிக்கப்பட்ட இருவரில் குறைவான ஆபத்துடையவரை—அதாவது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஹ-நோஸ்ரியை—விடுவிக்குமாறும் ஆளுநர் தலைமைப் பூசாரியிடம் கேட்டுக்கொண்டார். என்ன பதில்? கயபா பிலாத்துவின் கண்களை நேராகப் பார்த்து, அமைதியான ஆனால் உறுதியான குரலில், சான்ஹெட்ரின் (யூத மத மன்றம்) அந்த வழக்கை கவனமாக மறுஆய்வு செய்துள்ளதாகவும், பார்-ரப்பனை விடுவிக்கும் தங்கள் முடிவை இரண்டாவது முறையாகத் தெரிவிப்பதாகவும் கூறினான்.
"என்ன? என் பரிந்துரைக்குப் பிறகும் கூடவா? ரோமானிய அதிகாரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒருவனின் பரிந்துரைக்குப் பிறகும் கூடவா? தலைமைப் பூசாரியே, இதை மூன்றாவது முறையாகச் சொல்."
"மூன்றாவது முறையாகவும் நாங்கள் சொல்கிறோம், நாங்கள் பார்-ரப்பனை விடுவிக்கிறோம்," என்று கயபா அமைதியாகக் கூறினான்.
எல்லாம் முடிந்துவிட்டது; இனி சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஹ-நோஸ்ரி என்றென்றைக்குமாகப் பிரிந்து செல்லவிருந்தான்; ஆளுநரின் பயங்கரமான, கொடூரமான வலியைத் தீர்க்க யாருமில்லை; மரணத்தைத் தவிர அதற்கு வேறு தீர்வு இல்லை. ஆயினும், இப்போது பிலாத்துவின் மனதில் தோன்றியது அந்த எண்ணம் அல்ல. முன்னதாக உப்பரிகையில் அவன் உணர்ந்த அதே விவரிக்க முடியாத வேதனை அவனது ஆன்மாவை ஊடுருவித் தாக்கியது. அவர் உடனடியாக அதற்கான காரணத்தைத் தேடினார்; அதற்கான விளக்கம் விசித்திரமாக இருந்தது: மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட அந்த மனிதரிடம் தான் சொல்லாமல் விட்ட ஏதோ ஒன்று, அல்லது அவர் கவனிக்கத் தவறிய ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அந்த அதிகாரிக்குத் தோன்றியது.
பைலாட் அந்த எண்ணத்தை உதறித் தள்ளினார்; அது எப்படி வந்ததோ, அதேபோல ஒரு கணத்தில் மறைந்துபோனது. அது பறந்து சென்றது, ஆனால் அந்த மனவேதனைக்கான காரணம் மட்டும் விளங்காமல் இருந்தது—ஏனெனில், மின்னலைப் போலத் தோன்றி உடனே மறைந்த மற்றொரு கணநேர எண்ணத்தால் அதை விளக்கிவிட முடியாது: "அமரத்துவம்... அமரத்துவம் வந்துவிட்டது..." யாருடைய அமரத்துவம்? அந்த அதிகாரிக்கு அது புரியவில்லை; ஆயினும், அந்த மர்மமான அமரத்துவம் குறித்த எண்ணம், சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலும் அவரை நடுங்கச் செய்தது.
"சரி," என்றார் பைலாட். "அப்படியே ஆகட்டும்."
அவர் சுற்றிலும் பார்த்து, தனக்கு முன்னால் இருந்த உலகை உற்றுநோக்கினார்; அங்கு நிகழ்ந்திருந்த மாற்றம் அவரைத் திகைக்க வைத்தது. ரோஜா மலர்கள் நிறைந்த புதர் மறைந்துவிட்டது; மேல் தளத்தின் விளிம்பில் இருந்த சைப்ரஸ் மரங்கள், மாதுளை மரம், பசுமைக்கு நடுவே இருந்த வெண்ணிறச் சிலை மற்றும் அந்தப் பசுமை என அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன. அவற்றுக்கு மாற்றாக, அடர் சிவப்பு நிறத்திலான ஒரு மங்கலான இருள் சுழலத் தொடங்கியது; அதற்குள் கடல் பாசிகள் அசைந்தாடி விலகிச் செல்ல, பைலாட்டும் அதனுடன் சேர்ந்து மிதந்து சென்றார். இப்போது அவர் ஒரு பயங்கரமான கோபத்தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்—மூச்சுத் திணறலையும் சுட்டெரிக்கும் உணர்வையும் தரும் அந்தக் கோபம், அதிகாரமின்மையின் கோபமாகும்.
"மூச்சு முட்டுகிறது," என்று பைலாட் கூறினார். "மூச்சு முட்டுகிறது!"
குளிர்ந்த, ஈரமான கையால், அவர் தனது மேலங்கியின் கழுத்துப் பகுதியில் இருந்த கொக்கியைப் பிய்த்தெடுத்தார்; அது மணலில் விழுந்தது.
"இன்று புழுக்கமாக இருக்கிறது; எங்கோ ஒரு புயல் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது," என்று கையாஃபஸ் பதிலளித்தார்... ...ஆளுநரின் சிவந்துபோன முகத்திலிருந்து தன் பார்வையை விலக்காமலே, இனி வரவிருக்கும் அனைத்துத் துன்பங்களையும் அவன் முன்கூட்டியே உணர்ந்தான். "ஓ, எவ்வளவு கொடூரமான நிசான் மாதம் இது!"
"இல்லை," என்றார் பிலாத்து, "இது மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்தினால் அல்ல; கயபா, உன் இருப்பு எனக்கு ஒரு சுமையாக இருக்கிறது, அவ்வளவுதான்." கண்களைச் சுருக்கி ஒரு புன்னகையை உதிர்த்த பிலாத்து, "உன்னை நீயே பார்த்துக்கொள், தலைமைக்குருவே," என்று மேலும் கூறினார்.
தலைமைக்குருவின் கருமையான கண்கள் மின்னின; முன்னதாக ஆளுநர் காட்டிய அதே திறமையுடன், அவரும் தன் முகத்தில் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
"நான் கேட்பது என்ன, ஆளுநரே?" கயபா பெருமையுடனும் அமைதியுடனும் பதிலளித்தார். "தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகும்—அதுவும் நீங்களே உறுதிப்படுத்திய தீர்ப்பிற்குப் பிறகும்—என்னை அச்சுறுத்துகிறீர்களா? இது சாத்தியமா? ரோமானிய ஆளுநர் பேசுவதற்கு முன் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசுபவர் என்றே நாங்கள் பழகியிருக்கிறோம். யாராவது நம் பேச்சைக் கேட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது, தலைவரே?"
பிலாத்து உயிரற்ற பார்வைகளுடன் தலைமைக்குருவை நோக்கினார்; புன்னகை போன்றதொரு விகாரமான பாவனையில் தன் பற்களைக் காட்டினார்.
"போதும், தலைமைக்குருவே! இங்கே நம்மை யார் கேட்டுவிட முடியும்? இன்று மரணதண்டனை பெறவிருக்கும் அந்த இளம் அலைந்து திரியும் பைத்தியக்காரனைப் போலவா நான் இருக்கிறேன்? நான் என்ன சிறுவனா, கயபாவே? நான் என்ன சொல்கிறேன், எங்கே சொல்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். தோட்டம் சுற்றி வளைக்கப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது, அரண்மனை சுற்றி வளைக்கப்பட்டுள்ளது—ஒரு எலி கூட இடுக்கின் வழியாக உள்ளே நுழைய முடியாது! எலி மட்டுமல்ல—அந்த ஆள் கூட... என்ன பெயர் அவன் பெயர்... கிரியாத் நகரத்தைச் சேர்ந்தவன். சொல்லப்போனால், அப்படி ஒருவனை உங்களுக்குத் தெரியுமா, தலைமைக்குருவே? ஆம்... அப்படிப்பட்டவன் யாராவது இங்கே உள்ளே நுழைந்தால், அவன் அதை நினைத்துக்கடுமையாக வருந்துவான்—அந்த விஷயத்தில் நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள் தானே? எனவே இதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், தலைமைக்குருவே: இனி இந்த நிமிடம் முதல், உங்களுக்கு அமைதி என்பதே இருக்காது!" "உங்களுக்கோ அல்லது உங்கள் மக்களுக்கோ அமைதி இருக்காது"—என்று கூறிய பிலாத்து, வலதுபுறம் தொலைவில் உயரே ஜொலித்துக்கொண்டிருந்த ஆலயத்தை நோக்கித் தன் விரலை நீட்டினார்—"இதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்—நான், பொன்டியஸ் பிலாத்து, பொற்கைவேல் ஏந்திய வீரன்!"
"எனக்குத் தெரியும், எனக்குத் தெரியும்!" கரிய தாடி கொண்ட கயபாஸ் அச்சமின்றிப் பதிலளித்தான்; அவன் கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவன் வானத்தை நோக்கித் தன் கையை உயர்த்தித் தொடர்ந்தான்: "யூதேய மக்கள் அறிவார்கள்—நீங்கள் அவர்கள் மீது கடும் வெறுப்பு கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதையும், அவர்களுக்குப் பெரும் துன்பத்தை இழைப்பீர்கள் என்பதையும் அவர்கள் அறிவார்கள்; ஆனால் நீங்கள் அவர்களை முற்றிலுமாக அழிக்க முடியாது! கடவுள் அவர்களைக் காப்பார்! சர்வ வல்லமை படைத்த சீசர் எங்கள் குரலைக் கேட்பார்—அவர் எங்கள் குரலைக் கேட்டு, அழிவை உண்டாக்கும் பிலாத்திடமிருந்து எங்களைப் பாதுகாப்பார்!"
"ஓ, இல்லை!" என்று பிலாத்து கூவினான்; ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அவன் மனம் லேசானது; இனி பாவனை செய்யவோ, வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசவோ வேண்டிய அவசியமில்லை. "என்னைப்பற்றிச் சீசரிடம் நீ மிக அதிகமாகவே புகார் செய்திருக்கிறாய்; இப்போது எனக்கான நேரம் வந்துவிட்டது, கயபாஸ்! இப்போது என்னிடமிருந்து ஒரு செய்தி பறந்து செல்லும்—அந்தியோக்கியாவில் உள்ள ஆளுநருக்கோ அல்லது ரோமுக்கோ அல்ல, நேராகக் காப்ரிக்கு, பேரரசருக்கே அந்தச் செய்தி செல்லும். எருசலேமில் நன்கு அறியப்பட்ட கிளர்ச்சியாளர்களை நீ மறைத்து வைத்து, அவர்களை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறாய் என்பதைச் சொல்லும் செய்தி அது! அப்போது நான் எருசலேமை நனைக்கப்போவது சாலமன் குளத்து நீரைக் கொண்டல்ல—உன் நன்மைக்காக நான் அப்படிச் செய்ய நினைத்திருந்தாலும் கூட! இல்லை, நீரால் அல்ல! உன்னால் பேரரசரின் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட கேடயங்களைச் சுவர்களிலிருந்து அகற்ற வேண்டியிருந்ததையும், என் படைகளை வேறு இடங்களுக்கு மாற்ற வேண்டியிருந்ததையும், என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க நானே நேரில் வர வேண்டியிருந்ததையும் நினைவில் கொள்! என் வார்த்தைகளைக் குறித்துக்கொள், தலைமை மதகுருவே. எருசலேமில் நீ ஒரு படைப்பிரிவை (cohort) மட்டுமல்ல, அதற்கும் மேலானதைக் காண்பாய்—ஆம், நிச்சயமாக!" முழு 'ஃபுல்மினாட்டா' (Fulminata) படைப்பிரிவும் நகரச் சுவர்களுக்குக் கீழே வந்து சேரும்போதும், அரேபியக் குதிரைப்படை நெருங்கி வரும்போதும், அப்போது நீ கசப்பான அழுகுரலையும் ஓலத்தையும் கேட்பாய். நீ உயிர்ப்பிச்சை அளித்த பார்-ரப்பனை (Bar-Rabban) அப்போது நினைவுகூர்வாய்; அதேவேளையில், அமைதிச் செய்தியைக் கொண்டுவந்த அந்தத் தத்துவஞானியை மரணத்திற்கு அனுப்பியதற்காக வருந்துவாய்!
தலைமை மதகுருவின் முகத்தில் திட்டுக்கள் தோன்றின, அவன் கண்கள் கனன்றன. அந்த ஆளுநரைப் போலவே, அவனும் பற்கள் தெரியும்படி ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துப் பதிலளித்தான்:
— இப்போது நீ பேசுவதை நீயே நம்புகிறாயா, ஆளுநரே? இல்லை, நீ நம்பவில்லை! எருசலேமுக்கு அந்த மக்கள் தூண்டுபவன் கொண்டு வந்தது அமைதி அல்ல—இல்லை, அது அமைதி அல்ல—குதிரைவீரனே, இதை நீ நன்றாகவே அறிவாய். அவன் மக்களைத் தூண்டிவிடவும், நம்பிக்கையை இகழவும், தேசத்தை ரோமானிய வாளுக்கு இரையாக்கவும் நீ அவனை விடுவிக்க விரும்பினாய்! ஆனால் யூதேயாவின் தலைமைக்குருவாகிய நான்—உயிருடன் இருக்கும் வரை—நம்பிக்கை அவமதிக்கப்படுவதை அனுமதிக்கமாட்டேன்; நான் மக்களைக் காப்பேன்! கேட்கிறதா பிலாத்து? — கயபா அச்சுறுத்தும் வகையில் தன் கையை உயர்த்தினான்: — கேள், ஆளுநரே!
கயபா அமைதியானான்; அப்போது மகா ஏரோதின் தோட்டச் சுவர்கள் வரை அலைமோதும் கடலின் இரைச்சலைப் போன்ற ஒரு சத்தத்தை ஆளுநர் மீண்டும் கேட்டார். அந்தச் சத்தம் கீழிருந்து எழுந்து, ஆளுநரின் கால்களையும் முகத்தையும் சூழ்ந்துகொண்டது. அவனுக்குப் பின்னால்—அரண்மனைப் பகுதிகளுக்கு அப்பால்—எக்காளங்களின் பதற்றமான முழக்கமும், அணிவகுத்துச் செல்லும் நூற்றுக்கணக்கான கால்களின் கனத்த ஓசையும், இரும்பின் சத்தமும் கேட்டன; கிளர்ச்சியாளர்களுக்கும் கொள்ளையர்களுக்கும் அழிவைத் தேடித்தரும் அணிவகுப்பிற்காக ரோமானியக் காலாட்படை ஏற்கனவே தன் உத்தரவுப்படி புறப்பட்டுவிட்டதை ஆளுநர் உணர்ந்தார்.
— கேட்கிறதா, ஆளுநரே? — தலைமைக்குரு மெதுவாகத் திரும்பவும் கேட்டார், 'இவையெல்லாம்'—இங்கே தலைமைக்குரு இரு கைகளையும் உயர்த்தினார், அப்போது கயபாவின் தலையிலிருந்த கருப்புத் தலைமூடி நழுவி விழுந்தது—'அந்தக் கேவலமான கொள்ளையன் பார்-ரப்பானால் தான் நிகழ்ந்தன என்று என்னிடம் சொல்கிறீர்களா?'
ஆளுநர் ஈரம் படிந்த, குளிர்ந்த தன் நெற்றியை உள்ளங்கையின் பின்புறத்தால் துடைத்துக்கொண்டு, தரையைப் பார்த்தார்; பிறகு கண்களைச் சுருக்கி வானத்தை நோக்கினார்—அங்கே சுட்டெரிக்கும் சூரியன் கிட்டத்தட்ட தலைக்கு மேலே இருந்தது, சிங்கத்தின் வால் போன்ற வடிவத்தில் கயபாவின் நிழல் மிகச் சிறியதாகச் சுருங்கியிருந்தது—பின்னர் அவர் அமைதியாகவும் அலட்சியமாகவும் கூறினார்:
'நண்பகல் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் உரையாடலில் மூழ்கிவிட்டோம், ஆனாலும் நாம் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும்.' தலைமை ஆசாரியரிடம் மிகவும் கண்ணியமான சொற்களில் மன்னிப்பு கோரிய பிறகு, இறுதி மற்றும் சுருக்கமான ஆலோசனைக்கும், மரணதண்டனை நிறைவேற்றம் தொடர்பான மற்றொரு உத்தரவை பிறப்பிப்பதற்கும் தேவையான மற்றவர்களை வரவழைக்கும் வரை, மாக்னோலியா மரத்தின் நிழலில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து காத்திருக்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.
காய்பாஸ் தனது கையை நெஞ்சின் மீது வைத்து மரியாதையுடன் தலைவணங்கி அந்தத் தோட்டத்திலேயே தங்கினார்; அதேவேளையில் பிலாத்து உப்பரிகைக்குத் திரும்பினார். அங்கே, தனக்காகக் காத்திருந்த செயலாளரிடம், அந்தப் படைப்பிரிவுத் தளபதியைத் தோட்டத்திற்கு வருமாறு அழைக்குமாறு அவர் பணித்தார்... ...படைப்பிரிவுத் தளபதி, சான்ஹெட்ரின் (யூத உயர் நீதிமன்றம்) சபையின் இரு உறுப்பினர்கள் மற்றும் ஆலயக் காவல் படைத் தலைவர் ஆகியோர், அடுத்த தளத்தில் இருந்த நீரூற்றுடன் கூடிய வட்ட வடிவத் தோட்ட மண்டபத்தில் அழைப்பிற்காகக் காத்திருந்தனர். தான் உடனடியாக வெளியே வருவதாகக் கூறிய பிலாத்து, அரண்மனைக்குள் சென்றான்.
செயலாளர் அந்தச் குழுவை ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அடர் நிறத் திரைகளால் சூரிய ஒளி மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையில், அந்த ஆளுநர் (Procurator) ஒருவருடன் சுருக்கமான சந்திப்பை நடத்தினார். அந்த நபரின் முகம் ஒரு மேலங்கியின் தொப்பியால் பாதியளவு மறைக்கப்பட்டிருந்தது; உண்மையில் அந்த அறையில் சூரியக் கதிர்கள் அவரைத் தொந்தரவு செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும் அவர் அவ்வாறு மறைத்திருந்தார். அந்தச் சந்திப்பு மிகக் குறுகியதாக இருந்தது. ஆளுநர் அந்த நபரிடம் சில வார்த்தைகளை மெல்லிய குரலில் பேசினார்; அந்த நபர் அங்கிருந்து சென்றார், அதே வேளையில் பிலாத்து தூண் வரிசை வழியாகத் தோட்டத்திற்குள் நடந்து சென்றான்.
அங்கே, தான் சந்திக்க விரும்பியவர்களின் முன்னிலையில், 'யேசுவா ஹ-நோஸ்ரி' (Yeshua Ha-Nozri) மீது விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்துவதாக ஆளுநர் கம்பீரமாகவும் சுருக்கமாகவும் அறிவித்தார். மேலும், கைதிகளில் யாரை விடுவிக்க விரும்புகிறார்கள் என்று சான்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்களிடம் முறைப்படி கேட்டார். 'பார்-ரப்பான்' (Bar-Rabban) என்ற பதில் கிடைத்ததும், ஆளுநர் கூறினார்:
"மிகவும் சரி." இதை உடனடியாகக் குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்யுமாறு செயலாளரிடம் அவர் உத்தரவிட்டார்; மணலிலிருந்து செயலாளர் எடுத்துத் தந்திருந்த கொக்கியைத் தன் கையில் பற்றிக்கொண்டு, கம்பீரமாக அறிவித்தார்: "நேரம் வந்துவிட்டது!"
பின்னர், அங்கிருந்த அனைவரும் அகலமான சலவைக்கல் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினர்; அப்படிக்கட்டுகளின் இருபுறமும் இருந்த ரோஜாச் செடிகள் மயக்கும் நறுமணத்தை வீசிக்கொண்டிருந்தன. அவர்கள் அரண்மனைச் சுவரை நோக்கியும், மென்மையான தரைத்தளம் கொண்ட பெரிய சதுக்கத்திற்குத் திறக்கும் வாயில்களை நோக்கியும் கீழே இறங்கிச் சென்றனர்; அந்தச் சதுக்கத்தின் மறுமுனையில் 'யெர்ஷலாயிம்' (Yershalaim) அரங்கத்தின் தூண்களும் சிலைகளும் தெரிந்தன. அக்குழு தோட்டத்தை விட்டு வெளியேறி, சதுக்கத்திற்குள் நுழைந்து, அப்பகுதியின் மையமாக அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான கல் மேடையின் மீது ஏறியதும், பிலாத்து கண்களைச் சுருக்கிச் சுற்றுப்புறத்தை உற்று நோக்கினான். அவன் சற்று முன் கடந்து வந்த இடம்—அதாவது அரண்மனைச் சுவருக்கும் மேடைக்கும் இடைப்பட்ட பகுதி—வெறிச்சோடிக் கிடந்தது; ஆனால் அவனுக்கு முன்னால் இருந்த சதுக்கமோ கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருந்தது. மூன்று வரிசை வீரர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்படாவிட்டால், அந்த மக்கள் கூட்டம் மேடையின் மீதும், அதையொட்டிய காலி இடத்தின் மீதும் அலைமோதிப் பாய்ந்திருக்கும்; பிலாத்துவின் இடதுபுறம் செபாஸ்டே (Sebaste) படைவீரர்களும், வலதுபுறம் இத்துரேய (Ituraean) துணைப்படைப் பிரிவினரும் அந்தத் தடுப்பை அமைத்திருந்தனர்.
பிலாத்து மேடையின் மீது ஏறினான்; கண்கள் கூசும் நிலையில் இருந்த அவன், பயனற்ற ஒரு கொக்கி அல்லது பட்டைக்கருவியை (buckle) இயந்திரகதியில் தன் கைப்பிடிக்குள் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். சூரிய ஒளி கண்களை எரித்ததால் அவன் கண்களைச் சுருக்கவில்லை—இல்லை! தனக்குப் பின்னால் மேடைக்கு அழைத்து வரப்படும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களைப் பார்க்க அவன் விரும்பவில்லை; அவர்கள் யார் என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
மனிதக் கடலுக்கு மேலே இருந்த கல் திண்டின் மீது, கருஞ்சிவப்பு விளிம்புகளையுடைய அந்த வெண்ணிற மேலங்கி தெரிந்த கணமே, ஒரு பெரும் ஒலி அலை பிலாத்துவின் காதுகளில் மோதியது: "ஹா-ஆ-ஆ..." அந்த ஒலி எங்கோ தொலைவில் இருந்த குதிரைப் பந்தய மைதானத்திற்கு (hippodrome) அருகில் மெல்லியதாகத் தொடங்கி, பின்னர் இடி முழக்கம் போன்ற பெரும் ஆரவாரமாக வளர்ந்தது; சில நொடிகள் நீடித்த அந்த ஒலி, பிறகு தணியத் தொடங்கியது. "அவர்கள் என்னைப் பார்த்துவிட்டார்கள்," என்று அந்த ஆளுநர் நினைத்தான். அந்த ஒலி அலை முழுமையாக அடங்குவதற்கு முன்பே, திடீரென மீண்டும் உயர்ந்தது; முதல் அலையை விடவும் அது வீரியத்துடன் எழுந்தது. அந்த இரண்டாவது அலையின் உச்சியில்—பெரிய கடல் அலையின் நுனியில் நுரை பொங்குவதைப் போல—விசில் சத்தங்களும் பெண்களின் ஓலங்களும் வெடித்துக் கிளம்பின; அந்த இடி முழக்கமான ஆரவாரத்திற்கு மத்தியிலும் அவை தெளிவாகக் கேட்டன. "அவர்கள் மேடைக்கு அழைத்து வரப்படுகிறார்கள்..." என்று பிலாத்து நினைத்தான், "கூட்டம் முன்னோக்கித் தள்ளியபோது சில பெண்கள் நசுக்கப்பட்டதால் அந்த ஓலங்கள் எழுகின்றன."
கூட்டம் தனக்குள் தேக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்தி, தானாகவே அமைதியடையும் வரை, பூமியில் எந்த சக்தியாலும் அதை அடக்க முடியாது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்; அதனால் அவன் சிறிது நேரம் காத்திருந்தான்.
அந்தத் தருணம் வந்தபோது, ஆளுநர் தன் வலது கையை மேல்நோக்கி வீசினான்; கூட்டத்தின் ஆரவாரம் சட்டென்று அடங்கியது.
பின்னர் பிலாத்து தன் நுரையீரல்கள் நிறைய வெப்பமான காற்றை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு உரக்கக் கத்தினான்; அவனது சிரமப்பட்டு வெளிப்பட்ட அந்தக்குரல் ஆயிரக்கணக்கான தலைகளுக்கு மேலே ஒலித்தது:
"பேரரசர் சீசரின் பெயரால்!"
அடுத்த கணமே, ஒரு கடுமையான, உலோகத்தன்மை கொண்ட கூக்குரல் அவன் காதுகளில் அறைந்தது; தங்கள் ஈட்டிகளையும் கொடிகளையும் உயரே ஏந்தியபடி, படைப்பிரிவு வீரர்கள் முழங்கினர்:
"சீசர் வாழ்க!" பிலாத்து தன் தலையை பின்னோக்கிச் சாய்த்து, சூரியனை நேராக உற்று நோக்கினான். அவனது இமைகளுக்கு அடியில் ஒரு பச்சை நிறத் தீப்பிழம்பு தோன்றி அவனது மூளையைச் சுட்டெரித்தது; அதேவேளையில், கரகரப்பான குரலில் அரமேய மொழியில் அவன் வார்த்தைகளை அந்தக் கூட்டத்தை நோக்கி வீசினான்:
"எருசலேமில் கொலை, கலகத்தைத் தூண்டுதல் மற்றும் சட்டங்களையும் நம்பிக்கையையும் மீறிய குற்றங்களுக்காகக் கைது செய்யப்பட்ட நான்கு குற்றவாளிகளுக்கு, அவமானகரமான மரண தண்டனை—அதாவது கம்பங்களில் அறைந்து கொல்லப்படும் தண்டனை—விதிக்கப்பட்டுள்ளது! இந்தத் தண்டனை இப்போது 'பால்ட் மவுண்டன்' (Bald Mountain) எனப்படும் மொட்டை மலையில் நிறைவேற்றப்படவுள்ளது! அந்தக் குற்றவாளிகளின் பெயர்கள்: டிஸ்மாஸ், கெஸ்டாஸ், பார்-ரப்பான் மற்றும் ஹா-நோஸ்ரி. இதோ, அவர்கள் உங்கள் கண்முன்னே!"
பிலாத்து வலதுபுறம் சுட்டிக்காட்டினான்; அங்கே குற்றவாளிகள் யாரும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்றாலும், அவர்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயேதான் இருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
கூட்டத்தினர் ஒரு நீண்ட முணுமுணுப்பை வெளிப்படுத்தினர்—அது ஆச்சரியத்தினால் எழுந்ததா அல்லது நிம்மதியினால் எழுந்ததா என்று சொல்ல முடியாது. அந்தச் சத்தம் அடங்கியதும், பிலாத்து தொடர்ந்து பேசினான்:
— ஆனால் அவர்களில் மூவர் மட்டுமே மரண தண்டனைக்கு உள்ளாவார்கள். ஏனெனில், சட்டம் மற்றும் வழக்கப்படி, பாஸ்கா பண்டிகையை முன்னிட்டு, பெருந்தன்மை மிக்க சீசர்—அதாவது பேரரசர்—தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவருக்கு அவரது அற்பமான உயிரைத் திரும்ப வழங்குகிறார். அந்த நபர் 'சிறிய சான்ஹெட்ரின்' (Lesser Sanhedrin) சபையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, ரோமானிய அதிகாரிகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவர் ஆவார்!
முன்னர் எழுந்த ஆரவாரம் அடங்கி நிலவிய அந்தப் பெரும் அமைதிக்கு மத்தியில் பிலாத்து இந்த வார்த்தைகளை உரக்கக் கூறினான். இப்போது, ஒரு பெருமூச்சோ அல்லது சிறு சலசலப்போ கூட அவன் காதுகளில் விழவில்லை; தன்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தும் முழுமையாக மறைந்துவிட்டதோ என்று பிலாத்துவுக்குத் தோன்றிய ஒரு கணமும் இருந்தது. அவன் வெறுத்த அந்த நகரம் அழிந்துவிட்டதைப் போலவும், சூரியனின் செங்குத்தான கதிர்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட நிலையில், வானத்தை நோக்கிய முகத்துடன் அவன் மட்டும் தனியாக நிற்பது போலவும் உணர்ந்தான். இன்னும் சிறிது நேரம் அந்த அமைதியைக் கடைப்பிடித்த பிலாத்து, பின்னர் உரக்கக் கூவினான்:
— எந்த மனிதனின் பெயர்... ...உங்கள் கண்முன்னே விடுவிக்கப்படுவான்...
அவன் மீண்டும் ஒரு கணம் தயங்கினான்; அந்தப் பெயரைச் சொல்லாமல் நிறுத்தி, தான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டோமா என்று சரிபார்த்தான். ஏனெனில், அந்த அதிர்ஷ்டசாலி மனிதனின் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்ட அடுத்த கணமே அந்தச் சவம்போல் கிடந்த நகரம் உயிர் பெற்றுவிடும் என்பதையும், அதன்பிறகு வேறு எந்த வார்த்தையும் கேட்கப்படாது என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான்.
"அவ்வளவுதானா?" என்று பைலேட் தனக்குள்ளேயே மெல்லிய குரலில் கேட்டுக்கொண்டான். "அவ்வளவுதான். அந்தப் பெயர்!"
பிறகு, அந்த அமைதியான நகரத்தின் மீது 'ர்' (r) என்ற ஒலியை அழுத்தி உருட்டி ஒலிக்கும்படி அவன் உரக்கக் கூவினான்:
"பார்-ரப்பாஸ்!"
அந்தத் தருணத்தில், தனக்கு மேலே சூரியன் ஒரு பெரும் ஓசையுடன் வெடித்துச் சிதறியது போலவும், தன் காதுகளில் நெருப்பு வெள்ளம் பாய்ந்தது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்த நெருப்புக்குள்ளே கர்ஜனைகள், அலறல்கள், முனகல்கள், சிரிப்பொலிகள் மற்றும் விசில் சத்தங்கள் ஆகியவை கொந்தளித்தன.
பைலேட் திரும்பி, பாலத்தின் வழியாகப் படிகள் இருக்கும் திசையை நோக்கி நடந்தான்; தடுமாறி விழுந்துவிடாமல் இருக்க, தன் காலடியில் இருந்த பல வண்ணச் சதுரங்களைப் பார்த்தபடியே நடந்தான். தனக்குப் பின்னால், மேடையின் மீது வெண்கல நாணயங்களும் பேரீச்சம்பழங்களும் மழையெனப் பொழிந்துகொண்டிருந்ததை அவன் அறிந்திருந்தான்; கூச்சலிடும் அந்தக் கூட்டத்தில் மக்கள் ஒருவரையொருவர் நெரித்துக்கொண்டு, அந்த அற்புதத்தைத் தங்கள் கண்களாலேயே காண ஒருவருக்கொருவர் தோள்களின் மீது ஏறிக்கொண்டிருந்ததையும் அவன் உணர்ந்தான்—அதாவது, மரணத்தின் பிடியில் சிக்கியிருந்த ஒரு மனிதன் எப்படித் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டான் என்பதைப் பார்க்க! விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது விலகியிருந்த அவனது கைகளில், ரோமானியப் படைவீரர்கள் கயிறுகளை அவிழ்க்கும்போது அவனுக்குக் கடுமையான வலி ஏற்பட்டதையும்; வலியால் முகம் சுளித்து முனகிக்கொண்டிருந்தபோதிலும், அவன் ஒருவித அர்த்தமற்ற, பைத்தியக்காரத்தனமான புன்னகையை உதிர்த்ததையும் அவன் மனக்கண்ணில் கண்டான்.
அதே நேரத்தில், கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்த மூன்று பேரையும் காவலர்கள் பக்கவாட்டுப் படிகள் வழியாக அழைத்துச் சென்று, நகரச் சுவர்களுக்கு அப்பால் மேற்கே செல்லும் பாதையில் 'பால்ட் மவுண்டன்' (Bald Mountain) மலைக்குக் கொண்டு செல்வதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். அந்த மேடையை விட்டு விலகி, அதன் பின்புறம் வந்தடைந்த பிறகுதான் பைலேட் தன் கண்களைத் திறந்தான்; தான் இப்போது பாதுகாப்பாக இருப்பதை உணர்ந்தான்—தண்டனை விதிக்கப்பட்ட அந்த மனிதர்களை அவனால் இனி பார்க்க முடியாது. அமைதியடையத் தொடங்கியிருந்த கூட்டத்தின் முனகல்களுக்கு இடையே, இப்போது அறிவிப்பாளர்களின் கூர்மையான குரல்கள் கேட்டன; அந்தப் பிரதிநிதி (Procurator) மேடையிலிருந்து உரக்கக் கூறிய அனைத்தையும் சிலர் அரமேய மொழியிலும், மற்றவர்கள் கிரேக்க மொழியிலும் திரும்பக் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். மேலும், வேகமாக நெருங்கி வரும் குதிரைக் குளம்புகளின் தடதடப்புச் சத்தமும், உற்சாகமாக ஒலித்த ஒரு குறுகிய எக்காள முழக்கமும் கேட்டன. சந்தையிலிருந்து ஹிப்போட்ரோம் (Hippodrome) சதுக்கத்திற்குச் செல்லும் வீதியின் இருபுறமும் இருந்த வீடுகளின் கூரைகள் மீது அமர்ந்திருந்த சிறுவர்கள், "விலகி நில்லுங்கள்!" என்று கூச்சலிட்டபடியே கூர்மையான விசில் ஒலிகளை எழுப்பி இதற்குப் பதிலளித்தனர்.
சதுக்கத்தின் காலி இடத்தில் கொடியை ஏந்தியபடி தனியாக நின்றிருந்த ஒரு படைவீரன் பதற்றத்துடன் அதை அசைத்தான்; அதைக் கண்டதும் ப்ரோகுரேட்டர் (Procurator), லீஜியன் தளபதி (legate), செயலாளர் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினர் ஆகியோர் நின்றனர்.
குதிரைப்படைப் பிரிவு ஒன்று—வேகத்தை அதிகரித்து—சதுக்கத்திற்குள் நுழைந்தது; கூட்டத்தைத் தவிர்த்து, திராட்சைக் கொடிகள் படர்ந்திருந்த கல் சுவருக்கு அடியில் செல்லும் குறுகிய பாதையின் வழியாக 'பால்ட் மவுண்டன்' (Bald Mountain) பகுதியை அடைய அவர்கள் முயன்றனர்.
அந்தக் குதிரைப்படைப் பிரிவின் தளபதி—சிறுவனைப் போலச் சிறிய உருவமும், கலப்பு இனத்தவரைப் (mulatto) போன்ற கருமையான நிறமும் கொண்ட ஒரு சிரியர்—குதிரையில் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்; பைலேட் (Pilate) நின்றிருந்த இடத்திற்கு அருகில் வந்ததும், அவர் உயர்ந்த குரலில் ஏதோ கத்திக்கொண்டே தன் வாளை உருவினார். வியர்வை வழிந்தோடிய அவரது ஆக்ரோஷமான கறுப்பு நிறக் குதிரை மிரண்டு, முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நிமிர்ந்து நின்றது. வாளை உறையில் இட்ட தளபதி, தன் சாட்டையால் குதிரையின் கழுத்தில் அடித்து அதை அடக்கி, அந்தச் சந்திற்குள் வேகமாகச் செலுத்தினார். அவருக்குப் பின்னால், குதிரை வீரர்கள் மூவர் மூவராக அணிவகுத்துத் தூசியைக் கிளப்பியபடி வேகமாகச் சென்றனர்; லேசான மூங்கில் ஈட்டிகளின் முனைகள் மேலும் கீழும் அசைந்தன; வெள்ளை நிறத் தலைப்பாகைகளுக்குக் கீழே கருமையான முகங்களும், மகிழ்ச்சியுடன் வெளிப்பட்ட பளபளக்கும் பற்களும் தெரிந்தவாறு அவர்கள் ப்ரோகுரேட்டரைக் கடந்து சென்றனர்.
வானம் வரை எழும்பும் தூசியைக் கிளப்பியபடி அந்தப் படைப்பிரிவு பக்கத்துச் சந்திற்குள் நுழைந்தது; பைலேட்டைக் கடந்து சென்ற கடைசி நபர், முதுகில் கட்டப்பட்டிருந்த எக்காளம் சூரிய ஒளியில் மின்னிக்கொண்டிருக்கச் சென்ற ஒரு படைவீரன் ஆவார்.
தூசியிலிருந்து முகத்தைப் பாதுகாத்தபடியும், எரிச்சலுடன் நெற்றியைச் சுளித்தபடியும் பைலேட் அரண்மனைத் தோட்டத்தின் வாயிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்; அவருக்குப் பின்னால் தளபதி, செயலாளர் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினர் சென்றனர்.
அப்போது காலை சுமார் பத்து மணி இருக்கும்.
அத்தியாயம் 3. ஏழாவது நிரூபணம்
"ஆம், அது காலை சுமார் பத்து மணி அளவில் நடந்தது, என் அன்பிற்குரிய இவான் நிகோலாயெவிச்," என்று பேராசிரியர் கூறினார்.
கவிஞர், தூக்கத்திலிருந்து இப்போதுதான் விழித்தெழுந்த ஒருவரைப் போலத் தன் முகத்தைத் தடவிக்கொண்டார்; அப்போது 'பாட்ரியார்ச் குளங்கள்' (Patriarch's Ponds) பகுதியில் மாலை நேரம் வந்துவிட்டதை அவர் கவனித்தார்.
குளத்தின் நீர் கருமையாக மாறியிருந்தது; ஒரு சிறிய படகு அதன் மீது மெல்ல நகர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது; துடுப்பு நீரில் படும் சத்தமும், படகிலிருந்த ஒரு பெண்ணின் சிரிப்பொலியும் கேட்டன. பூங்காவின் நடைபாதைகளில் இருந்த இருக்கைகளில் மக்கள் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தனர்—இருப்பினும், நம் பேச்சாளர்கள் அமர்ந்திருந்த பக்கத்தைத் தவிர்த்து, சதுக்கத்தின் மற்ற மூன்று பக்கங்களில் மட்டுமே அவர்கள் காணப்பட்டனர்.
மாஸ்கோவின் வானம் மங்கலாகத் தோன்றியது; மேலே முழு நிலவு தெளிவாகத் தெரிந்தது—அது இன்னும் தங்க நிறமாக மாறாமல், வெண்மையாக இருந்தது. சுவாசிப்பது மிகவும் எளிதாகியிருந்தது; லிண்டன் மரங்களுக்கு அடியில் கேட்ட குரல்கள் மென்மையாகவும், மாலை நேரத்திற்கே உரிய அமைதியான தொனியுடனும் ஒலித்தன.
"அவர் இவ்வளவு நீண்ட கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததை நான் எப்படி கவனிக்காமல் விட்டேன்?" என்று பெஸ்டோம்னி (Bezdomny) வியப்புடன் யோசித்தார். "அதற்குள் மாலை ஆகிவிட்டதே! அல்லது அவர் இந்தக் கதையைச் சொல்லவில்லையோ—ஒருவேளை நான் தூங்கிப்போய் இதையெல்லாம் கனவில் கண்டேனோ?"
ஆனால், பேராசிரியர் தான் அந்தக் கதையைச் சொன்னார் என்றுதான் கருத வேண்டும்; இல்லையெனில், பெர்லியோஸும் (Berlioz) அதே விஷயத்தைக் கனவில் கண்டார் என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்; ஏனெனில், அந்த அந்நியரின் முகத்தை உற்றுநோக்கியபடி அவர் இவ்வாறு கூறினார்:
"உங்கள் கதை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது பேராசிரியர், ஆனால் அது நற்செய்தி நூல்களில் (Gospels) உள்ள குறிப்புகளுடன் துளியும் ஒத்துப்போகவில்லை." "அன்புள்ள ஐயா," என்று பேராசிரியர் ஒரு கனிவான புன்னகையுடன் பதிலளித்தார், "எல்லோரையும் விட, நற்செய்தி நூல்களில் எழுதப்பட்டவை எதுவும் உண்மையில் நடக்கவில்லை என்பது *உங்களுக்கு* நன்றாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; ஒருவேளை நாம் நற்செய்தி நூல்களை வரலாற்றுச் சான்றுகளாகக் குறிப்பிடத் தொடங்கினால்..." அவர் மீண்டும் புன்னகைத்தார்; பெர்லியோஸ் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில், 'ப்ரோன்னாயா' (Bronnaya) தெரு வழியாக 'பாட்ரியார்ச் குளங்கள்' நோக்கி நடந்து சென்றபோது, பெஸ்டோம்னியிடம் அவரும் அதே விஷயத்தைத்தான் சொல்லியிருந்தார்.
"அது உண்மைதான்," என்று பெர்லியோஸ் குறிப்பிட்டார், "ஆனால் *நீங்கள்* எங்களிடம் சொன்னது உண்மையில் நடந்தது என்பதை யாராலும் உறுதிப்படுத்த முடியாது என்று நான் அஞ்சுகிறேன்." "அட, இல்லை! அதை *நிச்சயமாக* உறுதிப்படுத்த முடியும்!" என்று பேராசிரியர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தார்—அவரது பேச்சு திடீரெனத் தடுமாறியது—பின்னர், எதிர்பாராதவிதமாக, ஒரு மர்மமான பாவனையுடன் தனது இரு தோழர்களையும் அருகில் வருமாறு சைகை செய்தார்.
அவர்கள் இருபுறமிருந்தும் அவரை நோக்கிச் சாய்ந்தனர்; அப்போது அவர் பேசத் தொடங்கினார்—ஏனோ பிசாசுக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணத்தால் அவ்வப்போது வந்துபோய்க்கொண்டிருந்த அந்த உச்சரிப்புத் தொனி இப்போது துளியும் இல்லாமல் இருந்தது:
"உண்மை என்னவென்றால்..." —இங்கே பேராசிரியர் பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, குரலைத் தாழ்த்தி கிசுகிசுத்தார்— "...அவை அனைத்திலும் நான் நேரில் உடனிருந்தேன். போண்டியஸ் பிலாத்துவுடன் பால்கனியிலும், கயாபாஸுடன் அவர் பேசியபோது அந்தத் தோட்டத்திலும், மேடையிலும் நான் இருந்தேன்—ஆனால் ரகசியமாக, அதாவது யாருக்கும் தெரியாத வகையில். அதனால் நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: யாரிடமும் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லிவிடாதீர்கள், முழு ரகசியம் காக்கப்பட வேண்டும்! ...ஷ்ஷ்!"
அங்கே நிசப்தம் நிலவியது; பெர்லியோஸின் முகம் வெளிறிப்போனது.
"எவ்வளவு... எவ்வளவு காலமாக நீங்கள் மாஸ்கோவில் இருக்கிறீர்கள்?" என்று அவர் தடுமாறும் குரலில் கேட்டார். "நான் இப்போதுதான் மாஸ்கோ வந்து சேர்ந்தேன்," என்று பேராசிரியர் குழப்பமான தொனியில் பதிலளித்தார்; அப்போதுதான் அந்த நண்பர்கள் இருவரும் அவரது கண்களை உற்று நோக்கினர்; அவரது இடது கண்—பச்சை நிறக் கண்—முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருப்பதையும், வலது கண் வெறுமையாகவும், கருமையாகவும், உயிரற்றதாகவும் இருப்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
"அப்படியானால் எல்லாவற்றிற்கும் இதுதான் காரணம்!" என்று பெர்லியோஸ் குழப்பத்துடன் நினைத்தார். "ஒரு பைத்தியக்கார ஜெர்மானியர் வந்திருக்கிறார்—அல்லது 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பகுதிக்கு வந்த பிறகு அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கலாம். என்ன ஒரு விசித்திரமான கதை!"
ஆம், உண்மையில் அனைத்தும் இப்போது அர்த்தமுள்ளதாகத் தோன்றியது: மறைந்த தத்துவஞானி கான்ட்டுடன் (Kant) நடந்த விசித்திரமான காலை உணவு, சூரியகாந்தி எண்ணெய் மற்றும் அனுஷ்கா பற்றிய அர்த்தமற்ற பேச்சு, தலை துண்டிக்கப்படும் என்ற கணிப்பு மற்றும் மற்ற அனைத்தும்—அந்தப் பேராசிரியர் ஒரு பைத்தியக்காரர்.
என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை பெர்லியோஸ் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டார். இருக்கையில் பின்னோக்கிச் சாய்ந்தபடி, பேராசிரியருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த பெஸ்டோம்னிக்கு (Bezdomny) கண்களை வேகமாகச் சிமிட்டி சைகை செய்தார் (அதன் பொருள்: *அவர் சொல்வதை மறுத்துப் பேசாதே* என்பது), ஆனால் பதற்றமடைந்திருந்த கவிஞரால் அந்தச் சைகைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
"ஆம், ஆம், ஆம்," என்று பெர்லியோஸ் உற்சாகத்துடன் கூறினார். "நினைவில் கொள்ளுங்கள், இதெல்லாம் முற்றிலும் சாத்தியமே! மிகவும் சாத்தியமான ஒன்றுதான்—பொன்டியஸ் பைலேட், அந்த பால்கனி போன்றவை... நீங்கள் தனியாக வந்தீர்களா அல்லது உங்கள் மனைவியுடன் வந்தீர்களா?"
"தனியாக, தனியாக—நான் எப்போதும் தனியாகத்தான் இருக்கிறேன்," என்று பேராசிரியர் கசப்புடன் பதிலளித்தார்.
"உங்கள் உடைமைகள் எங்கே இருக்கின்றன, பேராசிரியர்?" என்று பெர்லியோஸ் பணிவாகவும் கனிவாகவும் கேட்டார். "மெட்ரோபோல் ஹோட்டலிலா? நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள்?"
"நான்? எங்கும் இல்லை," என்று அந்த அரை-பைத்தியமான ஜெர்மானியர் பதிலளித்தார்; அவரது பச்சை நிறக் கண்கள் 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பூங்காவின் மீது ஏமாற்றத்துடனும் ஒருவித வெறித்தனத்துடனும் அலைபாய்ந்தன.
"என்ன? ஆனால்... நீங்கள் எங்கே வசிப்பீர்கள்?"
"உங்கள் வீட்டில்தான்," என்று அந்தப் பைத்தியக்காரர் திடீரென ஒருவித துணிச்சலான நெருக்கத்துடன் பதிலளித்துவிட்டு, கண்ணடித்தார். "நான்... எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி," என்று பெர்லியோஸ் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார், "ஆனால் உண்மையில், என் வீட்டில் தங்குவது உங்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கும்... ஆனால் மெட்ரோபோலில் அற்புதமான அறைகள் உள்ளன; அது ஒரு உயர்தர ஹோட்டல்..."
"அங்கே பிசாசும் இல்லையா?" என்று அந்த நோயாளி திடீரென இவான் நிகோலாயெவிச்சிடம் உற்சாகமாகக் கேட்டார்.
"பிசாசும் இல்லை..."
"அவரை மறுத்துப் பேசாதீர்கள்!" என்று பெர்லியோஸ் முகம் சுளித்தபடியே, பேராசிரியருக்குப் பின்னால் நின்று பதற்றத்துடன் சைகை செய்தார்.
"பிசாசு இல்லை!" என்று இவான் நிகோலாயெவிச் கத்தினார்—இந்த அபத்தமான சூழலில் ஏற்பட்ட குழப்பத்தால் தவறான விஷயத்தை உளறிவிட்டார். "என்ன தொல்லை இது! இப்படி ஆவேசப்படுவதை நிறுத்துங்கள்."
இதைக் கேட்டதும் அந்தப் பைத்தியக்காரர் உரத்த குரலில் சிரிக்கத் தொடங்கினார்; அந்தச் சிரிப்பொலியில் அவர்கள் தலைக்கு மேலே இருந்த லிண்டன் மரத்திலிருந்து ஒரு சிட்டுக்குருவி படபடவெனப் பறந்து சென்றது.
"சரி, இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம்," என்று பேராசிரியர் சிரிப்பால் உடல் குலுங்கக் கூறினார். "இங்கே எதைப் பற்றி விசாரித்தாலும், எதுவும் கிடைப்பதில்லை போலிருக்கிறதே!" அவர் திடீரென சிரிப்பை நிறுத்தினார்—மனநலப் பாதிப்பு உள்ளவர்களிடம் இயல்பாகவே காணப்படுவது போல—சிரிப்பிலிருந்து நேர்மாறான நிலைக்கு மாறினார்: அவர் எரிச்சலடைந்து, கண்டிப்பான குரலில் கத்தினார், "அப்படியானால்—உண்மையிலேயே அது இல்லையா?"
?
"அமைதியாக இருங்கள், அமைதியாக இருங்கள், அமைதியாக இருங்கள், பேராசிரியரே," என்று பெர்லியோஸ் முணுமுணுத்தான்; அந்த நோயாளியை மேலும் கிளர்ச்சியடையச் செய்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவன் கவனமாக இருந்தான். "தோழர் பெஸ்டோம்னியுடன் (Bezdomny) ஒரு நிமிடம் இங்கே அமர்ந்திருங்கள்; நான் அந்த மூலைக்கு ஓடிச் சென்று ஒரு அவசரத் தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொண்டுவிட்டு வருகிறேன். பிறகு நீங்கள் எங்கு செல்ல விரும்புகிறீர்களோ, அங்கு உங்களை அழைத்துச் செல்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்களுக்கு இந்த நகரம் தெரியாதல்லவா..."
பெர்லியோஸின் திட்டம் சரியானதாகவே இருந்தது: அருகிலுள்ள பொதுத் தொலைபேசி நிலையத்திற்கு ஓடிச் சென்று, வெளிநாட்டினர் விவகாரங்களுக்கான அலுவலகத்தில் (Foreigners' Bureau) தகவல் தெரிவிக்க வேண்டியிருந்தது—அதாவது, வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஆலோசகர் ஒருவர் 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch's Ponds) பூங்காவில் முற்றிலும் இயல்புக்கு மாறான நிலையில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதைத் தெரிவிக்க வேண்டும். ஏதோ ஒன்றைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது; இல்லையெனில், நிலைமை ஒரு விரும்பத்தகாத, அபத்தமான சூழலாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.
"தொலைபேசி அழைப்பா? சரி, தாராளமாகச் செய்யுங்கள்," என்று அந்த நோயாளி சோகத்துடன் ஒப்புக்கொண்டான். பிறகு திடீரென்று ஒரு தீவிரமான வேண்டுகோளை விடுத்தான்: "ஆனால் நான் உங்களை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—நாம் பிரிவதற்கு முன், பிசாசு ஒன்று இருக்கிறது என்பதை மட்டுமாவது நம்புங்கள்! அதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் உங்களிடம் கேட்கவில்லை. ஏழாவது ஆதாரம் ஒன்று இருக்கிறது என்பதையும்—அதுவே மிகவும் நம்பகமான ஆதாரம் என்பதையும்—நினைவில் கொள்ளுங்கள்! அது விரைவில் உங்களுக்கு முன்வைக்கப்படவிருக்கிறது."
"சரி, சரி," என்று பெர்லியோஸ் சமாதானப்படுத்துவது போலப் பாசாங்கு செய்து கூறினான். ஒரு பைத்தியக்கார ஜெர்மானியருக்குக் காவல் காப்பதில் துளியும் விருப்பமில்லாத அந்தத் தவிப்புக்குள்ளான கவிஞனிடம் கண்ணைச் சிமிட்டி சைகை செய்தவாறே, 'பிரோன்னாயா' (Bronnaya) தெருவும் 'எர்மோலாயெவ்ஸ்கி' (Yermolayevsky) சந்தும் சந்திக்கும் இடத்தில் இருந்த பூங்காவின் வெளியேறும் வழியை நோக்கி அவன் விரைந்தான்.
அந்தத் தருணத்தில், அந்தப் பேராசிரியர் உடனடியாகத் தெளிவு பெற்றது போலத் தோன்றியது; அவன் முகம் பிரகாசமடைந்தது.
"மிகைல் அலெக்சாந்திரோவிச்!" என்று பெர்லியோஸை நோக்கி அவன் கூவினான்.
பெர்லியோஸ் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்; ஆனால், மற்ற விவரங்களை அறிந்துகொண்டதைப் போலவே, செய்தித்தாள்கள் மூலமாகவே பேராசிரியரும் தனது முதல் பெயரையும் தந்தையின் பெயரையும் (patronymic) தெரிந்துகொண்டிருப்பார் என்று தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டான். பேராசிரியர் தன் கைகளை வாய்க்கு அருகில் வைத்துக்கொண்டு உரத்த குரலில் கூவினான்:
"கீவ் (Kyiv) நகரில் இருக்கும் உங்கள் மாமாவுக்கு இப்போதே ஒரு தந்தி அனுப்பட்டுமா?"
பெர்லியோஸ் மீண்டும் ஒருமுறை திடுக்கிட்டான். கீவ் நகரில் தனக்கு ஒரு மாமா இருப்பது அந்தப் பைத்தியக்காரனுக்கு எப்படித் தெரியும்? எந்தப் பத்திரிகையிலும் அதுபற்றி எதுவும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கவில்லை. ஆஹா—பெஸ்டோம்னி (Bezdomny) சொல்வது சரியாக இருக்குமோ? அந்த ஆவணங்கள் போலியானவையாக இருந்தால் என்ன செய்வது? என்ன ஒரு விசித்திரமான ஆள். அழைக்க வேண்டும்—அவன் கட்டாயம் அழைக்க வேண்டும்! உடனே அழைக்க வேண்டும்! விரைவில் இதற்கெல்லாம் ஒரு தீர்வு கிடைத்துவிடும்!
வேறு எதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல், பெர்லியோஸ் (Berlioz) வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான்.
அப்போதுதான், ப்ரோன்னாயா (Bronnaya) தெருவுக்கான வெளியேறும் வழியில், சற்று முன் கடுமையான வெப்பத்திலும் சூரிய ஒளியிலும் திடீரெனத் தோன்றிய அதே நபர், அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியரைச் சந்திக்க ஒரு பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து நின்றான். ஆனால் இப்போது அவன் வெறும் நிழல் உருவம் போல இல்லாமல், சதைப்பற்றுள்ள உண்மையான மனிதனாகத் தெரிந்தான்; மங்கலான அந்தி வெளிச்சத்தில், பெர்லியோஸால் அவனது கோழி இறகுகளைப் போன்ற சிறிய மீசையையும், கேலியான மற்றும் பாதி போதையில் இருந்த சிறிய கண்களையும், அழுக்கு படிந்த வெள்ளை நிற சாக்ஸ்கள் தெரியும் அளவுக்கு மேலே இழுத்து விடப்பட்டிருந்த கட்டம் போட்ட கால்சட்டையையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.
மிகைல் அலெக்சாண்ட்ரோவிச் (Mikhail Alexandrovich) திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்கினான்; ஆனால் இது ஒரு சாதாரண தற்செயல் நிகழ்வுதான் என்றும், எப்படியும் இதைப் பற்றிச் சிந்திக்க இப்போது அவனுக்கு நேரமில்லை என்றும் தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டான்.
"நுழைவு வாயிலைத் (turnstile) தேடுகிறீர்களா, ஐயா?" என்று கட்டம் போட்ட ஆடை அணிந்த அந்த நபர் கரகரப்பான குரலில் கேட்டான். "இதோ இந்த வழியாகத்தான்! நேராகச் சென்றால் நீங்கள் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கு வந்துவிடுவீர்கள். வழி காட்டியதற்காக ஒரு கால்-லிட்டர் (மது) எனக்குத் தரவேண்டியிருக்கும்... ஒரு சிறிய புத்துணர்ச்சி பானம்... ஒரு முன்னாள் பாடகர் குழு நடத்துநருக்கு!" முகத்தைச் சுளித்தபடியே, அந்த நபர் தனது ஜாக்கி தொப்பியை ஒரு பாவனையுடன் கழற்றி வணங்கினான். யாசகம் கேட்கும் அந்தப் பாவனை செய்யும் நடத்துநரின் பேச்சைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல், பெர்லியோஸ் நுழைவு வாயிலை நோக்கி ஓடிச் சென்று அதைப் பற்றிக்கொண்டான். அதைத் திருப்பிவிட்டு தண்டவாளத்தில் கால் வைக்க முற்பட்டபோது, அவனது முகத்தில் சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற ஒளி மின்னியது: கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் "டிராம் வண்டிக்கு எச்சரிக்கை!" (Beware of the Tram!) என்ற அறிவிப்பு பலகை ஒளிர்ந்தது.
அதே கணத்தில், யெர்மோலாயெவ்ஸ்கி (Yermolayevsky) தெருவிலிருந்து ப்ரோன்னாயா தெருவுக்குப் புதிதாக அமைக்கப்பட்ட பாதையில் டிராம் வண்டி வேகமாக வந்து திரும்பியது. வளைவை முடித்து நேராக வந்ததும், அது திடீரென உள்ளே மின்விளக்குகளால் ஒளிரத் தொடங்கியது; ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தத்தை எழுப்பியபடி வேகமெடுத்தது.
எச்சரிக்கை உணர்வுள்ள பெர்லியோஸ், பாதுகாப்பான இடத்தில் நின்றிருந்தாலும், நுழைவு வாயில் இருந்த இடத்திற்கே திரும்பிச் செல்ல முடிவு செய்தான்; அவன் தடுப்புச் சுவரில் தன் கையை மாற்றியபடி ஒரு அடி பின்னால் வைத்தான். அடுத்த கணமே அவனது கை நழுவிப் பிடியை இழந்தது; தண்டவாளத்தை நோக்கிச் சரிவாக அமைந்திருந்த கல் பரப்பின் மீது — பனிக்கட்டியின் மீது சறுக்குவதைப் போல — அவனது கால் கட்டுப்பாடின்றி வழுக்கியது; அவனது மற்றொரு கால் காற்றில் மேலே எழும்ப, பெர்லியோஸ் தண்டவாளத்தின் மீது தூக்கி வீசப்பட்டான்.
காற்றைப் பற்றிக்கொள்ள முயன்றபடி பெர்லியோஸ் பின்னோக்கி விழுந்தான்; அவனது தலைப்பகுதி கல் தரையில் லேசாக மோதியது. அப்போது உயரே தெரிந்த தங்க நிற நிலவை அவனால் ஒரு கணம் காண முடிந்தது — ஆனால் அது வலதுபுறமா அல்லது இடதுபுறமா என்று அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. அவன் ஒரு பக்கமாக உருண்டு, பதற்றத்துடன் தன் கால்களை வயிற்றை நோக்கி மடக்கிக்கொண்டான்; அப்படித் திரும்பியபோது, தடுத்து நிறுத்த முடியாத வேகத்தில் தன்னை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த பெண் டிராம் ஓட்டுநரின் முகத்தையும் — பயத்தில் வெளிறிப்போயிருந்த அந்த முகத்தையும் — அவளது கையில் இருந்த அடர் சிவப்பு நிறப் பட்டைப் பட்டையையும் அவன் கண்டான். பெர்லியோஸ் அலறவில்லை, ஆனால் அவனைச் சுற்றியிருந்த தெருவே பெண்களின் பதற்றமான அலறல் ஒலிகளால் நிரம்பியது. அந்தப் பெண் ஓட்டுநர் அவசரக்கால பிரேக்கை (emergency brake) பலமாக இழுத்தார்; டிராமின் முன்பகுதி தரையை நோக்கித் தாழ்ந்து, அடுத்த கணமே மேலே எழும்பியது; காது செவிடுபடும் வகையிலான பெரும் மோதல் மற்றும் இரைச்சலுக்கு இடையே ஜன்னல் கண்ணாடிகள் சிதறித் தெறித்தன. அந்தத் தருணத்தில், "அப்படியிருக்குமோ?.." என்ற ஒரு பதற்றமான எண்ணம் பெர்லியோஸின் மனதில் ஒலித்தது. நிலவு கடைசி முறையாக மின்னியது — இப்போது அது துண்டு துண்டாகச் சிதறியது — பின்னர் இருள் சூழ்ந்துகொண்டது.
டிராம் பெர்லியோஸின் மீது ஏறிச் சென்றது; அப்போது உருண்டையான, கருமையான ஒரு பொருள் 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch’s Ponds) வேலிக்குக் கீழே இருந்த சரிவான கல் பரப்பின் மீது தூக்கி வீசப்பட்டது. அந்தச் சரிவில் உருண்டு வந்த அது, 'ப்ரோன்னாயா' (Bronnaya) தெருவின் கல் பரப்பின் மீது துள்ளிக்குதித்துச் சென்றது.
அது பெர்லியோஸின் துண்டிக்கப்பட்ட தலை.