எம்.ஏ. பல்ககோவ் தி மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிட்டா (The Master and Margarita) end அத்தியாயம் 31

அத்தியாயம் 29. மாஸ்டர் மற்றும் மார்கரிட்டாவின் விதி தீர்மானிக்கப்படுகிறது

சூரியன் மறையும் வேளையில், மாஸ்கோவின் மிக அழகான கட்டிடங்களில் ஒன்றின்—சுமார் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டிடம்—கல் மொட்டை மாடியில், நகருக்கு வெகு உயரத்தில் இரண்டு உருவங்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன: வோலண்ட் மற்றும் அசாசெல்லோ. பிளாஸ்டர் பூச்சினால் ஆன பூந்தொட்டிகள் மற்றும் மலர் அலங்காரங்கள் கொண்ட கைப்பிடிச் சுவரால் மறைக்கப்பட்டிருந்ததால், கீழே உள்ள தெருவிலிருந்து அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. ஆயினும், அவர்கள் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து நகரம் அதன் எல்லைகள் வரை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

வோலண்ட் தனது கருப்பு அங்கி அணிந்து, மடிக்கக்கூடிய இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது நீண்ட, அகலமான வாள், மொட்டை மாடியின் விரிசல் விட்ட இரண்டு கல் பலகைகளுக்கு இடையே செங்குத்தாகச் செருகப்பட்டு, ஒரு சூரியக் கடிகாரத்தைப் போல அமைந்திருந்தது. அந்த வாளின் நிழல் மெதுவாகவும் சீராகவும் நீண்டு, சாத்தானின் கால்களில் இருந்த கருப்பு காலணிகளை நோக்கி நகர்ந்தது. கூர்மையான தாடையை முஷ்டியின் மீது ஊன்றி, ஒரு காலை தனக்கு அடியில் மடித்துக்கொண்டு இருக்கையில் குனிந்து அமர்ந்திருந்த வோலண்ட், அரண்மனைகள், பிரம்மாண்டமான அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் மற்றும் இடிக்கப்படவிருக்கும் சிறிய குடிசைகள் எனப் பரந்து விரிந்திருந்த நகரத்தை இமைக்காமல் உற்று நோக்கினார். வோலண்டைப் போலவே கருப்பு உடைக்கு மாறியிருந்த அசாசெல்லோ—தனது நவீன ஆடைகளை (ஜாக்கெட், பவுலர் தொப்பி மற்றும் பளபளப்பான தோல் காலணிகள்) களைந்துவிட்டு—தனது எஜமானரிடமிருந்து சற்று தொலைவில் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவரும் நகரத்தின் மீதே தன் பார்வையைச் செலுத்தியிருந்தார்.

வோலண்ட் பேசினார்:

"சுவாரஸ்யமான நகரம், இல்லையா?"

அசாசெல்லோ அசைந்து, மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்:

"எஜமானரே, எனக்கு ரோம் நகரமே விருப்பமானது."

"ஆம், அது தனிப்பட்ட விருப்பம் சார்ந்த விஷயம்," என்று வோலண்ட் பதிலளித்தார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மீண்டும் அவரது குரல் கேட்டது:

"அங்கே, அந்த அகலமான வீதியில் (boulevard) தெரியும் புகை என்ன?" "அது கிரிபோயெடோவ் கட்டிடம் எரிவது," என்று அசாசெல்லோ பதிலளித்தார்.

"பிரியாத ஜோடிகளான கோரோவியேவ் மற்றும் பெஹெமோத் அங்கு சென்று வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்?"

"அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை, எஜமானரே."

மீண்டும் அமைதி நிலவியது; உயர்ந்த கட்டிடங்களின் மேற்கு நோக்கிய ஜன்னல்களில், கூர்மையான விளிம்புகளுடன் கண்ணைப் பறிக்கும் சூரிய ஒளி தீப்பிழம்பாய் ஜொலிப்பதை மொட்டை மாடியில் இருந்த அந்த இரு உருவங்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு முதுகைக் காட்டியபடி நின்றிருந்தபோதிலும், வோலாண்டின் கண்கள் அந்த ஜன்னல்களில் ஒன்றைப் போலவே மின்னின.

ஆனால் அப்போது ஏதோ ஒன்று வோலாண்டை நகரத்திலிருந்து திசைதிருப்பி, அவனுக்குப் பின்னால் கூரையின் மீது அமைந்திருந்த வட்ட வடிவ கோபுரத்தின் பக்கம் கவனிக்க வைத்தது. அதன் சுவரிலிருந்து, கிழிந்த ஆடையும் களிமண் படிந்த காலணிகளும் அணிந்த, கறுப்புத் தாடி கொண்ட ஒரு கசப்பான தோற்றமுடைய மனிதன் வெளியே வந்தான்.

"ஆஹா!" என்று வோலாண்ட் அந்தப் புதியவனை ஏளனப் பார்வையுடன் பார்த்துக் கூறினான். "இங்கே நான் பார்க்க எதிர்பார்த்த கடைசி நபர் நீதான்! அழைக்கப்படாத அதே சமயம் முன்னரே கணிக்கப்பட்ட விருந்தினரே, உன்னை இங்கே கொண்டு வந்தது எது?"

"தீமையின் ஆவியே, நிழல்களின் தலைவனே, உன்னைச் சந்திக்கவே நான் வந்திருக்கிறேன்," என்று அந்தப் புதியவன் வோலாண்டை மறைக்கப்படாத பகையுணர்வுடன் புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து முறைத்துப் பார்த்தவாறே பதிலளித்தான்.

"என்னைச் சந்திக்க வந்த நீ, ஏன் என்னை வாழ்த்தி வரவேற்கவில்லை, முன்னாள் வரி வசூலிப்பவனே?" என்று வோலாண்ட் கண்டிப்புடன் கேட்டான்.

"ஏனெனில் உனக்கு நலம் உண்டாக வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை," என்று அந்தப் புதியவன் துணிச்சலுடனும் மரியாதையின்றியும் பதிலளித்தான்.

"ஆனால் நீ அதைச் சகித்துக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்," என்று வோலாண்ட் உதட்டில் ஒரு கேலிப் புன்னகையுடன் பதிலடி கொடுத்தான். "கூரை மீது தோன்றியவுடனேயே நீ ஒரு அபத்தமான விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டாய்—அது என்னவென்று நான் சொல்கிறேன்: அது உன் குரலின் தொனியில்தான் இருக்கிறது." "நிழல்களையோ அல்லது தீமையையோ அங்கீகரிக்காத ஒருவரைப் போலவே நீ பேசினாய். தயவுசெய்து இந்தக் கேள்வியை யோசித்துப் பார்ப்பாயா: தீமை இல்லாவிட்டால் உன் 'நன்மை' என்ன செய்யும்? பூமியிலிருந்து எல்லா நிழல்களும் மறைந்துவிட்டால் அது எப்படி இருக்கும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொருட்களாலும் மனிதர்களாலும் தான் நிழல்கள் விழுகின்றன. இதோ என் வாளின் நிழல். ஆனால் மரங்கள் மற்றும் உயிரினங்களாலும் நிழல்கள் விழுகின்றன அல்லவா? வெறும் ஒளியில் மட்டும் திளைத்திருக்க வேண்டும் என்ற உன் கற்பனையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள, ஒவ்வொரு மரத்தையும் ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும் அகற்றிவிட்டு இந்தப் பூமியை நிர்வாணமாக மாற்றப்போகிறாயா? நீ ஒரு முட்டாள்." 

"கிழட்டுத் தர்க்கவாதியே, நான் உன்னுடன் விவாதிக்கப் போவதில்லை," என்று லெவி மத்வே பதிலளித்தான். 

"என்னுடன் உன்னால் விவாதிக்க *முடியாது*, நான் சொன்ன அதே காரணத்திற்காகத்தான்—நீ ஒரு முட்டாள்," என்று வோலாண்ட் பதிலளித்தான், பிறகு கேட்டான்: "சரி, சுருக்கமாகச் சொல்—என்னைச் சோர்வடையச் செய்யாதே—ஏன் வந்திருக்கிறாய்?" 

"அவர்தான் என்னை அனுப்பினார்." "அவர் உன்னை என்ன சொல்லியனுப்பினார், அடிமையே?" 

"நான் அடிமை அல்ல," என்று லெவி மத்வேய் கோபத்துடன் பதிலளித்தான். "நான் அவருடைய சீடன்." 

"எப்போதும் போல, நாம் வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசுகிறோம்," என்று வோலண்ட் குறிப்பிட்டான், "ஆனாலும் நாம் விவாதிக்கும் விஷயங்கள் மாறாமல் இருக்கின்றன. எனவே..."

"அவர் அந்த 'எஜமானரின்' (Master) படைப்பை வாசித்திருக்கிறார்," என்று லெவி மத்வேய் தொடங்கினான், "மேலும் அவர் உங்களை அந்த எஜமானரை உங்களுடன் அழைத்துச் சென்று அவருக்கு அமைதியை அளிக்குமாறு கேட்கிறார். தீமையின் ஆவியே, இதைச் செய்வது உனக்கு அவ்வளவு கடினமான காரியமா?" 

"எனக்கு எதுவும் கடினமல்ல," என்று வோலண்ட் பதிலளித்தான், "அது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்." அவன் சற்று இடைவெளி விட்டு, பின் தொடர்ந்தான்: "ஆனால் *நீயே* அவரை உன் உலகத்திற்கு—ஒளி நிறைந்த இடத்திற்கு—அழைத்துச் செல்லக்கூடாதா?" "அவர் ஒளியைப் பெறத் தகுதிபெறவில்லை; ஆனால் அமைதியைப் பெறத் தகுதிபெற்றுள்ளார்," என்று லெவி சோகமான குரலில் கூறினான்.

"அது நிறைவேற்றப்படும் என்ற செய்தியைத் தெரிவி," என்று வோலண்ட் பதிலளித்தான், மேலும்—அவன் கண்கள் மின்ன—"உடனடியாக இங்கிருந்து சென்றுவிடு," என்றும் கூறினான்.

"அவரை நேசித்த, அவருக்காகத் துன்பப்பட்ட அந்தப் பெண்ணையும் நீ அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று அவர் கேட்கிறார்," என்று லெவி வோலண்டிடம் முதல் முறையாக கெஞ்சும் தொனியில் கூறினான்.

"நீ இல்லாவிட்டால் நாங்கள் அதை ஒருபோதும் நினைத்திருக்க மாட்டோம். போ."

லெவி மத்வேய் மறைந்தான்; வோலண்ட் அசாசெல்லோவை அழைத்து அவனுக்கு ஆணையிட்டான்:

"அவர்களிடம் பறந்து சென்று எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்."

அசாசெல்லோ அந்த மேடையிலிருந்து (terrace) வெளியேறினான், வோலண்ட் தனியாக விடப்பட்டான். ஆனால் அவனது தனிமை நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. மேடையின் தரையில் காலடிச் சத்தங்களும் உற்சாகமான குரல்களும் கேட்டன, வோலண்டின் முன்னால்... ...கோரோவியேவ் மற்றும் பெஹிமோத். ஆனால் அந்தத் தடித்த உருவத்திடம் இப்போது அந்த 'பிரைமஸ்' அடுப்பு இல்லை; அதற்குப் பதிலாக, அவன் வேறு பல பொருட்களைச் சுமந்து கொண்டிருந்தான். அவனது அக்குளில் தங்கச் சட்டமிட்ட ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பு ஓவியம் இருந்தது; கையில் பாதி எரிந்த சமையல்காரரின் மேலங்கி ஒன்று தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; மற்றொரு கையில் தோல் மற்றும் வால் பகுதியுடன் கூடிய முழு சால்மன் மீன் ஒன்றை அவன் பிடித்திருந்தான். கோரோவியேவ் மற்றும் பெஹிமோத் இருவரிடமிருந்தும் புகை வாடை வீசியது; பெஹிமோத்தின் முகத்தில் கரியும் புகைக் கறையும் படிந்திருந்தன, அவனது தொப்பி பாதியளவு எரிந்திருந்தது. 

"வணக்கம், எஜமானரே!" என்று அந்த அடங்காத ஜோடி கூச்சலிட்டது; பெஹிமோத் தான் வைத்திருந்த சால்மன் மீனை அசைத்துக் காட்டினான்.

"பார்க்கவே மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறீர்கள்," என்று வோலண்ட் கூறினான். 

"எஜமானரே, நினைத்துப் பாருங்கள்," என்று உற்சாகத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பெஹிமோத் கத்தினான், "அவர்கள் என்னை ஒரு கொள்ளையன் என்று நினைத்துவிட்டார்கள்!" 

"நீ கொண்டு வந்திருக்கும் பொருட்களை வைத்துப் பார்த்தால்," நிலப்பரப்பு ஓவியத்தைப் பார்த்தபடியே வோலண்ட் பதிலளித்தான், "நீ ஒரு கொள்ளையன் என்பதுதான் உண்மை." 

"நம்புவீர்களா, எஜமானரே..." என்று பெஹிமோத் ரகசியக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான். 

"இல்லை, நான் நம்பமாட்டேன்," என்று வோலண்ட் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தான். 

"எஜமானரே, சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் காப்பாற்ற நான் வீரதீர முயற்சிகளை மேற்கொண்டேன்; ஆனால் என்னால் மீட்க முடிந்ததெல்லாம் இது மட்டும்தான்." 

"அதையெல்லாம் விடுங்கள், 'கிரிபோயெடோவ்' (Griboedov) கட்டிடத்தில் ஏன் தீப்பிடித்தது என்று சொல்வதுதான் உங்களுக்கு நல்லது," என்று வோலண்ட் கேட்டான். 

கோரோவியேவ் மற்றும் பெஹிமோத் இருவரும் தங்கள் கைகளை மேலே தூக்கி, கண்களை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினர்; பெஹிமோத் இப்படிச் சொன்னான்:

"எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை! நாங்கள் அங்கே அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம்..."

"திடீரென்று—பட், பட்!" என்று கோரோவியேவ் இடைமறித்தான். பயத்தில் வெறிபிடித்து, நானும் பெஹிமோத்தும் பெருஞ்சாலையை நோக்கி விரைந்தோம், எங்களைத் துரத்துபவர்கள் பின்னாலேயே வந்தனர், நாங்கள் திமிரியாசேவை நோக்கி விரைந்தோம்!

"ஆனால் கடமை உணர்வு," என்று பெஹிமோத் குறுக்கிட்டான், "எங்கள் அவமானகரமான பயத்தை வென்றது, அதனால் நாங்கள் திரும்பி வந்தோம்!"

"ஓ, அப்படியானால் நீங்கள் திரும்பி வந்தீர்களா?" வோலண்ட் கூறினார், "சரி, இயல்பாகவே, அந்த கட்டிடம் அப்போது அடியோடு எரிந்து சாம்பலானது."

"அடியோடு சாம்பலானது!" என்று கோரோவியேவ் வருத்தத்துடன் உறுதிப்படுத்தினார். "அதாவது உண்மையில், மெஸ்ஸிர்—நீங்கள் மிகச் சரியாகச் சொன்னது போல, தரைமட்டமாகவே எரிந்துபோனது. கருகிய இடிபாடுகளைத் தவிர வேறு எதுவும் மிஞ்சவில்லை!"

பெஹிமோத் விவரித்தான், "நான் கூட்ட அறைக்குள்—அந்தத் தூண்கள் கொண்ட அறைக்கு, மெஸ்ஸிர்—ஏதேனும் மதிப்புமிக்க பொருளைக் காப்பாற்றலாம் என்ற நம்பிக்கையில் ஓடினேன். ஆ, மெஸ்ஸிர், எனக்கு ஒரு மனைவி இருந்திருந்தால், அவள் இருபது முறை விதவையாகும் நிலைக்கு ஆளாகியிருப்பாள்! ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, மெஸ்ஸிர், எனக்குத் திருமணமாகவில்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அப்படி ஆகாததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. ஆ, மெஸ்ஸிர், தனிமையில் வாழும் சுதந்திரத்தை விட்டுவிட்டு, இப்படிப்பட்ட பாரமான நுகத்தடியை யார் சுமக்க விரும்புவார்கள்?"

"மீண்டும் நாம் அர்த்தமற்ற பேச்சுக்கே வந்துவிட்டோம்," என்று வோலண்ட் குறிப்பிட்டார்.

"உங்கள் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டே தொடர்கிறேன்," என்று அந்தப் பூனை பதிலளித்தது. "ஆம், அது ஒரு பயங்கரமான காட்சி. அந்த அறையிலிருந்து வேறு எதையும் வெளியே கொண்டு வருவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது; தீப்பிழம்புகள் என் முகத்தில் அறைந்தன. நான் பண்டக அறைக்கு ஓடி சால்மன் மீனை மீட்டேன். சமையலறைக்கு ஓடி ஒரு மேலங்கியை (dressing gown) மீட்டேன். மெஸ்ஸிர், என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தேன் என்று நான் நம்புகிறேன்; உங்கள் முகத்தில் தெரியும் அந்தச் சந்தேகப் பார்வையின் காரணத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை."

"நீ கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருந்தபோது கோரோவியேவ் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்?" என்று வோலண்ட் கேட்டார். "நான் தீயணைப்பு வீரர்களுக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தேன், மெஸ்ஸிர்," என்று கோரோவியேவ் தனது கிழிந்த கால்சட்டையைக் காட்டியபடி பதிலளித்தார்.

"அப்படியானால், நிச்சயமாக ஒரு புதிய கட்டிடத்தைக் கட்ட வேண்டியிருக்கும்."

"அது கட்டப்படும், மெஸ்ஸிர்," என்று கோரோவியேவ் பதிலளித்தார்; "அதற்கு நான் உங்களுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறேன்."

"சரி, அப்படியானால் அது பழைய கட்டிடத்தை விடச் சிறப்பாக இருக்கும் என்றுதான் நம்பலாம்," என்று வோலண்ட் குறிப்பிட்டார்.

"அது அப்படித்தான் இருக்கும், மெஸ்ஸிர்," என்றார் கோரோவியேவ்.

"என் வார்த்தையை நம்புங்கள்," என்று அந்தப் பூனை சேர்த்துக் கொண்டது; "நான் ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போன்றவன்."

"எது எப்படியோ, நாம் வந்து சேர்ந்துவிட்டோம், மெஸ்ஸிர்," என்று கோரோவியேவ் தெரிவித்தார், "உங்கள் உத்தரவுகளுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்." வோலண்ட் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கைப்பிடிச் சுவரை நோக்கி நடந்து சென்று, வெகுநேரம் அமைதியாக நின்றான்—தனியாக, தன் பரிவாரங்களுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி—தொலைவை உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்தான். பிறகு அவன் விளிம்பிலிருந்து பின்வாங்கி, மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து இவ்வாறு கூறினான்:

"எந்த உத்தரவுகளும் இருக்காது—உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் நீங்கள் செய்துவிட்டீர்கள், இப்போதைக்கு உங்கள் சேவைகள் எனக்குத் தேவையில்லை. நீங்கள் ஓய்வெடுக்கலாம். ஒரு புயல் இப்போது வரப்போகிறது—அதுவே இறுதியான புயல்; முடிக்கப்பட வேண்டிய எதையும் அது முடித்துவிடும், அதன் பிறகு நாம் புறப்படுவோம்."

"மிகவும் சரி, எஜமானரே," என்று அந்த இரு கோமாளிகளும் பதிலளித்துவிட்டு, அந்த மேடையின் நடுவே அமைந்திருந்த வட்ட வடிவ மையக் கோபுரத்திற்குப் பின்னால் எங்கோ மறைந்துவிட்டனர்.

வோலண்ட் குறிப்பிட்டிருந்த அந்தப் புயல் ஏற்கனவே அடிவானத்தில் திரண்டு கொண்டிருந்தது. மேற்கே ஒரு கரிய மேகம் எழுந்து சூரியனின் பாதியை மறைத்தது. பின்னர் அது சூரியனை முழுமையாக விழுங்கியது. மேடையின் மீது காற்று குளிர்ந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, இருள் சூழ்ந்தது.

மேற்கிலிருந்து பரவி வந்த அந்த இருள், பரந்து விரிந்திருந்த அந்த நகரத்தையே போர்த்திக்கொண்டது. பாலங்களும் அரண்மனைகளும் மறைந்தன. உலகில் அவை இருந்ததே இல்லையோ என்பது போல அனைத்தும் மறைந்து போயின. வானத்தில் ஒரு தீக்கீற்று பாய்ந்து சென்றது. பின்னர் ஒரு அதிர்வு நகரத்தை உலுக்கியது. அது மீண்டும் நிகழ்ந்தது, புயல் தொடங்கியது. வோலண்ட் அந்த இருளில் மறைந்துபோனான்.

@@@

அத்தியாயம் 30. நேரம் வந்துவிட்டது! நேரம் வந்துவிட்டது!

"உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று மார்கரிட்டா கூறினாள். "நேற்றிரவு நீங்கள் தூங்கச் சென்றபோது, ​​மத்தியதரைக் கடலிலிருந்து பரவிய அந்த இருளைப் பற்றி நான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்... அந்தச் சிலைகள்—ஓ, அந்தத் தங்கச் சிலைகள். ஏனோ தெரியவில்லை, அவை என் மனதை விட்டு அகலவே இல்லை. மழை வரப்போவது போல் தோன்றுகிறது. காற்று புத்துணர்ச்சியடைவதை உங்களால் உணர முடிகிறதா?"

"அதெல்லாம் சரிதான்," என்று பதிலளித்த 'மாஸ்டர்', புகைபிடித்தபடியே புகையின் ஊடாகத் தன் கையை அசைத்தார். "அந்தச் சிலைகள் தொலைந்து போகட்டும்—ஆனால் அடுத்து நடக்கப்போவது முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று!"

சூரியன் மறையும் வேளையில், லெவி மாட்வே வோலாண்டின் முன் மொட்டை மாடியில் தோன்றிய அதே தருணத்தில் இந்தக் உரையாடல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அடித்தள அறையின் ஜன்னல் திறந்திருந்தது; யாராவது உள்ளே எட்டிப் பார்த்திருந்தால், அங்கு பேசியவர்களின் விசித்திரமான தோற்றத்தைக் கண்டு திகைத்திருப்பார்கள். மார்கரிட்டா தன் நிர்வாண உடலின் மீது ஒரு கருப்பு மேலங்கியைப் போர்த்தியிருந்தாள்; மாஸ்டரோ மருத்துவமனையில் அணியும் உள்ளாடைகளை மட்டுமே அணிந்திருந்தார். இதற்குக் காரணம், மார்கரிட்டாவிடம் அணிந்துகொள்ள வேறு எதுவும் இல்லை என்பதுதான்; அவளுடைய உடைமைகள் அனைத்தும் அந்தப் பெரிய மாளிகையிலேயே விடப்பட்டிருந்தன. அந்த மாளிகை மிக அருகிலேயே இருந்தபோதிலும், அங்கிருந்து தன் பொருட்களை எடுத்துவரச் செல்வது என்பது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்றாக இருந்தது. மாஸ்டரைப் பொறுத்தவரை—அவர் எங்கேயும் செல்லாதது போலவே அவருடைய உடைகள் அனைத்தும் அலமாரியில் அப்படியே இருந்தன—அவர் உடை அணிய மறுத்துவிட்டார்; ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான விஷயம் தொடங்கப்போகிறது என்ற கருத்தை அவர் மார்கரிட்டாவிடம் விளக்கிக்கொண்டிருந்தார். உண்மைதான், அந்த இலையுதிர் கால இரவுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக அவர் முகச்சவரம் செய்திருந்தார் (மருத்துவமனையில் அவரது தாடி கத்தரிக்கோலால் மட்டுமே மட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது).

அந்த அறையும் மிகவும் விசித்திரமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது; அதிலிருந்த குழப்பமான சூழலை வைத்து எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. கம்பளத்தின் மீதும் சோபாவின் மீதும் கையெழுத்துப் பிரதிகள் சிதறிக் கிடந்தன. ஒரு புத்தகம் நாற்காலியில் முதுகுப்பகுதி மேலே தெரியுமாறு விரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. வட்ட மேஜையில் உணவு பரிமாறப்பட்டிருந்தது; சிற்றுண்டிகளுக்கு இடையே பல பாட்டில்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தச் சுவையான உணவுகளும் பானங்களும் எங்கிருந்து வந்தன என்பது மார்கரிட்டாவுக்கோ அல்லது மாஸ்டருக்கோ தெரியவில்லை; தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தபோது, ​​அவை ஏற்கனவே மேஜையில் வைக்கப்பட்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். சனிக்கிழமையன்று சூரியன் மறையும் வரை உறங்கிய பிறகு, அந்த எழுத்தாளரும் (Master) அவரது தோழியும் புத்துணர்ச்சி பெற்றனர்; முந்தைய நாள் நிகழ்ந்த விசித்திரமான சம்பவங்களின் ஒரே ஞாபகமாக, இருவரின் இடதுபுற நெற்றிப் பகுதியிலும் லேசான வலி இருந்தது. ஆயினும், அவர்களின் மனநிலையில் ஆழமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன—அடித்தள அறையில் அவர்கள் பேசியதைக் கேட்டிருந்தால் எவருக்கும் அது புரிந்திருக்கும். ஆனால், அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்க அங்கே யாருமே இல்லை. அந்தச் சிறிய முற்றத்தின் சிறப்பம்சமே அது எப்போதும் ஆள் அரவமற்றதாக இருப்பதுதான். ஜன்னலுக்கு வெளியே, நாளுக்கு நாள் அடர் பச்சையாக மாறிக்கொண்டிருந்த லிண்டன் மற்றும் வில்லோ மரங்கள் வசந்த காலத்தின் நறுமணத்தை வெளியிட்டன; எழும் காற்று அந்த நறுமணத்தை அடித்தள அறைக்குள் கொண்டு வந்தது. 

"தொலையட்டும் எல்லாம்," என்று எழுத்தாளர் திடீரென்று கூச்சலிட்டார். "சற்று யோசித்துப் பார்..." சாம்பல் தட்டில் தனது சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டு, தலையைத் தன் கைகளால் பற்றிக்கொண்டார். "இல்லை, கேள்—நீ புத்திசாலிப் பெண், உனக்கு பைத்தியம் ஏதும் பிடிக்கவில்லை. நேற்று நாம் சாத்தானுடன் இருந்தோம் என்பதை நீ உண்மையிலேயே நம்புகிறாயா?" 

"முற்றிலும் உறுதியாக," என்று மார்கரிட்டா பதிலளித்தாள். 

"நிச்சயமாக, நிச்சயமாக," என்று எழுத்தாளர் கிண்டலாகக் கூறினார். "ஆக இப்போது, ​​ஒரு பைத்தியக்காரருக்குப் பதிலாக, நம்மிடம் இரண்டு பேர் இருக்கிறோம்! கணவனும் மனைவியும்." அவர் கைகளை மேற்கூரையை நோக்கி உயர்த்தி, "இல்லை, இது என்னவென்றே தெரியவில்லை—சாத்தான், சாத்தான், சாத்தான்!" என்று கத்தினார். பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, மார்கரிட்டா சோபாவில் சரிந்து விழுந்து, வெடித்துச் சிரித்தாள்; தன் வெறும் கால்களை உதைத்தபடி, பின்வருமாறு கூச்சலிட்டாள்:

"ஓ, என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை! ஓ, முடியவில்லை! நீ இப்போது இருக்கும் கோலத்தைப் பார்!" 

அவள் சிரித்து முடித்ததும்—எழுத்தாளர் கோபத்துடன் தனது மருத்துவமனை உள்ளாடையைச் சரிசெய்துகொண்டிருக்கையில்—மார்கரிட்டா தீவிரமான மனநிலைக்கு மாறினாள். 

"நீ இப்போது அறியாமலேயே உண்மையைச் சொல்லிவிட்டாய்," என்று அவள் கூறினாள். "இது ஒரு பயங்கரமான குழப்பம்—ஆனால் சாத்தான், என்னை நம்பு, எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடுவான்!" அவளது கண்கள் திடீரென்று பிரகாசித்தன; அவள் சட்டென்று எழுந்து நின்று, அங்கேயே நடனமாடினாள், மேலும் உற்சாகத்துடன் கூச்சலிடத் தொடங்கினாள்: "நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன், எவ்வளவு மகிழ்ச்சி, அவனுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி! ஓ, சாத்தானே, சாத்தானே! என் அன்பே, நீ ஒரு சூனியக்காரியுடன் வாழ வேண்டியிருக்கும்." அடுத்த கணமே அவள் அந்த 'மாஸ்டர்'-ஐ (Master) நோக்கி ஓடினாள்; அவர் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவர் உதடுகள், மூக்கு மற்றும் கன்னங்களில் முத்தமிடத் தொடங்கினாள். அவரது கலைந்த கருமையான தலைமுடி அங்கும் இங்கும் அசைந்தாடியது; அவளது முத்தங்களால் அவரது கன்னங்களும் நெற்றியும் சூடேறிச் சிவந்தன. 

"நீ பார்ப்பதற்கு உண்மையிலேயே ஒரு சூனியக்காரி போலத் தெரியத் தொடங்கிவிட்டாய்." 

"அதை நான் மறுக்கவில்லை," என்று மார்கரிட்டா பதிலளித்தாள். "நான் ஒரு சூனியக்காரிதான், அதைப் பற்றி எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி!" 

"சரி, அப்படித்தான் இருக்கட்டும்," என்றார் மாஸ்டர். "சூனியக்காரி என்றால் அப்படித்தான். அது மிகச் சிறப்பு—அற்புதம்! ஆக, நான் மனநலக் காப்பகத்திலிருந்து கடத்தி வரப்பட்டிருக்கிறேன்! அதுவும் மிக நல்லதுதான். மீண்டும் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறேன்—அதையும் ஒப்புக்கொள்வோம்... யாரும் நம்மைத் தேடி வரமாட்டார்கள் என்றும் வைத்துக்கொள்வோம்—ஆனால் கடவுள் மேல் சத்தியமாகச் சொல், நாம் எப்படி, எதை வைத்து வாழப்போகிறோம்? என்னை நம்பு, நான் உன் நலனுக்காகத்தான் இதைக் கேட்கிறேன்." 

அந்தத் தருணத்தில், மழுங்கிய முனைகளைக் கொண்ட காலணிகளும், மெல்லிய கோடுகள் கொண்ட கால்சட்டையின் (trousers) கீழ் பகுதியும் அந்தச் சிறிய ஜன்னலில் தெரிந்தன. பிறகு அந்தக் கால்சட்டை முழங்காலில் மடிந்தது; யாரோ ஒருவரின் பருமனான பின்பகுதி வெளிச்சத்தை மறைத்தது.

"அலோசியஸ், வீட்டில் இருக்கிறாயா?" என்று ஜன்னலுக்கு வெளியே, அந்தக் கால்சட்டைக்கு மேலே எங்கிருந்தோ ஒரு குரல் கேட்டது.

"இதோ ஆரம்பித்துவிட்டது," என்றார் மாஸ்டர்.

"அலோசியஸ்?" ஜன்னலுக்கு அருகில் சென்றபடி மார்கரிட்டா கேட்டாள். "அவர் நேற்று கைது செய்யப்பட்டார். அவரை யார் கேட்பது? உங்கள் பெயர் என்ன?"

அடுத்த கணமே, அந்த முழங்கால்களும் பின்பகுதியும் மறைந்துபோயின; தோட்டத்து வாயில் கதவு மூடும் சத்தம் கேட்டது; பிறகு எல்லாம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியது. மார்கரிட்டா சோபாவில் சரிந்து விழுந்து, கண்கள் குளமாகுமளவுக்குச் சத்தமாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவள் அமைதியடைந்தபோது, ​​அவளது முகபாவனை முற்றிலும் மாறியது; அவள் தீவிரமாகப் பேசத் தொடங்கினாள்; பேசிக்கொண்டே சோபாவிலிருந்து கீழே இறங்கி, தவழ்ந்து சென்று மாஸ்டரின் முழங்கால்களை அடைந்து... ...அவன் கண்களை உற்றுநோக்கியபடியே, அவள் அவன் தலையை வருடினாள். 

"எவ்வளவு துன்பப்பட்டாய்—எவ்வளவுதான் அவதிப்பட்டாய், என் பாவம் செய்த அன்பே! அது எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். பார், உன் தலைமுடியில் நரை இழைகள் தெரிகின்றன, உதட்டோரத்தில் ஒரு நிரந்தரமான சுருக்கம் விழுந்திருக்கிறது. என் ஒரே அன்பே—எதைப் பற்றியும் யோசிக்காதே. நீ ஏற்கனவே அளவுக்கு அதிகமாகவே சிந்தித்துவிட்டாய்; இனி உனக்காக நான் சிந்திக்கிறேன்! நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்—நிச்சயமாகச் சொல்கிறேன்—எல்லாம் மிக அற்புதமாக அமையப்போகிறது." 

"எனக்கு எதைக் குறித்தும் பயமில்லை, மார்கோ," என்று மாஸ்டர் திடீரெனத் தலையை உயர்த்திப் பதிலளித்தார்; தான் நேரில் பார்த்திராத, ஆனால் நிச்சயமாக இருந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களைப் படைத்துக்கொண்டிருந்தபோது அவர் எப்படி இருந்தாரோ, அதே தோற்றம் அவரிடம் இருந்தது. "எனக்குப் பயம் இல்லை, ஏனென்றால் நான் எல்லாவற்றையும் கடந்து வந்துவிட்டேன். அவர்கள் என்னை எவ்வளவு பயமுறுத்திவிட்டார்கள் என்றால், இனி என்னை அச்சுறுத்த வேறு எதுவும் மிஞ்சியிருக்கவில்லை. ஆனால் மார்கோ, உன்னை நினைத்தால் தான் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது—அதுதான் முக்கிய விஷயம், அதனால்தான் நான் அதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறேன். நிதர்சனத்தைப் புரிந்துகொள்! நோயுற்ற, ஆதரவற்ற ஒரு மனிதனுக்காக ஏன் உன் வாழ்க்கையை வீணடிக்கிறாய்? உன் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிச் சென்றுவிடு! உன் மீதுள்ள பரிதாபத்தினால் தான் நான் இதைச் சொல்கிறேன்." 

"ஓ, நீ... நீ..." என்று மார்கரிட்டா கலைந்த தலையை அசைத்தபடி முணுமுணுத்தாள். "ஓ, பாவம்... நம்பிக்கையற்ற மனிதனே. உனக்காகத்தான், நேற்று இரவு முழுவதும் நான் நிர்வாணமாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன்; என் பழைய இயல்பை உதறிவிட்டுப் புதியதொரு இயல்பைப் பூண்டேன்; மாதக்கணக்கில் ஒரு இருண்ட சிறிய அறையில் அமர்ந்து, யெர்ஷலைம் (Yershalaim) நகரின் மீதான புயலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்; கண்ணீர் விட்டு அழுதேன்—இப்போது, ​​மகிழ்ச்சி தேடி வந்திருக்கும் வேளையில், நீ என்னை விரட்டுகிறாயா? சரி, நான் போகிறேன்—நான் போகிறேன்—ஆனால் ஒன்றை அறிந்துகொள்: நீ ஒரு கொடூரமான மனிதன்! அவர்கள் உன் ஆன்மாவையே வெறுமையாக்கிவிட்டார்கள்!" 

மாஸ்டரின் இதயத்தில் ஒரு கசப்பான பாசம் பொங்கியது; ஏனோ தெரியவில்லை, அவர் மார்கரிட்டாவின் கூந்தலில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு அழுதார். அழுதுகொண்டே அவள் அவனிடம் முணுமுணுத்தாள்; அவளது விரல்கள் மாஸ்டரின் நெற்றிப் பொட்டுகளில் மென்மையாக அசைந்தன. "ஆம், அந்த இழைகள், அந்த இழைகள்—என் கண்முன்னே உன் தலை பனிபோல வெளுத்துப்போகிறது; ஐயோ, என் பாவம் நிறைந்த, எவ்வளவோ துன்பங்களைச் சுமந்த தலையே. உன் கண்களைப் பார்! அவற்றில் ஒரு பாலைவனம் தெரிகிறது... உன் தோள்களோ—கனமான சுமையால் கூனிப்போயிருக்கின்றன... அவர்கள் உன்னை உடைத்துவிட்டார்கள், உன்னைச் சிதைத்துவிட்டார்கள்..." மார்கரிட்டாவின் பேச்சு தடுமாறியது; அவர் விம்மி விம்மி அழுதார். 

பிறகு 'மாஸ்டர்' (Master) தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, முழங்காலிட்டிருந்த மார்கரிட்டாவை எழுப்பிவிட்டு, தானும் எழுந்து நின்று உறுதியான குரலில் கூறினார்:

"போதும்! என்னை வெட்கப்பட வைத்துவிட்டாய். இனி ஒருபோதும் நான் மனதளர்வுக்கு இடமளிக்கமாட்டேன், இந்த விஷயத்தைப் பற்றி மீண்டும் பேசவும் மாட்டேன்—உறுதியாக நம்பு. நாம் இருவரும் ஒரு மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பது எனக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை, அந்த நோயை நான் உனக்கும் கடத்தியிருக்கலாம்... சரி, அப்படியானால், நாம் அதைச் சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்." 

மார்கரிட்டா தன் உதடுகளை மாஸ்டரின் காதுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று மெல்லிய குரலில் சொன்னார்:

"என் உயிரின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்—ஒரு காலத்தில் நீ பலன் கணித்துச் சொன்ன அந்த ஜோதிடரின் மகனின் பெயரால் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்—எல்லாம் சரியாகிவிடும்." 

"சரி, அப்படியானால், சரிதான்," என்று பதிலளித்த மாஸ்டர், சிரித்துக்கொண்டே மேலும் கூறினார்: "நிச்சயமாக, நம்மைப் போல எல்லாவற்றையும் இழந்தவர்கள், ஏதோ ஒரு மாபெரும் சக்தியிடமோ அல்லது இவ்வுலகம் சாராத சக்தியிடமோதான் மீட்பைத் தேடுவார்கள்! அப்படித்தான் இருக்கட்டும்—அங்கே தேடிப் பார்க்க நான் சம்மதிக்கிறேன்." 

"பார்த்தாயா? இப்போது நீ பழையபடி இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டாய்—சிரிக்கிறாய்," என்று மார்கரிட்டா பதிலளித்தார். "உன் அந்தப் பண்டிதத்தனமான வார்த்தைகள் தொலைந்து போகட்டும். இவ்வுலகம் சார்ந்ததா இல்லையா என்பது முக்கியமா என்ன? எனக்குப் பசிக்கிறது."

அவர் மாஸ்டரின் கையைப் பிடித்து மேஜையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார். 

"இந்த உணவு திடீரென்று பூமிக்குள் புதையுமோ அல்லது ஜன்னல் வழியாகப் பறந்து போகுமோ என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று இப்போது முற்றிலும் அமைதியடைந்தவராக அவர் கூறினார். "அது பறந்து போகாது!"

அதே கணத்தில், அந்தச் சிறிய ஜன்னலிலிருந்து மூக்கடைப்புடன் கூடிய ஒரு குரல் கேட்டது:

"உங்களுக்கு அமைதி உண்டாகட்டும்."

மாஸ்டர் திடுக்கிட்டார்; ஆனால், விசித்திரமான நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்கனவே பழகிவிட்ட மார்கரிட்டா உற்சாகமாகக் கூவினார்:

"அட, இது அசாசெல்லோ (Azazello) ஆயிற்றே! ஓ, எவ்வளவு அருமை, எவ்வளவு அற்புதமான விஷயம்!" "பாருங்கள், பாருங்கள்—நாம் கைவிடப்படவில்லை!" என்று அந்த ஆசிரியரிடம் கிசுகிசுத்தபடியே, அவள் கதவைத் திறக்க ஓடினாள். 

"குறைந்தபட்சம் உன் உடலைச் சுற்றிக்கொள்ள ஏதாவது எடுத்துக்கொள்," என்று ஆசிரியர் அவளுக்குப் பின்னால் குரல் கொடுத்தார். 

"அதைப் பற்றியெல்லாம் எனக்குக் கவலையில்லை," என்று மண்டபத்திலிருந்தபடியே மார்கரிட்டா பதிலளித்தாள்.

அங்கே அசாசெல்லோ நின்றுகொண்டிருந்தான்; அவன் ஆசிரியரை வணங்கி வாழ்த்துத் தெரிவித்து, தன் கோணலான கண்ணால் அவரை உற்று நோக்கினான். அதே வேளையில் மார்கரிட்டா உற்சாகத்துடன் கூவினாள்:

"ஓ, நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்! என் வாழ்நாளில் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்ததே இல்லை! ஆனால் அசாசெல்லோ, நான் ஆடையின்றி இருப்பதற்காக என்னை மன்னித்துவிடு!" 

கவலைப்பட வேண்டாம் என்று அவளிடம் கூறிய அசாசெல்லோ, தான் வெறும் ஆடையற்ற பெண்களை மட்டுமல்ல, தோல் முழுவதுமாக உரித்தெடுக்கப்பட்ட பெண்களைக் கூடப் பார்த்திருப்பதாகத் தெரிவித்தான்; அவன் அடுப்புக்கு அருகிலுள்ள மூலையில் அடர் நிற ஜரிகைத் துணியால் சுற்றப்பட்ட ஒரு பொட்டலத்தை வைத்துவிட்டு, இயல்பாகவே மேஜையில் அமர்ந்தான். 

மார்கரிட்டா அசாசெல்லோவுக்குக் காக்னாக் (மதுபானம்) ஊற்றிக் கொடுத்தாள், அவனும் அதை விருப்பத்துடன் பருகினான். ஆசிரியர் அவன் மீதே பார்வையை நிலைநிறுத்தியபடி, அவ்வப்போது மேஜைக்கு அடியில் அவனது இடது கையை மெதுவாகக் கிள்ளிப் பார்த்தார். ஆனால் அந்தக் கிள்ளலால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அசாசெல்லோ காற்றில் கரைந்து மறைந்துவிடவில்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அப்படி மறைய வேண்டிய அவசியமும் இருக்கவில்லை. அந்த குட்டையான, செந்நிற முடி கொண்ட மனிதனிடம் பயமுறுத்தும் வகையில் எதுவும் இல்லை—வெள்ளைப்படலம் படிந்த அந்த ஒரு கண்ணைத் தவிர; ஆனால் மந்திரம் ஏதுமின்றிக்கூட அப்படிப்பட்ட கண் பாதிப்பு ஏற்படலாம் அல்லவா? அவனது ஆடையும் முற்றிலும் சாதாரணமானதாக இல்லை—ஏதோ ஒரு வகை அங்கி அல்லது மேலங்கி போல இருந்தது—இருப்பினும், ஆழ்ந்து யோசித்துப் பார்த்தால், அத்தகைய ஆடைகளும் காணப்படுபவைதான். அவன் காக்னாக்கையும் மிகத் திறமையாகப் பருகினான்—நல்ல குடிமகன்களைப் போலவே—எதையும் சாப்பிடாமலே முழு கிளாஸ் நிறைய மதுவையும் ஒரே மூச்சில் குடித்துத் தீர்த்தான். அந்தக் காக்னக் மது 'மாஸ்டரின்' தலையைச் சுழல வைத்தது; அவர் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்:

"இல்லை, மார்கரிட்டா சொல்வது சரிதான்! நிச்சயமாக, சாத்தானின் தூதுவன் ஒருவன் இதோ எனக்கு நேர் எதிரேதான் அமர்ந்திருக்கிறான். சொல்லப்போனால், 'பேட்ரியாக்ஸ் பாண்ட்ஸ்' (Patriarch’s Ponds) பகுதியில் இவான் சந்தித்த நபர் சாத்தானைத் தவிர வேறெவருமில்லை என்று நான் அவனிடம் வாதாடியது முந்தைய முந்தைய நாள்தானே—ஆனால் இப்போது, ​​ஏனோ தெரியவில்லை, அதே எண்ணத்தைக் கண்டு நான் பயந்துபோய், ஹிப்னாடிஸ்ட் (மனோவசியக்காரர்) மற்றும் மாயத்தோற்றங்கள் பற்றி உளறத் தொடங்கிவிட்டேன். இதற்கும் ஹிப்னாடிஸ்டுகளுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" 

அவர் அசாசெல்லோவை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கத் தொடங்கினார்; அந்த மனிதனின் கண்களில் ஏதோ ஒரு செயற்கைத்தன்மை இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டார்—அதாவது, அந்த நேரத்தில் அவர்...

அசசெல்லோ அவர்களைக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டான்—நிர்வாணப் பெண்களை மட்டுமல்ல, தோலே முழுமையாக உரித்தெடுக்கப்பட்ட பெண்களைக் கூட தான் பார்த்திருப்பதாகக் கூறி அவர்களுக்கு உறுதியளித்தான். பின்னர், அடர் நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட துணியில் சுற்றப்பட்ட ஒரு பொட்டலத்தை அடுப்புக்கு அருகிலுள்ள மூலையில் வைத்துவிட்டு, இயல்பாகவே மேஜையில் அமர்ந்தான். 

மார்கரிட்டா அசசெல்லோவுக்குக் கொஞ்சம் காக்னக் (மது) ஊற்றிக் கொடுத்தாள்; அவனும் அதை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பருகினான். அவனையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த 'மாஸ்டர்', அவ்வப்போது மேஜைக்கு அடியில் தன் இடது கையை மெல்ல கிள்ளிக்கொண்டார். ஆனால் அந்தக் கிள்ளுதல் எந்தப் பலனையும் தரவில்லை. அசசெல்லோ காற்றில் கரைந்து மறைந்துவிடவில்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அப்படி மறைய வேண்டிய அவசியமும் அவனுக்கு இருக்கவில்லை. குட்டையான உருவமும் செந்நிற முடியும் கொண்ட அந்த மனிதனிடம் பயமுறுத்தும் வகையில் எதுவும் இல்லை—ஒருவேளை, அவன் கண்ணில் படர்ந்திருந்த வெண்மையான படலத்தைத் தவிர; ஆனால் மந்திரம் ஏதுமின்றிக்கூட அப்படிப்பட்ட நிலை ஏற்படலாம். அல்லது அவனது விசித்திரமான ஆடை—ஒருவித அங்கி அல்லது மேலங்கி—அதையும் யோசித்துப் பார்த்தால், அப்படிப்பட்ட ஆடைகளை நாம் பார்த்திருக்கவே செய்கிறோம். ஒரு சாதாரண நல்ல மனிதனைப் போலவே அவன் காக்னக்கை அருந்தினான்: வேறு எதையும் பருகாமல் அல்லது சாப்பிடாமல், முழு கிளாஸ் மதுவையும் ஒரே மூச்சில் குடித்துத் தீர்த்தான். அந்த மது 'மாஸ்டர்'-க்குத் தலைசுற்றலை ஏற்படுத்தியது; அவர் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்:

"இல்லை, மார்கரிட்டா சொல்வது சரிதான்! நிச்சயமாக, சாத்தானின் தூதுவன் தான் இங்கே எனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறான். சொல்லப்போனால், முந்தைய நாள் இரவுதான் இவானிடம் நான் வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்—'பாட்ரியார்ச் குளங்கள்' (Patriarch’s Ponds) அருகே அவன் சந்தித்த நபர் சாத்தானைத் தவிர வேறு யாருமல்ல என்று. ஆனால் இப்போது, ​​ஏனோ தெரியவில்லை, அந்த எண்ணமே எனக்குள் பயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது; அதனால் ஹிப்னாடிசம் செய்பவர்கள், பிரமைகள் என்றெல்லாம் உளறத் தொடங்கிவிட்டேன். ஹிப்னாடிசம் செய்பவர்களா—என்ன அபத்தம் இது!" 

அவர் அசசெல்லோவை இன்னும் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினார்; அந்த மனிதனின் கண்களில் ஏதோ ஒரு செயற்கையான தன்மை இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டார்—ஆனால் அந்த எண்ணத்தை அப்போதைக்குத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டார். "அவன் சும்மா ஒரு சந்திப்புக்காக வரவில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடன்தான் வந்திருக்கிறான்," என்று 'மாஸ்டர்' நினைத்தார். 

அவரது கூர்மையான கவனிப்புத் திறன் அவரை ஏமாற்றவில்லை. அசாசெல்லோ மீது எந்தவித தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாதவாறு தோன்றிய மூன்றாவது கோப்பை காக்னாக் மதுவை அருந்திய பிறகு, அந்த விருந்தினர் பேசினார்:

"அட, ஒரு இதமான சிறிய அடித்தள அறை! ஒரே ஒரு கேள்விதான் எழுகிறது: இதில்—இந்த அடித்தள அறையில்—ஒருவர் என்னதான் செய்ய வேண்டும்?" 

"அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன்," என்று மாஸ்டர் சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தார். 

"ஏன் என்னை தொந்தரவு செய்கிறாய், அசாசெல்லோ?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள். "நான் இப்படியே நன்றாகத்தானே இருக்கிறேன்!"

"ஓ, இல்லை, இல்லை," என்று அசாசெல்லோ கூவினான். "உன்னைத் தொந்தரவு செய்வதைப் பற்றி நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—நீ நன்றாகத்தான் இருக்கிறாய். ஓ! நான் கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டேன்: 'மெஸ்ஸிர்' (தலைவர்) தன் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து, உன்னை தன்னுடன் ஒரு சிறிய நடைப்பயிற்சிக்கு வருமாறு அழைக்குமாறு என்னிடம் கூறினார்—நிச்சயமாக, உனக்கு விருப்பம் இருந்தால். என்ன சொல்கிறாய்?" 

மார்கரிட்டா மேசைக்கு அடியில் தன் காலால் மாஸ்டரை மெல்ல உந்தினாள். 

"மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன்," என்று மாஸ்டர் பதிலளித்தார்; அதே சமயம் அசாசெல்லோவைத் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அசாசெல்லோ தொடர்ந்தான்:

"மார்கரிட்டா நிகோலாயெவ்னாவும் மறுக்கமாட்டாள் என்று நம்புகிறோம்?" 

"நான் நிச்சயமாக மறுக்கமாட்டேன்," என்று மார்கரிட்டா கூறினாள்; மீண்டும் அவளது கால் மாஸ்டரின் காலின் மீது பட்டது.

"அற்புதம்!" என்று அசாசெல்லோ உற்சாகமாகக் கூறினான். "எனக்கு அதுதான் பிடிக்கும். மின்னல் வேகத்தில்—முடிந்தது! அந்த அலெக்சாண்டர் பூங்காவில் நடந்த சம்பவத்தைப் போல அல்ல." 

"ஓ, அதை எனக்கு நினைவூட்டாதே, அசாசெல்லோ! அப்போது நான் முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டேன். இருந்தாலும், என்னை மிகக் கடுமையாகக் குறை கூற முடியாது—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இருளின் சக்திகளை ஒருவர் தினமும் சந்திப்பதில்லையே!" "உண்மைதான்," என்று அசாசெல்லோ ஒப்புக்கொண்டான். "தினமும் அப்படி நடந்தால், அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" 

"எனக்கு வேகம் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்," என்று மார்கரிட்டா உற்சாகத்துடன் கூறினாள். "வேகமும் நிர்வாணமும் எனக்குப் பிடிக்கும். ஒரு மௌசர் (Mauser) துப்பாக்கியிலிருந்து பாயும் குண்டு போல—*பங்*! ஓ, அது எப்படிச் சுடுகிறது," என்று மார்கரிட்டா மாஸ்டரை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினாள். "தலையணைக்கு அடியில் ஒரு 'ஏழு' (சீட்டு), மற்றும் நீ விரும்பும் எந்தப் புள்ளிக் கணக்கும்..." மார்கரிட்டாவுக்கு லேசாக போதை ஏறுவது போல் இருந்தது, அவளது கண்கள் பிரகாசித்தன. "அட, நான் மீண்டும் மறந்துவிட்டேனே!" என்று அஸாஸெல்லோ தன் நெற்றியில் அறைந்துகொண்டபடியே கத்தினான். "என் கவனம் வேறு எங்கோ இருந்தது. மெஸ்ஸிர் உங்களுக்கு ஒரு பரிசை அனுப்பியிருக்கிறார்" — அவன் இப்போது 'மாஸ்டரை' (Master) நோக்கிப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் — "ஒரு பாட்டில் வைன். ​​இது யூதேயாவின் ப்ரோக்யூரேட்டர் (ஆளுநர்) அருந்திய அதே வைன் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். இது 'ஃபலேர்னியன்' (Falernian) வைன்." 

இயல்பாகவே, இத்தகைய அபூர்வமான பொருள் மார்கரிட்டா மற்றும் மாஸ்டர் இருவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. அஸாஸெல்லோ அடர் நிறத்திலான இறுதிச் சடங்குக்குரிய ஜரிகைத் துணியிலிருந்து, முழுவதும் பூஞ்சை படர்ந்திருந்த ஒரு ஜாடியை வெளியே எடுத்தான். அவர்கள் அந்த வைனின் வாசனையை நுகர்ந்து, அதை டம்ளர்களில் ஊற்றி, ஜன்னல் வழியாக வந்த வெளிச்சத்திற்கு நேராக உயர்த்திக் காட்டினர் — புயல் நெருங்கிக்கொண்டிருந்ததால் அந்த வெளிச்சம் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. அப்போது அனைத்தும் ரத்தத்தின் நிறத்தைப் பெற்றிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். 

"வோலண்டின் (Woland) ஆரோக்கியத்திற்காக!" என்று கூறியபடியே மார்கரிட்டா தன் டம்ளரை உயர்த்தினாள். 

மூவரும் தங்கள் டம்ளர்களை உதட்டில் வைத்துப் பெரிய மிடறு அருந்தினர். அடுத்த கணமே, புயலுக்கு முந்தைய அந்த வெளிச்சம் மாஸ்டரின் பார்வையிலிருந்து மறையத் தொடங்கியது; மூச்சு திணறியது, தன் இறுதி நேரம் நெருங்குவதை அவர் உணர்ந்தார். மார்கரிட்டாவை அவரால் இன்னும் பார்க்க முடிந்தது — அவள் முகம் மரண வெளிறல் அடைந்திருந்தது, கைகள் இயலாமையுடன் அவரை நோக்கி நீண்டு கொண்டிருந்தன; பிறகு அவள் தலை மேஜையின் மீது சரிந்து, அங்கிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்தாள். 

"விஷம் கொடுப்பவனே!" என்று மாஸ்டரால் கத்த முடிந்தது. அஸாஸெல்லோவைத் தாக்க மேஜையிலிருந்த கத்தியை எடுக்க அவர் முயன்றார், ஆனால் அவர் கை மேஜை விரிப்பின் மீது பிடிப்பின்றி நழுவியது; அந்த அடித்தள அறையில் அவரைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தும் கருமையாகி, பின்னர் முழுவதுமாக மறைந்துபோயின. அவர் பின்னோக்கிச் சரிந்து விழுந்தார்; விழும்போது அவர் நெற்றியின் ஒரு பகுதி எழுதும் மேஜையின் முனையில் மோதி கிழிந்தது. 

விஷம் அருந்திய அந்த இருவரும் அசைவற்றுப் போனதும், அஸாஸெல்லோ செயல்படத் தொடங்கினான். முதலில், அவன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பாய்ந்து சென்றான்; சில கணங்களிலேயே மார்கரிட்டா நிகோலாயெவ்னா வசித்த மாளிகையை அடைந்தான். எப்போதும் துல்லியமாகவும் கவனமாகவும் செயல்படும் அஸாஸெல்லோ, அனைத்தும் திட்டமிட்டபடியே சரியாகச் செய்யப்பட்டதா என்பதை உறுதிப்படுத்த விரும்பினான். எல்லாம் கச்சிதமாகவே இருந்தன. சோகத்துடன் தன் கணவனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்த அந்தப் பெண், தன் படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வருவதை அஸாஸெல்லோ கவனித்தான்... ...திடீரென்று அவள் முகம் வெளிறியது; அவள் தன் நெஞ்சைப் பற்றிக்கொண்டு, "நடஷா! யாராவது... என்னிடம் வாருங்கள்!" என்று இயலாமையுடன் அலறியபடியே, தன் அறைக்குச் செல்லும் முன்பே வரவேற்பறையின் தரையில் சரிந்து விழுந்தாள். 

"பரவாயில்லை," என்றான் அசாசெல்லோ. அடுத்த கணமே, கீழே விழுந்து கிடந்த அந்த இரு காதலர்களின் அருகிலும் அவன் வந்துவிட்டான். மார்கரிட்டா தரையிலிருந்த கம்பளத்தில் முகம் புதைத்தபடி கிடந்தாள். இரும்பைப் போன்ற வலிமையான கைகளைக் கொண்ட அசாசெல்லோ, ஒரு பொம்மையைப் போல அவளைத் திருப்பித் தன்னை நோக்கியவாறு கிடத்தி, உற்று நோக்கினான். அவன் கண்முன்னே, விஷம் உண்ட அந்தப் பெண்ணின் முகம் மாறத் தொடங்கியது. புயலால் சூழப்பட்ட அந்த இருளிலும், அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தற்காலிகமான சூனியக்காரியின் விகாரமான பார்வையும், அவளது முகபாவனைகளில் இருந்த கொடூரமும் காட்டுத்தன்மையும்கூட மறைந்து போவதை ஒருவரால் காண முடிந்தது. அந்த இறந்த பெண்ணின் முகம் ஒளிவீசத் தொடங்கி, இறுதியில் மென்மையடைந்தது; அவளது உதடுகளில் இருந்த விகாரமான இறுக்கம் மறைந்து, துன்புறும் ஒரு பெண்ணின் இயல்பான வேதனை கலந்த பாவணை மட்டும் எஞ்சியது. பிறகு அசாசெல்லோ அவளது வெண்மையான பற்களைப் பிரித்து, அவளுக்கு விஷத்தை ஊட்டிய அதே மதுவைச் சில துளிகள் அவளது வாயில் ஊற்றினான். மார்கரிட்டா பெருமூச்சு விட்டாள்; அசாசெல்லோவின் உதவியின்றி எழத் தொடங்கி, எழுந்து அமர்ந்து, பலவீனமான குரலில் கேட்டாள்:

"ஏன், அசாசெல்லோ, ஏன்? எனக்கு என்ன செய்தாய்?" 

அங்கே கிடந்த 'மாஸ்டர்' (Master)-ஐக் கண்ட அவள் உடல் நடுங்க, மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்:

"நான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை... கொலையாளி!" 

"இல்லை, இல்லை," என்று பதிலளித்தான் அசாசெல்லோ, "அவர் இன்னும் சற்று நேரத்தில் எழுந்துவிடுவார். ஓ, ஏன் இவ்வளவு பதற்றமடைகிறாய்?" 

மார்கரிட்டா அவனை உடனே நம்பினாள்; அந்தச் செந்நிற முடி கொண்ட அரக்கனின் குரல் அவ்வளவு நம்பகத்தன்மையுடன் இருந்தது. அவள் துள்ளியெழுந்தாள்—வலிமையுடனும் உயிர்ச்சக்தியுடனும்—தரையில் கிடந்த அந்த மனிதனுக்கு மதுவைக் கொடுக்க உதவினாள். கண்களைத் திறந்த அவர், இருண்ட பார்வையுடன் முறைத்துப் பார்த்து, வெறுப்புடன் தனது கடைசி வார்த்தையை மீண்டும் கூறினார்:

"விஷம் கொடுத்தவனே..."

"ஆ!" "நல்ல காரியத்தைச் செய்ததற்கான வழக்கமான வெகுமதிதான் இந்த அவமரியாதை," என்று பதிலளித்தான் அசாசெல்லோ. "உனக்குக் கண் தெரியவில்லையா? கண்களைத் திற—விரைவாக." 

மாஸ்டர் எழுந்தார்; பிரகாசமான, உயிரோட்டமுள்ள கண்களுடன் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, கேட்டார்:

"நிகழ்வுகளின் இந்த புதிய திருப்பம் எதைக் குறிக்கிறது?" "இதன் பொருள் என்னவென்றால்," என்று அசாசெல்லோ பதிலளித்தான், "நீங்கள் புறப்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. புயல் இப்போதே முழங்கத் தொடங்கிவிட்டது—அது உங்களுக்குக் கேட்கிறதா? இருள் சூழ்கிறது. குதிரைகள் தங்கள் குளம்புகளால் தரையைத் தட்டுகின்றன; அந்தச் சிறிய தோட்டம் நடுங்குகிறது. அந்த அடித்தள அறைக்கு விடை கொடுங்கள்—விரைவாக விடை கொடுங்கள்."

"ஆ, எனக்குப் புரிகிறது," என்று 'மாஸ்டர்' (Master) சுற்றிலும் பார்த்தவாறே கூறினார். "நீங்கள் எங்களைக் கொன்றுவிட்டீர்கள்; நாங்கள் இறந்துவிட்டோம். ஓ, எவ்வளவு புத்திசாலித்தனம்! எவ்வளவு சரியான தருணம்! இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது."

"ஓ, விடுங்கள்," என்று அசாசெல்லோ பதிலளித்தான். "உண்மையிலேயே பேசுவது நீங்கள்தானா? உங்கள் துணை உங்களை 'மாஸ்டர்' என்று அழைக்கிறார், மேலும் உங்களால் சிந்திக்க முடிகிறது—அப்படியிருக்க, நீங்கள் எப்படி இறந்திருக்க முடியும்? உயிருடன் இருப்பதாகக் கருதிக்கொள்ள ஒருவர் கட்டாயம் ஒரு அடித்தள அறையில், சட்டையும் மருத்துவமனை உள்ளாடையும் அணிந்து அமர்ந்திருக்க வேண்டுமா? அது அபத்தமானது!"

"நீங்கள் சொன்னது அனைத்தும் எனக்குப் புரிகிறது," என்று மாஸ்டர் கூச்சலிட்டார். "இனி எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்! நீங்கள் சொல்வது ஆயிரம் மடங்கு சரி."

"மகத்தான வோலண்ட்," மார்கரிட்டா இடையில் புகுந்து கூறினாள், "மகத்தான வோலண்ட்! நான் யோசித்ததை விட மிகச் சிறந்த ஒன்றை அவர் உருவாக்கியிருக்கிறார். ஆனால் அந்த நாவல்—அந்த நாவல்," என்று அவள் மாஸ்டரை நோக்கிக் கூவினாள், "நீங்கள் எங்கு பறந்து சென்றாலும் அந்த நாவலை உடன் எடுத்துச் செல்லுங்கள்."

"அதற்குத் தேவையில்லை," என்று மாஸ்டர் பதிலளித்தார். "அது என் மனப்பாடமாக இருக்கிறது."

"ஆனால் நீங்கள் ஒரு வார்த்தையைக் கூட... அதில் உள்ள ஒரு வார்த்தையைக் கூட மறந்துவிட மாட்டீர்கள் அல்லவா?" என்று மார்கரிட்டா தன் காதலனை நெருங்கி அணைத்தபடியே, அவனது வெட்டுப்பட்ட நெற்றியிலிருந்து வழிந்த ரத்தத்தைத் துடைத்தவாறு கேட்டாள்.

"கவலைப்படாதே! இனிமேல், நான் எதையும் மறக்கவே மாட்டேன்," என்று அவர் பதிலளித்தார்.

"அப்படியானால்—நெருப்பு!" "...நெருப்பு," என்று அசாசெல்லோ கூவினான், "எல்லாவற்றையும் தொடங்கி வைத்த நெருப்பு, அதோடு நாமெல்லாம் முடிவடையும் அந்த நெருப்பு."

"நெருப்பு!" மார்கரிட்டா பயங்கரமாகக் கத்தினாள். அந்தச் சிறிய அடித்தள அறை ஜன்னல் பலமாக மூடிக்கொண்டது, காற்று திரையை விலக்கி வீசியது. மகிழ்ச்சியான, ஆனால் குறுகிய கால அளவு கொண்ட இடி முழக்கம் வானில் ஒலித்தது. அசாசெல்லோ தன் நகங்கள் கொண்ட கையை அடுப்புக்குள் விட்டு, புகைந்து கொண்டிருந்த ஒரு கட்டையை வெளியே எடுத்து, மேஜை விரிப்பில் தீ வைத்தான். பிறகு சோபாவின் மீது இருந்த பழைய செய்தித்தாள்களின் குவியலுக்கும், அதைத் தொடர்ந்து கையெழுத்துப் பிரதிக்கும், ஜன்னல் திரைக்கும் தீ வைத்தான். வரவிருக்கும் பயணத்தின் உற்சாகத்தில் ஏற்கனவே மெய்மறந்து போயிருந்த 'மாஸ்டர்', அலமாரியிலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து மேஜை மீது வீசினார்; அதன் பக்கங்களை எரிந்துகொண்டிருந்த துணியின் மீது உரசியதும், அப்ப புத்தகம் மகிழ்ச்சியான தீப்பிழம்பாகக் கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது. 

"எரிந்து போ, பழைய வாழ்க்கையே!" 

"துன்பமே, எரிந்து போ!" என்று மார்கரிட்டா கூவினாள். 

அறை ஏற்கனவே அடர் சிவப்பு நிறத் தீப்பிழம்புகளுக்கு இடையே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது; அவர்கள் மூவரும் புகைக்கு நடுவே கதவு வழியாக வெளியே ஓடி, கல் படிகளில் ஏறி, முற்றத்தை அடைந்தனர். அவர்கள் முதலில் கண்ட காட்சி, அந்த வீட்டு உரிமையாளரின் சமையல்காரப் பெண் தரையில் அமர்ந்திருந்ததே; அவளுக்கு அருகில் உருளைக்கிழங்குகளும் சில கொத்து வெங்காயங்களும் சிதறிக் கிடந்தன. அந்தப் பெண்ணின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. கொட்டகைக்கு அருகில் மூன்று கறுப்பு நிறக் குதிரைகள் உறுமிக் கொண்டும், உடல் சிலிர்த்துக் கொண்டும், குளம்புகளால் மண்ணை வாரி இறைத்துக் கொண்டும் நின்றன. முதலில் மார்கரிட்டாவும், அவரைத் தொடர்ந்து அசாசெல்லோவும், இறுதியாக மாஸ்டரும் குதிரை மீது ஏறினர். முனகியபடியே, அந்தச் சமையல்காரப் பெண் சிலுவைக்குறி இட்டுக்கொள்ளத் தன் கையை உயர்த்த முயன்றாள்; ஆனால் அசாசெல்லோ குதிரை மீதிருந்தபடியே மிரட்டும் குரலில் கத்தினான்:

"உன் கையை வெட்டிவிடுவேன்!" அவன் சீழ்க்கை ஒலி எழுப்பினான்; குதிரைகள்—லிண்டன் மரக்கிளைகளை முறித்தபடி—முன் கால்களை உயர்த்தி நிமிர்ந்து, தாழ்வாக இருந்த கறுப்பு மேகத்திற்குள் பாய்ந்து சென்றன. உடனடியாக அடித்தள அறையின் ஜன்னலிலிருந்து புகை கிளம்பியது.

கீழிருந்து அந்தச் சமையல்காரப் பெண்ணின் மெல்லிய, பரிதாபகரமான அலறல் கேட்டது:

"தீப்பிடித்துக்கொண்டோம்!.."

குதிரைகள் ஏற்கனவே மாஸ்கோ நகரின் கூரைகளுக்கு மேல் அதிவேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. 

"நான் இந்த நகரத்திடம் விடைபெற விரும்புகிறேன்," என்று முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த அசாசெல்லோவை நோக்கி மாஸ்டர் கத்தினார். இடி முழக்கம் மாஸ்டரின் வாக்கியத்தின் கடைசிப் பகுதியை மறைத்துவிட்டது. அசாசெல்லோ தலையசைத்துவிட்டு, தன் குதிரையை அதிவேகமாக ஓடச் செய்தான். மழை இன்னும் தொடங்காத போதிலும், ஒரு புயல் மேகம் அவர்களை நோக்கி வேகமாக வந்து கொண்டிருந்தது. 

அவர்கள் அகலமான வீதிக்கு (boulevard) மேலே பறந்து சென்றனர்; மழையிலிருந்து தப்பிக்க ஒதுங்கிடத்தைத் தேடிச் சிதறி ஓடும் மனிதர்களின் சிறிய உருவங்களை அவர்கள் பார்த்தனர். முதல் மழைத்துளிகள் விழத் தொடங்கின. 'கிரிபோயெடோவ்' (Griboyedov’s) இல்லத்தின் எஞ்சிய பகுதியான புகைக்கு மேலே அவர்கள் பறந்தனர். இருளில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்த நகரத்தின் மீது அவர்கள் பறந்தனர். அவர்களுக்கு மேலே மின்னல் வெட்டியது. பின்னர் கூரைகளுக்குப் பதிலாகப் பசுமையான பகுதிகள் தெரிந்தன. அப்போதுதான் மழை கொட்டத் தொடங்கியது; அது காற்றில் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த உருவங்களை நீரில் மூன்று பெரிய குமிழிகளாக மாற்றியது. மார்கரிட்டா ஏற்கனவே... ...பறக்கும் உணர்வு அவருக்குப் பழகியிருந்தது, ஆனால் 'மாஸ்டர்'க்கு (Master) அது புதியது; அவர்கள் தங்கள் இலக்கை—அதாவது, அவர் விடைபெற விரும்பிய நபர் தங்கியிருந்த இடத்தை—எவ்வளவு விரைவாக அடைந்தார்கள் என்பதைக் கண்டு அவர் வியந்தார்; ஏனெனில், அவரிடம் விடைபெற வேறு யாரும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. மழையின் திரைக்கு அப்பால், ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் மருத்துவமனை கட்டிடம், ஆறு மற்றும் ஆற்றின் மறுகரையில் இருந்த பைன் காடு ஆகியவற்றை அவர் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—அவை அவருக்கு நன்கு பரிச்சயமான நிலப்பரப்புகள். மருத்துவமனைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு தோப்பின் திறந்தவெளியில் அவர்கள் தரையிறங்கினர். 

"நான் இங்கே உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்," என்று அஸாசெல்லோ (Azazello) தன் கைகளை வாய்க்கு அருகே வைத்துக்கொண்டு கத்தினான்—அவன் உருவம் மின்னல் கீற்றுகளால் அவ்வப்போது வெளிச்சத்தில் தெரிவதும், பின்னர் சாம்பல் நிற மூடுபனியில் மறைவதுமாக இருந்தது. "உங்கள் விடைபெறும் வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிடுங்கள், ஆனால் விரைவாகச் செய்யுங்கள்."

மாஸ்டரும் மார்கரிட்டாவும் கீழே இறங்கி, நீரின் நிழல்களைப் போல விரைவாக மருத்துவமனைத் தோட்டத்தைக் கடந்து பறந்து சென்றனர். ஒரு கணம் கழித்து, மாஸ்டர் தனது கைதேர்ந்த பாணியில் அறை எண் 117-ன் பால்கனி கிரில்லை நகர்த்தித் திறக்க, மார்கரிட்டா அவருக்குப் பின்னால் நெருக்கமாகச் சென்றார். புயலின் இரைச்சலுக்கும் கூச்சலுக்கும் இடையே, யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் அவர்கள் இவானுஷ்காவின் (Ivanushka) அறைக்குள் நுழைந்தனர். மாஸ்டர் படுக்கைக்கு அருகில் நின்றார். 

இவானுஷ்கா அசைவற்றுக் கிடந்தான்; குணமடையும் இடமாகிய இங்கிருந்து அவன் முதன்முதலில் ஒரு இடியுடன் கூடிய மழையைப் பார்த்தபோது இருந்த அதே நிலையில் அவன் இருந்தான். ஆனால், அப்போது அவன் அழுதது போல இப்போது அழவில்லை. பால்கனியிலிருந்து உள்ளே நுழைந்த அந்த இருண்ட உருவத்தை உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​அவன் எழுந்து அமர்ந்து, கைகளை நீட்டி, மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்:

"ஆ, அது நீங்களா! நான் உங்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டே இருந்தேன். இதோ வந்துவிட்டீர்கள்—என் அண்டை வீட்டாரே." 

இதற்கு மாஸ்டர் பதிலளித்தார்:

"நான் இங்கே இருக்கிறேன்! ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, என்னால் இனி உங்கள் அண்டை வீட்டாராக இருக்க முடியாது. நான் என்றென்றைக்குமாகப் பறந்து செல்லவிருக்கிறேன்; விடைபெறுவதற்காக மட்டுமே நான் வந்திருக்கிறேன்." 

"எனக்குத் தெரியும்; நான் அதை ஊகித்திருந்தேன்," என்று இவான் அமைதியாகப் பதிலளித்துவிட்டு, பின்னர் கேட்டான்: "நீங்கள் அவரைச் சந்தித்தீர்களா?" "ஆம்," என்று மாஸ்டர் கூறினார், "நான் உங்களிடம் விடைபெற வந்திருக்கிறேன், ஏனென்றால் சமீப காலங்களில் நான் பேசிய ஒரே நபர் நீங்கள்தான்." இவானுஷ்காவின் முகம் பிரகாசமடைந்தது, அவன் சொன்னான்:

"நீங்கள் இங்கே வந்தது நல்லதாகப் போயிற்று. நான் என் சொல்லைக் காப்பாற்றப் போகிறேன், தெரியுமா—இனி நான் கவிதைகள் எதையும் எழுதப்போவதில்லை. இப்போது எனக்கு வேறு ஒன்றில் ஆர்வம் இருக்கிறது." இவானுஷ்கா புன்னகைத்தான்; அவனது கண்கள் ஏதோ ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சியுடன், 'மாஸ்டர்' (Master) நின்றிருந்த இடத்திற்கு அப்பால் எங்கோ நிலைத்திருந்தன. "நான் வேறு ஒன்றை எழுத விரும்புகிறேன். இங்கே படுத்திருந்த நேரத்தில், பல விஷயங்களை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்."

இவ்வார்த்தைகள் மாஸ்டரை நெகிழச் செய்தன; அவர் இவானுஷ்காவின் படுக்கை விளிம்பில் அமர்ந்தவாறே பேசினார்:

"அது நல்லது, மிகவும் நல்லது. அவரைப் பற்றிய ஒரு தொடர்ச்சியை நீ எழுத வேண்டும்!"

இவானுஷ்காவின் கண்கள் மின்னின.

"ஆனால், அதை நீங்களே செய்யக்கூடாதா?" பிறகு அவன் தலையைக் குனிந்துகொண்டு, சிந்தனையுடன் சேர்த்தான், "ஆ, ஆம்... நான் ஏன் அப்படி கேட்கிறேன்?" இவானுஷ்கா பயந்த பார்வையுடன் தரையைப் பார்த்தான்.

"ஆம்," என்றார் மாஸ்டர்—அவரது குரல் இவானுஷ்காவிற்கு விசித்திரமாகவும் உயிரற்றதாகவும் ஒலித்தது—"நான் இனி அவரைப் பற்றி எழுதப்போவதில்லை. நான் வேறு ஒரு வேலையில் ஈடுபடப் போகிறேன்."

புயலின் இரைச்சலைக் கிழித்துக்கொண்டு தூரத்தில் ஒரு விசில் சத்தம் கேட்டது.

"அது கேட்கிறதா?" என்று கேட்டார் மாஸ்டர்.

"அது புயலின் சத்தம்..."

"இல்லை, அவர்கள் என்னை அழைக்கிறார்கள்; நான் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது," என்று விளக்கினார் மாஸ்டர், படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவாறு.

"காத்திருங்கள்! ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும்," என்று கேட்டான் இவான். "அவளைக் கண்டுபிடித்தீர்களா? அவள் உங்களிடம் உண்மையாக இருந்தாளா?"

"இதோ இருக்கிறாள்," என்று சுவரைக் காட்டிப் பதிலளித்தார் மாஸ்டர். ஒரு கருமையான உருவம்—மார்கரிட்டா—வெள்ளை நிறச் சுவரிலிருந்து பிரிந்து வந்து படுக்கையை நெருங்கியது. அவள் அங்கே படுத்திருந்த இளைஞனைப் பார்த்தாள்; அவளது கண்களில் துயரம் தெரிந்தது.

"பாவம், பாவம்," என்று மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள் மார்கரிட்டா, படுக்கையை நோக்கிச் சாய்ந்தபடி. "அவள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள்," என்றான் இவான்—பொறாமை இல்லாமல், ஆனால் சோகத்துடனும் ஒருவித அமைதியான பாசத்துடனும். "உங்களுக்கு எல்லாம் எவ்வளவு சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது என்று பாருங்கள். எனக்கு அப்படி அமையவில்லை..." அவர் சற்று இடைவெளி விட்டு, சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார், "அல்லது... ஒருவேளை எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்ததோ..."

"ஆம், அப்படித்தான் இருந்தது," என்று அங்கு படுத்திருந்த அந்த மனிதரின் மீது குனிந்தவாறே மார்கரிட்டா மெல்லிய குரலில் கூறினாள். "நான் உங்கள் நெற்றியில் முத்தமிடுகிறேன்; எல்லாம் உங்களுக்குச் சரியாகவே அமையும்... என் வார்த்தையை நம்புங்கள்; நான் எல்லாவற்றையும் பார்த்திருக்கிறேன், எல்லாவற்றையும் அறிவேன்."

அங்கு படுத்திருந்த அந்த இளைஞன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றிக் கைகளை இறுக்கிக்கொள்ள, அவள் அவனை முத்தமிட்டாள்.

"விடைபெறுகிறேன், என் சீடனே," என்று 'மாஸ்டர்' மிக மெல்லிய குரலில் கூறிவிட்டு, காற்றில் கரையத் தொடங்கினார். அவர் மறைந்தார்; அவருடன் மார்கரிட்டாவும் மறைந்தாள். பால்கனியின் தடுப்புச் சுவர் மூடிக்கொண்டது.

இவான் பதற்றமடைந்தான். படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்து, கவலையுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்; ஒருவித முனகலையும் வெளிப்படுத்தினான்; தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு பிறகு எழுந்தான். புயல் இன்னும் உக்கிரமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது; அது அவனது ஆன்மாவையே உலுக்கியது போலத் தோன்றியது. மேலும், எப்போதும் நிலவும் அமைதிக்கு பழகிப்போயிருந்த அவனது காதுகளுக்கு, கதவின் வழியாக அமைதியற்ற காலடி ஓசைகளும் மங்கலான குரல்களும் கேட்டது அவனை மேலும் கலக்கமடையச் செய்தது. பதற்றத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் அவன் அழைத்தான்:

"பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா!"

பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா ஏற்கனவே அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள்; அவள் இவானை ஒருவித கேள்வியுடனும் கவலையுடனும் பார்த்தாள்.

"என்ன? என்ன விஷயம்?" என்று அவள் கேட்டாள். "புயல் உன்னைத் தொந்தரவு செய்கிறதா? பரவாயில்லை, கவலைப்படாதே... நாங்கள் உடனே உதவுகிறோம். நான் இப்போதே மருத்துவரை அழைக்கிறேன்." "வேண்டாம், பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா, மருத்துவரை அழைக்கத் தேவையில்லை," என்று இவானுஷ்கா கூறினான்; அவன் பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னாவைப் பார்க்காமல், ஒருவித பதற்றத்துடன் சுவரைப் பார்த்தவாறு பேசினான். "எனக்கு உண்மையில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. இப்போது நிலைமையை நான் சமாளித்துவிட்டேன் - கவலைப்படாதீர்கள். ஆனால் ஒன்றைச் சொல்லுங்கள்," என்று இவான் ஆர்வத்துடன் கேட்டான், "அடுத்த அறையில், அதாவது 118-வது அறையில் இப்போது என்ன நடந்தது?"

"118-வது அறையிலா?" என்று பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா திரும்பக் கேட்டாள்; அவள் கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன. "அங்கே எதுவும் நடக்கவில்லை." ஆனால் அவள் குரலில் ஒரு செயற்கைத்தன்மை தெரிந்தது; அதை உடனே கவனித்த இவானுஷ்கா சொன்னான்:

"ஓ, பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா! நீங்கள் மிகவும் நேர்மையானவர்... நான் கோபத்தில் கொதித்தெழுவேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? இல்லை, பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா, அப்படி எதுவும் நடக்காது. நீங்கள் வெளிப்படையாகப் பேசுவதே நல்லது. எல்லாவற்றையும் சுவருக்கு அப்பாலிருந்தே என்னால் உணர முடிகிறதே." 

"உங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் இப்போதுதான் இறந்துவிட்டார்," எ... ...பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா தனது இயல்பான நேர்மையையும் கனிவையும் அடக்க முடியாமல் முணுமுணுத்தாள்; மின்னல் வெளிச்சத்தில் நின்றிருந்த இவானுஷ்காவை அவள் அச்சத்துடன் நோக்கினாள். ஆனால் இவானுஷ்காவுக்கு எந்தத் தீங்கும் நேரவில்லை. அவன் அர்த்தமுள்ள வகையில் தன் விரலை மட்டும் உயர்த்தி இப்படிக் கூறினான்:

"எனக்கு இது தெரியும்! பிரஸ்கோவ்யா ஃபியோடோரோவ்னா, நகரத்தில் வேறொருவர் இப்போதுதான் இறந்துவிட்டார் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன். அது யார் என்று கூட எனக்குத் தெரியும்"—இங்கே இவானுஷ்கா மர்மமான முறையில் புன்னகைத்தான்—"அது ஒரு பெண்மணி."

 @@

அத்தியாயம் 31. ஸ்பாரோ மலைகளில்

இடியுடன் கூடிய பெருமழை எந்தத் தடயமும் இன்றி கடந்து சென்றிருந்தது; மாஸ்க்வா நதியிலிருந்து நீரை உறிஞ்சுவது போல, மாஸ்கோ நகரம் முழுவதையும் கடந்து ஒரு பலவண்ண வானவில் வளைந்து நின்றது. மலையின் உச்சியில், இரண்டு மரத்தோப்புகளுக்கு இடையே, மூன்று கருமையான உருவங்கள் தெரிந்தன. வோலண்ட், கொரோவியேவ் மற்றும் பெஹெமோத் ஆகியோர் கருப்பு நிறக் குதிரைகளின் மீது அமர்ந்து, ஆற்றிற்கு அப்பால் விரிந்து கிடந்த நகரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்—மேற்கு நோக்கிய ஆயிரக்கணக்கான ஜன்னல்களில் மின்னும் சிதறிய சூரிய ஒளியையும், 'ஜிஞ்சர்பிரெட்' எனப்படும் இனிப்புப் பலகாரம் போன்ற வடிவமைப்பு கொண்ட 'மெய்டன்ஸ் கான்வென்ட்' (Maiden’s Convent) மடாலயத்தின் கோபுரங்களையும் அவர்கள் உற்று நோக்கினர். 

காற்றில் ஒரு விரைவான சத்தம் கேட்டது; அப்போது அசாசெல்லோ—மாஸ்டர் மற்றும் மார்கரிட்டாவைத் தனது நீண்ட கருப்பு அங்கியின் மடிப்புகளுக்குள் ஏந்தியவாறு—அங்கிருந்த குழுவினருடன் இணையக் கீழே இறங்கி வந்தான். 

"மார்கரிட்டா நிகோலாயெவ்னா மற்றும் மாஸ்டர், உங்களைச் சிரமப்படுத்த வேண்டியதாயிற்று," என்று சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு வோலண்ட் பேசத் தொடங்கினான், "ஆனால் தயவுசெய்து அதைத் தவறாக எண்ணாதீர்கள். இதற்காக நீங்கள் வருத்தப்பட மாட்டீர்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன்." பிறகு மாஸ்டரை நோக்கித் திரும்பி, "சரி, அந்த நகரத்திடம் விடைபெறுங்கள். நாம் புறப்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது," என்று கூறினான். ஆற்றிற்கு அப்பால் எண்ணற்ற சூரிய பிம்பங்கள் ஜன்னல் கண்ணாடிகளை உருக்குவது போன்ற தோற்றம் அளிக்கும் இடத்தையும், அந்தச் சூரிய பிம்பங்களுக்கு மேலே பகல் நேர வெப்பத்தால் வாடிய நகரத்தின் மூடுபனி, புகை மற்றும் நீராவி படர்ந்திருந்த இடத்தையும் வோலண்ட் தனது கருப்பு கையுறை அணிந்த கையால் சுட்டிக்காட்டினான். 

மாஸ்டர் குதிரை சேணத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, மற்றவர்களைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு, மலையின் விளிம்பை நோக்கி ஓடினார். அவரது கருப்பு அங்கி தரையில் பின்னால் இழுபட்டுச் சென்றது. அவர் நகரத்தை உற்று நோக்கினார். முதலில், ஒரு ஆழ்ந்த சோகம் அவர் இதயத்தில் ஊடுருவியது; ஆனால் மிக விரைவிலேயே அது ஒருவித இனிமையான பதற்றமாக—ஓரிடத்தில் நிலைக்காத, நாடோடித் தனமான ஒரு துடிப்பாக—மாறியது. 

"என்றென்றைக்குமாக!" "இதைப் பற்றி நான் சிந்திக்க வேண்டும்," என்று மாஸ்டர் தனது வறண்ட, வெடித்த உதடுகளை நாவால் நனைத்தபடி முணுமுணுத்தார். அவர் தனக்குள்ளே நடப்பவற்றைக் கூர்ந்து கவனிக்கவும், தன் ஆன்மாவில் எழும் உணர்வுகளை உன்னிப்பாக உணரவும் தொடங்கினார். அவரது பதற்றம் கசப்பான அதிருப்தி உணர்வாக மாறுவது போல் தோன்றியது. ஆயினும் அந்த உணர்வு நிலையற்றதாக இருந்தது; அது மறைந்து, ஏனோ தெரியவில்லை, ஒருவிதமான பெருமிதம் கலந்த அலட்சியத்திற்கு வழிவகுத்தது; அந்த அலட்சியம் பின்னர் நித்திய அமைதி குறித்த ஒரு முன்னுணர்வாக மாறியது. குதிரைவீரர்கள் குழு அமைதியாகத் தங்கள் தலைவருக்காகக் காத்திருந்தது. பாறையின் விளிம்பில் நின்றிருந்த அந்த உயரமான, கருப்பு உருவத்தை அவர்கள் கவனித்தனர்; அவர் அவ்வப்போது சைகை செய்தார்; ஒருமுறை நகரத்தையே தன் பார்வையால் அளாவியது போலவும் அதன் எல்லைகளுக்கு அப்பால் எட்டிப் பார்ப்பது போலவும் தலையை உயர்த்தினார்; மற்றொரு முறை தன் காலடியில் மிதிபட்டு வாடிய புற்களை உற்று நோக்குவது போலத் தலையைக் குனிந்தார். 

சலிப்படைந்த பெஹிமோத் அந்த அமைதியைக் கலைத்தான். 

"தலைவரே," என்று அவன் கூறினான், "நாம் புறப்படுவதற்கு முன் ஒரு விடைபெறும் விசில் சத்தத்தை எழுப்ப என்னை அனுமதியுங்கள்." 

"அது அந்தப் பெண்ணை பயமுறுத்தக்கூடும்," என்று வோலண்ட் பதிலளித்தார், "மேலும், இன்றைய தினத்திற்கான உன் சேட்டைகள் முடிந்துவிட்டன என்பதை மறந்துவிடாதே." 

"ஐயோ இல்லை, இல்லை, தலைவரே," என்று மார்கரிட்டா கூறினாள்—அவள் ஒரு அமேசான் வீராங்கனையைப் போலக் குதிரை சேணத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; கைகளை இடுப்பில் வைத்திருந்தாள்; அவளது நீண்ட ஆடையின் முனை தரையில் படர்ந்திருந்தது—"அவனை அனுமதிக்கட்டும்; அவன் விசில் அடிக்கட்டும். முன்னால் இருக்கும் நீண்ட பயணத்தைப் பற்றிய எண்ணம் எனக்குள் ஒரு சோகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பயணத்தின் முடிவில் மகிழ்ச்சி காத்திருக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தாலும் கூட, இத்தகைய சோகம் ஏற்படுவது இயல்புதானே, தலைவரே? அவன் நம்மை மகிழ்விக்கட்டும்; இல்லையெனில், இது கண்ணீரில் முடியுமோ என்றும், நாம் புறப்படுவதற்கு முன்பே எல்லாம் பாழாகிவிடுமோ என்றும் நான் அஞ்சுகிறேன்!" வோலண்ட் பெஹிமோத்தை நோக்கிக் தலையசைத்தார்; உடனே உற்சாகமடைந்த அவன், சேணத்திலிருந்து கீழே குதித்து, விரல்களை வாயில் வைத்து, கன்னங்களை உப்பச் செய்து, பலமாக விசில் அடித்தான். மார்கரிட்டாவின் காதுகளில் அந்த ஒலி ரீங்காரமிட்டது. அவளது குதிரை மிரண்டு முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நின்றது; தோப்பிலிருந்த மரங்களிலிருந்து காய்ந்த கிளைகள் உதிர்ந்தன; காகங்கள் மற்றும் சிட்டுக்குருவிகளின் கூட்டம் ஒன்று வானில் பறந்தது; தூசுப் படலம் ஒன்று ஆற்றை நோக்கி வீசியடிக்கப்பட்டது—அங்கே, படகுத்துறையைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு ஆற்றுப் படகிலிருந்து பயணிகளின் தொப்பிகள் பல காற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு நீரில் விழுவதைக் காண முடிந்தது. அந்த விசில் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்ட தலைவர், பின்னால் திரும்பவில்லை; மாறாக, நகரத்தை அச்சுறுத்துவது போல வானத்தை நோக்கித் தன் கையை உயர்த்தி, இன்னும் தீவிரமான சைகைகளைச் செய்யத் தொடங்கினார். பெஹிமோத் பெருமையுடன் சுற்றிலும் பார்த்தான். 

"அது ஒரு விசில் சத்தம் தான், அதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று கொரோவியேவ் ஒருவித ஏளனமான தொனியில் கூறினான், "உண்மையிலேயே அது ஒரு விசில் தான்—ஆனால், நடுநிலையாகச் சொல்லப்போனால், அது மிகவும் சுமாரான ஒரு விசில்!" "நான் ஒன்றும் பாடகர் குழுவின் தலைவர் இல்லையே," என்று பீஹிமோத் கம்பீரமாகப் பதிலளித்து, தன் மார்பை நிமிர்த்திக்கொண்டு, எதிர்பாராத விதமாக மார்கரிட்டாவை நோக்கி ஒரு கண்ணைச் சிமிட்டினான். 

"பழைய நினைவாக, நானும் ஒருமுறை முயற்சி செய்து பார்க்கட்டுமா?" என்று கேட்டபடியே கொரோவியேவ் தன் கைகளைத் தேய்த்து, விரல்களில் ஊதினான். 

"ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்," என்று குதிரை மீதிருந்த வோலண்டின் கண்டிப்பான குரல் ஒலித்தது, "யாரையும் காயப்படுத்திவிடாதே!" 

"எஜமானரே, என்னை நம்புங்கள்," என்று கொரோவியேவ் தன் கையை நெஞ்சின் மீது வைத்துப் பதிலளித்தான், "இது வெறும் விளையாட்டுதான்—முற்றிலும் ஒரு விளையாட்டு..." திடீரென்று, ரப்பரால் ஆனவனைப் போல அவன் மேல்நோக்கி நீண்டு, தன் வலது கை விரல்களைச் சிக்கலான ஒரு வடிவத்தில் முறுக்கி, ஒரு திருகாணியைப் போலத் தன்னைச் சுருட்டிக்கொண்டான்; பிறகு, சட்டென்று நிமிர்ந்து ஒரு விசில் சத்தத்தை எழுப்பினான். மார்கரிட்டா அந்த விசில் சத்தத்தைக் கேட்கவில்லை, ஆனால் அவள் மீதிருந்த துடிப்பான குதிரையுடன் சுமார் இருபது கெஜம் தூரத்திற்குத் தூக்கி வீசப்பட்டபோது, ​​அந்த நிகழ்வை அவள் பார்த்தாள். அவளுக்கு அருகிலிருந்த ஒரு ஓக் மரம் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டது, மேலும் நிலம் பிளந்து ஆற்றுப் பகுதி வரை விரிசல் விட்டது. ஆற்றங்கரையின் ஒரு பெரும் பகுதி—துறைமுக மேடை மற்றும் உணவகம் உட்பட—நீருக்குள் தூக்கி வீசப்பட்டது. ஆறு கொதித்து அலைமோதியது; பயணிகள் யாருக்கும் எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாத நிலையில், ஒரு முழு ஆற்றுக் கப்பல் (river-tram) தூக்கி வீசப்பட்டு, ஆற்றின் மறுபுறம் இருந்த தாழ்வான பச்சை புல்வெளிப் பகுதியில் விழுந்தது. ஃபகோட்டின் விசில் சத்தத்தால் கொல்லப்பட்ட ஒரு ஜாக்டோ (jackdaw) பறவை, மூச்சிரைத்துக்கொண்டிருந்த மார்கரிட்டாவின் குதிரையின் காலடியில் வந்து விழுந்தது. அந்த விசில் சத்தத்தால் திடுக்கிட்ட 'மாஸ்டர்', தன் தலையைப் பிடித்தபடி, தனக்காகக் காத்திருந்த கூட்டாளிகளின் குழுவை நோக்கி ஓடினான். 

"சரி," குதிரை மீதிருந்த வோலண்ட் அவனிடம் கேட்டான், "எல்லாக் கணக்குகளும் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டனவா? விடைபெறும் சடங்குகள் முடிந்துவிட்டனவா?" 

"ஆம், முடிந்துவிட்டன," என்று பதிலளித்த 'மாஸ்டர்', இப்போது நிதானமடைந்து, வோலண்டின் முகத்தை நேராகவும் துணிச்சலுடனும் பார்த்தான். 

அப்போது, ​​ஒரு எக்காளத்தின் ஒலியைப் போல, பயங்கரமான ஒரு சத்தம்... மலைகளின் மீது எதிரொலித்தது.

...வோலாந்தின் குரல்:

“நேரம் வந்துவிட்டது!” — அதைத் தொடர்ந்து ஒரு கூர்மையான விசில் சத்தமும் பெஹிமோத்தின் சிரிப்பொலியும் கேட்டன. 

குதிரைகள் முன்னோக்கிப் பாய்ந்தன; குதிரை வீரர்கள் காற்றில் உயர்ந்து வேகமாகச் சென்றனர். தன் கட்டுப்பாடின்றித் துள்ளிக் குதித்த குதிரை, கடிவாளத்தைக் கடித்து இழுப்பதை மார்கரிட்டா உணர்ந்தாள். வோலாந்தின் மேலங்கி குதிரை வீரர்கள் கூட்டத்தின் தலைகளுக்கு மேலே விரிந்து பறந்து, இருண்டு வரும் வானத்தை மறைக்கத் தொடங்கியது. அந்த கருப்பு மேலங்கி ஒரு கணத்திற்கு விலகியபோது, ​​வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த மார்கரிட்டா பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள்; அங்கே பல வண்ணக் கோபுரங்களோ, அவற்றின் மேல் வட்டமிட்ட விமானமோ, ஏன் அந்த நகரமே கூடவோ இல்லை என்பதைக் கண்டாள்—ஏனெனில், அந்த நகரம் எப்போதோ பூமிக்குள் மறைந்துபோய், அதன் அடையாளமாக மூடுபனியை மட்டுமே விட்டுச் சென்றிருந்தது.

@@@

அத்தியாயம் 32. மன்னிப்பும் நித்திய அடைக்கலமும்

தெய்வங்களே, என் தெய்வங்களே! மாலை நேரத்து பூமி எவ்வளவு சோகமானது! சதுப்பு நிலங்களின் மீது படர்ந்திருக்கும் மூடுபனி எவ்வளவு மர்மமானது! அந்த மூடுபனியில் அலைந்து திரிந்தவர்கள், இறப்பதற்கு முன் பெரும் துன்பத்தை அனுபவித்தவர்கள், தாங்க முடியாத சுமையைச் சுமந்துகொண்டு இந்தப் பூமியின் மீது பறந்து சென்றவர்கள்—அவர்களுக்குத்தான் அது தெரியும். சோர்வுற்ற ஒருவனுக்கே அது தெரியும். அவன் பூமியின் மூடுபனி, சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் ஆறுகளை எவ்வித வருத்தமும் இன்றி விட்டுச் செல்கிறான்; மரணம் மட்டுமே தனக்கு அமைதியைத் தரும் என்பதை உணர்ந்து, லேசான மனதுடன் தன்னை மரணத்தின் கைகளில் ஒப்படைக்கிறான்.

மாயாஜாலக் கருப்பு குதிரைகள் கூட சோர்வடைந்து தங்கள் சவாரிக்காரர்களை மெதுவாகச் சுமந்து சென்றன; தவிர்க்க முடியாத இரவு அவர்களைச் சூழ்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியது. அதைத் தன் முதுகின் பின்னால் உணர்ந்த, எப்போதும் அடங்காத பெஹிமோத் (Behemoth) கூட அமைதியானான்; தன் நகங்களால் சேணத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, வால் சிலிர்க்க, தீவிரமான மௌனத்துடன் அவன் பறந்தான். இரவு காடுகளையும் புல்வெளிகளையும் ஒரு கருப்புப் போர்வையால் மூடியது; எங்கோ வெகு கீழே சோகமான சிறிய விளக்குகளை அது ஏற்றியது—அந்த விளக்குகள் மார்கரிட்டாவுக்கோ அல்லது மாஸ்டருக்கோ எந்த ஆர்வத்தையோ அல்லது பயனையோ அளிக்கவில்லை; அவை இனி அவர்களுக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு உலகத்தைச் சேர்ந்தவை. இரவு அந்த ஊர்வலத்தைச் சூழ்ந்து, மேலிருந்து அதன் மீது இறங்கி, சோகமான வானத்தில் ஆங்காங்கே நட்சத்திரங்களின் வெண்மையான புள்ளிகளைத் தூவியது.

இரவு மேலும் அடர்த்தியாகி அவர்களுடன் பறந்து வந்தது; அது சவாரிக்காரர்களின் மேலங்கிகளைப் பிடித்து இழுத்து, அவர்களின் தோள்களிலிருந்து அவற்றைக் கிழித்தெறிந்து, அனைத்து மாயத்தோற்றங்களையும் அகற்றியது. குளிர்ந்த காற்றின் வருடல் பட்டதும் மார்கரிட்டா தன் கண்களைத் திறக்கும்போதெல்லாம், தங்கள் இலக்கை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்தவர்களின் உருவங்கள் மாறத் தொடங்குவதைக் கண்டாள். ஆனால் முழுமையான, அடர் சிவப்பு நிற நிலவு காட்டின் விளிம்பிற்குப் பின்னாலிருந்து அவர்களைச் சந்திக்க எழுந்தபோது, ​​அனைத்து மாயத்தோற்றங்களும் மறைந்தன; மந்திரத்தன்மையுள்ள, நிலையற்ற ஆடைகள் சதுப்பு நிலத்தில் விழுந்து மூடுபனியில் மூழ்கின. 

மாஸ்டரின் துணையான வோலாண்டின் வலதுபுறத்தில் இப்போது நேராகப் பறந்து கொண்டிருந்த உருவத்தைப் பார்த்தால், கோரோவியேவ்-ஃபகோட் (Koroviev-Fagot)—அதாவது, மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் எவரும் தேவையில்லாத அந்த மர்மமான ஆலோசகரின் 'சுய-பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட' மொழிபெயர்ப்பாளர்—என்பதை ஒருவராலும் அடையாளம் கண்டிருக்க முடியாது. ஸ்பாரோ ஹில்ஸிலிருந்து 'கோரோவியேவ்-ஃபகோட்' என்ற பெயரில், கிழிந்த சர்க்கஸ் உடையுடன் வெளியேறிய அந்த மனிதருக்குப் பதிலாக, இப்போது ஆழ்ந்த சோகம் படிந்த முகத்துடன்—ஒருபோதும் புன்னகைக்காத முகத்துடன்—அடர் ஊதா நிற கவசமணிந்த ஒரு வீரன் குதிரையில் சென்றுகொண்டிருந்தான். அவனது தாடை அவன் மார்போடு ஒட்டியிருந்தது; அவன் நிலவையோ அல்லது தனக்குக் கீழே இருந்த பூமியையோ கவனிக்கவில்லை; வோலாண்டின் அருகில் பறந்து சென்றபோது அவன் தன் சொந்த சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தான். 

"அவன் ஏன் இப்படி மாறிவிட்டான்?" என்று காற்று சீறும் சத்தத்திற்கு இடையே மார்கரிட்டா வோலாண்டிடம் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"அந்த வீரன் ஒருமுறை துரதிர்ஷ்டவசமான ஒரு கேலியைச் செய்தான்," என்று வோலாண்ட் பதிலளித்தான்; மென்மையாக ஒளிரும் தன் கண்களைக் கொண்ட முகத்தை மார்கரிட்டாவை நோக்கித் திருப்பியவாறே அவன் பேசினான். "ஒளி மற்றும் இருளைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது அவன் உருவாக்கிய அந்த வார்த்தை விளையாட்டு முழுமையாக வெற்றிபெறவில்லை. அதனால், அந்த வீரன் தொடர்ந்து கேலி செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானான்—தான் நினைத்ததை விடச் சற்று அதிகமாகவும் நீண்ட நேரத்திற்கும் அதைச் செய்ய நேர்ந்தது. ஆனால் இன்று இரவு கணக்குகளைத் தீர்க்கும் இரவு. அந்த வீரன் தன் கடனை அடைத்துவிட்டான், கணக்கு முடிந்துவிட்டது!" 

அந்த இரவு பெஹிமோத்தின் மென்மையான ரோமம் நிறைந்த வால் மற்றும் உடலிலிருந்த ரோமங்களை உரித்து, அவற்றைச் சதுப்பு நிலங்களில் சிதறடித்தது. இருளின் இளவரசனை மகிழ்வித்த பூனையாக இருந்தவன், இப்போது ஒரு மெலிந்த இளைஞனாக—ஒரு அரக்க-பணியாளனாக, உலகம் கண்டதிலேயே மிகச் சிறந்த கோமாளியாகத் தோன்றினான். அவனும் இப்போது மௌனமாகிவிட்டான்; நிலவிலிருந்து பொழிந்த ஒளியை நோக்கித் தன் இளமையான முகத்தைத் திருப்பியவாறு சத்தமின்றிப் பறந்தான். 

மற்றவர்களுடன் இணைந்து பறந்து கொண்டிருந்த அசாசெல்லோவின் எஃகு கவசம் மின்னியது. நிலவு அவனது முகத்தையும் மாற்றியிருந்தது. அபத்தமான, அருவருப்பான கோரைப்பல் எந்தத் தடயமும் இல்லாமல் மறைந்துவிட்டது, மேலும் அவனது கண் கோணல் என்பது ஒரு பாவனை மட்டுமே என்பது தெரிந்தது. அசாசெல்லோவின் இரு கண்களும் ஒரே மாதிரியாக—வெறிச்சோடிய கருமை நிறத்தில்—இருந்தன; அதே சமயம் அவனது முகம் வெண்மையாகவும் குளிர்ந்தும் இருந்தது. இப்போது அசாசெல்லோ தனது உண்மையான வடிவத்தில் பறந்தான்: நீர் இல்லாத பாலைவனத்தின் அரக்கனாக, ஒரு அரக்க-கொலையாளியாக. 

மார்கரிட்டாவால் தன்னைப் பார்க்க முடியவில்லை, ஆனால் 'மாஸ்டர்' (Master) எப்படி மாறியிருந்தார் என்பதை அவளால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. நிலவொளியில் அவரது தலைமுடி வெண்மையாக மின்னியது; அது பின்புறம் பின்னலாகக் கட்டப்பட்டு காற்றில் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. காற்று அவன் மேலங்கியை அவன் கால்களிலிருந்து விலக்கும்போதெல்லாம், அவனது நீண்ட காலணிகளில் இருந்த குதிரை முடுக்கிச் சக்கரங்களின் (spurs) முனைகள்—விட்டு விட்டு மங்கியும் பிரகாசித்தும்—நட்சத்திரங்களைப் போல மின்னின. அந்த அரக்க-இளைஞனைப் போலவே, 'மாஸ்டர்' (Master) நிலவை உற்றுநோக்கியவாறே பறந்து சென்றார்; அதே சமயம், ஒரு பழைய மற்றும் அன்பிற்குரிய நண்பரைப் பார்ப்பது போல அதை நோக்கிப் புன்னகைத்தபடியே தனக்குள்ளேயே ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார்—இது 'அறை எண் 118'-இல் அவருக்கு ஏற்பட்ட ஒரு பழக்கம். 

இறுதியில், வோலாண்டும் (Woland) தனது உண்மையான தோற்றத்தில் பறந்து வந்தான். அவனது குதிரையின் கடிவாளங்கள் எதனால் செய்யப்பட்டிருந்தன என்பதை மார்கரிட்டாவால் அறிய முடியவில்லை; அவை நிலவொளியால் ஆன சங்கிலிகளோ என்றும், குதிரை வெறும் இருளின் திரளோ, அதன் பிடரி மயிர் ஒரு மேகமோ, மற்றும் சவாரி செய்பவனின் முடுக்கிச் சக்கரங்கள் நட்சத்திரங்களின் வெண்மையான புள்ளிகளோ என்றும் அவள் வியந்தாள். கீழே இருந்த நிலப்பரப்பு மாறத் தொடங்கும் வரை அவர்கள் நீண்ட நேரம் அமைதியாகப் பறந்து சென்றனர். இருண்ட காடுகள் பூமியின் மந்தமான இருளில் மூழ்கின; அவற்றுடன் மந்தமான நிறம் கொண்ட ஆறுகளும் மறைந்தன. கீழே பாறைகள் ஒளியில் மின்னின; அவற்றுக்கு இடையே நிலவொளி படராத கரிய பள்ளங்கள் காணப்பட்டன.

வோலாண்ட் ஒரு பாறை நிறைந்த, வெறிச்சோடிய மேட்டுப்பகுதியில் தன் குதிரையை நிறுத்தினான்; குதிரைகளின் குளம்புகள் தீக்கற்களையும் பாறைகளையும் நசுக்கும் ஒலியைச் செவிமடுத்தபடி, மற்றவர்களும் தங்கள் குதிரைகளின் வேகத்தைக் குறைத்து மெதுவாக நடக்கச் செய்தனர். நிலவொளி அந்த மேட்டுப்பகுதியை ஒரு பிரகாசமான பச்சை நிற ஒளியில் நனைத்தது; விரைவில் அந்த வெறிச்சோடிய நிலப்பரப்பில் ஒரு சாய்வு நாற்காலியும், அதில் வெண்ணிற ஆடை அணிந்த ஒரு உருவம் அமர்ந்திருப்பதையும் மார்கரிட்டா கண்டாள். அமர்ந்திருந்த அந்த மனிதர் ஒருவேளை செவிடாகவோ அல்லது ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியவராகவோ இருந்திருக்கலாம்; சவாரி செய்பவர்கள் தடையின்றி அவரை நெருங்கியபோது, ​​குதிரைகளின் எடையால் பாறை நிலம் அதிர்வதை அவர் உணரவில்லை.

நிலவொளி மார்கரிட்டாவுக்குப் பெரிதும் உதவியது—அது மிகச் சிறந்த மின்விளக்கை விடவும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது. பார்வையற்றது போலத் தெரிந்த கண்களைக் கொண்ட அந்த மனிதர், நிலவை நோக்கித் தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தியபடியே, சுறுசுறுப்பாகத் தன் கைகளை ஒன்றோடொன்று தேய்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவளால் காண முடிந்தது.

இப்போது மார்கரிட்டாவால் அந்தப் பெரிய கல் நாற்காலியின் அருகே—நிலவொளியில் தீப்பொறிகள் மின்னிக்கொண்டிருந்த அந்த நாற்காலியின் அருகே—ஒரு பெரிய, கருமையான, கூர்மையான காதுகளைக் கொண்ட நாய் படுத்திருப்பதைக் காண முடிந்தது; அது தன் எஜமானரைப் போலவே நிலவை அமைதியற்ற பார்வையுடன் உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்தது. 

அங்கே அமர்ந்திருந்த மனிதனின் காலடியில் உடைந்த குடுவையின் துண்டுகளும், ஒருபோதும் உலராத கருப்பும் சிவப்பும் கலந்த திரவக் குளமும் கிடந்தன. 

குதிரை வீரர்கள் தங்கள் குதிரைகளை நிறுத்தினார்கள். 

"உங்கள் நாவல் வாசிக்கப்பட்டுவிட்டது," என்று வோலண்ட் 'மாஸ்டர்' (Master) எனப்படும் அந்த எழுத்தாளரை நோக்கிச் சொன்னார், "அதைப் பற்றி ஒரே ஒரு கருத்துதான் கூறப்பட்டது: துரதிர்ஷ்டவசமாக, அது முழுமையடையவில்லை. எனவே, உங்கள் நாவலின் நாயகனை உங்களுக்குக் காட்ட விரும்பினேன். ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக அவர் இந்த மொட்டை மாடியில் அமர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் நீங்கள் காண்பது போல, முழு நிலவு வரும்போது அவர் தூக்கமின்மையால் அவதிப்படுகிறார். இது அவரை மட்டுமல்ல, அவரது விசுவாசமான காவலனான அந்த நாயையும் பாதிக்கிறது. கோழைத்தனம் என்பது மிக மோசமான தீமை என்றால், அதற்கு அந்த நாய் நிச்சயமாகக் காரணமல்ல. அந்தத் துணிச்சலான நாய் பயந்தது இடியுடன் கூடிய மழையை மட்டுமே. சரி, யாரை நேசிக்கிறோமோ, அவர்களின் விதியை நாமும் பகிர்ந்துகொள்ளத்தானே வேண்டும்." 

"அவர் என்ன சொல்கிறார்?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள்; அப்போது முற்றிலும் அமைதியாக இருந்த அவளது முகத்தில் ஒரு கனிவான உணர்வு படர்ந்தது. 

"அவர்," என்று வோலண்டின் குரல் ஒலித்தது, "ஒரே விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்: நிலவொளியில் கூட அவருக்கு அமைதி கிடைப்பதில்லை என்றும், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட பணி மிகவும் துயரமானது என்றும் கூறுகிறார். விழித்திருக்கும்போதெல்லாம் அவர் இதையே சொல்கிறார்; உறங்கும்போது அதே காட்சியை—நிலவொளி படர்ந்த பாதையை—காண்கிறார். அந்தப் பாதையில் நடந்து சென்று கைதி ஹா-நோஸ்ரியுடன் (Ha-Nozri) உரையாட ஏங்குகிறார்; ஏனெனில், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, வசந்த கால மாதமான நிசானின் (Nisan) பதினான்காம் நாளில், அவர் சொல்லாமல் விட்ட ஏதோ ஒன்று இருந்ததாக அவர் கூறுகிறார்." ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவரால் அந்தப் பாதையில் பயணிக்க முடியவில்லை, யாரும் அவரை வந்து சந்திப்பதும் இல்லை. அப்படியிருக்க, என்ன செய்ய முடியும்? அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார். ஆனாலும், வாழ்க்கையில் சற்று மாறுதல் தேவைப்படுகிறது; நிலவைப் பற்றிய தனது உரையாடலில் அவர் அடிக்கடி ஒரு விஷயத்தைச் சேர்க்கிறார்: உலகில் எதையும் விடத் தனது அழியாத்தன்மையையும், இணையற்ற புகழையும் அவர் வெறுக்கிறார். கிழிந்த ஆடைகளுடன் அலையும் நாடோடியான லெவி மாட்வியுடன் (Levi Matvey) தன் இடத்தை மகிழ்ச்சியுடன் மாற்றிக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாக அவன் கூறுகிறான். 

"பன்னிரண்டாயிரம் நிலவுகளுக்குப் பதிலாக ஒரே ஒரு நிலவா—அது சற்று அதிகமல்லவா?" என்று மார்கரிட்டா கேட்டாள். 

"ஃப்ரீடாவின் (Frieda) கதை மீண்டும் நிகழ்கிறதா?" என்று வோலண்ட் (Woland) கேட்டான். "ஆனால், மார்கரிட்டா, இதற்காக நீ கவலைப்பட வேண்டாம். எல்லாம் எப்படி நடக்க வேண்டுமோ அப்படித்தான் நடக்கும்; உலகம் அதன் அடிப்படையில்தான் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது." 

"அவனைப் போகவிடுங்கள்," என்று மார்கரிட்டா திடீரெனக் கூவினாள்—அவள் ஒரு சூனியக்காரியாக இருந்தபோது எழுப்பியதைப் போன்ற ஒரு கூர்மையான அலறல் அது; அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும், மலைகளில் ஒரு பாறை உடைந்து விளிம்புகளிலிருந்து பள்ளத்தை நோக்கி உருண்டு விழுந்தது, அந்த மலைகளையே அதிரவைக்கும் இடிமுழக்கத்தை அது ஏற்படுத்தியது. ஆயினும், அது பாறை விழுந்த சத்தமா அல்லது சாத்தானின் சிரிப்பொலியா என்று மார்கரிட்டாவால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. எது எப்படியாயினும், வோலண்ட் மார்கரிட்டாவைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்:

"மலைகளில் கத்த வேண்டிய அவசியமில்லை; பாறைகள் விழுவது அவனுக்குப் பழகிப்போன ஒன்றுதான், அது அவனைத் தொந்தரவு செய்யாது. அவனுக்காக நீ கெஞ்சத் தேவையில்லை, மார்கரிட்டா; ஏனென்றால், அவன் யாருடன் பேச இவ்வளவு ஆவலாக இருக்கிறானோ, அவரே அவனுக்காக ஏற்கனவே பரிந்துபேசிவிட்டார்." இங்கே வோலண்ட் 'மாஸ்டர்' (Master) பக்கம் திரும்பிச் சொன்னான்: "சரி, இப்போது நீ உன் நாவலை ஒரே ஒரு வாக்கியத்தில் முடித்துவிடலாம்!"

அமர்ந்திருந்த ப்ரோக்யூரேட்டரை (Procurator) அசையாமல் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்த மாஸ்டர், இதற்காகத்தான் இவ்வளவு நேரமும் காத்திருந்தது போலத் தோன்றியது. அவர் தன் கைகளை வாய்க்கு அருகில் வைத்துக்கொண்டு, மரங்களற்ற அந்தப் பாழ் மலைகளில் எதிரொலிக்கும் வகையில் உரக்கக் கத்தினார்:

"நீங்கள் விடுதலை பெற்றவர்! விடுதலை! அவர் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்!" 

மலைகள் மாஸ்டரின் குரலை இடிமுழக்கமாக மாற்றின; அந்த இடிமுழக்கமே அவற்றைச் சிதறடித்தது. சபிக்கப்பட்ட பாறைச் சுவர்கள் இடிந்து விழுந்தன. ஒரு கல் நாற்காலி கொண்ட சிறிய சமவெளிப் பகுதியைத் தவிர வேறு எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. சுவர்கள் மறைந்துபோன அந்த இருண்ட பள்ளத்திற்கு மேலே, ஒரு பிரம்மாண்டமான நகரம் ஒளிர்ந்தது—அங்கு மின்னும் சிலைகள் ஆதிக்கம் செலுத்தின; ஆயிரக்கணக்கான நிலவுக்காலங்களாகச் செழித்து வளர்ந்த ஒரு தோட்டமும் அங்கு இருந்தது. ப்ரோக்யூரேட்டர் நீண்ட காலமாக எதிர்பார்த்திருந்த நிலவொளிப் பாதை அந்தத் தோட்டத்தை நோக்கி நேராக நீண்டு சென்றது; கூர்மையான காதுகளைக் கொண்ட அந்த நாய் தான் முதலில் அப்பாதையில் ஓடியது. இரத்தச் சிவப்பு நிற உட்புற விளிம்பைக் கொண்ட வெண்ணிற அங்கியை அணிந்திருந்த அந்த மனிதர் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, கரகரப்பான, தழுதழுத்த குரலில் ஏதோ கத்தினார். அவர் அழுகிறாரா அல்லது சிரிக்கிறாரா, அல்லது என்ன கத்துகிறார் என்பதை அறிவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. நிலவொளி வீசும் பாதையில், தனது விசுவாசமான காவலரைப் பின்தொடர்ந்து அவரும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதை மட்டுமே காண முடிந்தது. 

"நான் அங்கு, அவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல வேண்டுமா?" என்று குதிரைக்கடிவாளத்தைத் தொட்டவாறே 'மாஸ்டர்' (Master) பதற்றத்துடன் கேட்டார். 

"வேண்டாம்," என்று வோலண்ட் (Woland) பதிலளித்தார். "ஏற்கனவே முடிந்துபோன ஒன்றின் தடயங்களைத் தேடி ஏன் ஓட வேண்டும்?" 

"அப்படியானால்—அங்குதானா?" என்று கேட்டவாறே மாஸ்டர் திரும்பினார்; அவர்கள் சற்று முன்பு விட்டுவந்த நகரம் அவர்களுக்குப் பின்னால் மெல்லத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது—இஞ்சி ரொட்டி (gingerbread) போன்ற வடிவத்திலான மடாலயக் கோபுரங்களுடனும், அதன் ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் சிதறிக்கிடக்கும் சூரியனின் பிம்பங்களுடனும் அது காட்சியளித்தது. 

"இல்லை, அங்கும் செல்ல வேண்டாம்," என்று வோலண்ட் பதிலளித்தார்; அவரது குரல் ஆழமாக ஒலித்து பாறை முகடுகளின் மீது பரவியது. "ஓ, கற்பனை வளம் மிக்க மாஸ்டரே! உங்கள் கதையின் நாயகன் யாரைக் காணத் துடிக்கிறானோ—நீங்களே யாரை இப்போது விடுவித்தீர்களோ—அவர் உங்கள் நாவலைப் படித்துவிட்டார்." — இந்த இடத்தில், வோலண்ட் மார்கரிட்டாவை (Margarita) நோக்கினார்: — "மார்கரிட்டா நிகோலாயெவ்னா! மாஸ்டருக்குச் சிறந்ததொரு எதிர்காலத்தை உருவாக்க நீங்கள் முயன்றதில் சந்தேகமில்லை; ஆனால் உண்மையில், நான் உங்களுக்கு வழங்குவதும்—உங்களுக்காக யேசுவா (Yeshua) தாமே கேட்டுக்கொண்டதும்—அதைவிடச் சிறந்தது. அவர்களைத் தனியாக விட்டுவிடுங்கள்," — என்று கூறிய வோலண்ட், தனது குதிரை சேணத்திலிருந்து மாஸ்டரின் சேணத்தை நோக்கிச் சாய்ந்து, அங்கிருந்து விலகிச் சென்றுகொண்டிருந்த 'புரோகுரேட்டர்' (Procurator) சென்ற திசையைச் சுட்டிக்காட்டினார், — "நாம் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம். ஒருவேளை அவர்கள் ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வரக்கூடும்..." — அப்போது வோலண்ட் 'யெர்ஷலைம்' (Yershalaim) நகர் இருந்த திசையை நோக்கித் தனது கையை அசைத்தார்; உடனே அந்த நகரம் மறைந்துபோனது.

— "அதே சமயம், அங்கும் கூட," — என்று வோலண்ட் அவர்களுக்குப் பின்னால் சுட்டிக்காட்டினார், — "அந்தச் சிறிய அடித்தள அறையில் (basement) உங்களுக்கு என்ன இருக்கிறது?" — அந்தத் தருணத்தில், சிதறிய சூரியனின் பிம்பம் அணைந்துபோனது... ...கண்ணாடி. "ஏன்?" என்று வோலண்ட் மென்மையாகவும், அதே சமயம் மனதை ஈர்க்கும் வகையிலும் தொடர்ந்தார். "ஓ, அதீதக் கற்பனை வளம் கொண்ட 'மாஸ்டரே' (Master), பூக்கத் தொடங்கும் செர்ரி மரங்களின் நிழலில் பகல் வேளையில் உங்கள் காதலியுடன் உலாவி, மாலையில் ஷூபெர்ட்டின் (Schubert) இசையைக் கேட்க உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா? மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் இறகுப் பேனாவைக் கொண்டு எழுதுவது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராதா? 'ஃபௌஸ்ட்' (Faust) போல, ஒரு புதிய 'ஹோமுன்குலஸை' (செயற்கை மனித உயிரை) உருவாக்கும் நம்பிக்கையுடன் ஒரு வேதியியல் கலன் முன் அமர உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா? இதோ—அங்கே செல்லுங்கள். ஒரு வீடும், ஒரு வயதான பணியாளரும் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; மெழுகுவர்த்திகள் எரிந்துகொண்டிருக்கின்றன—ஆனால் அவை விரைவில் அணைந்துவிடும், ஏனெனில் நீங்கள் உடனே விடியலைச் சந்திக்கப் போகிறீர்கள். இந்தப் பாதையில், 'மாஸ்டரே', இந்தப் பாதையில் செல்லுங்கள். விடைபெறுகிறேன்! நான் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது." 

"விடைபெறுகிறோம்!" மார்கரிட்டாவும் மாஸ்டரும் ஒரே குரலில் கூவினார்கள். பிறகு, கருப்பு நிற வோலண்ட் எந்தப் பாதையையும் பொருட்படுத்தாமல் அந்தப் பாதாளத்தில் குதித்தார்; அவரைத் தொடர்ந்து அவரது பரிவாரங்களும் பெரும் இரைச்சலுடன் கீழே பாய்ந்தன. பாறைகள், பாறை விளிம்பு, நிலவொளி பாதை மற்றும் யெர்ஷலாயிம் (Yershalaim) நகரம் ஆகியவை மறைந்து போயின. கருப்பு நிறக் குதிரைகளும் மறைந்துவிட்டன. மாஸ்டரும் மார்கரிட்டாவும் அந்த வாக்களிக்கப்பட்ட விடியலைக் கண்டனர். நள்ளிரவு நிலவுக்குப் பிறகு, அங்கேயே அந்த விடியல் தொடங்கியது. மாஸ்டர் தனது காதலியுடன் பாசி படிந்த, கற்களால் ஆன ஒரு சிறிய பாலத்தின் மீது நடந்தார்; காலைப் பொழுதின் முதல் கதிர்கள் அவர்கள் மீது படிந்திருந்தன. அவர் அதைக் கடந்து சென்றார். அந்த நீரோடை அந்த உண்மையான காதலர்களுக்குப் பின்னால் விடப்பட்டது; அவர்கள் மணல் நிறைந்த பாதையில் தொடர்ந்து நடந்தனர். 

"அந்த அமைதியைச் செவிமடுங்கள்," என்று மார்கரிட்டாவும் மாஸ்டரிடம் கூறினாள்—அவளது வெறும் பாதங்களுக்கு அடியில் மணல் சலசலத்தது—"வாழ்நாளில் உங்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட அந்த அமைதியைச் செவிமடுத்து அதன் சுவையை உணருங்கள். இதோ, முன்னே உங்கள் நித்திய இல்லம் இருக்கிறது; அதுவே உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பரிசு. வெனிஸ் பாணி ஜன்னலையும், கூரை வரை படர்ந்து செல்லும் கொடியையும் என்னால் இப்போதே காண முடிகிறது. அங்கேதான் உங்கள் வீடு, உங்கள் நித்திய இல்லம் இருக்கிறது. மாலையில், நீங்கள் நேசிக்கும் மனிதர்கள்—உங்களுக்கு விருப்பமானவர்கள், அதே சமயம் உங்களுக்குத் தொந்தரவு தராதவர்கள்—உங்களைச் சந்திக்க வருவார்கள் என்பதை நான் அறிவேன். அவர்கள் உங்களுக்காக இசைப்பார்கள்; பாடுவார்கள்; மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்படும்போது அறையில் ஒளியைக் காண்பீர்கள். உங்கள் பழைய, நித்தியமான தொப்பியை அணிந்தபடியே நீங்கள் உறங்குவீர்கள்;" உன் இதழ்களில் புன்னகையுடன் நீ உறங்கச் செல்வாய். அந்த உறக்கம் உனக்கு வலிமை சேர்க்கும்; நீ தெளிவான சிந்தனையுடன் செயல்படுவாய். இனி உன்னால் என்னை விட்டு விலகிச் செல்ல முடியாது; உன் உறக்கத்தை நான் காவல் காப்பேன்.

தங்கள் நித்திய இல்லத்தை நோக்கி 'மாஸ்டர்' (Master) உடன் நடந்து சென்றபோது மார்கரிட்டா (Margarita) இவ்வாறு பேசினாள். பின்னால் விட்டுவந்த நீரோடை ஓடி முணுமுணுத்ததைப் போலவே அவளது வார்த்தைகளும் ஒலிப்பதாக மாஸ்டருக்குத் தோன்றியது; அதேவேளையில், ஊசிகளால் குத்தப்பட்டது போன்ற அந்த அமைதியற்ற நினைவுகள் மாஸ்டரின் மனதிலிருந்து மெல்ல மறையத் தொடங்கின. தான் உருவாக்கிய ஒரு கதாநாயகனைச் சற்று முன்பு விடுவித்தது போலவே, யாரோ ஒரு சக்தி இப்போது மாஸ்டரையும் விடுவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கு முந்தைய இரவில் மன்னிப்புப் பெற்ற அந்த நாயகன்—ஜூதேயாவின் கொடூரமான ஐந்தாவது ஆளுநரும், ஜோதிட மன்னனின் மகனும், குதிரைவீரனுமான பொன்டியஸ் பிலாத்து (Pontius Pilate)—என்றென்றைக்குமாக அந்த அதலபாதாளத்தில் மறைந்து போயிருந்தான்.

######

# மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா: ஒரு விரிவான விவரணை

## அறிமுகம்: ஒரு தடைசெய்யப்பட்ட மாஸ்டர்பீஸ்

"மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" என்பது மிஹைல் புல்ககோவ் (Mikhail Bulgakov) எழுதிய 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ரஷ்ய இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான நாவல்களில் ஒன்றாகும். இது ஸ்டாலின் ஆட்சிக் காலத்தில் எழுதப்பட்டது, ஆனால் ஆசிரியரின் மரணத்திற்குப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் வெளியிட முடிந்தது. இந்த நாவல் 1930-களின் மாஸ்கோவில் சாத்தான் வருகையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு நையாண்டி நாடகம் ஆகும். சாத்தான், ஒரு பேசும் கருப்புப் பூனை, ஒரு கொலைகாரன், மற்றும் ஒரு அழகான நிர்வாண சூனியக்காரி உள்ளிட்ட விநோதமான தோழர்களுடன் இணைந்து, நாத்திகத்தின் உலகத் தலைநகரின் இலக்கிய элиты மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.

இதற்கிடையில், மாஸ்டர் எனப்படும் ஒரு எழுத்தாளர், இயேசு மற்றும் போன்டியஸ் பிலேட் பற்றிய வெளியிடப்படாத ஒரு நாவலை எழுதியதற்காக மனநல மருத்துவமனையில் verzweifelt இருக்கிறார். அவரது அர்ப்பணிப்புள்ள காதலி மார்கரிடா, அவரைக் காப்பாற்ற தனது ஆத்மாவை சாத்தானுக்கு விற்க முடிவு செய்கிறாள். புல்ககோவின் பிரம்மாண்டமான கதை, மாஸ்கோ மற்றும் பண்டைய எருசலேம் இடையே முன்னும் பின்னுமாக நெய்யப்பட்டு, ஒரு மயக்கமூட்டும் சாத்தானிக் பால் முதல் கெத்செமனேயில் யூதாஸின் கொலை வரை பல காட்சிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. மார்கரிடாவின் மாஸ்டர் மீதான நிலையான அன்பு, காலம் மற்றும் இடம் முழுவதும் கதைக்களத்தின் இழைகளை இணைக்கிறது.

---

## பகுதி 1: மாஸ்கோவில் சாத்தான் வருகை

### தலைப்பு காட்சி: பேட்ரியார்ச் குளங்கள்

நாவல் தொடங்குவது 1930-களின் மாஸ்கோவில், பேட்ரியார்ச் குளங்கள் (Patriarch's Ponds) என்ற இடத்தில். இலக்கிய பத்திரிகையின் ஆசிரியரான **மிஹைல் அலெக்சாண்ட்ரோவிச் பெர்லியோஸ்** (Berlioz) மற்றும் இளம் கவிஞர் **இவான் நிகோலாயேவிச் பொனிரேவ்** (Ivan Bezdomny, "இல்லமில்லாத இவான்" என்று பொருள்) ஆகியோர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். இவான், இயேசு கிறிஸ்து ஒரு கற்பனை கதாபாத்திரம் என்று நிரூபிக்கும் ஒரு கவிதையை எழுதியிருக்கிறார், அதைப் பற்றி அவர்கள் விவாதிக்கிறார்கள்.

அப்போது ஒரு விநோதமான வெளிநாட்டவர் அவர்களை அணுகுகிறார் — **ப்ரொஃபெஸர் வோலாண்ட்** (Woland). அவர் ஒரு கருப்பு மந்திரவாதி என்று கூறிக்கொள்கிறார், மேலும் இயேசு மற்றும் போன்டியஸ் பிலேட் பற்றிய ஒரு கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். வோலாண்ட், பெர்லியோஸின் தலை வெட்டப்படும் என்று தீர்க்கதரிசனம் சொல்கிறார். அதே நாளில், பெர்லியோஸ் ஒரு டிராம் வண்டியில் அடிபட்டு இறக்கிறார் — அவரது தலை துண்டிக்கப்படுகிறது.

### இவானின் பைத்தியம்

இவான் இந்த நிகழ்வுகளால் அதிர்ச்சியடைந்து, வோலாண்ட் மற்றும் அவரது தோழர்களைப் பிடிக்க முயற்சிக்கிறார். ஆனால் அவர் தோல்வியடைகிறார். இறுதியில், அவர் ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார், அங்கு அவருக்கு **ஸ்கிசோஃப்ரீனியா** கண்டறியப்படுகிறார். மருத்துவமனையில், இவான் **மாஸ்டர்** எனப்படும் ஒரு மனிதரைச் சந்திக்கிறார்.

### வோலாண்டின் தோழர்கள்

வோலாண்டுடன் வரும் தோழர்கள்:

- **கொரோவியேவ்** (Koroviev): ஒரு உயரமான, மெலிந்த மனிதர், ஜாக்கி தொப்பி மற்றும் உடைந்த பின்ஸ்-நெஸ் அணிந்தவர். அவர் வோலாண்டின் "மொழிபெயர்ப்பாளர்".

- **பெஹிமோத்** (Behemoth): ஒரு பிரமாண்ட கருப்புப் பூனை, மனிதர்களைப் போல நடந்து, பேசி, வோட்கா குடிக்கிறது.

- **அசாசெல்லோ** (Azazello): ஒரு சிவப்பு முடி, தந்தம் கண் கொண்ட கொலைகாரன்.

- **ஹெல்லா** (Hella): ஒரு அழகான நிர்வாண சூனியக்காரி.

இந்தக் குழு மாஸ்கோவின் இலக்கிய элиты மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவர்கள் ஒரு அரசு அதிகாரியை யால்டாவுக்கு அனுப்புகிறார்கள், மற்றொருவரை முழுவதுமாகக் காணாமல் போகச் செய்கிறார்கள் (அவரது உடை மட்டும் எஞ்சுகிறது), மேலும் பலரை மனநல மருத்துவமனைக்கு அனுப்புகிறார்கள்.

### "கெட்ட அபார்ட்மெண்ட்" (Apartment No. 50)

வோலாண்ட் **அபார்ட்மெண்ட் எண் 50**-ஐ ஆக்கிரமிக்கிறார், இது பெர்லியோஸின் முன்னாள் அபார்ட்மெண்ட். இந்த அபார்ட்மெண்ட் நாவலில் ஒரு முக்கிய அடையாளமாக மாறுகிறது — இது ஒரு மந்திர வாயில் போல, விநோதமான நிகழ்வுகள் நடக்கும் இடமாக இருக்கிறது.

### வோலாண்டின் நோக்கம்

வோலாண்ட் மாஸ்கோவுக்கு வந்தது வெறும் குழப்பத்திற்காக அல்ல. அவரது உண்மையான நோக்கம் **மாஸ்டர்** மற்றும் **மார்கரிடா** ஆகியோரின் விதியை நிறைவேற்றுவதாகும். மாஸ்கோவின் மக்கள் கடவுளை நம்புவதில்லை, ஆனால் சாத்தானைக் கூட நம்ப மறுக்கிறார்கள். வோலாண்ட் அவர்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க விரும்புகிறார்.

---

## பகுதி 2: மாஸ்டர் மற்றும் அவரது நாவல்

### மாஸ்டரின் அறிமுகம்

இவான் மருத்துவமனையில் மாஸ்டரைச் சந்திக்கிறார். மாஸ்டர் ஒரு எழுத்தாளர், அவர் **போன்டியஸ் பிலேட்** பற்றிய ஒரு நாவலை எழுதியிருக்கிறார். இந்த நாவல் இயேசுவின் வாழ்க்கையை — குறிப்பாக, ரோமானிய ஆளுநர் போன்டியஸ் பிலேட்டின் பார்வையில் — சித்தரிக்கிறது.

மாஸ்டர் தனது நாவலை எழுதி முடித்தபிறகு, அதை வெளியிட முயற்சிக்கிறார். ஆனால் விமர்சகர்கள் அதைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார்கள் — இயேசுவை ஒரு உண்மையான வரலாற்று நபராகச் சித்தரித்ததற்காக. மாஸ்டர் விரக்தியடைந்து, தனது கையெழுத்துப் பிரதியை எரித்துவிடுகிறார், மேலும் ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் தஞ்சம் அடைகிறார்.

### போன்டியஸ் பிலேட்டின் கதை

மாஸ்டரின் நாவலில், **போன்டியஸ் பிலேட்** (Pontius Pilate) யூதேயாவின் ரோமானிய ஆளுநர். ஒரு வசந்த காலை, அவர் **யேஷுவா ஹா-நோஸ்ரி** (Yeshua Ha-Nozri) என்ற தெருவோரத் தத்துவஞானியை விசாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது. யேஷுவா, ரோமானிய அதிகாரத்தை கேலி செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார்.

பிலேட் யேஷுவாவை விசாரிக்கும்போது, அவர் ஒரு அப்பாவி, ஒரு கனவாளி என்று உணர்கிறார். ஆனால் அரசியல் அழுத்தத்தின் காரணமாக, அவர் யேஷுவாவுக்கு மரண தண்டனை விதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. பிலேட் ஒரு "கை கழுவும்" சடங்கைச் செய்து, தனது மனசாட்சியை சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்கிறார்.

யேஷுவா சிலுவையில் அறையப்படுகிறார். பிலேட், தனது மனசாட்சியின் குற்ற உணர்வால், யூதாஸ் இஸ்காரியோத்தை (யேஷுவாவைக் காட்டிக்கொடுத்தவன்) கொல்ல ஏற்பாடு செய்கிறார். ஆனால் அது அவரது குற்ற உணர்வை அகற்றாது.

### மார்கரிடாவின் அறிமுகம்

மாஸ்டரின் காதலி **மார்கரிடா** (Margarita). அவள் ஒரு வசதியான, ஆனால் காதலற்ற திருமணத்தில் இருக்கிறாள். மாஸ்டரைச் சந்தித்தபிறகு, அவளது வாழ்க்கை அர்த்தம் பெறுகிறது. மாஸ்டர் காணாமல் போனபிறகு, மார்கரிடா verzweifelt ஆகிறாள் — அவளது வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்று உணர்கிறாள்.

---

## பகுதி 3: மார்கரிடா மற்றும் சாத்தானின் பால்

### அசாசெல்லோவின் வருகை

மார்கரிடா தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் எண்ணத்தில் இருக்கும்போது, **அசாசெல்லோ** அவளை அணுகுகிறார். அவர் வோலாண்டின் தூதர். அவர் மார்கரிடாவுக்கு ஒரு **மந்திர கிரீம்** கொடுக்கிறார், அதைப் பூசினால் அவள் மீண்டும் இளமையாகவும் அழகாகவும் மாறுவாள்.

அசாசெல்லோ மார்கரிடாவுக்கு ஒரு ஒப்பந்தத்தை முன்வைக்கிறார்: **சாத்தானின் வருடாந்திர வசந்த பாலில்** (Satan's annual spring ball) வோலாண்டின் விருந்தினராக இருக்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, வோலாண்ட் மாஸ்டரின் விடுதலைக்கு உதவுவார். மார்கரிடா, மாஸ்டரை மீண்டும் பார்க்கும் நம்பிக்கையில், இதை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

### மார்கரிடாவின் பறப்பு

கிரீமைப் பூசிய பிறகு, மார்கரிடா **மந்திர சக்திகளை** பெறுகிறாள். அவள் ஒரு விளக்குமாற்றில் மாஸ்கோவின் மீது பறக்கிறாள். இந்தப் பறப்பு காட்சி நாவலின் மிகவும் கவிதைத்தனமான மற்றும் சுதந்திரமான தருணங்களில் ஒன்று. மார்கரிடா "சுதந்திரம்" உணர்கிறாள் — எல்லாவற்றிலிருந்தும், தனது கடந்த காலத்திலிருந்தும் விடுபடுகிறாள்.

### சாத்தானின் பால்

பால் ஒரு மந்திர இடத்தில் நடைபெறுகிறது — அது உண்மையானதும் அல்ல, கற்பனையானதும் அல்ல. இரவு முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான கொலைகாரர்கள், கற்பழிப்பவர்கள், விபசாரிகள், மற்றும் பிற தீயவர்கள் அங்கு வருகிறார்கள். மார்கரிடா அனைவரையும் வரவேற்க வேண்டும் — ஒவ்வொருவரையும் கவனிக்க வேண்டும்.

பாலின் முடிவில், வோலாண்ட் மார்கரிடாவுக்கு **எதை வேண்டுமானாலும்** கேட்கலாம் என்று கூறுகிறார். மார்கரிடா **மாஸ்டரை மீண்டும் தன்னுடன் இருக்க** விரும்புகிறாள். வோலாண்ட் அதை நிறைவேற்றுகிறார். மாஸ்டர் மருத்துவமனையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்.

---

## பகுதி 4: மாஸ்டர் மற்றும் மார்கரிடாவின் விடுதலை

### வோலாண்டின் உண்மையான தன்மை

மார்கரிடா மற்றும் மாஸ்டர் வோலாண்டுடன் பறக்கும்போது, வோலாண்ட், பெஹிமோத், அசாசெல்லோ, மற்றும் கொரோவியேவ் ஆகியோரின் **உண்மையான தன்மைகள்** நிலவொளியில் வெளிப்படுகின்றன. மாஸ்கோவில் அவர்கள் வெறும் கேலிக்குரிய, க Grotesque கதாபாத்திரங்களாக இருந்தார்கள் — ஆனால் இங்கே, அவர்கள் மிகவும் பயங்கரமான, ஆனால் கண்ணியமான உருவங்களாக மாறுகிறார்கள்.

### மாஸ்டரின் விதி

வோலாண்ட் மாஸ்டரிடம் கூறுகிறார்: "நீங்கள் எழுதிய நாவல் இன்னும் படிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அது ஒருநாள் படிக்கப்படும்." மாஸ்டரின் நாவல் — போன்டியஸ் பிலேட்டின் கதை — ஒரு உண்மையான கலைப் படைப்பு. வோலாண்ட் அதை அங்கீகரிக்கிறார்.

வோலாண்ட் மாஸ்டர் மற்றும் மார்கரிடாவுக்கு **நித்திய அமைதியை** (eternal refuge) வழங்குகிறார். அவர்கள் ஒரு அழகான, அமைதியான இடத்திற்குச் செல்கிறார்கள் — ஒரு சிறிய வீடு, ஒரு தோட்டம், மற்றும் நித்திய அமைதி.

### போன்டியஸ் பிலேட்டின் மீட்பு

மாஸ்டரின் நாவலின் இறுதியில், போன்டியஸ் பிலேட் **விடுதலையை** பெறுகிறார். யேஷுவா, பிலேட்டின் மனசாட்சியின் குற்ற உணர்வை அகற்றுகிறார். பிலேட், தனது மனசாட்சியுடன் சமாதானம் அடைகிறார். இது ஒரு **மீட்பின்** கதை — குற்ற உணர்வு, மன்னிப்பு, மற்றும் அமைதி.

---

## பகுதி 5: மையக் கருப்பொருள்கள்

### நன்மை மற்றும் தீமை

வோலாண்ட் கூறுகிறார்: "உங்கள் நன்மை என்ன செய்யும், தீமை இல்லாவிட்டால்? நிழல்கள் மறைந்தால் பூமி எப்படி இருக்கும்?". இது நாவலின் மையக் கேள்வி — **நன்மை மற்றும் தீமை ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்தவை**. சாத்தான் வெறும் தீமையின் அடையாளம் அல்ல; அவர் ஒரு **நியாயத்தீர்ப்பாளர்**, ஒரு **வெளிப்படுத்துபவர்**. அவர் மாஸ்கோவின் ஊழல், பாசாங்கு, மற்றும் மனித பலவீனங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்.

### கலை மற்றும் சுதந்திரம்

மாஸ்டர் ஒரு **கலைஞன்**. அவரது நாவல் ஒரு உண்மையான கலைப் படைப்பு. ஆனால் சோவியத் அமைப்பு கலையைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. மாஸ்டர் விமர்சிக்கப்படுகிறார், துன்புறுத்தப்படுகிறார், மனநல மருத்துவமனையில் அடைக்கப்படுகிறார். இது **ஸ்டாலின் ஆட்சியில் கலைஞர்களின் நிலையை** பிரதிபலிக்கிறது.

### அன்பு மற்றும் தியாகம்

மார்கரிடா தனது ஆத்மாவை சாத்தானுக்கு விற்கிறாள் — மாஸ்டருக்காக. இது **தியாகத்தின் அன்பு**. மார்கரிடா ஒரு சுதந்திரமான, வலிமையான பெண். அவள் தனது வாழ்க்கையை மாஸ்டருக்காக அர்ப்பணிக்கிறாள். இது நாவலின் மிகவும் மனதைத் தொடும் அம்சங்களில் ஒன்று.

### மனசாட்சி மற்றும் குற்ற உணர்வு

போன்டியஸ் பிலேட் ஒரு **மனசாட்சியுள்ள மனிதர்**. அவர் யேஷுவா அப்பாவி என்று அறிந்தும், அரசியல் அழுத்தத்தின் காரணமாக அவரை மரண தண்டனைக்கு அனுப்புகிறார். இது **மனசாட்சிக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான மோதல்**. பிலேட் தனது முடிவை வாழ்நாள் முழுவதும் bereut.

---

## பகுதி 6: இலக்கிய முக்கியத்துவம்

### ஸ்டாலினிய ரஷ்யாவின் நையாண்டி

"மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" ஒரு **மறைமுக அரசியல் நையாண்டி**. வோலாண்ட் மற்றும் அவரது தோழர்கள் மாஸ்கோவின் இலக்கிய элиты, அதிகாரிகள், மற்றும் சராசரி மக்களை கேலி செய்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு **சோவியத் அமைப்பின் அபத்தங்களை** வெளிப்படுத்துகிறார்கள் — ஊழல், பாசாங்கு, அறிவுசார் மந்தநிலை.

### மொழியின் மேதை

புல்ககோவின் மொழி **வளமான, நகைச்சுவையான, மற்றும் கவிதைத்தனமானது**. அவர் ஒரு காட்சியில் பயங்கரமான நையாண்டியையும், அடுத்த காட்சியில் ஆழ்ந்த தத்துவத்தையும் கலக்கிறார். இது ஒரு **வாசிப்பு அனுபவம்** — நீங்கள் சிரிக்கிறீர்கள், அழுகிறீர்கள், மற்றும் சிந்திக்கிறீர்கள்.

### காலம் மற்றும் இடத்தின் கட்டமைப்பு

நாவல் **இரண்டு கதைகளை** இணைக்கிறது:

1. **1930-களின் மாஸ்கோ** — வோலாண்ட், மாஸ்டர், மார்கரிடா

2. **பண்டைய எருசலேம்** — போன்டியஸ் பிலேட், யேஷுவா

இந்த இரண்டு கதைகளும் **ஒன்றுக்கொன்று இணைக்கப்பட்டவை**. மாஸ்டரின் நாவல் (பிலேட் கதை) வோலாண்ட் மூலம் சொல்லப்படுகிறது, இவான் மூலம் கனவு காணப்படுகிறது, மற்றும் மார்கரிடா மூலம் படிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு **மேட்டா-கதை** — ஒரு கதைக்குள் ஒரு கதை.

### முடிவின் மீட்பு

நாவலின் இறுதியில், மாஸ்டர் மற்றும் மார்கரிடா **நித்திய அமைதியை** அடைகிறார்கள். போன்டியஸ் பிலேட் **விடுதலையை** அடைகிறார். இது ஒரு **மீட்பின் கதை** — துன்பம், தியாகம், மற்றும் இறுதியில் அமைதி.

---

## முடிவுரை: ஏன் இது ஒரு மாஸ்டர்பீஸ்?

"மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" ஒரு **பல அடுக்கு நாவல்**. இது ஒரு நையாண்டி, ஒரு காதல் கதை, ஒரு தத்துவ நூல், மற்றும் ஒரு அரசியல் விமர்சனம். இது ஸ்டாலினிய ரஷ்யாவின் அடக்குமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது, ஆனால் அதே நேரத்தில் **மனித ஆன்மாவின் நம்பிக்கையையும்** கொண்டாடுகிறது.

புல்ககோவ் இந்த நாவலை **1930-களில்** எழுதினார், ஆனால் அது **1967-ஆம் ஆண்டு வரை** வெளியிடப்படவில்லை. அவர் இறந்தபோது, இந்த நாவல் இன்னும் முழுமையடையவில்லை. ஆனால் அது இப்போது **20-ஆம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான நாவல்களில் ஒன்றாக** கருதப்படுகிறது.

இது ஒரு **வாசிப்பு அனுபவம்** — ஒவ்வொரு முறை படிக்கும்போதும், நீங்கள் புதிய அடுக்குகளைக் கண்டுபிடிப்பீர்கள். இது ஒரு **மந்திர நாவல்** — வோலாண்ட், பெஹிமோத், மற்றும் மார்கரிடா உங்கள் கனவுகளில் வருவார்கள். இது ஒரு **மனித நாவல்** — அன்பு, தியாகம், மனசாட்சி, மற்றும் மீட்பு பற்றியது.

இது ஒரு **மாஸ்டர்பீஸ்**.