மூன்றாம் அத்தியாயம்
I.
மனம் புண்படுவதற்கு எந்த அவசியமும் இருக்கவில்லை: ஒரு மிக முக்கியமான விஷயம் மற்ற அற்பமான விஷயங்களையெல்லாம் மறைத்துவிட்டது; ஒரு வலிமையான உணர்வு, எனக்கு நேர்ந்த அனைத்திற்கும் ஈடுசெய்தது. நான் மிகுந்த பரவசத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பினேன். தெருவில் இறங்கியபோது, உற்சாகத்தில் பாட்டுப் பாடத் தோன்றியது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அது ஒரு மிக அழகான காலைப் பொழுது—சூரிய ஒளி, மக்கள் நடமாட்டம், இரைச்சல், இயக்கம், மகிழ்ச்சி என அந்த இடமே பரபரப்பாக இருந்தது. அந்தப் பெண் என்னை அவமதிக்கவே இல்லையா? வேறு யாராவது என்னிடம் அப்படி ஒரு பார்வையை வீசி, அத்தகைய திமிர்பிடித்த புன்னகையைச் சிந்தியிருந்தால், நான் சும்மா இருந்திருப்பேனா? ஒருவேளை முட்டாள்தனமாக இருந்தாலும், உடனே எதிர்த்துக் கேட்டிருப்பேன் அல்லவா? கவனிக்கவும், அவர் என்னை இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை; ஆனாலும், என்னை அவமதிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன்தான் அவர் வந்திருந்தார். அவரைப் பொறுத்தவரை, நான் "வெர்சிலோவின் தூதுவன்". வெர்சிலோவ் தான் தனது ஒட்டுமொத்த விதியையும் தீர்மானிப்பவர் என்றும், ஒரே ஒரு ஆவணத்தின் மூலம் அவர் நினைத்தால் தன்னை உடனடியாக அழித்துவிட முடியும் என்றும் அவர் உறுதியாக நம்பினார்—அல்லது குறைந்தபட்சம் அப்படி ஒரு சந்தேகம் அவருக்கு இருந்தது. இது ஒரு மரணப் போராட்டம் போன்ற சூழல். அப்படியிருந்தும், எனக்கு எந்த அவமானமும் தோன்றவில்லை! அவமானம் இழைக்கப்பட்டது உண்மைதான், ஆனால் அதை என்னால் உணர முடியவில்லை! மாறாக, எனக்கு மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது; அவரை வெறுக்கத் தயாராக வந்த நான், அவரை நேசிக்கத் தொடங்கினேன். "ஒரு சிலந்தி, தான் குறிவைத்து வேட்டையாடிக்கொண்டிருக்கும் ஈயின் மீது வெறுப்புக் கொள்ள முடியுமா என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது? பாவம், அந்தச் சிறிய ஈ! ஒருவன் தன் இரையின் மீதே அன்பு செலுத்த முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது—அல்லது, குறைந்தபட்சம், அப்படிச் செய்வது சாத்தியம்தான். உதாரணமாக, என் எதிரியை நான் நேசிக்கிறேன்; அவள் மிகவும் அழகாக இருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. மேடம், நீங்கள் இவ்வளவு அகங்காரத்துடனும் கம்பீரத்துடனும் இருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது—நீங்கள் இன்னும் பணிவாக இருந்திருந்தால், இந்த மகிழ்ச்சி இவ்வளவு பெரியதாக இருந்திருக்காது. நீங்கள் என் மீது எச்சில் துப்பினீர்கள், ஆனாலும் நானே வெற்றி பெறுகிறேன்; நீங்கள் உண்மையிலேயே என் முகத்தில்—நேரடியாக எச்சிலால்—துப்பியிருந்தாலும், நான் கோபப்பட்டிருக்க மாட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால், நீங்கள் *என்னுடைய* இரை—வேறு யாருடையதும் அல்ல, என்னுடையது மட்டுமே. என்னவொரு வசீகரமான எண்ணம் இது! இல்லை, ஒருவனுடைய அதிகாரத்தைப் பற்றிய அந்த அந்தரங்க உணர்வு, வெளிப்படையான ஆதிக்கத்தை விடவும் அதிக போதை தரக்கூடியது. என்னிடம் பத்து கோடி பணம் இருந்திருந்தால், நான் மிகவும் கந்தலான ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு, மிக ஏழ்மையான மனிதனாக, பிச்சை எடுப்பவனைப் போலத் தோற்றமளித்து, மற்றவர்களால் தள்ளப்பட்டு, அவமதிக்கப்படுவதிலேயே மிகுந்த இன்பத்தைக் கண்டிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்—ஏனெனில், அந்த உண்மையை என் மனதிற்குள் உணர்ந்துகொள்வதே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்கும்."
அக்காலத்தில் நான் அனுபவித்த எண்ணங்களையும் மகிழ்ச்சியையும்—அத்துடன் நான் உணர்ந்த பல விஷயங்களையும்—இப்படியாகத்தான் என்னால் மொழிபெயர்க்க முடியும். ஆனால், நான் இப்போது எழுதியவை, உண்மையில் நான் உணர்ந்ததை விடச் சற்று மேலோட்டமானதாகவோ அல்லது விளையாட்டுத்தனமானதாகவோ தோன்றலாம் என்று சொல்ல வேண்டும்; உண்மையில், என் மனநிலை இன்னும் ஆழமானதாகவும், மிகுந்த அவமான உணர்வு கலந்ததாகவும் இருந்தது. ஒருவேளை, என் வார்த்தைகளிலோ செயல்களிலோ தெரிவதை விட, என் இதயத்திற்குள் நான் இன்னும் அதிக அவமான உணர்வைக் கொண்டிருக்கலாம்—இறைவன் அப்படி இருக்கட்டும் என்று அருளட்டும்!
ஒருவேளை, இதையெல்லாம் எழுத உட்கார்ந்ததே நான் செய்த மிகப்பெரிய தவறுதான்; வார்த்தைகளில் வெளிப்படுவதை விட, மனதிற்குள் இன்னும் எவ்வளவோ விஷயங்கள் தங்கிவிடுகின்றன. ஒரு எண்ணம்—அது தீய எண்ணமாக இருந்தாலும் சரி—மனதிற்குள் இருக்கும் வரை மிகவும் ஆழமாக இருக்கும்; ஆனால், அதை வார்த்தைகளாக மாற்றும் தருணத்தில், அது தவிர்க்க முடியாமல் இன்னும் அபத்தமானதாகவும், அவமானகரமானதாகவும் மாறிவிடுகிறது. கெட்ட மனிதர்களுக்கு மட்டும் இதற்கு நேர்மாறான நிலைதான் என்று வெர்சிலோவ் என்னிடம் கூறினார். அத்தகைய மனிதர்கள் சாதாரணமாகப் பொய் சொல்கிறார்கள்—அது அவர்களுக்கு மிகவும் எளிதான காரியம்—ஆனால், நான் முழு உண்மையை எழுதப் பாடுபடுகிறேன்; அதுவோ மிகவும் கடினமான ஒன்று!
II.
இந்த மாதத்தின் பத்தொன்பதாம் நாளில், நான் மற்றொரு "அடியை" எடுத்து வைத்தேன்.
நான் இங்கு வந்த பிறகு, முதன்முறையாக என் பையில் பணம் இருந்தது—ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போல, இரண்டு ஆண்டுகளாகச் சேமித்து வைத்திருந்த அறுபது ரூபிள்களை என் தாயிடம் கொடுத்துவிட்டேன். ஆனால், சில நாட்களுக்கு முன்பு, என் சம்பளம் கிடைத்தபோது, நீண்டகாலமாக நான் கனவு கண்ட ஒரு விஷயத்தைச் செய்து பார்க்க—ஒரு "சோதனை முயற்சியாக"—முடிவெடுத்தேன். நேற்றுதான், ஒரு செய்தித்தாளிலிருந்து விளம்பரத் துண்டு ஒன்றை வெட்டி எடுத்திருந்தேன். அதில், "செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் அமைதி நீதிபதிகள் வட்டத்தின் நீதிமன்ற அதிகாரி" (bailiff) ஒருவரின் அறிவிப்பு இருந்தது. அதன்படி, "இந்த செப்டம்பர் மாதம் பத்தொன்பதாம் தேதி, நண்பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கு, கசான் மாவட்டத்தில்—குறிப்பிட்ட ஒரு இடத்தில், இன்னார் வீட்டில்—திருமதி லெப்ரெக்ட் என்பவருக்குச் சொந்தமான பொருட்கள் ஏலத்தில் விற்கப்படவுள்ளன" என்றும், "ஏலத்திற்குரிய பொருட்களின் பட்டியல், அவற்றின் மதிப்பீடு மற்றும் ஏலப் பொருட்களை அன்றைய தினம் நேரில் வந்து பார்வையிடலாம்" என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
மணி ஒன்றைத் தாண்டியிருந்தது. நான் அந்த முகவரியை நோக்கி நடந்தே புறப்பட்டேன். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக, ஒருபோதும் வாடகை வண்டியில் (cab) பயணம் செய்யக்கூடாது என்று எனக்கு நானே ஒரு கட்டுப்பாட்டை விதித்துக்கொண்டேன்—அதை நான் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தேன் (இல்லையெனில், அந்த அறுபது ரூபிள்களை என்னால் சேமித்திருக்கவே முடியாது). இதற்கு முன்பு நான் ஒருபோதும் ஏலத்திற்குச் சென்றதில்லை; அதுவரை அத்தகைய அனுபவத்தை நான் எனக்கு அனுமதித்திருக்கவில்லை. இந்த "அடி" ஒரு சோதனை முயற்சிதான் என்றாலும், உண்மையில் நான் என் பள்ளிப் படிப்பை (ஜிம்னாசியம்) முடித்து, அனைவருடனான உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொண்டு, எனக்கென ஒரு "ஓட்டிற்குள்" (shell) சுருங்கி, முழுமையான சுதந்திரத்தைப் பெறும் வரை காத்திருக்கவே திட்டமிட்டிருந்தேன். ஆனால், உண்மையில் நான் எந்த "ஓட்டிற்குள்ளும்" இல்லை, இன்னும் முழுமையான சுதந்திரமும் பெறவில்லை. இருப்பினும், இந்தச் செயலை ஒரு சோதனையாக—ஒரு பகற்கனவை நனவாக்கும் முயற்சியாக—மட்டுமே கருதினேன். உண்மையான காரியங்கள் தொடங்கும் வரை, நீண்ட காலத்திற்கு மீண்டும் இது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் எண்ணம் எனக்கு இருக்கவில்லை. மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு சாதாரணமான, அற்பமான ஏலம் மட்டுமே; இருப்பினும், என்னைப் பொறுத்தவரை, அது கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டறியப் புறப்பட்ட கப்பலின் முதன்மையான மரக்கட்டையைப் போன்றதாகத் தோன்றியது. அந்த நேரத்தில் என் உணர்வுகள் அப்படித்தான் இருந்தன.
குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் சென்றடைந்ததும், விளம்பரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த கட்டிடத்தின் உட்புற முற்றத்திற்குள் நுழைந்து, மேடம் லெப்ரெக்ட்டின் (Madame Lebrecht) குடியிருப்பிற்குள் சென்றேன். அந்த குடியிருப்பில் ஒரு நுழைவுப் பகுதியும், தாழ்வான மேற்கூரைகளைக் கொண்ட நான்கு சிறிய அறைகளும் இருந்தன. நுழைவுப் பகுதியிலிருந்து நேரடியாகச் செல்லும் முதல் அறையில், சுமார் முப்பது பேர் கூடியிருந்தனர்; அவர்களில் சிலர் தீவிரமாக ஏலம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் வெறும் பார்வையாளர்களாகவோ, ஆர்வலர்களாகவோ அல்லது மேடம் லெப்ரெக்ட்டால் வேண்டுமென்றே அங்கு வரவழைக்கப்பட்டவர்களாகவோ இருந்தனர். அங்கு வணிகர்களும், தங்கப் பொருட்களின் மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட யூதர்களும், மேலும் மிகவும் 'நேர்த்தியான' உடையில் இருந்த சில மனிதர்களும் இருந்தனர். அவர்களில் சிலரின் முகங்கள் என் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன. திறந்திருந்த கதவின் வழியாக வலதுபுறம் இருந்த அறையைப் பார்த்தால்... கதவுகளுக்கு இடையே ஒரு மேஜை குறுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது; அது அடுத்த அறைக்குள் செல்வதைத் தடுத்திருந்தது—அந்த அறையில்தான் கணக்கெடுப்பு செய்யப்பட்டு விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் இருந்தன. இடதுபுறம் மற்றொரு அறை இருந்தது, அதன் கதவு சற்றுத் திறந்திருந்தது. அவ்வப்போது அந்தக் கதவு இன்னும் கொஞ்சம் திறக்கப்பட்டு, யாரோ எட்டிப் பார்ப்பது தெரிந்தது—அவர்கள் மேடம் லெப்ரெக்ட்டின் குடும்ப உறுப்பினர்களாக இருக்கலாம்; அந்தச் சூழலில் அவர்கள் மிகுந்த அவமான உணர்வுக்கு ஆளாகியிருந்திருப்பார்கள் என்பது உறுதி. கதவுகளுக்கு இடையே இருந்த அந்த மேஜையில், கூட்டத்தை நோக்கியபடி, அதிகாரப்பூர்வ சின்னத்தை அணிந்திருந்த ஏல அதிகாரி அமர்ந்து விற்பனையை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். நான் அங்கு சென்றடைந்தபோது, ஏல நடவடிக்கைகள் மும்முரமாக நடந்துகொண்டிருந்தன; கூட்ட நெரிசலை விலக்கிக்கொண்டு மேஜை இருந்த இடத்திற்குச் சென்றேன். வெண்கல மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகள் ஏலம் விடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. நான் அதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.
அவற்றைப் பார்த்தபோது, எனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: நான் இங்கே என்ன வாங்க முடியும்? இந்த வெண்கல மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? இது என் இலக்கை அடைய உதவுமா? நான் தேர்ந்தெடுத்த வழி சரியானதா—என் திட்டம் உண்மையில் பலனளிக்குமா? அல்லது இது ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனமான யோசனைதானா? அங்குக் காத்திருந்த வேளையில், இதையெல்லாம் நான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். இது ஏதோ சூதாட்ட மேஜை முன் நிற்பது போன்ற உணர்வைத் தந்தது—சீட்டுக்கட்டை எடுப்பதற்கு முந்தைய அந்தத் தருணம்; விளையாட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அருகில் வந்து நின்று, "வேண்டுமென்றால் பந்தயம் கட்டலாம், அல்லது அப்படியே திரும்பிச் சென்றுவிடலாம்—எல்லாம் என் விருப்பம்தான்" என்று நினைக்கும் அந்த நிலை. அப்போது இதயம் இன்னும் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கவில்லை என்றாலும், ஒருவிதத் தடுமாற்றமும் படபடப்பும் ஏற்படுகிறது—இந்த உணர்வில் ஒரு விசித்திரமான இன்பமும் கலந்திருக்கிறது. ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே அந்தத் தயக்கம் ஒரு பாரமாக மாறுகிறது; ஒருவிதத்தில், நீங்கள் பார்வையற்றவர் போல ஆகிவிடுகிறீர்கள்—ஏதோ ஒரு சீட்டை எடுக்கிறீர்கள், ஆனால் அது உங்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக, ஏதோ ஒரு அந்நிய சக்தி உங்கள் கையை வழிநடத்துவது போல இயந்திரத்தனமாக நடக்கிறது. இறுதியாக, ஒரு முடிவை எடுத்துப் பந்தயம் கட்டுகிறீர்கள்—அப்போது அந்த உணர்வு முற்றிலும் மாறி, ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான ஒன்றாக உருவெடுக்கிறது. நான் இங்கே ஏலத்தைப் பற்றி எழுதவில்லை; என்னைப் பற்றி மட்டுமே எழுதுகிறேன்—ஏனெனில், ஒரு ஏலத்தில் யாருடைய இதயம் மிக வேகமாகத் துடிக்க முடியும்? அது என்னுடையதாகத்தானே இருக்க முடியும்? சிலர் உணர்ச்சிவசப்பட்டனர், சிலர் அமைதியாகக் காத்திருந்தனர், இன்னும் சிலர் பொருட்களை வாங்கினார்களே தவிர, பிறகு அதற்காக வருத்தப்பட்டனர். தவறுதலாகக் கேட்டு, வெள்ளிப் பாத்திரத்திற்குப் பதிலாக நிக்கல்-வெள்ளி கலப்பு உலோகத்தாலான கிரீம் பாத்திரத்தை வாங்கிய ஒரு மனிதர் மீது எனக்குச் சிறிதும் பரிதாபம் ஏற்படவில்லை; சொல்லப்போனால், அது எனக்கு மிகுந்த வேடிக்கையாகவே இருந்தது. ஏலதாரர் ஒவ்வொரு பொருளாக மாற்றிக்கொண்டே இருந்தார்: மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளுக்குப் பிறகு காதணிகள், அடுத்து வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மொராக்கோ தோல் தலையணை, அதன் பின் ஒரு சிறிய பெட்டி எனப் பொருட்கள் மாறின—ஒருவேளை பல்வேறு பொருட்களைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவோ அல்லது ஏலம் கேட்பவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்பவோ அவர் இவ்வாறு செய்திருக்கலாம். என்னால் பத்து நிமிடங்கள் கூட அங்கு நிற்க முடியவில்லை; தலையணையை நோக்கியும், பிறகு பெட்டியை நோக்கியும் சென்றேன், ஆனால் முக்கியமான தருணத்தில் பின்வாங்கிவிட்டேன்—இந்தப் பொருட்கள் அனைத்தும் எனக்கு முற்றிலும் அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றின. இறுதியாக, ஏலதாரரின் கைகளில் ஒரு ஆல்பம் (album) வந்தது.
“சிவப்பு மொராக்கோ தோலால் பிணைக்கப்பட்ட, பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு தனிப்பட்ட ஆல்பம்! இதில் நீர் வண்ணம் மற்றும் மசியால் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் உள்ளன. இது வெள்ளிப் பூட்டுகளைக் கொண்ட, செதுக்கப்பட்ட தந்தப் பெட்டிக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது—இதன் விலை இரண்டு ரூபிள்!”
நான் முன்னேறிச் சென்றேன். அந்தப் பொருள் நேர்த்தியாகத் தெரிந்தது, ஆனால் தந்தச் செதுக்கலில் ஓரிடத்தில் ஒரு குறை இருந்தது. அதைப் பார்க்க நான் மட்டுமே சென்றேன்; மற்றவர்கள் அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்—எனக்கு எந்தப் போட்டியாளரும் இல்லை. நான் அதன் பூட்டுகளைத் திறந்து, பெட்டியிலிருந்து ஆல்பத்தை வெளியே எடுத்து இன்னும் கூர்ந்து கவனித்திருக்கலாம், ஆனால் நான் அப்படிச் செய்யவில்லை; மாறாக, என் கையை லேசாக அசைத்து, “பரவாயில்லை” என்பது போல சைகை காட்டினேன்.
“இரண்டு ரூபிள், ஐந்து கோபெக்,” என்று கூறினேன்—அப்போது என் பற்கள் மீண்டும் தட்டின என்று நினைக்கிறேன்.
அது எனக்குக் கிடைத்தது. உடனே பணத்தை எடுத்துச் செலுத்திவிட்டு, அந்த ஆல்பத்தை வாங்கிக்கொண்டு அறையின் ஒரு மூலைக்குச் சென்றேன். அங்கு சென்றதும், பெட்டியிலிருந்து அதை வெளியே எடுத்து, மிகுந்த பதற்றத்துடனும் அவசரத்துடனும் ஆராயத் தொடங்கினேன்: அந்தப் பெட்டியைத் தவிர, அது கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிகவும் மோசமான ஒரு பொருளாக இருந்தது—கடிதத் தாள் அளவில் இருந்த அந்தச் சிறிய ஆல்பம் மெலிதாக இருந்தது, அதன் ஓரங்களில் இருந்த தங்க முலாம் தேய்ந்து போயிருந்தது. பழைய காலங்களில், பள்ளிக் கல்வியை முடித்து வெளியே வரும் இளம் பெண்கள் வைத்திருக்கும் அதே போன்ற ஆல்பம் அது. அதில் இந்திய மை மற்றும் நீர்வர்ணங்களால் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் இருந்தன—மலைச்சரிவில் கோயில்கள், குப்பிடுகள் (சிறகுகள் கொண்ட சிறுவர்கள்), அன்னப்பறவைகள் நிறைந்த குளம்—அத்துடன் சில சிறு கவிதைகளும் இருந்தன: "நான் ஒரு நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குகிறேன், / மாஸ்கோவை விட்டு நீண்ட காலத்திற்குப் பிரிகிறேன், / என் அன்புக்குரியவர்களிடம் விடைபெறுகிறேன், / தபால் வண்டியில் கிரிமியாவை நோக்கி விரைந்து செல்கிறேன்." (இவை இன்னும் என் நினைவில் இருப்பது ஆச்சரியம்தான்!) நான் "தோற்றுவிட்டேன்" என்று முடிவு செய்தேன்—யாரும் விரும்பவே முடியாத ஒரு பொருள் இருந்ததென்றால், அது இதுதான்.
"பரவாயில்லை," என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன், "முதல் முயற்சியில் தோற்பது சகஜம்தான்; இது உண்மையில் ஒரு நல்ல சகுனம்."
நான் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தேன்.
"ஐயோ, நான் தாமதமாக வந்துவிட்டேனே! அதை நீங்கள் வாங்கிவிட்டீர்களா?" என்று திடீரென்று ஒரு குரல் கேட்டது. நீல நிற மேலங்கி அணிந்த, நேர்த்தியான தோற்றம் கொண்ட ஒரு நபர் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர் வருவதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது.
"நான் தாமதமாகிவிட்டேன்! என்ன பரிதாபம்! எவ்வளவு கொடுத்தீர்கள்?"
"இரண்டு ரூபிள், ஐந்து கோபெக்."
"என்ன கொடுமை! இதை என்னிடம் கொடுத்துவிட முடியுமா?"
"நாம் வெளியே செல்வோம்," என்று என் இதயம் படபடக்க, மெதுவாகக் கூறினேன். நாங்கள் படிக்கட்டுகளுக்குச் சென்றோம்.
"பத்து ரூபிளுக்குத் தருகிறேன்," என்றேன்; என் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது.
"பத்து ரூபிளா! கடவுளே, நிஜமாகவா சொல்கிறீர்கள்?"
"உங்கள் விருப்பம்."
அவர் என்னை வியப்புடன் பார்த்தார்; நான் நல்ல உடை அணிந்திருந்தேன், ஒரு சாதாரண வியாபாரியோ அல்லது சந்தேகத்திற்குரிய இடைத்தரகரோ போலத் தெரியவில்லை. "கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள்—இது ஏதோ ஒரு பழைய, பயனற்ற ஆல்பம்; இதை யார் வாங்கப் போகிறார்கள்? இதன் பெட்டிக்கும் எந்த மதிப்பும் இல்லை—இதை வேறு யாரிடமாவது விற்க முடியுமா, என்ன?"
"சரி, நீங்கள்தானே இப்போது வாங்குகிறீர்கள்?"
"அது வேறு விஷயம்! எனக்கு நேற்றுதான் இது பற்றித் தெரிந்தது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது போன்ற ஒன்று என்னிடம் மட்டுமே உள்ளது! பாருங்கள், உங்களுக்குப் புரியவில்லையா!" “நான் இருபத்தைந்து ரூபிள்கள் கேட்டிருக்க வேண்டும்; ஆனால், நீங்கள் பின்வாங்கிவிடுவீர்களோ என்ற அச்சத்தால், பாதுகாப்பிற்காகப் பத்து ரூபிள்கள் மட்டுமே கேட்டேன். ஒரு கோபெக் கூட குறைக்க மாட்டேன்.”
நான் திரும்பி நடந்து சென்றேன்.
“சரி, நான்கு ரூபிள்களையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்று அவர் என்னைத் துரத்தி வந்து முற்றத்தில் வைத்துச் சொன்னார். “சரி, அப்படியானால் ஐந்து ரூபிள்கள்!”
நான் மௌனமாக இருந்தேன், மேலும்... ...நடந்து சென்றேன்.
“இதோ, வைத்துக்கொள்!” என்று கூறி அவர் பத்து ரூபிள்களை நீட்ட, நான் அந்த ஆல்பத்தைக் கொடுத்தேன்.
“இது நியாயமில்லை என்று நீங்களே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்! இரண்டு ரூபிளுக்குப் பதில் பத்து ரூபிளா—இதை நியாயம் என்று நினைக்கிறீர்களா?”
“ஏன் நியாயமில்லை? இதுதான் சந்தை!”
“இது என்ன மாதிரியான சந்தை?” (அவருக்குக் கோபம் வரத் தொடங்கியது.)
“தேவை எங்கிருக்கிறதோ, அங்கே சந்தை இருக்கிறது. நீங்கள் இதைக் கேட்காமல் இருந்திருந்தால், நாற்பது கோபெக்குகளுக்குக் கூட நான் இதை விற்றிருக்க மாட்டேன்.”
நான் சத்தமாகச் சிரிக்கவில்லை—மிகவும் தீவிரமான முகபாவனையுடனேயே இருந்தேன்—ஆனால் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். இது மிகுந்த மகிழ்ச்சியினால் வந்த சிரிப்பு என்று சொல்ல முடியாது; ஏன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை—மூச்சு வாங்குவது போல உணர்ந்தேன்.
“கேளுங்கள்,” என்று சட்டென்று சொல்லிவிட்டேன்—என்னால் என்னைத் தடுக்க முடியவில்லை, அதே சமயம் மிகுந்த அன்புடன், நட்பான தொனியிலேயே இதைக் கூறினேன்—“கேளுங்கள்: பாரிஸைச் சேர்ந்த ஜேம்ஸ் ரோத்ஸ்சைல்ட்—காலஞ்சென்ற அந்த ரோத்ஸ்சைல்ட், அவர் விட்டுச் சென்ற சொத்து 1,700 மில்லியன் பிராங்குகள்!” (அவர் தலையசைத்தார்)—“அவர் தனது இளமைப் பருவத்தில், ‘டியூக் ஆஃப் பெர்ரி’ படுகொலை செய்யப்பட்ட செய்தியை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதற்குச் சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பே அறிந்துகொண்டார். உடனே அவர் சரியான நபர்களுக்குத் தகவலைத் தெரிவித்தார். அந்த ஒரே ஒரு செயலின் மூலம்—ஒரே நொடியில்—அவர் பல மில்லியன் சம்பாதித்தார். இப்படித்தான் மக்கள் சம்பாதிக்கிறார்கள்!”
“அப்படியானால், நீ என்ன ரோத்ஸ்சைல்டா?” என்று அவர் என்னிடம் கத்தினார்; நான் ஏதோ ஒரு முட்டாள் என்பது போல அவர் மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் இருந்தார்.
நான் விரைவாக அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன். ஒரே ஒரு படி—அதற்குள் எனக்கு ஏழு ரூபிள்களும் தொண்ணூற்றைந்து கோபெக்குகளும் கிடைத்துவிட்டன! இது ஒரு அர்த்தமற்ற செயல், ஒரு சிறுபிள்ளை விளையாட்டுதான்—ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், இது என் சிந்தனைப் போக்குடன் ஒத்துப்போனது, அது என்னை ஆழமாக, மிக ஆழமாக உலுக்கியது... என் உணர்வுகளை விவரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தப் பத்து ரூபிள் நோட்டு என் மேலங்கியின் பையில் இருந்தது; என் விரல்களை உள்ளே விட்டு அதைத் தொட்டுப் பார்த்தேன்—கை உள்ளேயே இருக்க, அப்படியே தொடர்ந்து நடந்தேன். தெருவில் சுமார் நூறு அடிகள் நடந்த பிறகு, அதை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தேன்; நான் அதை உற்றுப் பார்த்து முத்தமிடத் தயாரானேன். திடீரென்று, ஒரு வண்டி ஒரு கட்டிடத்தின் நுழைவாயிலுக்கு சத்தத்துடன் வந்து நின்றது; வாயிற்காப்பாளர் கதவுகளைத் திறந்தார், அதிலிருந்து ஒரு பெண்மணி வெளியே வந்தார்—கம்பீரமான, இளமையான, அழகான, மற்றும் செல்வந்தரான அவர், இரண்டு அர்ஷின் நீளமுள்ள பின்னழகுடன் பட்டு மற்றும் வெல்வெட் ஆடை அணிந்திருந்தார். சட்டென்று, ஒரு நேர்த்தியான சிறிய கைப்பை அவரது கையிலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்தது. அவர் வண்டிக்குள் ஏறினார்; ஒரு பணியாள் அந்தப் பொருளை எடுக்கக் குனிந்தார், ஆனால் நான் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து, அதை எடுத்து, என் தொப்பியைச் சற்றே கழற்றி மரியாதை செலுத்தியபடி அந்தப் பெண்மணியிடம் கொடுத்தேன். (அது ஒரு மேல் தொப்பி—நான் ஒரு இளம் கனவானைப் போல மிகவும் நேர்த்தியாக ஆடை அணிந்திருந்தேன்.) அடக்கமான, ஆனால் மிகவும் மகிழ்ச்சியான புன்னகையுடன், அந்தப் பெண்மணி என்னிடம், "நன்றி, ஐயா" என்றார். வண்டி சத்தத்துடன் கடந்து சென்றது. நான் அந்தப் பத்து ரூபிள் நோட்டை முத்தமிட்டேன்.
поцеловал десятирублевую.@
===========
III.
அன்று, நான் எஃபிம் ஸ்வெரேவைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் என் ஜிம்னாசியம் காலத்துத் தோழன்; பள்ளியை விட்டு விலகி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் உள்ள ஒரு உயர்கல்வி நிறுவனத்தில் சேர்ந்தவன். அவன் பெரிய குறிப்பிடத்தக்க ஆள் அல்ல, நாங்களும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்று சொல்ல முடியாது; ஆனாலும், அவனை இந்த நகரத்தில் தேடிப் பிடித்துவிட்டேன். சில காரணங்களால்—அவற்றைப் பற்றி இங்கே விவரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை—வில்னோவிலிருந்து திரும்பும் கிராஃப்ட் என்பவரின் முகவரியை என்னிடம் கொடுக்கக்கூடிய நிலையில் அவன் இருந்தான். அந்த நபரை நான் அவசரமாகச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. கிராஃப்ட் இன்று அல்லது நாளை வந்துவிடுவான் என்று இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே ஸ்வெரேவ் என்னிடம் சொல்லியிருந்தான். நான் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, ஆனால் எனக்குச் சோர்வு ஏதும் தெரியவில்லை.
ஸ்வெரேவை (அவனுக்கும் ஏறக்குறைய பத்தொன்பது வயதுதான்) அவனது அத்தையின் வீட்டு முற்றத்தில் கண்டேன்; அவன் தற்காலிகமாக அங்கேதான் தங்கியிருந்தான். மதிய உணவை முடித்துவிட்டு, அவன் கால்களில் நீண்ட மரக்கட்டைகளைக் கட்டிக்கொண்டு (stilts) முற்றத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தான். கிராஃப்ட் நேற்று வந்துவிட்டதாகவும், அவன் தனது பழைய தங்குமிடத்திலேயே—அதுவும் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதியில்தான்—இருப்பதாகவும், என்னிடம் மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்றைப் பகிர்ந்துகொள்ள அவன் ஆவலாக இருப்பதாகவும் ஸ்வெரேவ் என்னிடம் கூறினான்.
"அவன் மீண்டும் எங்கோ கிளம்பப் போகிறான்," என்று எஃபிம் மேலும் சொன்னான்.
தற்போதைய சூழலில் கிராஃப்ட்டைச் சந்திப்பது எனக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்ததால், அவனை அவனது தங்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு எஃபிமிடம் கேட்டேன். அது அங்கிருந்து மிக அருகில், பக்கத்துத் தெருவில்தான் இருந்தது. ஆனால், ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் அவனைச் சந்தித்ததாகவும், கிராஃப்ட் இப்போது டெர்காச்சேவைச் சந்திக்கச் சென்றிருப்பதாகவும் ஸ்வெரேவ் கூறினான்.
"சரி, அப்படியானால் டெர்காச்சேவின் வீட்டிற்கே போகலாம்! ஏன் இப்படிச் சாக்குப்போக்கு சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய்? உனக்கு பயமா?"
கிராஃப்ட் டெர்காச்சேவின் வீட்டில் சிறிது காலம் தங்கக்கூடும்—அப்படியானால், நான் அவனுக்காக எங்கே காத்திருப்பது? டெர்காச்சேவின் வீட்டிற்குச் செல்ல எனக்குப் பயம் என்று அர்த்தமல்ல—அங்கே செல்ல எனக்கு விருப்பமில்லை, அவ்வளவுதான். ஆனால், எஃபிம் என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்ல வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான்; இது மூன்றாவது முறையாக அவன் என்னை அங்கே இழுக்கப் பார்ப்பது. அவன் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போதெல்லாம், "பயம்" என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவான்—அப்போது அவன் என் முகத்தைப் பார்த்து ஒருவிதமான கேலியான, அருவருப்பான புன்னகையை வீசுவான். ஒன்றை நான் தெளிவாகச் சொல்லிவிட விரும்புகிறேன்: அது கோழைத்தனம் அல்ல. எனக்கு ஏதேனும் ஒன்றைக் கண்டு பயம் இருந்ததென்றால், அது முற்றிலும் வேறொன்றைப் பற்றியது. இந்த முறை நான் செல்வதென்று முடிவு செய்தேன்; அது மிக அருகிலேயேதான் இருந்தது. வழியில், எஃபிமிடம் (Efim) இன்னும் அமெரிக்காவிற்கு ஓடிப்போகும் எண்ணம் இருக்கிறதா என்று கேட்டேன்.
"இன்னும் கொஞ்ச காலம் காத்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவன் லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தான்.
அவனை எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு அவனைச் சுத்தமாகவே பிடிக்கவில்லை. அவனுக்கு மிக வெளிர் நிறத்திலான தலைமுடி, மிகவும் வெளிறிய முகம்—குழந்தைத்தனமான, ஒருவிதமான அசாதாரணமான வெளிறிய நிறம். அவன் என்னை விட உயரமாக இருந்தாலும், பார்ப்பதற்குச் சரியாகப் பதினேழு வயது இளைஞனைப் போலவே இருந்தான். அவனிடம் பேசுவதற்கு என்று எதுவுமே இல்லை.
"சரி, அங்கே எப்படி இருக்கும்? எப்போதும் கூட்டம் அதிகமாக இருக்குமா?" என்று சும்மா தெரிந்துகொள்ளும் பொருட்டு கேட்டேன்.
"ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு பயப்படுகிறாய்?" என்று மீண்டும் சிரித்தான்.
"தொலைந்து போ," என்று எரிச்சலுடன் கூறினேன்.
"அங்கே கூட்டம் ஒன்றும் இருக்காது. தெரிந்தவர்கள் மட்டும்தான் வருவார்கள்—எல்லோரும் 'நம்ம ஆட்கள்தான்', கவலைப்படாதே."
"அவர்கள் 'நம்ம ஆட்களா' இல்லையா என்பது எனக்கு என்ன முக்கியம்! அங்கே நான் என்ன 'நம்ம ஆள்' ஆகிவிட முடியுமா? என்னைப் பற்றி அவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"நான் உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன், அதுவே போதும். உன்னைப் பற்றி அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. கிராஃப்ட் (Kraft) கூட உனக்காகப் பரிந்து பேசுவான்."
"கேள்—வாஸின் (Vasin) அங்கே வருவானா?"
"தெரியவில்லை."
"அவன் அங்கே இருந்தால், நாம் உள்ளே நுழையும்போதே என்னைத் தட்டி அவனைக் காட்டு—உள்ளே நுழையும் அந்த நொடியிலேயே, புரிகிறதா?"
வாஸினைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே நிறையக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன், நீண்ட காலமாகவே அவனைப் பற்றி எனக்கு ஆர்வம் இருந்தது. டெர்காச்சேவ் (Dergachev), ஒரு வணிகரின் விதவைக்குச் சொந்தமான மரத்தாலான வீட்டின் வளாகத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய தனிப் பகுதியில் வசித்து வந்தான்; அந்த முழுப் பகுதியும் அவனுடைய பயன்பாட்டில் இருந்தது, அதில் ஓரளவுக்கு நல்ல அளவிலான மூன்று அறைகள் இருந்தன. நான்கு ஜன்னல்களிலும் திரைகள் இழுத்து மூடப்பட்டிருந்தன. அவர் ஒரு தொழில்நுட்ப வல்லுநர்; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் பணிபுரிந்து வந்தார். மாகாணங்களில் ஒன்றில் அவருக்கு நல்ல ஊதியம் தரும் தனியார் வேலை கிடைத்திருப்பதாகவும், அவர் விரைவில் அங்கிருந்து கிளம்பவிருக்கிறார் என்றும் நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்.
நாங்கள் அந்தச் சிறிய நுழைவு வாயிலை அடைந்ததும், ஏதோ ஒரு காரசாரமான விவாதம் நடப்பது போன்ற குரல்கள் கேட்டன. அப்போது யாரோ ஒருவர், "Quae medicamenta non sanant — ferrum sanat; quae ferrum non sanat — ignis sanat!" (மருந்துகள் குணப்படுத்த முடியாததை இரும்பு குணப்படுத்தும்; இரும்பினால் குணப்படுத்த முடியாததை நெருப்பு குணப்படுத்தும்!) என்று உரக்கக் கூறினர்.
எனக்குச் சற்று சங்கடமாக இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். உண்மையில், எனக்கு இத்தகைய சமூகக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளும் பழக்கம் இல்லை; சொல்லப்போனால், யாருடனும் நெருங்கிப் பழகும் வழக்கமும் எனக்கு இருந்ததில்லை. பள்ளியில் படிக்கும் காலத்தில், என் வகுப்புத் தோழர்களுடன் இயல்பாகப் பழகியிருந்தாலும், அவர்களில் யாருடனும் எனக்கு ஆழ்ந்த நட்பு இருக்கவில்லை; நான் எனக்கென ஒரு சிறிய உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு, அதற்குள்ளேயே வாழ்ந்து வந்தேன். ஆனால், அதுவல்ல என் கவலைக்குக் காரணம். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று, எந்த விவாதத்திலும் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்றும், மிக அவசியமானவற்றைத் தவிர வேறு எதையும் பேசக்கூடாது என்றும் முடிவு செய்தேன்—யாரும் என்னைப் பற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகத்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எந்த விவாதத்திலும் ஈடுபடக்கூடாது!
அந்த அறை—உண்மையில் மிகவும் சிறியதாகவே இருந்தது—சுமார் ஏழு பேர், பெண்களையும் சேர்த்தால் பத்து பேர் அமர்ந்திருந்தனர். டெர்காச்சேவ் என்பவருக்கு இருபத்தைந்து வயது, அவர் திருமணமானவர். அவருடைய மனைவியின் சகோதரியும், மற்றொரு பெண் உறவினரும் அவர்களுடன் வசித்து வந்தனர். அறையில் இருந்த பொருட்கள் தற்காலிகமானவை போலத் தெரிந்தாலும், போதுமான வசதிகள் இருந்தன; அறை மிகவும் சுத்தமாகவும் இருந்தது. சுவரில் மலிவான விலையில் கிடைத்த ஒரு அச்சுப்படம் (லித்தோகிராஃப்) தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு மூலையில் புனிதச் சின்னம் (ஐகான்) ஒன்று இருந்தது; அதன் மீது உலோக அலங்கார உறை இல்லையென்றாலும், அதற்கு முன்னால் ஒரு சிறிய எண்ணெய் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. டெர்காச்சேவ் என்னிடம் வந்து கைகுலுக்கி, அமருமாறு சைகை காட்டினார்.
"அமருங்கள்—இங்கே இருப்பவர்கள் அனைவரும் நண்பர்கள்தான்." அப்போது, மிகவும் எளிமையான உடையில் இருந்த ஒரு அழகான இளம் பெண், என்னை நோக்கிச் சிறியதொரு தலைவணக்கம் செய்துவிட்டு, உடனே அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார். அவர் டெர்காச்சேவின் மனைவி; அவரது தோற்றத்தைப் பார்க்கும்போது, அவரும் அந்த விவாதத்தில் கலந்துகொண்டிருந்தது தெரிந்தது. இப்போது அவர் தன் குழந்தைக்கு உணவளிக்கச் சென்றிருந்தார். இருப்பினும், அறையில் வேறு இரு பெண்கள் இருந்தனர்: அவர்களில் ஒருவர் சுமார் இருபது வயதுடையவர், மிகவும் குட்டையானவர், கருப்பு நிற உடை அணிந்திருந்தார், பார்ப்பதற்கு மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவராக இருந்தார்; மற்றவர் சுமார் முப்பது வயதுடையவர், மெலிந்த தேகமும் கூர்மையான பார்வையும் கொண்டவர். அவர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனரே தவிர, உரையாடலில் பங்கேற்கவில்லை.
அங்கே இருந்த ஆண்கள் அனைவரும் நின்றுகொண்டிருந்தனர்; என்னைத் தவிர, கிராஃப்ட் (Kraft) மற்றும் வாஸின் (Vasin) ஆகிய இருவர் மட்டுமே அமர்ந்திருந்தனர். கிராஃப்ட்டை நான் என் வாழ்நாளில் பார்த்ததே இல்லை என்பதால், யெஃபிம் (Yefim) உடனடியாக எனக்கு அவர்களைச் சுட்டிக்காட்டினான். நான் என் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து சென்று, என்னைப்a அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். கிராஃப்ட்டின் முகத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது: அதில் குறிப்பிடத்தக்க அழகு ஏதுமில்லை, ஆனால் அதே சமயம் அதில் ஒருவிதமான அதீத மென்மையும் நுணுக்கமும் இருந்தன; அதே வேளையில், அவனது ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் ஒரு தனிப்பட்ட கண்ணியம் வெளிப்பட்டது. அவனுக்கு இருபத்தாறு வயது; சற்று மெலிந்த உடல்வாகு, சராசரியை விட அதிக உயரம்; பொன்னிற முடி, தீவிரமான அதே சமயம் மென்மையான முகபாவனை—அவனைச் சுற்றி ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. ஆனாலும்—நம்ப முடிகிறதா?—அவனது முகம் என்னை மிகவும் ஈர்த்த போதிலும், என் சொந்த முகத்திற்குப் பதிலாக அவனது முகத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள நான் விரும்பியிருக்க மாட்டேன்—என் முகம் ஒருவேளை மிகவும் சாதாரணமானதாக இருந்திருக்கலாம். அவனது முகத்தில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, அது எனக்குத் தேவையில்லை என்று தோன்றியது—ஒருவிதமான தார்மீக மன உறுதி, அது ஒருவேளை அளவுக்கு மீறிய முழுமையுடன் இருந்தது; மேலும், ஏதோ ஒரு ரகசியமான, ஆழ்மனதில் மறைந்திருக்கும் பெருமிதத்தின் சாயலும் அதில் தெரிந்தது. இருப்பினும், அந்த நேரத்தில் என்னால் இவ்வளவு துல்லியமாக எதையும் கணித்திருக்க முடியாது; நிகழ்வுகள் அனைத்தும் நடந்தேறிய பிறகு, இப்போது பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போதுதான், நான் அன்று அதை அப்படி உணர்ந்திருக்கிறேன் என்று தோன்றுகிறது.
“நீங்கள் வந்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று கிராஃப்ட் கூறினான். “உங்களைப் பற்றிய ஒரு கடிதம் என்னிடம் உள்ளது. நாம் சிறிது நேரம் இங்கே அமர்வோம், பிறகு என் வீட்டிற்குச் செல்லலாம்.”
டெர்காச்சேவ் (Dergachev) சராசரி உயரம் கொண்டவர்; அகன்ற தோள்களும், அடர்ந்த முடியுடன் கூடிய வலுவான உடல்வாகுவும், அடர்த்தியான தாடியும் கொண்டவர். அவரது பார்வையில் கூர்மையான, துரிதமான அறிவு வெளிப்பட்டது; அவரது ஒட்டுமொத்த நடத்தையிலும் ஒரு கட்டுப்பாடு—எப்போதும் எச்சரிக்கையுடனான ஒரு அணுகுமுறை—தென்பட்டது. அவர் குறைவாகவே பேசினாலும், உரையாடலை வழிநடத்துபவர் அவர்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. வாஸின் (Vasin) மிகவும் புத்திசாலி என்று கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அவனது தோற்றம் என்னை அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை: அவனுக்குப் பொன்னிற முடியும், பெரிய, வெளிர் சாம்பல் நிறக் கண்களும் இருந்தன; அவனது முகம் மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தாலும், அதே சமயம் அதில் ஒருவிதமான அதீத இறுக்கம் இருந்தது. அவரிடம் ஒருவிதமான உணர்வுப்பூர்வமான கதகதப்பு இல்லை என்று தோன்றியது, ஆனால் அவரது பார்வையில் மிகுந்த அறிவுத்திறன் தெரிந்தது—டெர்காச்சேவின் பார்வையை விடவும் கூர்மையான, ஆழமான பார்வை; சொல்லப்போனால், அந்த அறையில் இருந்த அனைவரையும் விட அவரே அதிக அறிவுத்திறன் கொண்டவராகத் தோன்றினார். ஒருவேளை, நான் எல்லாவற்றையும் மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறேனோ என்னவோ! அந்த இளைஞர் குழுவில் இருந்தவர்களில் இருவர் மட்டுமே என் நினைவில் உள்ளனர்: ஒருவர் சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, கருநிறம் கொண்ட மனிதர்—ஒரு ஆசிரியர் அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு பணியில் இருப்பவர்; அவருக்கு அடர்த்தியான பக்கவாட்டுத் தாடி (sideburns) இருந்தது, அவரே அதிகம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மற்றொருவர் என்னைப் போன்றே வயதுடைய இளைஞர்; அவர் பாரம்பரிய ரஷ்ய ‘போத்தேவ்கா’ (நீளமான, கையில்லாத மேலங்கி) அணிந்திருந்தார். அவரது முகம் தீவிரமான கோடுகளுடன் இருந்தது; அவர் அமைதியாகவே இருந்தார், மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க விரும்பும் மனிதர்களில் ஒருவராகத் தெரிந்தார். பிற்காலத்தில் அவர் ஒரு விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர் என்று தெரியவந்தது.
“இல்லை, விஷயத்தை இப்படிச் சொல்லக்கூடாது,” என்று அந்த அடர்த்தியான பக்கவாட்டுத் தாடி கொண்ட ஆசிரியர்—அக்குழுவிலேயே மிகவும் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்—முன்பே நடந்துகொண்டிருந்த விவாதத்தைத் தொடரும் வகையில் பேசத் தொடங்கினார். “நான் கணித ரீதியான நிரூபணங்களைப் பற்றிப் பேசவில்லை; இது அத்தகைய நிரூபணங்கள் இல்லாமலேயே நான் நம்பத் தயாராக இருக்கும் ஒரு கருத்து...”
“பொறு, திக்கோமிரோவ்,” என்று டெர்காச்சேவ் உரத்த குரலில் குறுக்கிட்டார். “இப்போதுதான் வந்திருப்பவர்களுக்கு இது புரியாது. பாருங்கள்,” என்று என்னைப் பார்த்துக் கூறிய அவர்—புதிதாக வந்தவரைச் சோதிக்கவோ அல்லது உரையாடலுக்குள் இழுக்கவோ அவர் கையாண்ட இந்த உத்தி மிகவும் புத்திசாலித்தனமானது; இதை நான் உடனே உணர்ந்துகொண்டு, விழிப்புடன் தயாரானேன்—“இவர்தான் திரு. கிராஃப்ட்—இவருடைய குணநலன்களும், உறுதியான கொள்கைகளும் எங்களுக்கு நன்கு தெரிந்தவை. மிகச் சாதாரணமான ஒரு உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இவர் மிகவும் அசாதாரணமான ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்—இது எங்களையெல்லாம் வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளது.” அதாவது, ரஷ்ய மக்கள் ஒரு இரண்டாம் தர மக்கள் என்று அவர் முடிவு செய்திருக்கிறார்...
- மூன்றாம் தர மக்கள்! என்று யாரோ குரல் கொடுத்தனர்.
- ...ஆம், இரண்டாம் தர மக்கள். இவர்கள் மனிதகுலத்தின் வரலாற்றில் எந்தவொரு சுதந்திரமான பங்கையும் வகிக்கப் போவதில்லை; மாறாக, மேன்மையான ஒரு இனத்திற்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களாக மட்டுமே செயல்பட விதிக்கப்பட்டவர்கள். இந்த முடிவின் அடிப்படையில்—இது ஒருவேளை உண்மையாகக்கூட இருக்கலாம்—திரு. கிராஃப்ட் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார்: ரஷ்யர் எவரேனும் மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு செயலும் இந்த ஒரு சிந்தனையால் முடக்கப்பட வேண்டும்; அதாவது, அனைவருடைய கைகளும் நம்பிக்கையற்றுச் செயலிழந்து தொங்க வேண்டும்...
— ஒரு நிமிடம் இருங்கள், டெர்காச்சேவ், அதைச் சரியாகச் சொல்லவில்லை, என்று டிகோமிரோவ் பொறுமையின்றி குறுக்கிட்டார் (டெர்காச்சேவ் உடனடியாகத் தன் கருத்தை மாற்றிக்கொண்டார்). கிராஃப்ட் தீவிரமான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார், உடலியல் சார்ந்த முடிவுகளுக்கு வந்திருக்கிறார்—அவை கணித ரீதியாகச் சரியானவை என்று அவர் நம்புகிறார்—மேலும் இந்தச் சிந்தனைக்காக ஏறக்குறைய இரண்டு ஆண்டுகளைச் செலவிட்டிருக்கிறார் (இந்தச் சிந்தனையை, என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் முன்பே மிகவும் இயல்பாக ஏற்றுக்கொண்டிருப்பேன்). கிராஃப்ட்டின் கவலையில் உள்ள தீவிரத்தையும் தீவிரத்தன்மையையும் கருத்தில் கொண்டால், இந்த முழு விஷயமும் ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வாக (phenomenon) நமக்கு முன் நிற்கிறது. இது கிராஃப்ட்டுக்கே புரியாத ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது; அந்தப் புரிதல் இல்லாமையைத்தான் நாம் ஆராய வேண்டும்—ஏனெனில், இதுவே ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வுதான். இந்த நிகழ்வு மருத்துவ ரீதியாக ஒரு தனிப்பட்ட வழக்கின் கீழ் வருகிறதா, அல்லது மற்றவர்களிடமும் இயல்பாகத் தோன்றக்கூடிய ஒரு பண்பா என்பதை நாம் கண்டறிய வேண்டும்; நமது பரந்த இலக்கின் பார்வையில் இது முக்கியமானது. ரஷ்யாவைப் பற்றி கிராஃப்ட் கூறுவதை நான் நம்புகிறேன்—சொல்லப்போனால், எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்; இந்தச் சிந்தனையை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டால், அது மக்களின் கைகளை விடுவித்து, தேசப்பற்று எனும் பாரபட்சத்திலிருந்து பலரை விடுவிக்கும்...
— இது தேசப்பற்றினால் அல்ல, என்று கிராஃப்ட் ஒருவிதமான அழுத்தத்துடன் கூறினார். இந்த விவாதம் முழுவதுமே அவருக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை அளிப்பதாகத் தெரிந்தது. “தேசப்பற்றோ இல்லையோ—அதை ஒருபுறம் வைப்போம்,” என்று வாஸின் குறிப்பிட்டார்; அவர் அதுவரை முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தார்.
“ஆனால் சொல்லுங்கள், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒரு இலக்கின் மீதான ஈடுபாட்டை, கிராஃப்ட்டின் இந்த முடிவு எப்படி பலவீனப்படுத்த முடியும்?” என்று ஆசிரியர் உரத்த குரலில் கேட்டார் (அவர் மட்டுமே கத்திக் கொண்டிருந்தார்; மற்ற அனைவரும் மிக அமைதியான குரலிலேயே பேசினர்).
“ரஷ்யா ஒரு இரண்டாம் நிலை பாத்திரத்திற்குத் தள்ளப்பட்டாலும், ரஷ்யாவையும் தாண்டிய ஒரு இலட்சியத்திற்காக உழைக்க முடியும். மேலும், ரஷ்யாவின் மீது நம்பிக்கை இல்லாத ஒருவர் எப்படி ஒரு தேசபக்தராக இருக்க முடியும்?”
“அவர் ஒரு ஜெர்மானியர் அல்லவா?” என்று மீண்டும் ஒரு குரல் கேட்டது.
“நான் ஒரு ரஷ்யன்,” என்றார் கிராஃப்ட்.
“அது இப்போது விவாதிக்கப்படும் விஷயத்திற்குத் தொடர்பற்றது,” என்று குறுக்கிட்ட நபரிடம் டெர்காச்சேவ் கூறினார்.
“உங்கள் குறுகிய சிந்தனையிலிருந்து விடுபடுங்கள்!” என்று மற்ற எதையும் கவனத்தில் கொள்ளாமல் தொடர்ந்தார் திகோமிரோவ். “ரஷ்யா மேன்மையான இனங்களுக்கு ஒரு மூலப்பொருளாக மட்டுமே செயல்பட வேண்டிய நிலை இருந்தால், அதில் என்ன தவறு? உண்மையில், அது ஒரு கண்ணியமான பாத்திரம்தானே! முன்னால் இருக்கும் பரந்த இலக்கைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, இந்த எண்ணத்தில் ஏன் அமைதியைக் கண்டடையக்கூடாது? மனிதகுலம் ஒரு மாற்றத்தின் விளிம்பில் நிற்கிறது—அந்த மாற்றம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது. நம் முன்னால் உள்ள இந்த மாபெரும் பணியை, பார்வையற்றவர்களால் மட்டுமே மறுக்க முடியும். ரஷ்யாவின் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால், அதை விட்டுவிட்டு எதிர்காலத்திற்காக உழையுங்கள்—இனம், குலம் கடந்து, ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தையும் உள்ளடக்கிய, இன்னும் அறியப்படாத ஒரு எதிர்கால சமூகத்திற்காக உழையுங்கள். எப்படியும், ரஷ்யா ஒரு கட்டத்தில் மறைந்துதான் போகப்போகிறது; மிகச் சிறந்த தேசங்கள் கூட ஆயிரத்து ஐந்நூறு அல்லது அதிகபட்சம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் மட்டுமே நீடிக்கின்றன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் என்ன, இருநூறு ஆண்டுகள் என்ன—இதில் என்ன பெரிய வித்தியாசம் இருக்கப்போகிறது? ரோமானியர்கள் கூட ஒரு உயிருள்ள சமூகமாக ஆயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகள் கூட நீடிக்கவில்லை; அவர்களும் வெறும் மூலப்பொருளாகவே மாறினார்கள். அவர்கள் மறைந்துவிட்டாலும், ஒரு கருத்தை விட்டுச் சென்றனர்—அந்தக் கருத்து மனிதகுலத்தின் எதிர்கால விதிக்கு ஒரு அடித்தளமாக அமைந்தது. அப்படியிருக்க, ‘செய்ய ஒன்றுமில்லை’ என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? செய்ய எதுவுமே இல்லாத ஒரு சூழல் இருக்கவே முடியாது! மனிதகுலத்திற்காக உழையுங்கள், மற்றவை தானாகவே நடந்துகொள்ளும்.”
“சுற்றிப் பார்த்தால், செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் எவ்வளவு இருக்கின்றன என்றால், ஒரு மனிதனின் வாழ்நாள் போதவே போதாது.”
“இயற்கையின் மற்றும் உண்மையின் விதிகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் ஒருவர் வாழ வேண்டும்,” என்று கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து மேடம் டெர்காச்சேவாவின் குரல் ஒலித்தது. கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அவள் ஒரு குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்தபடி அங்கே நிற்பதைக் காண முடிந்தது—அவளது மார்பு மறைக்கப்பட்டிருந்தது—அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் கவனத்துடனும் எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
கிராஃப்ட் இதழ்களில் மெல்லிய புன்னகையுடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இறுதியில், சற்றே சோர்வுற்ற தொனியிலும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த நேர்மையுடனும் பேசினான்:
“மனமும் இதயமும் முழுமையாகச் சரணடைந்துவிட்ட ஒரு முதன்மையான சிந்தனையின் பிடியில் ஒருவர் இருக்கும்போது, அந்தச் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட எதற்காவாவது அவர் எப்படித் தொடர்ந்து வாழ முடியும் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.”
“ஆனால், உங்கள் முடிவு தவறானது என்றும், அதன் அடிப்படை ஆதாரமே பிழையானது என்றும் தர்க்கரீதியாகவும் கணித ரீதியாகவும் உங்களுக்கு நிரூபிக்கப்பட்டால் என்ன செய்வது? ரஷ்யா ஒரு இரண்டாம் நிலை பாத்திரத்திற்கே உரியது என்று கருதப்படுவதால், பொதுவான ஆக்கபூர்வமான செயல்பாடுகளிலிருந்து விலகி இருக்க உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டால் என்ன செய்வது? குறுகிய எல்லைகளுக்குப் பதிலாக, எல்லையற்ற ஒரு பரந்த வெளி உங்கள் முன் திறந்திருக்கிறது என்று காட்டப்பட்டால்—ஒரு குறுகிய தேசப்பற்று உணர்வுக்குப் பதிலாக…”
“அட, போங்கள்!” என்று கையை அசைத்து அலட்சியமாக மறுத்தான் கிராஃப்ட். “ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேனே—இதற்கும் தேசப்பற்றுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.”
“இங்கே ஏதோ ஒரு தவறான புரிதல் இருக்கிறது,” என்று குறுக்கிட்டான் வாஸின். “சிக்கல் என்னவென்றால், கிராஃப்டைப் பொறுத்தவரை, இது வெறும் தர்க்கரீதியான முடிவு மட்டுமல்ல; இது ஒரு உணர்வாகவே மாறிவிட்டது. மனித இயல்புகள் அனைத்தும் ஒன்றல்ல; பலருக்கு, ஒரு தர்க்கரீதியான முடிவு ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சியாக உருவெடுக்கக்கூடும். அது ஒரு மனிதனின் முழு இருப்பையும் ஆக்கிரமித்துவிடுகிறது; எனவே, அதை அகற்றுவதோ அல்லது மாற்றுவதோ மிகவும் கடினம். அத்தகைய ஒருவரை ‘குணப்படுத்த’ வேண்டுமானால், அந்த உணர்வையே மாற்ற வேண்டும்—அதாவது, அதற்கு ஈடான வலிமை கொண்ட வேறொரு உணர்வைக் கொண்டு அதை இடமாற்றம் செய்ய வேண்டும். இது எப்போதும் கடினமான காரியம், பல சமயங்களில் சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று.”
“இது ஒரு தவறான வாதம்!” என்று மற்றவர் மறுத்தார். “தர்க்கரீதியான முடிவு, அதன் இயல்பிலேயே, பாரபட்சங்களை நீக்கிவிடும். ஒரு பகுத்தறிவு சார்ந்த நம்பிக்கை, தவிர்க்க முடியாமல் அதற்கு இணையான ஒரு உணர்வை உருவாக்குகிறது.” ஒரு உணர்விலிருந்து ஒரு சிந்தனை பிறக்கிறது; அந்தச் சிந்தனை ஒரு மனிதனுக்குள் வேரூன்றும்போது, அது முற்றிலும் புதிய ஒன்றிற்கு வடிவம் கொடுக்கிறது! “மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு விதமானவர்கள்: சிலர் தங்கள் உணர்வுகளை எளிதில் மாற்றிக்கொள்கிறார்கள், மற்றவர்களோ மிகுந்த சிரமத்துடன் மட்டுமே மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்,” என்று வாஸின் பதிலளித்தார்; அவர் அந்த உரையாடலை முடித்துக்கொள்ள விரும்புவது போலத் தெரிந்தது. ஆனால், அவரது கருத்து என்னைக் கவர்ந்துவிட்டது.
“நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை!” என்று நான் உற்சாகத்துடன் கூறினேன். “உண்மையில், ஒரு உணர்வுக்குப் பதிலாக வேறொரு உணர்வைத்தான் கொண்டுவர வேண்டும்—அதாவது, ஒரு உணர்வை இன்னொன்றைக் கொண்டு ஈடு செய்ய வேண்டும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாஸ்கோவில் ஒரு ஜெனரல் இருந்தார்... பாருங்கள், கனவான்களே, எனக்கு அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாது, ஆனால்... ஒருவேளை, அவர் பெரிய மதிப்பிற்குரிய மனிதராக இருந்திருக்க மாட்டார்... அந்தச் சூழலே கூட அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றியிருக்கலாம், ஆனால்... அவருக்கு நேர்ந்தது என்னவென்றால், அவர் தனது குழந்தைகளை—சொல்லப்போனால், இரண்டு சிறுமிகளை—அடுத்தடுத்து ஸ்கார்லெட் காய்ச்சலால் (scarlet fever) இழந்தார்... அவர் மிகுந்த துயரத்திலும் மனமுடைந்த நிலையிலும் இருந்தார்; அவரைப் பார்ப்பதே தாங்க முடியாத அளவுக்கு அவர் சிதைந்து போயிருந்தார். இறுதியில், ஆறு மாதங்களுக்குள்ளேயே அவர் இறந்துபோனார். அவர் இதனால்தான் இறந்தார் என்பது உறுதி! அப்படியானால், அவரை மீண்டும் எப்படி உயிர்ப்பித்திருக்க முடியும்? விடை இதுதான்: அதே அளவு தீவிரமான வேறொரு உணர்வு தேவைப்பட்டிருக்கும்! அந்த இரண்டு சிறுமிகளையும் கல்லறையிலிருந்து தோண்டி எடுத்து அவரிடம் ஒப்படைத்திருக்க வேண்டும்—அவ்வளவுதான், அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அவர் இறந்துவிட்டார். அவருக்கு ‘அறிவுபூர்வமான’ பல வாதங்களை முன்வைத்திருக்கலாம்: வாழ்க்கை நிலையற்றது, அனைவரும் இறக்கக்கூடியவர்களே என்று சொல்லியிருக்கலாம்; ஏன், ஸ்கார்லெட் காய்ச்சலால் எத்தனை குழந்தைகள் இறக்கிறார்கள் என்பதற்கான புள்ளிவிவரங்களைக் கூட அவரிடம் காட்டியிருக்கலாம்... அவர் ஓய்வுபெற்ற அதிகாரி, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே...”
நான் மூச்சிரைக்கப் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, சுற்றிலும் பார்த்தேன்.
“அது அப்படி அல்ல,” என்று ஒருவர் குறிப்பிட்டார். “நீங்கள் குறிப்பிட்ட நிகழ்வு, இப்போது நாம் பேசும் விஷயத்திற்கு முற்றிலும் சமமானதல்ல என்றாலும், அது ஓரளவுக்கு ஒத்திருக்கிறது; மேலும், இந்த விவகாரத்தைத் தெளிவுபடுத்த உதவுகிறது,” என்று வாஸின் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.
IV.
இங்கே நான் மேலும் சிலவற்றைச் சேர்க்க வேண்டும்... ...‘கருத்து-உணர்வாக’ (idea-as-feeling) இருக்கும் நிலை குறித்த வாசினின் வாதம் எனக்கு ஏன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; அதே சமயம், ஒருவிதமான சொல்லொணா அவமான உணர்வும் என்னுள் எழுந்தது. ஆம், டெர்காச்சேவிடம் செல்ல நான் அஞ்சினேன்—ஆனால், எஃபிம் நினைத்தது போன்ற காரணத்திற்காக அல்ல. மாஸ்கோவில் இருந்த காலத்திலிருந்தே, இது போன்ற மனிதர்களைக் கண்டு நான் அஞ்சியிருந்தேன். அவர்கள்—அல்லது அவர்களைப் போன்றவர்கள், யாராக இருந்தாலும் சரி—தர்க்கவாதிகள் (dialecticians) என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவர்கள் என் ‘கருத்தை’ துண்டு துண்டாகக் கிழித்து எறிந்துவிடக்கூடும் என்று நான் பயந்தேன். என் கருத்தை அவர்களிடம் வெளிப்படுத்தவோ அல்லது அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேசவோ கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன். ஆனாலும், அவர்கள்—அல்லது அவர்களைப் போன்றவர்கள்—ஏதாவது ஒரு கருத்தைச் சொல்லி, என் சொந்தக் கருத்தின் மீதான என் நம்பிக்கையைச் சிதைத்துவிடக்கூடும் என்று அஞ்சினேன்; நான் என் கருத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட அவர்களிடம் சொல்லியிருக்க மாட்டேன், ஆனாலும் என் நம்பிக்கை குலைந்துபோக வாய்ப்பிருந்தது. என் ‘கருத்தில்’ இன்னும் தீர்வு காணப்படாத சில கேள்விகள் இருந்தன; ஆனால், அந்த வினாக்களுக்கு மற்றவர்கள் விடை காண்பதை நான் விரும்பவில்லை. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக, புத்தகங்களைப் படிப்பதைக்கூட நான் நிறுத்திவிட்டேன்; ஏதேனும் ஒரு பத்தியைப் படிக்கும்போது, அது என் ‘கருத்தை’ பலவீனப்படுத்தி, என் உறுதியான நம்பிக்கையை ஆட்டிப்படைத்துவிடுமோ என்ற பயமே அதற்குக் காரணம். அப்படிப்பட்ட சூழலில், வாசின் ஒரே அடியில் அந்தச் சிக்கலைத் தீர்த்து வைத்து, என் மனதிற்கு ஆழ்ந்த நிம்மதியை அளித்துவிட்டார். உண்மையில், நான் எதற்கு இவ்வளவு அஞ்சினேன்? அவர்களின் தர்க்கவாதத்தால் அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிட முடியும்? ஒருவேளை, ‘கருத்து-உணர்வு’ என்று வாசின் எதைக் குறிப்பிட்டார் என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டவன் நான் ஒருவன் மட்டும்தானோ! ஒரு அழகான கருத்தை மறுப்பது மட்டும் போதாது; அதற்கு ஈடாக, அதே அளவு அழகான வேறொன்றை முன்வைக்க வேண்டும். இல்லையெனில், என் உணர்வை நான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன் என்பதால், அவர்கள் என்ன சொன்னாலும் சரி, என் மனதிற்குள் அந்த மறுப்பை நான் நிராகரித்துவிடுவேன்—தேவைப்பட்டால், வலுக்கட்டாயமாகவே அதை மறுத்துவிடுவேன். அப்படியிருக்க, அவர்கள் எனக்குப் பதிலாக என்ன வழங்கியிருக்க முடியும்? நான் இன்னும் துணிச்சலாக இருந்திருக்கலாம்; இன்னும் அதிக மன உறுதி காட்டியிருக்க வேண்டும். வாசின் மீது மிகுந்த admiration (மதிப்பு/வியப்பு) கொண்ட அதே வேளையில், எனக்குள் ஒரு அவமான உணர்வும் எழுந்தது—நான் ஏதோ தகுதியற்ற ஒரு குழந்தையைப் போல உணர்ந்தேன்!
அதன்பிறகு, வேறொரு வகையான அவமானம் என்னுள் தோன்றியது. என் அறிவை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அற்பமான, விரும்பத்தகாத உந்துதல் காரணமாக நான் மௌனத்தைக் கலைத்து, அவர்கள் மத்தியில் பேசத் தொடங்கவில்லை; மாறாக, அது "அவர்கள் கழுத்தைக் கட்டிக்கொள்ள" வேண்டும் என்ற ஒரு விருப்பமாக இருந்தது. ஒருவரைச் சென்று கட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் என்னை ஒரு "நல்ல" மனிதனாக அங்கீகரித்து, பதிலுக்கு என்னையும் அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஏங்கும் இந்த உந்துதல்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது மிகவும் அருவருப்பானது—எனக்குள்ளிருக்கும் அவமானங்களிலேயே மிகவும் இழிவானதாக நான் கருதுகிறேன். இத்தனை ஆண்டுகளாக நான் என்னை ஒரு "மூலைக்குள்" அடைத்து வைத்திருந்ததன் விளைவாக, இந்த உணர்வு எனக்குள் நீண்டகாலமாகவே இருந்ததை நான் உணர்ந்திருந்தேன் (இருப்பினும், அந்தத் தனிமையைப் பற்றி எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை). மற்றவர்களுடன் இருக்கும்போது நான் இன்னும் சற்றே மௌனமாகவும், இருண்ட மனநிலையுடனும் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும். இத்தகைய அவமானகரமான நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, எனக்கு ஆறுதல் அளித்த ஒரே விஷயம் என்னவென்றால், நான் என் "கருத்தை" (idea) இன்னும் பத்திரமாக, முன்போலவே ரகசியமாக வைத்திருந்தேன் என்பதுதான்; அதை நான் அவர்களிடம் வெளிப்படுத்தவில்லை. சில சமயங்களில், மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் நான் இப்படி நினைத்துக்கொள்வேன்: ஒருவேளை நான் என் கருத்தை யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொண்டால், என்னிடம் எதுவுமே மிஞ்சாது—நான் மற்றவர்களைப் போலவே சாதாரணமான ஒரு மனிதனாக மாறிவிடுவேன், ஒருவேளை அந்த கருத்தையே கூட நான் கைவிட்டுவிடக்கூடும். அதனால்தான் நான் அதை மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்து வந்தேன்; வீண் பேச்சுகளைக் கண்டு அஞ்சியதற்கும் அதுதான் காரணம். அப்படியிருந்தும், டெர்காச்சேவின் வீட்டில்—அவர்களைச் சந்தித்த முதல் தருணத்திலேயே—என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை: என் "கருத்தை" நான் வெளிப்படுத்தவில்லைதான், ஆனால் பேச வேண்டிய அளவை விட அதிகமாகவே பேசிவிட்டேன்—இது ஒரு பெரும் அவமானம். எவ்வளவு மோசமான நினைவு! இல்லை, நான் மற்ற மனிதர்களுடன் வாழ்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டவன் அல்ல; இதை நான் இன்றும் உறுதியாக நம்புகிறேன்—அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளை மனதில் கொண்டே நான் இதைக் கூறுகிறேன். என் "கருத்து"தான் எனது "மூலை".
V.
வாஸின் என்னைப் பாராட்டிய அந்த நொடியே, எனக்குள் பேச வேண்டும் என்ற ஒரு தாங்க முடியாத உந்துதல் ஏற்பட்டது.
"என் பார்வையில், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் உணர்வுகளைக் கொண்டிருக்க உரிமை உண்டு... அவை உண்மையான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கும் பட்சத்தில்... மேலும், அந்த உணர்வுகளுக்காக மற்றவர்கள் அவர்களைக் குறை கூறத் துணியாத பட்சத்தில்," என்று வாஸினைப் பார்த்துச் சொன்னேன். நான் மிகவும் வேகமாகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் பேசினாலும், அது நானே பேசுவது போல எனக்குத் தோன்றவில்லை—ஏதோ ஒரு அந்நிய மொழி என் வாய்க்குள் இயங்குவது போல இருந்தது.
“அப்படியா-ஆ?” அதே குரல்—டெர்காச்சேவை இடைமறித்து, கிராஃப்டை ‘ஜெர்மானியன்’ என்று கத்தி அழைத்த அதே குரல்—உடனடியாகக் குறுக்கிட்டது; சொற்களை ஏளனத்தோடு நீட்டி முழக்கியது.
பேசியவனை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காததால், நான் ஆசிரியரை நோக்கிக் கூறினேன்; அவர்தான் என்னைக் கூப்பிட்டது போலப் பாவனை செய்துகொண்டேன்.
“யாரையும் எடைபோட எனக்கு உரிமை இல்லை என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை,” என்று என் குரல் நடுங்கக் கூறினேன். நான் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படப் போகிறேன் என்பது எனக்கு அப்போதே தெரிந்துவிட்டது.
“பிறகு ஏன் இதைப் பற்றிக் இவ்வளவு ரகசியம்?” என்று அந்த நபர் மீண்டும் கத்தினான்.
“ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கருத்து உண்டு,” என்று ஆசிரியரை நேராகப் பார்த்துக் கூறினேன். ஆசிரியர் அமைதியாக, புன்னகையுடன் என்னையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“சரி, உன்னுடைய கருத்துதான் என்ன?” என்று அவன் கத்தினான்.
“விளக்கினால் நீண்ட நேரம் எடுக்கும்... ஆனால், சுருக்கமாகச் சொன்னால், என்னை யாரும் தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதுதான் என் கருத்து. என்னிடம் இரண்டு ரூபிள் இருக்கும் வரை, நான் யாருக்கும் கடமைப்படாமல், தனித்து வாழ விரும்புகிறேன்—கவலைப்படாதீர்கள், இதற்கு என்னென்ன ஆட்சேபனைகள் வரும் என்பது எனக்குத் தெரியும்—எந்த வேலையும் செய்யாமல் இருக்க விரும்புகிறேன். திரு. கிராஃப்ட் எதற்காக உழைக்க வேண்டும் என்று அழைக்கப்பட்டாரோ, அந்த ‘மனிதகுலத்தின் உன்னதமான எதிர்காலத்திற்காக’க் கூட நான் எதையும் செய்ய விரும்பவில்லை. தனிப்பட்ட சுதந்திரம்—எனது சுதந்திரம்—தான் எனக்கு முதன்மையானது; அதைத் தாண்டி எதைப் பற்றியும் எனக்குக் கவலையில்லை.”
நான் கோபப்பட்டதுதான் என் தவறு.
“அப்படியானால், நன்றாகத் தீனி தின்ற ஒரு பசுவைப் போலத் திருப்தியாக இருக்க வேண்டும் என்று போதிக்கிறாயா?”
“சரி, அப்படித்தான் இருக்கட்டும். ஒரு பசுவின் மீது யாரும் கோபப்பட மாட்டார்கள் அல்லவா? நான் யாருக்கும் எதையும் கடன்படவில்லை. சமூகம் என்னைத் திருடர்களிடமிருந்தோ, தாக்குதல்களிலிருந்தோ அல்லது கொலையிலிருந்தோ பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அதற்கு வரி செலுத்துகிறேன். இதைத் தாண்டி, என்னிடமிருந்து எதையும் கோர யாருக்கும் உரிமை இல்லை.” தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு வேறு கருத்துகள் இருக்கலாம்; ஒருவேளை நான் மனிதகுலத்திற்குச் சேவை செய்யக்கூட முன்வரலாம்—அப்படிச் செய்தால், உங்கள் போதகர்கள் அனைவரையும் விடப் பத்து மடங்கு சிறப்பாகவே என்னால் அதைச் செய்ய முடியும்—ஆனால், திரு. கிராஃப்டிடம் செய்யப்பட்டது போல, என்னிடம் இதைக் கட்டாயப்படுத்தவோ அல்லது கோரவோ யாருக்கும் உரிமை இல்லை என்று நான் உறுதியாகக் கூறுகிறேன். நான் ஒரு விரலைக்கூட அசைக்காமல் இருந்தாலும், நான் முழுமையான சுதந்திரத்துடன் இருக்க வேண்டும். "மனிதகுலத்தின் மீதான அன்பு" என்ற பெயரில் அங்கும் இங்கும் ஓடி, கண்டவர் அனைவரையும் கட்டியணைத்துக்கொள்வதோ, அல்லது உணர்ச்சிகரமான பரவசத்தில் கண்ணீர் விட்டு உருகி நிற்பதோ—இவை வெறும் பாவனை அல்லது ஒரு பாணி (fashion) மட்டுமே.
மேலும், நான் ஏன் என் அண்டை வீட்டாரையோ, அல்லது நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த வருங்கால மனிதகுலத்தையோ—நான் ஒருபோதும் காணப்போகாத, நான் வாழ்ந்தேன் என்பதையே அறியப்போகாத அந்த மனிதகுலத்தையோ—கட்டாயமாக நேசிக்க வேண்டும்?
...மேலும், இவை அனைத்தும் எவ்விதத் தடயமும் அல்லது நினைவும் இன்றி அழிந்துபோகும் (இங்கே காலத்திற்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை)—இறுதியில் பூமியே ஒரு உறைந்த பாறையாக மாறி, காற்று இல்லாத விண்வெளியில், அது போன்ற எண்ணற்ற பிற உறைந்த பாறைகளுடன் சேர்ந்து மிதந்துகொண்டிருக்கும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், இதைவிட முற்றிலும் அர்த்தமற்ற ஒரு நிலையை கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது! இதுதான் உங்கள் கொள்கை! சொல்லுங்கள், நான் ஏன் கட்டாயம் மேன்மையானவனாக இருக்க வேண்டும்? அதிலும், இந்த ஒட்டுமொத்த நிகழ்வும் வெறும் ஒரு நிமிடம் மட்டுமே நீடிக்கப்போகிறது என்றால், ஏன் நான் மேன்மையாக இருக்க வேண்டும்?
“சீ!” என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.
எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றி, பதற்றத்துடனும் கசப்புடனும் இதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்தேன். நான் ஒரு பாதாளத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன் என்பது தெரிந்தும், யாராவது குறுக்கிட்டுவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில் தொடர்ந்து பேசினேன். என் வார்த்தைகள் சிதறியும், குழப்பமாகவும், ஒரு சிந்தனையிலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தாவித் தாவி வெளிப்படுகின்றன என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனாலும், அவர்களை எப்படியாவது நம்ப வைக்க வேண்டும், அவர்களின் நிலைப்பாட்டை முறியடிக்க வேண்டும் என்பதில் நான் தீவிரமாக இருந்தேன். அது எனக்கு அவ்வளவு முக்கியமாக இருந்தது! இதற்காக நான் மூன்று ஆண்டுகளாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன்! ஆனால், ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவர்கள் திடீரென்று அமைதியானார்கள்; ஒன்றும் பேசாமல், என் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினார்கள். நான் தொடர்ந்து அந்த ஆசிரியரிடம் பேசினேன்:
“அப்படித்தான். மிகுந்த அறிவுத்திறன் கொண்ட ஒருவர் ஒருமுறை இப்படிக் குறிப்பிட்டிருந்தார்: ‘ஒருவன் ஏன் கட்டாயம் மேன்மையானவனாக இருக்க வேண்டும்?’ என்ற கேள்விக்கு விடையளிப்பதை விடக் கடினமான காரியம் வேறொன்றும் இல்லை. இந்த உலகில் மூன்று வகையான அயோக்கியர்கள் இருக்கிறார்கள்: ‘அப்பாவி’ அயோக்கியர்கள்—தங்கள் தீய செயல்களே மிக உயர்ந்த மேன்மை என்று நம்புபவர்கள்; ‘வெட்கப்படும்’ அயோக்கியர்கள்—தங்கள் தீய செயல்களுக்காக வெட்கப்பட்டாலும், அந்தச் செயல்களை இறுதிவரை தொடர்ந்து செய்ய உறுதியாக இருப்பவர்கள்; இறுதியாக, ‘முழுமையான’ அயோக்கியர்கள்—அதாவது, எல்லா வகையிலும் முழுமையான அயோக்கியர்கள்.” உதாரணமாகச் சொல்கிறேன்: எனக்கு லாம்பெர்ட் என்று ஒரு நண்பன் இருந்தான். அவனுக்குப் பதினாறு வயதாக இருந்தபோதே, அவன் என்னிடம் ஒருமுறை இப்படிச் சொன்னான்: தான் பெரும் செல்வந்தனானதும், ஏழை மக்களின் குழந்தைகள் பசியால் வாடி இறந்துகொண்டிருக்க, தான் நாய்களுக்கு ரொட்டியையும் இறைச்சியையும் கொடுத்து மகிழ்வானாம்; மேலும், ஏழைகளுக்குத் தங்கள் வீடுகளை வெப்பப்படுத்த விறகு இல்லையென்றால், அவன் ஒரு முழு மரக்கடை முழுவதையும் வாங்கி, ஒரு திறந்த வெளியில் குவித்து வைத்து, அதை எரித்துவிடுவானாம்—ஏழைகளுக்கு ஒரு சிறு துண்டு விறகைக் கூடக் கொடுக்க மாட்டானாம்! இப்படிப்பட்ட எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தான் அவன்! சொல்லுங்கள், இந்த அசல் அயோக்கியன், "நான் ஏன் கட்டாயம் மேன்மையானவனாக இருக்க வேண்டும்?" என்று என்னிடம் கேட்டால், நான் அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்? அதுவும் இப்போது—நீங்கள் முழுமையாக மாற்றி அமைத்திருக்கும் இந்த உங்கள் காலத்தில்! ஏனெனில், இன்றைய சூழலைப் போல மோசமான காலம் வேறெப்போதும் இருந்ததில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நம் சமூகத்தின் நிலை மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது, கனவான்களே! நீங்கள் கடவுளை மறுக்கிறீர்கள், வீரதீர தியாகம் என்பதையே சாத்தியமற்றது என்கிறீர்கள்—அப்படியிருக்க, என் சொந்த நலனுக்கு எது சாதகமோ அதைச் செய்யாமல், வேறு ஏதோ ஒரு வழியில் செயல்பட என்னை எது தூண்ட முடியும்? அதுவும், எத்தகைய குருட்டுத்தனமான, செவிடான, மந்தமான செயலற்ற நிலை என்னை அதற்கு நிர்ப்பந்திக்க முடியும்? "மனிதகுலத்தின் மீது பகுத்தறிவுடன் நடந்துகொள்வது என் சொந்த நலனுக்கும் நல்லதுதான்" என்று நீங்கள் வாதிடலாம்—ஆனால், நீங்கள் முன்வைக்கும் இந்த "பகுத்தறிவு" திட்டங்கள்—அந்த முகாம்கள், அந்தச் சமூகக் கட்டமைப்புகள்—எனக்கு முற்றிலும் பகுத்தறிவற்றவையாகத் தோன்றினால் என்ன செய்வது? அவை தொலைந்து போகட்டும், எதிர்காலமும் தொலைந்து போகட்டும்—எனக்கு இருப்பது ஒரே ஒரு வாழ்க்கைதான்! என் நலன் எது என்பதை நானே தீர்மானிக்கிறேன்; அதுதான் இன்னும் சுவாரஸ்யமானது! ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த "மனிதகுலம்" என்னவாகிறது என்பதில் எனக்கு என்ன அக்கறை இருக்க முடியும்? உங்கள் கொள்கைப்படியே பார்த்தால், நான் செய்யும் எந்தவொரு மேன்மையான செயலுக்கும் எனக்கு அன்போ, மறுவாழ்வோ (மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்வோ), அல்லது எந்த அங்கீகாரமோ கிடைக்கப்போவதில்லை அல்லவா! வேண்டாம் ஐயா—அப்படியென்றால், நான் எனக்காகவே வாழ்வேன்; மிகவும் துணிச்சலாக, சுயநலத்துடன் வாழ்வேன்—உலகம் என்ன வேண்டுமானாலும் ஆகட்டும், அது அழிந்து போகட்டும்!
— அருமையான லட்சியம்!
— கவனித்துக்கொள்ளுங்கள், நானும் இதில் சேரத் தயார்.
— இன்னும் சிறப்பு! (மீண்டும் அதே குரல்.)
மற்றவர்கள் அனைவரும் அமைதியாக என்னையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், மெல்ல மெல்ல அறையின் பல மூலைகளிலிருந்து கிசுகிசுப்பான சிரிப்பொலிகள் எழுந்தன—அவை மென்மையானவைதான், ஆனாலும் என் முகத்திற்கு நேராகவே அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். வாஸினும் கிராஃப்ட்டும் மட்டும் சிரிக்கவில்லை. கருப்பு நிற பக்கவாட்டு தாடி வைத்திருந்தவனும் ஒருவித ஏளனச் சிரிப்புடன், கண்களை என் மீதே நிலைநிறுத்தி, நான் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். “ஐயாக்களே,” உடல் முழுவதும் நடுங்க, நான் கூறினேன், “எனது எண்ணத்தை நான் உங்களிடம் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தப் போவதில்லை—மாறாக, உங்கள் பார்வைக் கோணத்திலிருந்தே உங்களிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறேன். நான் என் பார்வையில் இருந்து இதைக் கேட்கிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்; ஏனென்றால், உங்கள் அனைவரையும் விட, ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் மீதும் நான் ஆயிரம் மடங்கு அதிக அன்பு கொண்டிருக்கக்கூடும்! சொல்லுங்கள்—இப்போது நீங்கள் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும், வேறு வழியில்லை, ஏனெனில் நீங்கள் சிரிக்கிறீர்கள் அல்லவா—சொல்லுங்கள்: உங்களைப் பின்தொடரும்படி என்னை ஈர்க்க நீங்கள் என்ன வழங்கப் போகிறீர்கள்? உங்கள் அமைப்பின் கீழ் நிலைமை இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும் என்பதை எனக்கு எப்படி நிரூபிக்கப் போகிறீர்கள்? உங்கள் ‘முகாம்களுக்குள்’ (barracks) எனது தனிமனித உணர்வு எழுப்பும் எதிர்ப்பை நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்? ஐயாக்களே, உங்களைச் சந்திக்க நான் நீண்டகாலமாக விரும்பியிருந்தேன்! நீங்கள் கற்பனை செய்வது முகாம்கள், கூட்டு வாழ்க்கை, மிக அவசியமான அடிப்படைத் தேவைகள் மட்டுமே—*stricte nécessaire* (முற்றிலும் அவசியமானவை)—நாத்திகம், மற்றும் மனைவிகள் பொதுவானவர்கள், குழந்தைகள் இல்லை—இதுதானே உங்கள் இறுதி இலக்கு? எனக்குத் தெரியும், ஐயா! இதற்கெல்லாம் பதிலாக—உங்கள் பகுத்தறிவு அமைப்பால் கிடைக்கக்கூடிய அந்த அற்பமான ‘பயன்பாட்டு’ நன்மைகளுக்காக, ஒருவேளை கொஞ்சம் உணவு மற்றும் கதகதப்பிற்காக—நீங்கள் எனது ஒட்டுமொத்த தனிமனித இருப்பையே கோருகிறீர்கள்! இதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்: ஒருவன் என் மனைவியை அழைத்துச் சென்றால், என் ‘தனிமனித உணர்வை’ அடக்கி, என் எதிராளியின் தலையை நான் உடைக்காமல் உங்களால் தடுக்க முடியுமா? ஒருவேளை, நான் அப்போது ‘பகுத்தறிவு’ மிக்கவனாக மாறிவிடுவேன், அதனால் அப்படிச் செய்யமாட்டேன் என்று நீங்கள் சொல்லலாம்—ஆனால், ஒரு துளியாவது சுயமரியாதை கொண்ட ஒரு மனைவி, அத்தகைய ‘பகுத்தறிவு’ கொண்ட கணவனைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள்? இது முற்றிலும் இயற்கைக்கு மாறானது, ஐயா—உங்களுக்குச் சிறிதும் வெட்கமில்லையா?” “அப்படியானால், பெண்களுக்குத் தொடர்பான விஷயங்களில் நீங்கள் ஏதோ ஒரு நிபுணரோ?” என்று ஒரு குரல்—முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற ஒருவனின் குரல்—தீய மகிழ்ச்சியுடன் ஒலித்தது.
ஒரு கணம், அவன் மீது பாய்ந்து என் கைகளால் அவனைத் தாக்கும் எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தது. அவன் குட்டையானவன், சிவப்பு நிற முடி கொண்டவன், முகம் முழுவதும் சிறு புள்ளிகள் (freckles) நிறைந்தவன்... சரி, போகட்டும், அவன் தோற்றம் எக்கேடு கெட்டுப் போகட்டும்!
“அமைதியாக இருங்கள்—நான் இதுவரை எந்தப் பெண்ணுடனும் பழகியதே இல்லை,” என்று அவனை நோக்கித் திரும்பி, கோபத்துடன் கூறினேன். “மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒரு தகவல்—பெண்கள் முன்னிலையில் இருக்கும்போது, இன்னும் கொஞ்சம் கண்ணியத்துடன் சொல்லியிருக்கலாம்!”
ஆனால் திடீரென்று, அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அசைந்தனர்; கிளம்புவதற்குத் தயாராகத் தங்கள் தொப்பிகளைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர்—நிச்சயமாக என்னைப் பார்த்து அல்ல, கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதால் மட்டுமே. இருப்பினும், என்னைப் பொறுத்தவரை அவர்களின் இந்த மௌனமான அணுகுமுறை… நான் அவமானத்தால் நிலைகுலைந்து போனேன். நானும் சட்டென்று எழுந்து நின்றேன்.
“உங்கள் குடும்பப் பெயரைத் தெரிந்துகொள்ளலாமா? இவ்வளவு நேரமாக என்னைத்தானே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்?” என்று கேட்ட ஆசிரியர், மிகவும் அருவருப்பான புன்னகையுடன் என்னை நோக்கி முன்னேறி வந்தார்.
“டோல்கோருக்கி.”
“இளவரசர் டோல்கோருக்கியா?”
“இல்லை, வெறும் டோல்கோருக்கிதான். முன்னாள் பண்ணையடிமை மகார் டோல்கோருக்கியின் மகன்; அதே சமயம், என் முன்னாள் எஜமானர் திரு. வெர்சிலோவ்வின் முறையற்ற வாரிசு. கவலைப்படாதீர்கள் கனவான்களே! நீங்கள் இப்போதே என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு உணர்ச்சிவசப்பட வேண்டும் என்றோ, அல்லது கன்றுகளைப் போலக் கத்திக்கொண்டு உருக வேண்டும் என்றோ நான் எதிர்பார்க்கவில்லை!”
திடீரென்று ஒரு பெரும், மிகுந்த துணிச்சலான சிரிப்பொலி எழுந்தது. அது எவ்வளவு சத்தமாக இருந்ததென்றால், கதவுக்குப் பின்னால் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு குழந்தை திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கியது. நான் கோபத்தில் உடல் நடுங்கினேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக டெர்காச்சேவின் கையைப் பிடித்து விடைபெற்றுச் சென்றனர்; என்னைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.
“போகலாம்,” என்று கிராஃப்ட் என்னைத் தட்டி எழுப்பினான். நான் டெர்காச்சேவிடம் சென்று, அவனது கையை என் முழு பலத்துடன் பிடித்து, பலமுறை பலமாக உலுக்கினேன்.
“குத்ரியுமோவ்—அந்தச் சிவப்பு நிற முடி கொண்டவன்—சொன்ன அவமானகரமான வார்த்தைகளுக்காக அவனை மன்னித்துவிடு,” என்று டெர்காச்சேவ் என்னிடம் கூறினான்.
நான் கிராஃப்ட்டைப் பின்தொடர்ந்து வெளியே சென்றேன். எனக்குச் சிறு அவமான உணர்வு கூட ஏற்படவில்லை.
стыдился.
VI.
VI.
VI.
நிச்சயமாக, அப்போதிருந்த எனக்கும் இப்போதுள்ள எனக்கும் இடையே அளப்பரிய வேறுபாடு உள்ளது.
எந்தவிதமான "வெட்க உணர்வும் இன்றி" தொடர்ந்து செயல்பட்ட நான், கிராஃப்டை ஒரு இரண்டாம் பட்ச நபராகக் கருதி விட்டுவிட்டு, படிக்கட்டுகளில் வாஸினைச் சென்றடைந்தேன். ஒன்றும் நடக்காதது போல, முற்றிலும் இயல்பான தொனியில் அவனிடம் கேட்டேன்:
- என் தந்தையை—அதாவது வெர்சிலோவை—உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?
- எனக்கு அவரை நேரில் தெரியாது, - என்று வாஸின் உடனே பதிலளித்தான். (தன்னை அவமானப்படுத்திக்கொண்ட ஒருவரிடம் பேசும்போது, நுணுக்கமான மனிதர்கள் காட்டும் அந்த ஒருவிதமான, எரிச்சலூட்டும், மிகையான நாகரிகம் அவனிடம் துளியும் இல்லை.) - ஆனால், அவரைப் பற்றி எனக்கு ஓரளவு தெரியும்; நான் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறேன், அவர் பேசுவதையும் கேட்டிருக்கிறேன்.
- அவர் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், உங்களுக்கு அவரைத் தெரிந்திருக்கத்தான் வேண்டும்—ஏனென்றால், நீங்கள் நீங்களாயிற்றே! அவரைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? திடீரென்று இப்படி கேட்பதற்கு மன்னிக்கவும், ஆனால் நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது, உங்களது சொந்தக் கருத்து என்ன?
- நீங்கள் என்னிடம் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைக் கேட்கிறீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனக்குத்தானே மிக உயர்ந்த இலக்குகளை வகுத்துக்கொள்ளக்கூடியவர்—ஒருவேளை அவற்றை அடையவும் கூடியவர்—அதே சமயம், அவர் யாருக்கும் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர் அல்ல.
- உண்மைதான், முற்றிலும் உண்மை—அவர் மிகுந்த பெருமை கொண்ட மனிதர்! ஆனால், அவர் நேர்மையானவரா? சொல்லுங்கள், அவருடைய கத்தோலிக்க மதம் குறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? ஒருவேளை இதைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாமலும் இருக்கலாம்...
நான் இவ்வளவு பதற்றத்துடன் இல்லையென்றால், இதுவரை நேரில் பேசியிராத, கேள்விப்பட்ட மட்டுமே இருந்த ஒரு மனிதரிடம் இவ்வளவு அர்த்தமற்ற கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போயிருக்க மாட்டேன். என் மனநிலை சரியில்லை என்பதை வாஸின் கவனிக்கவில்லையே என்பது எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியது!
- அதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், ஆனால் அதில் எவ்வளவு உண்மை இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, - என்று அவன் அமைதியான, உறுதியான குரலில் பதிலளித்தான்.
- அதில் துளியும் உண்மையில்லை! அது அவரைப் பற்றிய பொய்! அவர் உண்மையிலேயே கடவுளை நம்புவார் என்று நினைக்கிறீர்களா? “அவர் மிகவும் கர்வமுள்ள மனிதர்—நீங்களே இப்போது குறிப்பிட்டது போல—இத்தகைய கர்வமுள்ள பலர் கடவுளை நம்ப விரும்புகிறார்கள்; குறிப்பாக, மற்ற மனிதர்கள் மீது ஒருவித அவமதிப்பு உணர்வைக் கொண்டிருப்பவர்கள். வலிமையான பலருக்கு, தங்களுக்கு மேலாக யாரையாவது அல்லது எதையாவது கண்டடைந்து, அதன் முன் தலைவணங்க வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த தேவை இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. ஒரு வலிமையான மனிதனுக்கு, தனது சொந்த வலிமையின் பாரத்தைச் சுமப்பது சில சமயங்களில் மிகவும் கடினமான ஒன்றாக இருக்கலாம்.”
“கேளுங்கள், இது முற்றிலும் உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!” என்று நான் மீண்டும் உற்சாகத்துடன் கூறினேன். “ஆனால், இதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்…”
“காரணம் எளிதானதுதான்: மற்ற மனிதர்களுக்கு முன்னால் தலைவணங்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே அவர்கள் கடவுளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்—நிச்சயமாக, தாங்கள் இதைத்தான் செய்கிறோம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிவதே இல்லை. கடவுளுக்கு முன்னால் தலைவணங்குவது, மற்ற மனிதர்களுக்கு முன்னால் தலைவணங்குவதைப் போல அவ்வளவு அவமானகரமானதாக இருப்பதில்லை. இத்தகைய மனிதர்கள் பெரும்பாலும் தீவிரமான பக்தி கொண்டவர்களாக மாறுகிறார்கள்—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அவர்கள் தீவிரமாக நம்ப *விரும்புகிறார்கள்*—ஆனால், அந்த விருப்பத்தையே உண்மையான நம்பிக்கை என்று தவறாகக் கருதிவிடுகிறார்கள். இறுதியில், மிகுந்த ஏமாற்றத்திற்கு உள்ளாகக்கூடியவர்கள் இத்தகையவர்கள்தான். திரு. வெர்சிலோவைப் பொறுத்தவரை, அவரது குணநலன்களில் மிகவும் நேர்மையான சில அம்சங்கள் இருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன். எப்படியிருந்தாலும், அவர் எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமான மனிதராகவே தோன்றுகிறார்.”
“வாஸின்!” என்று நான் கூவினேன். “நீங்கள் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்துவிட்டீர்கள்! உங்கள் அறிவுத்திறன் என்னை வியக்க வைக்கவில்லை—உங்களைப் போன்ற ஒரு தூய்மையான, என்னை விடப் பல மடங்கு மேலான மனிதர், என்னுடன் இணைந்து நடந்து, ஏதுமே நடக்காதது போல இவ்வளவு எளிமையாகவும் கண்ணியமாகவும் பேச முடிகிறது என்பதுதான் என்னை வியக்க வைக்கிறது!”
வாஸின் புன்னகைத்தார்.
“நீங்கள் அளவுக்கு அதிகமாக என்னைப் புகழ்கிறீர்கள். நடந்த விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை—உங்களுக்கு நுண்மையான, தத்துவார்த்தமான விவாதங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் இருக்கிறது, அவ்வளவுதான். அதற்கு முன்பு நீங்கள் நீண்ட காலம் மௌனமாக இருந்திருக்க வேண்டும், இல்லையா?” “நான் மூன்று ஆண்டுகளாக மௌனமாக இருந்தேன்—மூன்று ஆண்டுகளாகப் பேசுவதற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன்... நான் உங்கள் பார்வையில் ஒரு முட்டாளாகத் தெரிந்திருக்க முடியாது—ஏனெனில் நீங்களே மிகச் சிறந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவர்—இருப்பினும், நான் நடந்துகொண்ட விதத்தை விட முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ளவே முடியாது! ஆனால், ஒரு அயோக்கியன் என்று சொல்வதானால்—அது வேறு விஷயம்!”
“அயோக்கியனா?” “நிச்சயமாக, சந்தேகமே இல்லை! சொல்லுங்கள், நான் வெர்சிலோவின் முறையற்ற மகன் என்று சொன்னதற்காகவும், ஒரு பண்ணையடிமையின் மகன் என்று பெருமையாகக் கூறிக்கொண்டதற்காகவும், நீங்கள் என்னுள் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்ளவில்லையா?”
“நீங்கள் உங்களை அளவுக்கு அதிகமாக வருத்திக்கொள்கிறீர்கள். ஏதோ தவறு செய்துவிட்டதாக உணர்ந்தால், அடுத்தமுறை அதைச் செய்யாதீர்கள்; உங்கள் முன்னால் இன்னும் ஐம்பது ஆண்டுகால வாழ்க்கை இருக்கிறது.”
“ஆம், மக்களிடம் நான் மிகவும் அடக்கமாகவும் கவனமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். மற்றவர்கள் மீது தன்னைத் திணித்துக்கொள்வதுதான் மிக மோசமான கீழ்த்தரமான செயல்—இதைத்தான் நான் அவர்களிடம் சொன்னேன், இப்போது பாருங்கள், நானே உங்கள் மீது என்னைத் திணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்! ஆனால், இதில் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கிறது, இல்லையா? அந்த வித்தியாசத்தை நீங்கள் புரிந்துகொண்டிருந்தால்—அதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் உங்களுக்கு இருந்தால்—இந்தத் தருணத்தை நான் ஆசீர்வதிக்கிறேன்!”
வாஸின் மீண்டும் புன்னகைத்தார்.
“விருப்பமிருந்தால் என்னைப் பார்க்க வாருங்கள்,” என்றார் அவர். “இப்போது எனக்குச் சில வேலைகள் உள்ளன, ஆனால் உங்களைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சியே. முன்னதாக உங்கள் முகத்தைப் பார்த்தபோது, நீங்கள் சற்று பிடிவாதமாகவும், மற்றவர்களுடன் அதிகம் பழகாதவராகவும் இருக்கிறீர்கள் என்று தோன்றியது.”
“அது உண்மையாக இருக்கலாம். கடந்த ஆண்டு லூகாவில் உங்கள் சகோதரி எலிசவேதா மகரோவ்னாவை எனக்குத் தெரியும்... கிராஃப்ட் நின்றுவிட்டார்—அவர் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது; அவர் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.”
நான் வாஸினின் கையை உறுதியாகப் பற்றிக் குலுக்கிவிட்டு, கிராஃப்ட்டை நோக்கி விரைந்தேன். நான் வாஸினுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றுகொண்டிருந்தார். நாங்கள் இருவரும் அமைதியாகவே அவர் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றோம்; அவரிடம் பேச எனக்கு விருப்பமும் இல்லை, அதே சமயம் என்னால் பேசவும் முடியவில்லை. கிராஃப்ட்டின் குணாதிசயங்களில் மிக முக்கியமான ஒன்று, மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு மிகவும் கவனமாகவும் மென்மையாகவும் நடந்துகொள்ளும் அவரது பண்பு.
==========
நான்காம் அத்தியாயம்
I.
கிராஃப்ட் முன்னதாக ஏதோ ஒரு பதவியில் இருந்தவர். அதே சமயம், மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவ் தனது அதிகாரப்பூர்வப் பணிகளுக்கு அப்பால் தொடர்ந்து கவனித்து வந்த பல்வேறு தனிப்பட்ட விவகாரங்களிலும் அவருக்கு உதவியாக இருந்தார்; இதற்காக அவருக்கு ஊதியமும் வழங்கப்பட்டது. ஆண்ட்ரோனிகோவுடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்த கிராஃப்ட்டுக்கு, எனக்கு ஆர்வமூட்டிய பல விஷயங்களைப் பற்றி தெரிந்திருக்கக்கூடும் என்பது எனக்கு முக்கியமானதாகத் தோன்றியது. மேலும், நிக்கோலாய் செம்யோனோவிச்சின் மனைவியான மரியா இவானோவ்னாவிடமிருந்து—நான் ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்) பயின்ற காலத்தில் பல ஆண்டுகள் இவர்களுடன்தான் தங்கியிருந்தேன்; அவர் ஆண்ட்ரோனிகோவின் மருமகள், பாதுகாப்பில் இருந்தவர், மற்றும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவர்—கிராஃப்ட்டிடம் எனக்காக ஏதோ ஒன்று ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதை நான் அறிந்தேன். நான் அவரை ஒரு மாதமாகவே எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அவர் இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் தனியாக வசித்து வந்தார்; அப்போதுதான் அவர் திரும்பி வந்திருந்ததால், அங்கு பணியாளர்கள் கூட யாரும் இல்லை. அவருடைய சூட்கேஸ் திறந்த நிலையில் இருந்தது, உள்ளே இருந்த பொருட்கள் வெளியே எடுக்கப்படாமல் சிதறிக்கிடந்தன; நாற்காலிகள் மீது பொருட்கள் பரவி இருந்தன. சோபாவுக்கு முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது ஒரு பயணப்பை, ஒரு சிறிய பெட்டி, ஒரு ரிவால்வர் மற்றும் பிற பொருட்கள் கிடந்தன. உள்ளே நுழைந்தபோது, கிராஃப்ட் ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார்—என்னை அவர் முற்றிலும் மறந்துவிட்டதைப் போலத் தெரிந்தது. வழியில் நான் அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை என்பதைக் கூட அவர் கவனிக்கவில்லை போலும். அவர் உடனடியாக ஏதோ ஒன்றைத் தேடத் தொடங்கினார், ஆனால் கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்ததும் அப்படியே நின்று, ஒரு நிமிடம் முழுவதுமாகத் தன் முகத்தையே உற்று நோக்கினார். இந்த விசித்திரமான செயலைக் கவனித்த நான்—பிற்காலத்தில் இதன் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் நினைவுகூர்ந்தேன்—அப்போது மிகுந்த மனச்சோர்வுடனும், அமைதியற்ற நிலையிலும் இருந்தேன். என்னால் எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. ஒரு கணம், இங்கிருந்து அப்படியே வெளியேறி, இந்த விவகாரங்கள் அனைத்தையும் என்றென்றைக்குமாக விட்டுவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. உண்மையில், இந்த விஷயங்களால் என்ன பயன்? இவை வெறும் தேவையற்ற சுமைகள் மட்டும்தானா? என் ஆற்றலை வீணடிக்கிறேனோ என்ற விரக்தி ஏற்பட்டது—அதிகப்படியான உணர்திறன் காரணமாக, முக்கியமற்ற அற்பமான விஷயங்களுக்காக என் சக்தியைச் செலவிடுகிறேனோ என்று தோன்றியது; அதே சமயம், எனக்கு முன்னால் ஒரு மிக முக்கியமான பணி காத்திருந்தது. இதற்கிடையில், தீவிரமான காரியங்களைச் செய்வதற்கான என் இயலாமை, குறிப்பாக டெர்காச்சேவின் வீட்டில் நடந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு, மிகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. “கிராஃப்ட், நீ மீண்டும் அவர்களைச் சந்திக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறாயா?” என்று திடீரென்று அவனிடம் கேட்டேன். அவன் மெதுவாக என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தான்; என் கேள்வியின் பொருளைப் புரிந்துகொள்ள அவன் சிரமப்படுவது போலத் தெரிந்தது. நான் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தேன்.
“அவர்களை மன்னித்துவிடு!” என்று சட்டென்று கூறினான் கிராஃப்ட்.
முதலில், இது ஏதோ கேலி என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், உற்றுப் பார்த்தபோது, அவனது முகபாவனையில் ஒரு விசித்திரமான, வியக்கத்தக்க நேர்மையைக் கண்டேன். ‘அவர்களை மன்னித்துவிடு’ என்று அவன் சொன்னதில் இருந்த உண்மையான உணர்வைப் பார்த்து நான் திகைத்துப்போனேன். அவன் ஒரு நாற்காலியை இழுத்து என் அருகில் அமர்ந்துகொண்டான்.
“நான் வெறும் வீண் பெருமைகளின் தொகுப்பு மட்டும்தான் என்று எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்—வேறு ஒன்றுமில்லை,” என்று நான் பேசத் தொடங்கினேன், “ஆனால், நான் யாரிடமும் மன்னிப்பு கோரப்போவதில்லை.”
“எப்படியும், மன்னிப்பு கேட்பதற்கு அங்கே யாருமில்லை,” என்று அவன் அமைதியாகவும் தீவிரமாகவும் பதிலளித்தான். எங்கள் உரையாடல் முழுவதும் அவன் மிக மென்மையான, நிதானமான குரலிலேயே பேசினான்.
“ஒருவேளை, எனக்கு முன்னாலேயே நான் தவறு செய்திருக்கலாம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்... எனக்கே முன்னால் தவறு செய்துகொள்வது எனக்கு ஒரு வகையில் பிடித்துத்தான் இருக்கிறது... கிராஃப்ட், என்னை மன்னித்துவிடு—உன்னிடம் நான் உண்மையைச் சொல்லவில்லை. சொல், நீயும் இந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்தவன்தானா? இதைக் கேட்கத்தான் நான் விரும்பினேன்.”
“அவர்கள் மற்றவர்களை விட அதிக அறிவாளியோ அல்லது குறைவான அறிவாளியோ அல்ல; மற்ற அனைவரையும் போலவே, அவர்களும் மனநிலை பிறழ்ந்தவர்கள்தான்.”
“அப்படியானால், எல்லோருமே மனநிலை பிறழ்ந்தவர்களா?” என்று இயல்பான ஆர்வத்துடன் அவனிடம் கேட்டேன்.
“இன்றைய சூழலில், மேன்மையான மனிதர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்கள் கூட மனநிலை பிறழ்ந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். திறமையற்ற, சாதாரணமான மனிதர்கள்தான் கட்டுக்கடங்காமல் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்... ஆனால், இதைப் பற்றிப் பேசி என்ன பயன்?” அவன் பேசும்போது, வெறுமையான வெளியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; சில வாக்கியங்களைத் தொடங்கி, பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டான்.
அவனது குரலில் இருந்த ஒருவிதமான ஆழ்ந்த சோர்வுதான் என்னை மிகவும் பாதித்தது.
“வாஸினும் அவர்களுடன் இருக்கிறானா? வாஸின்—அறிவுக்கூர்மை கொண்டவன், அறநெறிக் கொள்கைகளைக் கொண்ட மனிதன்!”
என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன்.
“இப்போதெல்லாம் அறநெறிக் கொள்கைகள் என்று எதுவுமே இல்லை; திடீரென்று அவை அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன—சொல்லப்போனால், அவை இருந்ததே இல்லை என்பது போல ஆகிவிட்டது.”
“அப்படியானால், முன்பும் அவை இருந்ததில்லையா?” “அதை அப்படியே விட்டுவிடுவோம்,” என்று அவர் மிகுந்த சோர்வுடன் கூறினார். அவரது துயரமான தீவிரத்தன்மை என் மனதைத் தொட்டது. எனது சுயநலத்திற்காக வெட்கமடைந்த நான், அவரிடமிருந்த அதே தொனியில் பேசத் தொடங்கினேன்.
சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள் அமைதியாக, வெறுவெளியையே வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்த அவர், “இந்தக் காலம்... இது ஒரு ‘நடுநிலை’ மற்றும் உணர்ச்சியற்ற தன்மையின் காலம். அறியாமையின் மீதான ஆர்வம், சோம்பேறித்தனம், உண்மையான உழைப்பைச் செய்ய இயலாமை, எல்லாவற்றையும் அப்படியே கையில் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பேராசை—இவைதான் இக்காலத்தின் அடையாளங்கள். யாரும் சிந்திப்பதில்லை; சொந்தமாக ஒரு கருத்தை உருவாக்கிக்கொண்டவர்கள் கூட மிகச் சிலரே,” என்று பேசத் தொடங்கினார்.
மீண்டும் பேச்சை நிறுத்திவிட்டுச் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்; நான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
“இன்று, ரஷ்யாவின் காடுகளை அழித்து, மண்ணின் வளத்தைச் சுரண்டி, நிலத்தை ஒரு பாழ்வெளியாக—கல்மிக்குகளுக்கு (Kalmyks) ஏற்ற நிலமாக—மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். யாராவது மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் ஒரு மரக்கன்றை நட்டால், அனைவரும் ஏளனம் செய்கிறார்கள்: ‘அது வளர்வதைப் பார்க்கும் வரை நீ உயிரோடு இருப்பாயா என்ன?’ மறுபுறம், நன்மை செய்ய விரும்புபவர்களோ, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறார்கள். மக்களை ஒன்றிணைக்கும் இலட்சியம் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது. அனைவரும் ஏதோ ஒரு தங்குவிடுதியில் இருப்பது போலவும், நாளைக்கே ரஷ்யாவை விட்டுச் செல்லத் திட்டமிட்டிருப்பது போலவும் வாழ்கிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் அந்தந்த கணத்தில், ஏதோ ஒரு வகையில் காலம் தள்ளுவதற்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்கள்...”
“சொல்லுங்கள், கிராஃப்ட்—‘ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று கவலைப்படுபவர்களைப்’ பற்றிச் சொன்னீர்கள். ஆனால், ரஷ்யாவின் எதிர்காலம் குறித்து நீங்கள் கொண்டிருக்கும் அந்த ஆழ்ந்த விரக்தி... அதுவும் ஒரு வகையில் அதே போன்ற கவலைதானே?” “இது... இதுதான் மிக முக்கியமான, தவிர்க்க முடியாத கேள்வி!” என்று எரிச்சலுடன் கூறிய அவர், சட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்.
“ஆமாம்! நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேனே!” என்று வியப்புடன் என்னைப் பார்த்தபடி, அவரது குரல் தொனி முற்றிலும் மாறக் கூறினார். “உங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்திற்காகத்தான் அழைத்தேன், ஆனால்... தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.”
அவர் ஏதோ ஒரு கனவிலிருந்து திடீரென விழித்துக்கொண்டது போல இருந்தார்; அவர் மிகுந்த சங்கடத்துடன் காணப்பட்டார். அருகில் இருந்த தனது பையைத் திறந்து...
...மேசையின் மீதிருந்த ஒரு கடிதத்தை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.
“இதைத்தான் நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். இது முக்கியமானதொரு ஆவணம்,” என்று அவர் கூறினார்; மிகுந்த கவனத்துடனும், முற்றிலும் தொழில்முறை சார்ந்த தீவிரத்துடனும் அவர் பேசினார்.
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகும், அந்தச் சம்பவத்தை நினைவுகூரும்போது, அவரது ஒரு பண்பு என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது: அத்தகைய இக்கட்டான சூழலிலும், மற்றவருடைய விவகாரத்தில் அவர் காட்டிய ஆழ்ந்த அக்கறையும், அதை அவர் வெளிப்படுத்திய அமைதியான, உறுதியான மனநிலையும் வியக்கத்தக்கவை.
“இது ஸ்டோல்பேயெவ் (Stolbeyev) என்பவருடைய கடிதம். இவருடைய உயில் மூலமாகத்தான் வெர்சிலோவுக்கும் (Versilov) சோகோல்ஸ்கி (Sokolsky) இளவரசர்களுக்கும் இடையே சட்டப் போராட்டம் உருவானது. இந்த வழக்கு தற்போது நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்று வருகிறது; சட்டப்படி பார்த்தால், தீர்ப்பு வெர்சிலோவுக்குச் சாதகமாகவே அமையக்கூடும். ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட இந்தக் கடிதத்தில், உயில் எழுதியவரே தனது உண்மையான விருப்பத்தை—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், தனது எண்ணங்களை—வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அதில் அவர் வெர்சிலோவை விட, சோகோல்ஸ்கி இளவரசர்களுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளித்திருக்கிறார். குறைந்தபட்சம், சோகோல்ஸ்கி இளவரசர்கள் இந்த உயிலை எதிர்த்து வாதிடுவதற்குத் தேவையான வலுவான ஆதாரங்கள் இந்தக் கடிதத்தில் உள்ளன. வெர்சிலோவுக்கு எதிரான தரப்பினர் இதைப் பெறுவதற்காக எதையும் கொடுக்கத் துணிவார்கள்—இருப்பினும், சட்டரீதியாக இதற்குத் தீர்க்கமான முக்கியத்துவம் ஏதுமில்லை. வெர்சிலோவுடைய வழக்கைக் கையாண்ட அலெக்ஸி நிகனோரோவிச் [ஆண்ட்ரோனிகோவ்] (Alexey Nikanorovich Andronikov) இந்தக் கடிதத்தைத் தன் வசம் வைத்திருந்தார். அவர் இறப்பதற்குச் சற்று முன்பு, ‘இதைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருங்கள்’ என்று என்னிடம் ஒப்படைத்தார்—ஒருவேளை, தனது முடிவு நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த அவர், தனது ஆவணங்களின் பாதுகாப்பு குறித்து அஞ்சியிருக்கலாம். அலெக்ஸி நிகனோரோவிச்சின் நோக்கம் என்னவாக இருந்தது என்று இப்போது நான் ஆராய விரும்பவில்லை; ஆனால், அவர் மறைந்த பிறகு, இந்த ஆவணத்தை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளானேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—குறிப்பாக, நீதிமன்றத் தீர்ப்பு நெருங்கிக்கொண்டிருந்த சூழலில் இது பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.” ஆனால் மரியா இவனோவ்னா—அலெக்ஸி நிகனோரோவிச் தனது வாழ்நாளில் பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட நபர்—எனது இக்கட்டான சூழலில் எனக்கு உதவினார். மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு அவர் எனக்கு எழுதிய கடிதத்தில், இந்த ஆவணத்தை உங்களிடம் ஒப்படைக்குமாறு தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். மேலும், இது ஆண்ட்ரோனிகோவ் விரும்பியபடியே இருக்கும் என்றும் அவர் தெரிவித்தார். இதோ அந்த ஆவணம்; இதை உங்களிடம் ஒப்படைக்க முடிந்தது குறித்து நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
“கேளுங்கள்,” என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன், “இந்தக் கடிதத்தை வைத்துக்கொண்டு நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும்?”
“அது முற்றிலும் உங்கள் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது.”
“அது எப்படி முடியும்? எனக்குச் சுதந்திரமான தேர்வு என்று எதுவுமே இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா! வெர்சிலோவ் இந்த வாரிசுரிமையைத்தான் பெரிதும் நம்பியிருக்கிறார்... இந்த உதவி இல்லையென்றால் அவர் முற்றிலும் அழிந்துவிடுவார்—இப்போது, திடீரென்று இந்த ஆவணம் கிடைத்துள்ளது!”
“இது இந்த அறையில், இங்கே மட்டுமே இருக்கிறது.”
“உண்மையாகவா?” என்று நான் அவரை உற்றுப் பார்த்துக் கேட்டேன்.
“இந்தச் சூழலில் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று நீங்களே முடிவு செய்ய முடியாவிட்டால், நான் என்ன ஆலோசனை சொல்ல முடியும்?”
“ஆனால், இதை இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியிடமும் என்னால் கொடுக்க முடியாது; அப்படிச் செய்தால் வெர்சிலோவின் அனைத்து நம்பிக்கைகளும் சிதைந்துவிடும், அதுமட்டுமின்றி, அவரது பார்வையில் நான் ஒரு துரோகியாகிவிடுவேன்... மறுபுறம், இதை வெர்சிலோவிடமே கொடுத்தால், அப்பாவி மனிதர்களை வறுமையில் தள்ளுவது போலாகிவிடும். அதே சமயம், வெர்சிலோவும் ஒரு இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்—அவர் ஒன்று வாரிசுரிமையைக் கைவிட வேண்டும், அல்லது திருடனாக மாற வேண்டும்.”
“நீங்கள் இந்த விஷயத்தின் முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறீர்கள்.”
“ஒன்றை மட்டும் சொல்லுங்கள்: இந்த ஆவணம் உறுதியானதா—இது இறுதியானதா?”
“இல்லை, அப்படிச் சொல்ல முடியாது. நான் சட்ட நிபுணர் அல்லதான், ஆனால் எதிர் தரப்பு வழக்கறிஞர் இந்த ஆவணத்தைப் பயன்படுத்தி, தனக்குச் சாதகமான அனைத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளத் தெரிந்தவராக இருப்பார்.” இருப்பினும், அலெக்ஸி நிகனோரோவிச் உறுதியான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்: இந்தக் கடிதத்தை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தாலும், அதற்குப் பெரிய சட்ட வலிமை இருக்காது—அதாவது, வெர்சிலோவ் இந்த வழக்கில் வெற்றி பெற இன்னும் வாய்ப்பு உள்ளது. "உண்மையில், அந்த ஆவணம் ஒரு மனச்சான்று சார்ந்த விஷயம் என்று சொல்லலாம்..."
"ஆனால், அதுதான் அதை மிக முக்கியமான ஒன்றாக மாற்றுகிறது!" என்று நான் குறுக்கிட்டேன். "அதனால்தான் வெர்சிலோவ் மிகவும் இக்கட்டான, தவிர்க்க முடியாத ஒரு சூழலில் சிக்கிக்கொள்வார்."
"அவர் அந்த ஆவணத்தை அழித்துவிடலாம் அல்லவா? அப்படிச் செய்தால், தனக்கு இருக்கும் அனைத்து ஆபத்துகளிலிருந்தும் அவர் விடுபட்டுவிட முடியும்."
"அவர் அப்படிச் செய்வார் என்று நம்புவதற்கு உங்களிடம் ஏதேனும் குறிப்பிட்ட காரணம் இருக்கிறதா, கிராஃப்ட்? அதைத்தான் நான் அறிய விரும்புகிறேன்—அதற்காகத்தான் நான் உங்களைத் தேடி வந்தேன்!"
"அவருடைய இடத்தில் யார் இருந்தாலும், அவர்கள் அப்படித்தான் செய்வார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்."
"அப்படியானால், *நீங்கள்* என்ன செய்வீர்கள்?"
"எனக்கு எந்த வாரிசுரிமையும் கிடைக்கப்போவதில்லை, அதனால் என்னைப் பொறுத்தவரை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது."
"சரி, போகட்டும்," என்று கூறி, அந்த கடிதத்தை என் பையில் வைத்துக்கொண்டேன். "தற்போதைக்கு அந்த விஷயம் முடிந்தது. இப்போது, கிராஃப்ட், நான் சொல்வதைக் கவனி. மரியா இவனோவ்னா—அவர் என்னிடம் பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்—அவர் என்னிடம் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 'எம்ஸ்' (Ems) நகரில் வெர்சிலோவ் மற்றும் அக்மாகோவ் குடும்பத்தினருக்கு இடையே நடந்த சம்பவத்தின் உண்மையை, உங்களால் மட்டுமே வெளிப்படுத்த முடியும் என்று அவர் கூறினார். சூரியனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதைப் போல நான் உனக்காகக் காத்திருந்தேன்; நீ இந்த விஷயங்கள் அனைத்தின் மீதும் வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுவாய் என்று நம்பினேன். என் சூழல் உனக்குப் புரியவில்லை, கிராஃப்ட். தயவுசெய்து, முழு உண்மையையும் என்னிடம் சொல். அவர் உண்மையில் எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்பதை நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்—இப்போது, முன்னெப்போதையும் விட இது மிகவும் அவசியம்!"
"மரியா இவனோவ்னா ஏன் உன்னிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லவில்லை என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவிடமிருந்து அவர் அனைத்தையும் கேட்டிருக்க முடியும்—உண்மையில், அவர் நிச்சயமாகக் கேட்டிருப்பார்; ஒருவேளை அவருக்கு என்னை விட அதிக விஷயங்கள் தெரிந்திருக்கலாம்."
"இந்த விவகாரத்தில் ஆண்ட்ரோனிகோவும் சிக்கியிருந்தார்—குறைந்தபட்சம் மரியா இவனோவ்னா அப்படித்தான் சொல்கிறார். இந்தச் சிக்கலை யாராலும் அவிழ்க்க முடியாது போலிருக்கிறது! இது ஒரு பெரும் குழப்பம்—சாத்தானின் காலையே உடைத்துவிடும் அளவுக்குக் குழப்பமான விஷயம் இது!" அந்தச் சமயத்தில் நீங்களே எம்ஸில் (Ems) இருந்தீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்...
— நடந்த அனைத்தையும் நான் நேரில் பார்க்கவில்லை, ஆனால் எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லத் தயங்கமாட்டேன்—இருப்பினும், அது உங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்குமா என்றுதான் தெரியவில்லை?
“”””””
@
II.
நான் அனைத்தையும் அப்படியே விவரிக்கப்போவதில்லை; மாறாக, அதன் சாராம்சத்தை மட்டும் சுருக்கமாகத் தருகிறேன்.
ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முதிய இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியின் அறிமுகத்தின் மூலம் அகமாகோவ் குடும்பத்துடன் நெருக்கமானார் வெர்சிலோவ் (அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஜெர்மனியின் எம்ஸ் நகரில் இருந்தனர்). அவர் அனைவர் மீதும் ஒரு வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். முதலில், அகமாகோவ் என்ற அந்த ஜெனரல் மீது அவர் பெரும் தாக்கத்தை உண்டாக்கினார். அந்த ஜெனரல் இன்னும் ஒப்பீட்டளவில் இளையவர் தான்; ஆனால், திருமணமான மூன்றாண்டுகளுக்குள்ளேயே, தனது மனைவி கதரீனா நிகோலாயெவ்னாவின் பெரும் சீதனத் தொகையை சூதாட்டத்தில் இழந்து நின்றார். மேலும், தனது ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கை முறையினால் பக்கவாதத்தாலும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். உடல்நலம் தேறி வந்த அவர், தனது முதல் திருமணத்தின் மூலம் பிறந்த மகளுக்காக எம்ஸ் நகரில் தங்கியிருந்தார். அந்தப் பெண் சுமார் பதினேழு வயதுடையவள்; உடல்நலக் குறைவால் அவதிப்பட்டாள்—அவளுக்கு மார்பு தொடர்பான நோய் இருந்தது. அதே சமயம், அவள் அசாதாரணமான, சொல்லப்போனால் ஒரு தெய்வீகமான அழகைக் கொண்டிருந்ததாக அனைவரும் கூறினர். அவளுக்குச் சொந்தமாகச் சீதனம் ஏதுமில்லை; வழக்கம்போல, அந்த முதிய இளவரசரின் உதவியையே அவர்கள் நம்பியிருந்தனர். கதரீனா நிகோலாயெவ்னா ஒரு அன்பான மாற்றாந்தாயாகவே இருந்தார். இருப்பினும், ஏனோ அந்தப் பெண் வெர்சிலோவிடம் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டாள்.
அந்தக் காலகட்டத்தில், வெர்சிலோவ் ஏதோ ஒரு "தீவிரமான விஷயத்தைப்" பற்றிப் போதித்துக்கொண்டிருந்தார்—கிராஃப்ட்டின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், ஒரு புதிய வகை வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆண்ட்ரோனிகோவ் ஒருமுறை இதைக் குறிப்பிடும்போது, சற்று விசித்திரமான, ஒருவேளை கேலியான தொனியில், அவர் "உயர்ந்த நிலையில் ஒருவித மத உணர்வுடன்" இருப்பதாகக் கூறினார். ஆனால், ஆச்சரியப்படும் விதமாக, விரைவில் அவர் அனைவராலும் வெறுக்கப்படலானார். அந்த ஜெனரல் அவரைக்கண்டு அஞ்சவே தொடங்கினார். வெர்சிலோவ் அந்த நோயுற்ற கணவனின் மனதில் ஒரு சந்தேகத்தை விதைத்ததாகக் கூறப்படும் வதந்தியை கிராஃப்ட் மறுக்கவில்லை: அதாவது, கதரீனா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு இளம் இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி (அவர் அப்போது எம்ஸிலிருந்து பாரிஸுக்குச் சென்றிருந்தார்) மீது ஈர்ப்பு இருப்பதாக அவர் நம்பவைத்தார். இதை அவர் நேரடியாகச் செய்யவில்லை; மாறாக, "அவரது வழக்கப்படி", மறைமுகமான குறிப்புகள், நுணுக்கமான தூண்டுதல்கள் மற்றும் பல்வேறு தந்திரமான வழிகளைக் கையாண்டு செய்தார். கிராஃப்ட்டின் கூற்றுப்படி, இத்தகைய காரியங்களைச் செய்வதில் அவர் ஒரு "பெரும் நிபுணர்" ஆவார். பொதுவாகச் சொல்லப்போனால், கிராஃப்ட் அவரை ஒரு உயர்ந்த அல்லது தனித்துவமான பண்புகள் கொண்ட மனிதராகக் கருதவில்லை; மாறாக, அவரை ஒரு தந்திரக்காரராகவும், இயல்பிலேயே சூழ்ச்சி செய்பவராகவும் கருதுவதையே விரும்பினார். கிராஃப்ட் என்னிடம் சொன்னதைத் தாண்டி, எனக்கு ஒன்று தெரியும்: வெர்சிலோவ் ஆரம்பத்தில் கதெரினா நிகோலாவ்னாவின் மீது மிகுந்த செல்வாக்கு செலுத்தியிருந்தார், ஆனால் காலப்போக்கில் அவர்களுக்கிடையிலான உறவு முற்றிலுமாக முறிந்து போனது. இந்த விவகாரத்தின் உண்மையான பின்னணி என்னவென்று கிராஃப்ட்டிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள என்னால் முடியவில்லை; இருப்பினும், ஒருகாலத்தில் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்த அவர்களுக்கு இடையே, பிற்காலத்தில் பரஸ்பர வெறுப்பு உருவானது என்பதை அனைவரும் உறுதிப்படுத்தினர். அப்போது ஒரு விசித்திரமான சூழல் ஏற்பட்டது: கதெரினா நிகோலாவ்னாவின் உடல்நலம் குன்றிய வளர்ப்பு மகள், வெர்சிலோவின் மீது காதல் கொண்டாள்—அல்லது அவரிடம் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவளை ஈர்த்திருக்கலாம், அல்லது அவரது பேச்சுத்திறன் அவளுக்குள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்; உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. எது எப்படியோ, ஒரு காலகட்டத்தில் வெர்சிலோவ் அந்த இளம் பெண்ணின் அருகிலேயே பெரும்பாலான நாட்களைக் கழித்தார் என்பது மட்டும் உண்மை. இறுதியில், அந்தப் பெண் தன் தந்தையிடம், தான் வெர்சிலோவை மணக்க விரும்புவதாக அறிவித்தாள். இது உண்மையாகவே நடந்தது என்பதை கிராஃப்ட், ஆண்ட்ரோனிகோவ், மரியா இவானோவ்னா, ஏன் தாத்யானா பாவ்லோவ்னா கூட (என் முன்னிலையில் ஒருமுறை இதைக் குறிப்பிட்டார்) உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். வெர்சிலோவும் இந்தத் திருமணத்தை விரும்பியது மட்டுமின்றி, அதைத் தீவிரமாக வலியுறுத்தியதாகவும், முற்றிலும் மாறுபட்ட வயதினரான அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு உடன்பாடு இருந்ததாகவும் சொல்லப்பட்டது. ஆனால், இதைக் கேட்ட தந்தை மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்தார்; ஒரு காலத்தில் தான் மிகவும் நேசித்த கதெரினா நிகோலாவ்னாவின் மீது அவருக்கு வெறுப்பு அதிகரித்த நிலையில், அவர் தனது மகளை, குறிப்பாக அவருக்கு ஏற்பட்ட பக்கவாதத்திற்குப் பிறகு, ஒரு தெய்வமாகவே போற்றத் தொடங்கினார். இத்தகைய திருமணத்திற்கு மிகக் கடுமையான எதிர்ப்பாக இருந்தது கதெரினா நிகோலாவ்னா தான். குடும்பத்திற்குள் பல ரகசியமான, விரும்பத்தகாத மோதல்கள், வாக்குவாதங்கள் மற்றும் மனவேதனை தரும் நிகழ்வுகள்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், பல மோசமான சம்பவங்கள்—அரங்கேறின. வெர்சிலோவின் மீது காதல் கொண்டு, கிராஃப்ட் சொல்வது போல, அவரிடம் ஒருவித "வெறித்தனமான ஈடுபாடு" கொண்டிருந்த தனது மகளின் பிடிவாதத்தைக் கண்டு, தந்தை ஒரு கட்டத்தில் தளர்ந்து போகத் தொடங்கினார். ஆனால், கதெரினா நிகோலாவ்னா மட்டும் தனது தீவிர வெறுப்புடன் தொடர்ந்து எதிர்த்து நின்றார். இங்கிருந்துதான், யாருக்கும் புரியாத அந்த குழப்பமான சூழல் தொடங்குகிறது. கீழே வருவது கிராஃப்ட்டின் சொந்த ஊகம் மட்டுமே; இது கிடைக்கப்பெற்ற உண்மைகளின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும், வெறும் ஊகமாகவே நீடிக்கிறது. வெர்சிலோவ் அந்த இளம் பெண்ணிடம்—தனக்கே உரிய நுணுக்கமான, யாராலும் எதிர்க்க முடியாத பாணியில்—ஒரு கருத்தை நம்ப வைத்திருந்தார்: கதெரினா நிகோலாவ்னா காட்டும் எதிர்ப்பு, உண்மையில் அவள் அவர் மீது கொண்ட காதலால் உருவானது; அவள் நீண்டகாலமாக அவரை பொறாமையால் வாட்டி வதைத்தாள், துரத்தினாள், சூழ்ச்சிகளைப் பின்னினாள்; அவள் ஏற்கனவே தன் காதலை அவரிடம் வெளிப்படுத்தியிருந்தாள், இப்போது அவர் வேறொரு பெண்ணைக் காதலிப்பதால், அவரை அழித்துவிடத் துடிக்கிறாள்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது போன்ற ஒரு கதையை அவர் நம்ப வைத்திருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பெண்ணின் தந்தையிடம்—அதாவது, இந்த "துரோகம் இழைத்த" மனைவியின் கணவரிடம்—வெர்சிலோவ் இதைப் பற்றி ஒரு "குறிப்பைக்" கொடுத்ததாகக் கூறப்படுகிறது; இளவரசருடனான தொடர்பு வெறும் திசைதிருப்பல் மட்டுமே என்று அவர் விளக்கினார். இயல்பாகவே, இது அந்த குடும்பத்திற்குள் பெரும் குழப்பத்தையும் நரகத்தையே போன்ற சூழலையும் உருவாக்கியது. மற்ற தகவல்களின்படி, கதெரினா நிகோலாவ்னா தனது வளர்ப்பு மகளை மிகவும் நேசித்திருந்தார்; இப்போது, அந்தப் பெண்ணின் பார்வையில் தான் ஒரு மோசமானவளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டதால், அவர் மிகுந்த மனச்சோர்வுக்கு ஆளானார்—அவரது உடல்நலம் குன்றிய கணவருடன் நிலவிய சூழலைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை. இதற்கிடையில், மற்றொரு பதிப்பும் உள்ளது—துரதிர்ஷ்டவசமாக, கிராஃப்ட் இதை முழுமையாக நம்பினார், நானும் கூட இதை நம்பினேன் (ஏனெனில், இதையெல்லாம் நான் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்தேன்). சொல்லப்படுவதன் படி (ஆண்ட்ரோனிகோவ் இதை கதெரினா நிகோலாவ்னாவிடமிருந்தே நேரடியாகக் கேட்டதாகக் கூறப்படுகிறது), உண்மையில் வெர்சிலோவ் தான் கதெரினா நிகோலாவ்னாவிடம் தனது காதலை வெளிப்படுத்தியிருந்தார்—அதுவும் அந்த இளம் பெண்ணுக்கு வெர்சிலோவ் மீது எந்த உணர்வும் ஏற்படுவதற்கு முன்பே, மிக ஆரம்பத்திலேயே நிகழ்ந்திருந்தது. கதெரினா நிகோலாவ்னா—அவருக்குத் தோழியாக இருந்தவர், ஒரு கட்டத்தில் அவர் ஏற்படுத்திய தீவிரமான ஈர்ப்பில் சிக்கியிருந்தாலும், எப்போதும் அவரை முழுமையாக நம்பியதில்லை, அடிக்கடி அவரை விமர்சிப்பவர்—வெர்சிலோவின் இந்தக் காதலைக் கேட்டு, கடும் வெறுப்பை வெளிப்படுத்தியதுடன், அவரை மிகவும் கடுமையான கிண்டலுக்கும் கேலிக்கும் உள்ளாக்கினார்.
...அவள் அவனைத் திட்டவட்டமாக நிராகரித்திருந்தாள்; ஏனெனில், அவளது கணவனுக்கு விரைவில் இரண்டாவது முறையாக பக்கவாதம் ஏற்படும் என்று எதிர்பார்த்திருந்த வேளையில், அவன் அவளைத் தன் மனைவியாக்கிக்கொள்ள முன்வந்திருந்தான். பிற்காலத்தில், தன் வளர்ப்பு மகளை அவன் வெளிப்படையாக மணம் முடிக்க முயல்வதைக் கண்டபோது, கத்தரீனா நிகோலாவ்னாவுக்கு அவன் மீது ஒரு தீவிர வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். மாஸ்கோவில் என்னிடம் இதையெல்லாம் விவரித்த மரியா இவனோவ்னா, இந்த இரண்டு பதிப்புகளையும்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய முழு கதையையும்—உண்மை என்று நம்பினாள். அவளது கருத்துப்படி, இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் நடந்திருக்கக்கூடும்; இது ஒருவிதமான 'காதலுக்குள் பொதிந்த வெறுப்பு' (la haine dans l’amour) போன்றது—இரு தரப்பிலும் காயப்பட்ட காதல் கௌரவம், இன்னும் பல சிக்கல்கள் என அனைத்தும் கலந்திருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது மிகவும் சிக்கலான, மிகுந்த நாடகத்தன்மை கொண்ட ஒரு குழப்பமான சூழல்—எந்தவொரு பொறுப்புள்ள, அறிவுள்ள மனிதனுக்கும் தகுதியற்ற, கீழ்த்தரமான மற்றும் நேர்மையற்ற செயல்களால் கறைபடிந்த ஒரு நிகழ்வு. ஆனால், மரியா இவனோவ்னா சிறுவயதிலிருந்தே நாவல்களைப் படிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவள்; மிகச் சிறந்த குணநலன்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அவள் இரவு பகலாக நாவல்களையே வாசித்துக்கொண்டிருப்பாள். இதன் விளைவாக, வெர்சிலோவின் நடத்தை மிகவும் இழிவானதாகத் தெரிந்தது—பொய்களும் சூழ்ச்சிகளும் நிறைந்த, இருண்ட, அருவருப்பான ஒரு விஷயமாக அது இருந்தது. இது ஒரு உண்மையான துயரத்தோடு முடிந்ததுதான் நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கியது: மனமுடைந்து போயிருந்த அந்தப் பரிதாபமான பெண், பாஸ்பரஸ் தீக்குச்சிகளைப் பயன்படுத்தித் தற்கொலை செய்துகொண்டாள் என்று சொல்லப்பட்டது. அந்த கடைசி விவரம் உண்மையா என்பது எனக்கு இன்றும் தெரியாது; எப்படியிருந்தாலும், இந்த விஷயத்தை வெளியே தெரியாமல் மறைக்க தீவிர முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அந்த இளம் பெண் இரண்டு வாரங்கள் மட்டுமே உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்டு, பின்னர் உயிரிழந்தாள். எனவே, தீக்குச்சிகள் குறித்த அந்தத் தகவல் உறுதியற்றதாகவே உள்ளது—இருப்பினும், கிராஃப்ட் போன்ற சிலர் அது உண்மை என்று உறுதியாக நம்பினர். அதன் பிறகு சிறிது காலத்திலேயே, அந்தப் பெண்ணின் தந்தையும் இறந்துபோனார்; அவருக்கு ஏற்பட்ட இரண்டாவது பக்கவாதத்திற்கு, அவர் அனுபவித்த ஆழ்ந்த துயரமே காரணம் என்று கூறப்பட்டது—இருப்பினும், இது மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகே நிகழ்ந்தது. அந்த இளம் பெண்ணின் இறுதிச் சடங்கிற்குப் பிறகு, பாரிஸிலிருந்து எம்ஸ் (Ems) நகருக்குத் திரும்பிய இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி, தோட்டத்திலிருந்த வெர்சிலோவின் முகத்தில் அனைவர் முன்னிலையிலும் அறைந்தார். வெர்சிலோவ் அதற்குப் பதிலடியாக எந்த சவாலும் விடுக்கவில்லை; மாறாக, அடுத்த நாளே, எதுவுமே நடக்காதது போல அவன் நடைபாதையில் உலாவர வந்தான். அப்போதுதான், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்தவர்கள் உட்பட அனைவரும் அவனைத் தவிர்த்து, அவனைக் கைவிட்டனர். வெர்சிலோவ் சிலருடன் அறிமுகம் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் முற்றிலும் வேறொரு சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர். அவரது பழைய உயர்சமூக நண்பர்கள் அனைவரும் அவரை வெறுத்தனர்; உண்மையில், அவர்களுக்கு முழு விவரமும் தெரியாது. அந்த இளம் பெண்ணின் துயரமான மரணம் மற்றும் அந்த அறைதல் சம்பவம் குறித்து மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இரண்டொரு பேருக்கு மட்டுமே முழு விவரமும் தெரிந்திருந்தது. மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவ் என்பவருக்குத்தான் இதைப் பற்றி அதிகம் தெரியும்; அவர் நீண்டகாலமாக அக்மாகோவ் குடும்பத்தினருடன், குறிப்பாக கதெரினா நிகோலாவ்னாவுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட விவகாரம் தொடர்பாகத் தொழில்முறைத் தொடர்பில் இருந்தார். இருப்பினும், அவர் இந்த ரகசியங்களைத் தன் குடும்பத்தினரிடம்கூடச் சொல்லவில்லை; கிராஃப்ட் மற்றும் மரியா இவனோவ்னாவிடம் மட்டுமே, தவிர்க்க முடியாத சூழலில், சில துணுக்குகளை மட்டும் பகிர்ந்துகொண்டார்.
“இப்போது மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால்,” என்று கிராஃப்ட் முடித்தார், “அது ஒரு குறிப்பிட்ட ஆவணம்—இதைக் கண்டுதான் மேடம் அக்மாகோவா மிகவும் அஞ்சுகிறார்.”
அந்த விவகாரம் குறித்து அவர் வெளிப்படுத்திய தகவல்கள் இவை:
அவரது தந்தை, அந்த முதிய இளவரசர், வெளிநாட்டில் உடல்நலக்குறைவிலிருந்து மீண்டு வந்துகொண்டிருந்தபோது, கதெரினா நிகோலாவ்னா ஒரு தவறு செய்துவிட்டார்; அவர் ஆண்ட்ரோனிகோவிடம் (அவர் மீது அவருக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை இருந்தது) மிகவும் சிக்கலான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு கடிதத்தை எழுதிவிட்டார். இளவரசர் குணமடைந்து வந்த வேளையில், பணத்தை அள்ளி வீசும் போக்கைக் காட்டத் தொடங்கியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. வெளிநாட்டில் இருந்தபோது, அவர் விலை உயர்ந்த, ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லாத ஓவியங்கள், ஜாடிகள் போன்ற பொருட்களை வாங்கிக் குவித்தார்; மேலும், அங்கிருந்த பல்வேறு அமைப்புகளுக்குப் பெரிய தொகைகளைத் தாராளமாக வாரி வழங்கினார். ஒரு கட்டத்தில், ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த ஒரு ஆடம்பரப் பிரியரிடமிருந்து, பல சட்டச் சிக்கல்களில் சிக்கியிருந்த ஒரு பாழடைந்த சொத்தை, நேரில் பார்க்காமலேயே பெரும் தொகை கொடுத்து வாங்கவும் அவர் முயன்றார். அதுமட்டுமின்றி, அவர் மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்ளவும் திட்டமிட்டிருந்தார் என்று தெரிகிறது. இவை அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, தனது தந்தையின் உடல்நலக்குறைவு காலமெல்லாம் அவருடனேயே இருந்த கத்தரீனா நிகோலாவ்னா, வழக்கறிஞரும் தனது "பழைய நண்பரு"மான ஆண்ட்ரோனிகோவிடம் ஒரு கடிதம் மூலம் இவ்வாறு வினவினாள்: "சட்டப்படி, இளவரசரை (பிரின்ஸை) ஒரு பாதுகாவலர் கண்காணிப்பில் வைக்க முடியுமா, அல்லது அவரைச் சட்டரீதியாக மனநிலை சரியில்லாதவராக அறிவிக்க முடியுமா? அப்படிச் செய்வதானால், பொதுவெளியில் எந்தவிதமான அவப்பெயரும் ஏற்படாமலும், மற்றவர்கள் குற்றம் சாட்ட இடமளிக்காமலும், அதே சமயம் என் தந்தையின் மனது புண்படாமலும் இதை எப்படிச் செய்வது?" என்பது போன்ற பல கேள்விகளை அதில் எழுப்பியிருந்தாள். அக்காலத்தில், ஆண்ட்ரோனிகோவ் அவளை இத்தகைய முயற்சியிலிருந்து தடுத்து, அவ்வாறு செய்ய வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தியதாகக் கூறப்படுகிறது. பிற்காலத்தில், இளவரசர் முழுமையாகக் குணமடைந்த பிறகு, அந்த எண்ணத்தைத் தொடர வாய்ப்பே இல்லாமல் போனது; இருப்பினும், அந்தக் கடிதம் ஆண்ட்ரோனிகோவிடமே இருந்தது. அவர் இறந்த பிறகு, கத்தரீனா நிகோலாவ்னாவுக்கு உடனடியாக அந்தக் கடிதத்தின் நினைவு வந்தது. ஒருவேளை, இறந்தவரின் ஆவணங்களுக்கு இடையே அந்தக் கடிதம் கண்டெடுக்கப்பட்டு, அது அந்த முதிய இளவரசரின் கைகளுக்குச் சென்றிருந்தால், அவர் நிச்சயமாக அவளை என்றென்றும் கைவிட்டிருப்பார்; தனது சொத்துரிமையிலிருந்து அவளை நீக்கியிருப்பார்; மேலும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவளுக்கு ஒரு பைசா கூட கொடுக்க மறுத்திருப்பார். தனது சொந்த மகளே தன் மனநிலை குறித்துச் சந்தேகப்படுகிறாள்—அதற்காகத் தன்னை மனநலம் குன்றியவராக அறிவிக்க முயன்றிருக்கிறாள்—என்பதை அறிந்தால், அந்த "சாந்தமான ஆடு" போன்ற மனிதர் ஒரு கொடூரமான மிருகமாக மாறியிருப்பார். கத்தரீனா நிகோலாவ்னாவைப் பொறுத்தவரை, சூதாட்டத்திற்கு அடிமையான தனது மறைந்த கணவனால் வறுமையில் தள்ளப்பட்டிருந்த அவள், முழுமையாகத் தனது தந்தையையே நம்பியிருந்தாள். தனது முதல் வரதட்சணையைப் போலவே, இரண்டாவது முறையும் அதே அளவு பெரிய தொகையைத் தனது தந்தையிடமிருந்து பெறலாம் என்று அவள் உறுதியாக நம்பியிருந்தாள்! இந்தக் கடிதத்தின் கதி என்னவானது என்பது குறித்து கிராஃப்டுக்கு அதிகம் தெரியாது. ஆனால், ஆண்ட்ரோனிகோவ் "எப்போதாவது பயன்படக்கூடிய எந்தவொரு ஆவணத்தையும் ஒருபோதும் அழிப்பதில்லை" என்பதையும், அவர் பரந்த அறிவு கொண்டவராக இருந்த அதே வேளையில், மிகவும் "தளர்வான மனசாட்சி" (அதாவது, அறநெறியில் சமரசம் செய்துகொள்ளும் குணம்) கொண்டவர் என்பதையும் கிராஃப்ட் கவனித்திருந்தான். (அக்காலத்தில், ஆண்ட்ரோனிகோவை மிகுந்த மரியாதையுடனும் பாசத்துடனும் வைத்திருந்த கிராஃப்ட், இவ்வளவு துணிச்சலான மற்றும் சுதந்திரமான ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருந்தது என்னைக் வியப்பில் ஆழ்த்தியது.) எது எப்படியிருப்பினும், அந்தச் சிக்கலான ஆவணம் எப்படியோ வெர்சிலோவின் கைகளுக்குச் சென்று சேர்ந்திருக்கும் என்று கிராஃப்ட் உறுதியாக நம்பினான்—இதற்குக் காரணம், அவருக்கும்... ஆகியோருக்கும் இடையிலான நெருங்கிய தொடர்புதான் என்று அவன் கருதினான்.
...ஆண்ட்ரோனிகோவின் விதவை மற்றும் மகள்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் மறைந்த அந்த மனிதர் விட்டுச் சென்ற அனைத்து ஆவணங்களையும் உடனடியாகவும், தவறாமலும் வெர்சிலோவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டனர் என்பது ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது. அந்த கடிதம் வெர்சிலோவிடம் இருப்பதை கத்தரீனா நிகோலாவ்னா அறிந்திருந்தார் என்பதும், அதுவே அவருக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது; வெர்சிலோவ் அந்த கடிதத்தை உடனடியாக முதிய இளவரசரிடம் கொண்டு சென்றுவிடுவார் என்று அவர் அஞ்சினார். வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியதும், அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அந்த கடிதத்தைத் தேடியிருந்தார், ஆண்ட்ரோனிகோவ் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்திருந்தார், மேலும் அந்தக் கடிதம் வெர்சிலோவிடம் இருக்காது என்ற நம்பிக்கையில் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டும் இருந்தார். அதுமட்டுமின்றி, அவர் மாஸ்கோவிற்குச் சென்றதே இதற்காகத்தான்: மரியா இவானோவ்னாவிடம் இருந்த ஆவணங்களைச் சோதித்துப் பார்க்குமாறு அவர் அவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்டிருந்தார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குத் திரும்பிய பிறகுதான், மரியா இவானோவ்னா என்ற ஒருவர் இருப்பதையும், மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவுடன் அவருக்கு இருந்த தொடர்பையும் அவர் அறிந்துகொண்டார்.
“மரியா இவானோவ்னாவிடம் அவருக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?” என்று நான் கேட்டேன், என் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியதால்.
“மரியா இவானோவ்னா உங்களிடமே எதையும் சொல்லவில்லை என்றால், அவரிடம் ஒருவேளை எதுவுமே இல்லாமலிருக்கலாம்.”
“அப்படியானால், அந்த ஆவணம் வெர்சிலோவிடம்தான் இருக்கிறது என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?”
“பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். இருந்தாலும், யாருக்குத் தெரியும்—எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்,” என்று அவர் மிகுந்த சோர்வுடன் கூறினார்.
நான் கேள்விகளைக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டேன்; கேட்டு என்ன பயன்? இந்த அருவருப்பான குழப்பங்களுக்கு மத்தியிலும், முக்கியமான விஷயங்கள் அனைத்தும் எனக்குத் தெளிவாகிவிட்டன; நான் அஞ்சிய அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டன.
“இவை அனைத்தும் ஒரு கனவு போல, ஒரு பிரமை போல இருக்கின்றன,” என்று மிகுந்த சோகத்துடன் கூறிவிட்டு, என் தொப்பியை எடுக்கக் கையை நீட்டினேன்.
“இந்த மனிதர் உங்களுக்கு அவ்வளவு நெருக்கமானவரா?” என்று கிராஃப்ட் கேட்டார்; அவரது முகத்தில் ஆழ்ந்த கவலை தெரிந்தது.
“எனக்கு முன்பே ஒரு சந்தேகம் இருந்தது,” என்றேன் நான், “உங்களிடமிருந்து முழு கதையையும் என்னால் தெரிந்துகொள்ள முடியாது என்று. இப்போது என்னிடம் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே நம்பிக்கை அக்மாகோவாதான். அவரைத்தான் நான் பெரிதும் நம்பியிருந்தேன்.” ஒருவேளை நான் அவளைப் பார்க்கச் செல்லலாம், அல்லது செல்லாமலும் இருக்கலாம்.
கிராஃப்ட் என்னைப் பார்த்தான், சற்று குழப்பத்துடன்.
— விடைபெறுகிறேன், கிராஃப்ட்! உன்னை விரும்பாதவர்களிடம் ஏன் உன்னைத் திணித்துக்கொள்ள வேண்டும்? எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொள்வதுதானே மேல்—என்ன சொல்கிறாய்?
— பிறகு, நான் எங்கே செல்வேன்? — என்று அவன் கேட்டான், சற்று கண்டிப்பான குரலில், கண்கள் தரையைப் பார்த்திருக்க.
— உனக்குள்ளேயே—உனக்கென ஒரு இடத்திற்கு! எல்லா உறவுகளையும் அறுத்துக்கொண்டு, உனக்குள்ளேயே ஒதுங்கிக்கொள்!
— அமெரிக்காவிற்கா?
— அமெரிக்காவிற்கு! உனக்குள்ளேயே—முற்றிலும் உனக்கு மட்டுமேயான ஒரு இடத்திற்கு! கிராஃப்ட், இதுதான் எனது "சிந்தனையின்" சாராம்சம்! — என்று மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினேன்.
அவன் என்னைப் பார்த்தான், ஒருவித விசித்திரமான பார்வையுடன்.
— உனக்கென்று உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு இடம்—"உனக்குள்ளேயே" ஒரு இடம்—இருக்கிறதா?
— இருக்கிறது. விடைபெறுகிறேன், கிராஃப்ட்; நன்றி, உனக்குத் தொந்தரவு கொடுத்ததற்கு மன்னிக்கவும்! நான் உன் இடத்தில் இருந்திருந்தால்—ரஷ்யாவைப் பற்றிய இத்தகைய பார்வையை என் மனதில் கொண்டிருந்தால்—மற்ற அனைவரையும் நரகத்திற்குப் போகச் சொல்லியிருப்பேன்: "போங்கள், சதி செய்யுங்கள், ஒருவரை ஒருவர் கிழித்துக்கொள்ளுங்கள்—எனக்கென்ன கவலை!"
— இன்னும் சிறிது நேரம் இரு, — என்று அவன் திடீரென்று கூறினான்; அப்போதுதான் அவன் என்னை முன் கதவு வரை வழியனுப்பி வைத்திருந்தான்.
ஆச்சரியத்துடன், நான் திரும்பி வந்து மீண்டும் அமர்ந்தேன். கிராஃப்ட் எனக்கு எதிரே அமர்ந்தான். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டோம்—இப்போதும் அது அப்படியே என் கண்முன்னே நிழலாடுகிறது, ஏதோ இந்த நொடியே நடப்பது போல! அவனைப் பார்த்தபோது எனக்குள் ஒரு வியப்பு ஏற்பட்டதும் நினைவிருக்கிறது.
— கிராஃப்ட், உன்னிடம் எனக்குப் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், நீ மிகவும் கண்ணியமான மனிதன் என்பதுதான், — என்று திடீரென்று சொன்னேன்.
— அப்படியா? "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என்னால் அரிதாகவே கண்ணியமாக இருக்க முடிகிறது, அப்படி இருக்க விரும்பினாலும் கூட... ஒருவேளை மக்கள் அவமரியாதை செய்வது நல்லதாகவே இருக்கலாம்—குறைந்தது, அவர்களை நேசிக்க வேண்டிய துரதிர்ஷ்டத்திலிருந்து அது ஒருவனைக் காப்பாற்றுகிறது."
"நாளின் எந்தப் பகுதியை உனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்?" என்று அவன் கேட்டான்; அவன் நான் சொல்வதைக் கவனிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
"நாளின் எந்தப் பகுதியா? தெரியவில்லை. எனக்கு அந்தி சாயும் நேரம் அவ்வளவாகப் பிடிக்காது."
"அப்படியா?" அவர் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வத்துடன் இதைக் கூறினார், ஆனால் அடுத்த கணமே மீண்டும் தனது சொந்தச் சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.
“மீண்டும் எங்காவது கிளம்புகிறீர்களா?”
“ஆம்... நான் கிளம்புகிறேன்.”
“சீக்கிரமாகவா?”
“ஆம், சீக்கிரமாகவே.”
“வில்னோவுக்குச் செல்ல உங்களுக்கு நிஜமாகவே ஒரு ரிவால்வர் தேவையா?” என்று நான் கேட்டேன்—எந்தவித உள்நோக்கமும் இன்றி; அப்படி ஒரு எண்ணம் என் மனதிலேயே தோன்றவில்லை! ரிவால்வர் என் கண்ணில் பட்டதாலும், பேசுவதற்கு வேறு தலைப்பு கிடைக்காமல் திணறியதாலும் சும்மா கேட்டேன்.
அவர் திரும்பி, அந்த ரிவால்வரை உற்று நோக்கினார்.
“ஓ, இதுவா? இது வெறும் பழக்கம், அவ்வளவுதான்.”
“என்னிடம் ஒரு ரிவால்வர் இருந்தால், நான் அதை எங்காவது பூட்டி வைத்திருப்பேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது! தற்கொலைகள் பெருகிவரும் இந்த ‘தொற்றுநோய்’ போன்ற சூழலை நான் நம்பவில்லைதான், ஆனால் இத்தகைய பொருள் நம் கண்முன்னே இருக்கும்போது... சில தருணங்களில் இது நிச்சயமாக ஒரு தூண்டுதலாக அமையக்கூடும்.”
“அதைப் பற்றிப் பேசாதீர்கள்,” என்று கூறிய அவர், சட்டென்று நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தார்.
“நான் என்னைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை,” என்று நானும் எழுந்துகொண்டே கூறினேன். “நான் அதைப் பயன்படுத்த மாட்டேன். எனக்கு மூன்று பிறவிகள் கிடைத்தாலும் கூட, அது போதாது.”
“உங்களால் முடிந்தவரை நீண்ட காலம் வாழுங்கள்,” என்று அவர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகள் ஏதோ தற்செயலாக அவர் வாயிலிருந்து நழுவின. அவர் ஒருவித கவனமற்ற புன்னகையை உதிர்த்தார்; விசித்திரமாக, என்னை வெளியே அனுப்பி வைப்பது போல நேராக நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தார்—ஆனால், தான் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அவர் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை. “உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துகள், கிராஃப்ட்,” என்று கூறிக்கொண்டே நான் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினேன்.
“அதுவும் ஒருவேளை நடக்கலாம்,” என்று அவர் உறுதியாகப் பதிலளித்தார்.
“போய் வருகிறேன்!”
“அதுவும் ஒருவேளை நடக்கலாம்.”
அவர் என்னைப் பார்த்த அந்த இறுதிப் பார்வையை நான் இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.
III.
இதோ, இவருக்காகத்தான் என் இதயம் இத்தனை ஆண்டுகளாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது! கிராஃப்டிடமிருந்து நான் என்ன எதிர்பார்த்தேன்—எத்தகைய புதிய உண்மைகளைத் தேடினேன்?
கிராஃப்டைப் பிரிந்து வந்ததும், எனக்குப் பசி எடுத்தது; மாலை நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது, நான் இன்னும் இரவு உணவு உண்ணவில்லை. பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதியில் உள்ள போல்ஷோய் ப்ரோஸ்பெக்டில் இருந்த ஒரு சிறிய, சாதாரண உணவகத்திற்குள் நுழைந்தேன். இருபது அல்லது இருபத்தைந்து கோபெக்குகளுக்கு மேல் செலவிடக்கூடாது என்று தீர்மானித்திருந்தேன்—அதற்கு மேல் ஒரு பைசா கூடச் செலவிட எனக்கு விருப்பமில்லை. சூப் ஒன்று ஆர்டர் செய்தேன்; அதை அருந்தி முடித்ததும், ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அறை மக்கள் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்தது; அங்கு கருகிய வெண்ணெய், எண்ணெய் படிந்த உணவகத் துணிகள் மற்றும் புகையிலையின் மணம் கலந்திருந்தது—மிகவும் அருவருப்பான சூழல். என் தலைக்கு மேலே, ஒரு ஊமை நைட்டிங்கேல் பறவை—சோகமாகவும் ஆழ்ந்த சிந்தனையிலும் இருப்பது போல—தன் கூண்டின் அடிப்பகுதியில் அலகால் தட்டிக்கொண்டிருந்தது. அருகிலிருந்த பில்லியர்ட்ஸ் அறையில் பெரும் இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது, ஆனால் நான் ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தேன். சூரிய அஸ்தமனம்—நான் ஏன் சூரிய அஸ்தமனத்தை விரும்புவதில்லை என்று கிராஃப்ட் ஏன் அவ்வளவு ஆச்சரியப்பட்டார்?—அது எனக்குள் முற்றிலும் எதிர்பாராத, விசித்திரமான, அந்தச் சூழலுக்குச் சற்றும் பொருந்தாத உணர்வுகளைத் தூண்டியது. என் தாயின் அமைதியான பார்வையை நான் நினைவுகூர்ந்தேன்—கடந்த ஒரு மாதமாக என்னைப் பார்த்த அந்த அன்பான கண்கள், மிகுந்த தயக்கத்துடனும் அச்சத்துடனும் என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தன. சமீபகாலமாக, நான் வீட்டில் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டேன்—குறிப்பாக என் தாயிடம். வெர்சிலோவிடம் முரட்டுத்தனமாகக் காட்ட விரும்பினேன், ஆனால் அதற்குத் துணிச்சல் இல்லாததால்—என் வழக்கமான, இழிவான குணத்தின்படி—என் கோபத்தை என் தாயின் மீது காட்டினேன். அவரை நான் எவ்வளவு தூரம் பயமுறுத்தி வைத்திருந்தேன் என்றால், ஆண்ட்ரி பெட்ரோவிச் உள்ளே நுழையும் போதெல்லாம், நான் ஏதேனும் விபரீதமான காரியத்தைச் செய்துவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில், அவர் என்னைப் பார்த்து கெஞ்சும் பார்வையுடன் பார்ப்பார்... இப்போது, அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்திருந்தபோதுதான் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் என் கவனத்திற்கு வந்தது: வெர்சிலோவ் என்னிடம் ஒருமையில் ("நீ" என்று) பேசுகிறார், ஆனால் என் தாயோ என்னிடம் மரியாதையுடன் ("நீங்கள்" என்று) பேசுகிறார். இதைப் பற்றி முன்பே நான் யோசித்திருக்கிறேன்—அப்போது என் தாயின் மீது எனக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் இருக்கவில்லை—ஆனால் இப்போது இது எனக்குத் தெளிவாகப் புலப்பட்டது; என் மனதில் விசித்திரமான எண்ணங்களின் வெள்ளமே பெருக்கெடுத்து ஓடத் தொடங்கியது. நான் நீண்ட நேரம் அங்கேயே இருந்தேன்; அந்தி சாயும் நேரம் முழுமையாக வந்து சேர்ந்தது. என் சகோதரியைப் பற்றியும் நினைத்தேன்... அது என் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான தருணம். எப்படியாவது ஒரு முடிவை எடுத்தே தீர வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன்! என்னால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லையா? உறவுகளைத் துண்டித்துக்கொள்வதில் அப்படி என்னதான் சிரமம்—குறிப்பாக, அவர்களுக்கே என்னுடன் எந்தத் தொடர்பும் இருக்க விருப்பமில்லை எனும் சூழலில்? என் தாயும் சகோதரியும்? எது எப்படியிருந்தாலும், அவர்களை நான் ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன்.
என் சிறுவயதில், மிகக் குறுகிய காலத்திற்கு மட்டும் என் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட்ட அந்த மனிதர்தான், என் உணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்பிய ஒரு முக்கிய காரணியாக அமைந்தார் என்பது உண்மைதான். அவரை நான் அன்று சந்தித்திருக்காவிட்டால், என் அறிவு, என் சிந்தனை முறை, என் விதி என அனைத்தும் முற்றிலும் வேறாக இருந்திருக்கும்—இருப்பினும், விதி எனக்கு ஏற்கனவே தீர்மானித்து வைத்திருந்த அந்த இயல்பிலிருந்து என்னால் ஒருபோதும் தப்பியிருக்க முடியாது.
ஆனால், உண்மையில் அந்த மனிதர் என் கற்பனையில் மட்டுமே இருந்த ஒரு கனவு—சிறுவயதிலிருந்தே நான் வளர்த்து வந்த ஒரு கனவு. அவரைப் பற்றிய இந்த பிம்பத்தை நானே உருவாக்கிக்கொண்டேன்; ஆனால் நிஜத்தில் அவர் முற்றிலும் வேறொரு மனிதராக இருந்தார்—என் கற்பனைக்கு அவர் கொஞ்சமும் ஈடாகவில்லை. நான் ஒரு தூய குணமுடைய மனிதரை எதிர்பார்த்து வந்தேன், ஆனால் கிடைத்ததோ வேறொன்று. சிறுவயதில் அவரை முதன்முதலில் பார்த்த அந்த ஒரு கணத்தில், ஏன் நான் அவரை முழுமையாக நம்பி, அவர் மீது ஈர்ப்பு கொண்டேன்? அந்த 'முழுமையான ஈர்ப்பு' இப்போது மறைந்தே ஆக வேண்டும். வாய்ப்பு கிடைத்தால், அந்த முதல் சந்திப்பைப் பற்றி விவரிக்கிறேன்: அது ஒரு சாதாரணமான, அர்த்தமற்ற நிகழ்வு; அதிலிருந்து எந்தப் பயனும் கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும், அதை வைத்து நான் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோபுரத்தையே கட்டி எழுப்பினேன். சிறுவயதில், போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு, அழுதுகொண்டே தூக்கத்திற்குச் செல்லும் அந்த வேளைகளில், எதையோ கனவு கண்டுகொண்டே இந்தக் கோபுரத்தைக் கட்டத் தொடங்கினேன்—எதைத்தான் கனவு கண்டேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை! நான் கைவிடப்பட்டேன் என்பதனாலா? அல்லது துன்புறுத்தப்பட்டேனா? சொல்லப்போனால், டூச்சார்டின் (Touchard) தங்கும் பள்ளியில் இருந்த அந்த இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே நான் ஓரளவு துன்புறுத்தப்பட்டேன்; அங்கிருந்துதான் அவர் என்னை விட்டுவிட்டு நிரந்தரமாகச் சென்றார். அதற்குப் பிறகு, யாரும் என்னை துன்புறுத்தவில்லை; மாறாக, என் சக மாணவர்களை நான் ஒருவித பெருமிதத்துடனேயே பார்த்தேன். மேலும், இந்த அநாதைத்தனமான, பரிதாபத்திற்குரிய நாடகத்தை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியாது! அநாதைகள், முறையற்ற பிறப்பு கொண்டவர்கள்—இப்படிப்பட்ட ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், இந்த அற்பமான மனிதர்கள் (இவர்கள் மீது எனக்குச் சிறு துளியும் பரிதாபம் இல்லை)—திடீரென்று ஒரு கூட்டத்தின் முன் நின்று, ஒருவிதமான பரிதாபகரமான, அதே சமயம் அறநெறி போதிக்கும் தொனியில், "நாங்கள் எப்படி நடத்தப்பட்டோம் என்று பாருங்கள்!" என்று புலம்புவதை விட அருவருப்பான விஷயம் வேறொன்றும் இல்லை. இத்தகைய அநாதைகளைச் சாட்டையால் அடிக்க வேண்டும் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. இத்தகைய பரிதாபகரமான, காப்பகங்களில் வளர்ந்த மனிதர்களுக்கு, மௌனமாக இருப்பது—புலம்பாமலோ அல்லது குறை சொல்லும் நிலைக்குத் தாழ்ந்து போகாமலோ இருப்பது—எவ்வளவு மேன்மையான விஷயம் என்பது புரியவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் குறை சொல்லும் நிலைக்குத் தாழ்ந்துவிட்டால், அதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர்கள் என்றுதான் அர்த்தம், "அன்பின் குழந்தையே"! இதுதான் என் கருத்து!
ஆனால், இதில் மிகவும் அபத்தமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் முன்பு போர்வையின் அடியில் படுத்துக்கொண்டு கண்ட பகற்கனவுகள் அல்ல; மாறாக, என் மனதிற்குள் நான் கற்பனையாக உருவாக்கிக்கொண்ட ஒரு மனிதனுக்காக—அதாவது அவனுக்காக—நான் இங்கு வந்ததுதான். என் சொந்த இலக்குகளை மறந்துவிட்டு, அவனது எதிரிகளை ஒழிக்கவும், அவன் மீதான அவதூறுகளை முறியடிக்கவும் நான் வந்தேன். கிராஃப்ட் குறிப்பிட்ட அந்த ஆவணம்—அந்தப் பெண் ஆண்ட்ரோனிகோவிற்கு எழுதிய கடிதம், அது அவளது வாழ்க்கையைச் சீரழித்து, அவளை வறுமையில் தள்ளக்கூடும் என்று அவள் அஞ்சுகிறாள், மேலும் அது வெர்சிலோவிடம் இருப்பதாக அவள் நம்புகிறாள்—உண்மையில் அது வெர்சிலோவிடம் இல்லை. அது என்னிடம்தான் இருந்தது—என் கோட்டின் பக்கவாட்டுப் பையில் தைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது! நானே அதைத் தைத்து வைத்தேன், இதைப் பற்றி உலகில் யாருக்கும் தெரியாது. அந்த ஆவணத்தைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த மரியா இவனோவ்னா, அதை வேறு யாருக்கும் கொடுக்காமல், என்னிடம் மட்டும் ஒப்படைத்தது அவளது சொந்த விருப்பமும் முடிவும் ஆகும்; இதற்கான காரணத்தை விளக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு இல்லை. ஒருவேளை, என்றாவது ஒருநாள் இதைப் பற்றிச் சொல்லும் சூழல் வரலாம். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக இத்தகைய ஆயுதம் என் கைக்குக் கிடைத்தபோது, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்லும் தூண்டுதலை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இயல்பாகவே, இந்த மனிதருக்கு நான் ரகசியமாகவே உதவ விரும்பினேன்—என் மீது யாருடைய கவனமும் விழாதவாறு, எந்தவித ஆரவாரமும் இன்றி, பதிலுக்குப் புகழ்ச்சியோ அல்லது அரவணைப்போ எதிர்பார்க்காமல் உதவ நினைத்தேன். மேலும், எதற்காகவும் அவரைச் சிறுமைப்படுத்தும் வகையில் குறை சொல்லும் நிலைக்கு நான் ஒருபோதும் இறங்கிச் சென்றிருக்க மாட்டேன்! அதுமட்டுமின்றி, இதில் அவருடைய தவறுதான் என்ன இருந்தது?
@
...நான் அவன் மீது காதல் கொண்டு, அவனை ஒரு கற்பனை நாயகனாகச் சித்தரித்துக் கொண்டேன் என்பதா? ஒருவேளை, நான் அவனை காதலிக்கவே இல்லையோ என்னவோ! அவனது தனித்துவமான அறிவு, விசித்திரமான குணம், அவன் ஈடுபட்ட பல்வேறு சூழ்ச்சிகள் மற்றும் சாகசங்கள், ஏன், என் தாயே அவனுடன் இருந்தாள் என்பது கூட—இவை எதுவும் என்னைத் தடுத்திருக்க முடியாது; என் கற்பனை பொம்மை உடைந்து சிதறியதே, அதுவே அவனை இனி என்னால் நேசிக்க முடியாது என்பதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அப்படியென்றால், என்னை எது தடுத்தது? நான் எங்கே சிக்கிக்கொண்டேன்? அதுதான் கேள்வி. இறுதியில், நான் மட்டுமே முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்—வேறு யாரும் அல்ல!
ஆனால், மற்றவர்களிடம் நேர்மையை எதிர்பார்க்கும் நான், என்னிடமும் நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். என் பையில் தைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஆவணம், வெர்சிலோவிற்கு உதவ ஓட வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பத்தைத் தாண்டி, எனக்குள் வேறொன்றையும் தூண்டியது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இப்போது இது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது—அப்போதே இந்த எண்ணம் தோன்றியபோது, நான் வெட்கத்தால் முகம் சிவந்து போனேன். உயர்குடியைச் சேர்ந்த ஒரு பெருமைமிக்க பெண்ணைப் பற்றிய பிம்பம் என் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது; ஒருநாள் அவளை நான் நேருக்கு நேர் சந்திக்க நேரிடும் என்று கற்பனை செய்தேன். அவள் என்னை இழிவாகக் கருதி, ஒரு சாதாரண எலியைப் போல என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பாள்; ஆனால், அவளது விதியே என் கையில் தான் இருக்கிறது என்பதை அவள் கொஞ்சமும் அறிந்திருக்க மாட்டாள். மாஸ்கோவில் இருந்தபோதும், ஏன், இங்கே ரயிலில் பயணம் செய்தபோதும் கூட, இந்த எண்ணம் எனக்கு ஒருவித போதையைத் தந்தது—இதை நான் ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆம், அந்தப் பெண்ணை நான் வெறுத்தேன், அதே சமயம் என் ‘இரையாக’ அவளை நேசிக்கவும் செய்தேன்; இது உண்மைதான்—இவை அனைத்தும் உண்மையில் நடந்தவைதான். ஆனால், இவ்வளவு சிறுபிள்ளைத்தனமான செயலில் நான் ஈடுபடுவேன் என்று நானே எதிர்பார்க்கவில்லை! அந்தச் சமயத்தில் என் மனதில் ஓடிய உணர்வுகளைத்தான் நான் விவரிக்கிறேன்—அதாவது, அந்த உணவகத்தில், கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட நைட்டிங்கேல் பறவைக்குக் கீழே அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடனான உறவை என்றென்றைக்குமாக முறித்துக்கொள்ள முடிவெடுத்திருந்த அந்த வேளையில், என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்கள் இவை. அந்தப் பெண்ணுடனான எனது முந்தைய சந்திப்பை நினைத்தபோது, வெட்கம் என் முகத்தை ஆட்கொண்டது. எவ்வளவு அவமானகரமான சந்திப்பு! ஒரு கேவலமான, முட்டாள்தனமான சிறு நிகழ்வு—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஏதோ ஒரு தீவிரமான காரியத்தைச் செய்ய எனக்குத் துளியும் தகுதி இல்லை என்பதை இது மற்ற எதையும் விட மிகத் தெளிவாக நிரூபித்தது! இது—அப்போது நான் நினைத்தது போல—மிகவும் அபத்தமான தூண்டுதல்களைக் கூட எதிர்க்கும் வலிமை என்னிடம் இல்லை என்பதைக் காட்டியது. அதுவும், கிராஃப்டிடம் (Kraft) என்னிடம் ஒரு "சொந்த இடம்" இருப்பதாகவும், எனக்கென்று ஒரு நோக்கம் இருப்பதாகவும், அதற்காக மூன்று வாழ்நாள்கள் கூட போதாது என்றும் நான் பெருமையுடன் கூறிய சிறிது நேரத்திலேயே இது நிகழ்ந்தது! என் சொந்த "கருத்தை" கைவிட்டு, வெர்சிலோவின் (Versilov) விவகாரங்களில் சிக்கிக்கொண்டதை ஒருவேளை நியாயப்படுத்தலாம்; ஆனால், ஒரு பயந்த முயலைப் போல அங்கும் இங்கும் ஓடி, அற்பமான விஷயங்களிலெல்லாம் சிக்கிக்கொண்டது—நிச்சயமாக, அது என் முட்டாள்தனமே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை. டெர்காச்சேவின் (Dergachev) வீட்டிற்குச் சென்று, அந்த அபத்தமான விஷயங்களையெல்லாம் உளறிக்கொட்ட எனக்கு என்னதான் நேர்ந்தது? எதையும் தெளிவாகவோ அல்லது கோர்வையாகவோ விளக்க என்னால் முடியாது என்றும், மௌனமாக இருப்பதே எனக்கு நல்லது என்றும் எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தும், ஏன் அப்படிச் செய்தேன்? வாஸின் (Vasin) என்னிடம், "உனக்கு இன்னும் ஐம்பது ஆண்டுகள் வாழ்நாள் இருக்கிறது, கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை" என்று கூறி என்னைச் சரியான பாதைக்குக் கொண்டுவர முயன்றான். அவன் சொன்னது மிகச் சரியான கருத்து—அவனது அறிவுத்திறனுக்கு இது சான்று—மிகவும் எளிமையானது என்பதால் அது மிகச் சிறந்த கருத்தாகிறது; எளிமையான விஷயங்கள்தான் எப்போதும் கடைசியாகப் புரிய வருகின்றன—அதாவது, புத்திசாலித்தனமான அல்லது முட்டாள்தனமான எல்லா வழிகளையும் முயற்சி செய்து பார்த்த பிறகுதான் அவை புலப்படுகின்றன. ஆனால், வாஸின் சொல்வதற்கு முன்பே, மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நான் இந்த உண்மையை உணர்ந்திருந்தேன். சொல்லப்போனால், இதுதான் என் "கருத்தின்" மையப்பகுதி. அன்று அந்த உணவகத்தில் நான் இதைப் பற்றித்தான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நடைப்பயணத்தாலும் சிந்தனையாலும் மிகுந்த சோர்வடைந்த நிலையில்... மாலை எட்டு மணியளவில் நான் செம்யோனோவ்ஸ்கி ரெஜிமென்ட் (Semyonovsky Regiment) பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, மிகுந்த மனவேதனையுடன் இருந்தேன். நன்றாக இருட்டிவிட்டது, வானிலையும் மாறிவிட்டது; மழை இல்லைதான், ஆனால் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் குளிர்ந்த, கூர்மையான காற்று என் முதுகின் பின்னால் வீசத் தொடங்கி, தூசியையும் மணலையும் சுற்றிலும் கிளப்பியது. வேலை முடிந்து தங்கள் குறுகிய இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த சாதாரண மக்களின் முகங்களில் எவ்வளவு சலிப்பும் வெறுப்பும் நிறைந்திருந்தன! ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் ஒருவிதமான தீவிரமான கவலை அல்லது ஆழ்ந்த சிந்தனை படிந்திருந்தது—அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த எவருக்கும் இடையே பொதுவான சிந்தனை ஏதுமில்லை; அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் பிணைப்பு எதுவுமே இல்லை! கிராஃப்ட் சொல்வது சரிதான்: ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சாராமல், தனித்தனியாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு சிறுவனைச் சந்தித்தேன்—அவன் மிகவும் சிறியவன்; இவ்வளவு நேரத்திலும் அவன் மட்டும் தனியாகத் தெருவில் இருப்பது விசித்திரமாக இருந்தது; அவன் வழி தவறியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒரு பெண் சிறிது நேரம் நின்று அவனது பேச்சைக் கேட்க முயன்றாள், ஆனால் அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. கைகளை விரித்து ஏமாற்றத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட்டாள்; அந்தச் சிறுவன் இருளில் தனியாக விடப்பட்டான். நான் அவனை நெருங்க முயன்றேன், ஆனால் ஏனோ அவன் பயந்துபோய் ஓடிவிட்டான். வீட்டை நெருங்கியபோது, வாஸினைப் பார்க்கவே கூடாது என்று முடிவு செய்தேன். படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, என் குடும்பத்தினர் வீட்டில் தனியாக இருக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்பினேன்—வெர்சிலோவ் அங்கு இருக்கக்கூடாது! அவர் வருவதற்குள், என் தாயிடமோ அல்லது என் அன்புக்குரிய சகோதரியிடமோ ஏதாவது கனிவான வார்த்தையைப் பேசிவிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; கடந்த ஒரு மாதமாக அவர்களுடன் அர்த்தமுள்ள ஒரு வார்த்தைகூட நான் பேசியதில்லை. அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் வீட்டில் இல்லை...
@IV.
IV.
இந்தக் "குறிப்புகளில்" ஒரு "புதிய கதாபாத்திரத்தை" (அதாவது வெர்சிலோவை) அறிமுகப்படுத்துவதால், அவருடைய பணி வரலாற்றைச் சுருக்கமாகக் கூறிவிடுகிறேன்; இது பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றல்ல என்றாலும், வாசகர்களுக்கு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள எளிதாக இருக்கும் என்பதற்காகவும், கதையின் பிற பகுதிகளில் இந்தத் தகவலைச் சேர்க்க வேறு இடமில்லை என்பதாலும் இதைக் குறிப்பிடுகிறேன்.
அவர் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார், பின்னர் குதிரைப்படைப் பிரிவில் (Guards) சேர்ந்தார். ஃபனாரியோட்டோவா என்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்ட அவர், பிறகு தனது பதவியிலிருந்து விலகினார். வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பியதும், மாஸ்கோவில் உயர்குடிச் சமூகத்தின் இன்பங்களில் மூழ்கி வாழ்ந்தார். மனைவி இறந்த பிறகு, அவர் கிராமப்புறத்திற்குச் சென்றார்—அங்குதான் என் தாயுடன் தொடர்புடைய அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. அதன் பிறகு, நீண்ட காலம் தெற்குப் பகுதியில் எங்கோ வசித்தார். ஐரோப்பாவுடனான போரின்போது, மீண்டும் ராணுவத்தில் சேர்ந்தார்; ஆனால், அவர் கிரிமியாவுக்குச் செல்லவில்லை, எந்தப் போர்க்கள நடவடிக்கையிலும் ஈடுபடவில்லை. போர் முடிந்ததும் மீண்டும் பணியிலிருந்து விலகி வெளிநாடு சென்றார்—அப்போது என் தாயையும் அழைத்துச் சென்றார், ஆனால் இறுதியில் அவரை கோனிக்ஸ்பெர்க்கில் (Königsberg) விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார். அந்தப் பாவம் செய்த பெண், மிகுந்த அச்சத்துடன் தலையை அசைத்துக்கொண்டு, அங்கு தான் கழித்த அந்த ஆறு மாதங்களைப் பற்றி விவரிப்பார்: மொழியும் தெரியாமல், அடர்ந்த காட்டில் வழிதவறியது போலத் தனியாகத் தன் சிறு மகளுடன் தவித்ததையும், இறுதியில் கையில் ஒரு பைசா கூட இல்லாமல் நின்றதையும் அவர் கூறுவார். அப்போதுதான் தாத்யானா பாவ்லோவ்னா அங்கு வந்து, அவரை மீட்டு, நிஷ்னி நோவ்கோரோட் (Nizhny Novgorod) மாகாணத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். பிற்காலத்தில், வெர்சிலோவ் "சமாதான மத்தியஸ்தர்களில்" (விவசாயிகள் தொடர்பான விவகாரங்களுக்கான நடுவர்) ஒருவராகப் பணியாற்றினார்; அவர் தனது கடமைகளை மிகச் சிறப்பாகவே செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், விரைவில் அந்தப் பணியைக் கைவிட்டு, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனியார் உரிமையியல் வழக்குகளைக் கையாளத் தொடங்கினார். ஆண்ட்ரோனிகோவ் அவருடைய திறமைகளை மிகவும் மதித்தார், ஆனால் அதே சமயம், வெர்சிலோவின் குணாதிசயத்தை தன்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை என்று அடிக்கடி கூறுவார். அதன் பிறகு, இதையும் விட்டுவிட்டு அவர் மீண்டும் வெளிநாடு சென்றார்—இந்த முறை பல ஆண்டுகள் நீண்ட காலம் அங்கேயே தங்கியிருந்தார்.
அதன்பிறகு, முதியவரான இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியுடன் அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமான தொடர்பு ஏற்பட்டது. இந்தக் காலகட்டத்தில், அவருடைய நிதி நிலைமை இரண்டு அல்லது மூன்று முறை தீவிரமான மாற்றங்களுக்கு உள்ளானது: அவர் முற்றிலும் வறுமையில் வீழ்வதும், திடீரென்று பெரும் செல்வந்தராகி மீண்டும் எழுந்து வருவதுமாக இருந்தார்.
இப்போது, எனது குறிப்புகளை இந்த இடம் வரை கொண்டு வந்த நிலையில், எனது "யோசனையை" வெளிப்படுத்த முடிவு செய்துள்ளேன். அது உருவான தருணத்திலிருந்து முதன்முறையாக, அதை வார்த்தைகளில் வடிக்கப்போகிறேன். வாசகர்களுக்கு அதைத் தெரியப்படுத்தத் தீர்மானித்திருக்கிறேன்—இதற்குப் பிறகு வரப்போகும் விஷயங்களை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள இது உதவும் என்பதால். வாசகர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எனக்கும்—அதாவது ஆசிரியராகிய எனக்கே—எனது செயல்களுக்கான காரணங்களையோ அல்லது அவை தூண்டிய சூழல்களையோ விளக்காமல், எனது செயல்களை மட்டும் விவரிப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. இத்தகைய "சொற்பிரயோகத் தவிர்ப்பைப்" பயன்படுத்த முயன்றதன் மூலம்—எனது திறமையின்மையால்—நான் முன்னதாக எதைக் கேலி செய்தேனோ, அதே "இலக்கிய அலங்காரங்களுக்குள்" மீண்டும் சிக்கிக்கொண்டேன். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் வாழ்ந்த காலத்தைப் பற்றியும், அதில் அடங்கியுள்ள அவமானகரமான நிகழ்வுகளைப் பற்றியும் விவரிக்கத் தொடங்கும் இந்த வேளையில், இந்த முன்னுரை அவசியமானதாகிறது. இதுவரை நான் மௌனம் காத்தது "இலக்கிய அலங்காரங்களின்" ஈர்ப்பினால் அல்ல; மாறாக, அந்த விஷயத்தின் இயல்பே—அதன் உள்ளார்ந்த சிக்கலான தன்மையே—அதற்குக் காரணம். இத்தனை காலம் கடந்த பிறகும், அந்த "யோசனையை" வார்த்தைகளில் கொண்டு வருவது எனக்கு இன்னும் மிகுந்த சிரமமாகவே இருக்கிறது. மேலும், அதை நான் இப்போது எப்படிப் பார்க்கிறேன் என்பதைக் காட்டிலும், அக்காலத்தில் என் மனதில் அது எப்படி இருந்ததோ, அதே வடிவில் முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது—இது சிக்கலை இன்னும் அதிகரிக்கிறது. சில விஷயங்களை விவரிப்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது. மிகவும் எளிமையான, தெளிவான கருத்துகளே புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் கடினமானவையாக இருக்கின்றன. கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டறியும் முன்பே தனது யோசனையைப் பிறரிடம் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தால், மற்றவர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ள நீண்ட காலம் எடுத்திருக்கும்—உண்மையில், அவர்கள் அவரைப் புரிந்துகொள்ளவே இல்லை. இதைச் சொல்வதன் மூலம், நான் என்னை கொலம்பஸுடன் ஒப்பிடவில்லை; யாராவது அப்படி ஒரு முடிவுக்கு வந்தால், அவர்கள் வெட்கப்பட வேண்டும்—அவ்வளவுதான்.
ஐந்தாம் அத்தியாயம்
I.
எனது யோசனை என்னவென்றால், ஒரு 'ரோத்ஸ்சைல்ட்' (Rothschild) ஆவதுதான். வாசகர்கள் அமைதியாகவும் தீவிரமாகவும் இருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
மீண்டும் சொல்கிறேன்: எனது யோசனை ஒரு 'ரோத்ஸ்சைல்ட்' ஆவதுதான்—அதாவது, ஒரு 'ரோத்ஸ்சைல்ட்' அளவுக்குப் பெரும் செல்வந்தராக மாறுவது. வெறுமனே செல்வந்தராக இருப்பது மட்டுமல்ல, குறிப்பாக ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டைப் (Rothschild) போல மாறுவது. இதற்கான காரணம் என்ன, எத்தகைய நோக்கத்திற்காக, என்னென்ன குறிப்பிட்ட இலக்குகளை நான் அடைய முயல்கிறேன் என்பது குறித்து பிறகு பார்ப்போம். முதலில், எனது இலக்கை அடைவது கணித ரீதியாக உறுதி என்பதை நான் நிரூபிக்கிறேன்.
விஷயம் மிகவும் எளிமையானது; இதன் ஒட்டுமொத்த ரகசியமும் இரண்டு சொற்களில் அடங்கியுள்ளது: விடாமுயற்சி மற்றும் தொடர்ச்சி.
"இதை நாங்கள் முன்பே கேட்டிருக்கிறோம்," என்று யாராவது சொல்லலாம். "இதில் புதியது எதுவுமில்லை. ஜெர்மனியில் உள்ள ஒவ்வொரு தந்தையும் (Vater) தன் பிள்ளைகளிடம் இதையேதான் சொல்கிறார்கள்—இருப்பினும், வரலாற்றில் ஒரே ஒரு ரோத்ஸ்சைல்ட் மட்டுமே இருந்தார் (நான் பாரிஸைச் சேர்ந்த மறைந்த ஜேம்ஸ் ரோத்ஸ்சைல்டை குறிப்பிடுகிறேன்). ஆனால், இத்தகைய தந்தைகள் லட்சக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள்."
இதற்கு எனது பதில் இதுதான்:
"நீங்கள் இதைக் கேட்டதாகச் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் உண்மையில் நீங்கள் எதையும் கேட்கவில்லை. அதே சமயம், ஒரு விஷயத்தில் நீங்கள் சொல்வது சரிதான்: இந்த முயற்சியை நான் 'மிகவும் எளிமையானது' என்று விவரித்தாலும், இது கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கடினமான ஒன்று என்பதைக் குறிப்பிட மறந்துவிட்டேன்."
உலகில் உள்ள அனைத்து மதங்களும் அறநெறிகளும் ஒரே ஒரு புள்ளியில் வந்து சேர்கின்றன: "ஒருவன் நற்பண்புகளை நேசிக்க வேண்டும், தீய பண்புகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்." இதைவிட எளிமையான விஷயம் வேறென்ன இருக்க முடியும்? சரி, இப்போது நீங்களே ஒரு நற்பண்பைச் செய்து பாருங்கள்—அல்லது உங்களிடம் உள்ள ஏதேனும் ஒரு தீய பழக்கத்தைக் கைவிட முயற்சி செய்யுங்கள்—செய்து பாருங்களேன், பார்க்கலாம்!
இங்கேயும் அதே நிலைதான்.
அதனால்தான், எண்ணற்ற தந்தைகள்—ஜெர்மானியர்கள் மட்டுமல்ல, மற்றவர்களும்—இந்த இரண்டு முக்கியமான சொற்களை—அதாவது ஒட்டுமொத்த ரகசியத்தையும் உள்ளடக்கியதாகக் கருதப்படும் அந்தச் சொற்களை—பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாலும், ரோத்ஸ்சைல்ட் என்று அழைக்கப்படக்கூடியவர் ஒருவர் மட்டுமே இருக்கிறார். இதிலிருந்து தெரிவது என்னவென்றால், பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்தாலும், உண்மையில் அவை ஒன்றல்ல; அந்தத் தந்தைகள் அனைவரும் ஒரே கருத்தைச் சொல்லவில்லை என்பதுதான்.
அவர்கள் நிச்சயமாக 'விடாமுயற்சி' மற்றும் 'தொடர்ச்சி' என்ற சொற்களைக் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால், எனது இலக்கை அடைவதற்குத் தேவையான விடாமுயற்சியும் தொடர்ச்சியும், இந்தத் தந்தைகளிடம் உள்ளவை போன்றதல்ல.
ஒருவர் 'தந்தை' என்ற நிலையில் இருப்பதாலேயே—மீண்டும் சொல்கிறேன், இது ஜெர்மானியர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல—அதன் பொருள் என்னவென்றால்... அவருக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது; மற்றவர்களைப் போலவே அவரும் வாழ்கிறார், மற்றவர்களுக்கு இருக்கும் அதே செலவுகளும் கடமைகளும் அவருக்கும் உண்டு. இப்படி வாழ்ந்துகொண்டு உங்களால் ஒரு 'ரோத்ஸ்சைல்ட்' (மிகப்பெரிய செல்வந்தர்) ஆக முடியாது; அதிகபட்சம், நீங்கள் ஒரு நிதானமான, அளவோடு வாழும் மனிதராக மட்டுமே இருக்க முடியும். ஆனால், ஒரு ரோத்ஸ்சைல்ட் ஆவது—அல்லது அப்படி ஆக வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்புவது—சமூகத்திலிருந்து உங்களைத் தனித்து நிறுத்திவிடும் என்பதை நான் மிகத் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வோல்கா நதி நீராவிப் படகு ஒன்றில் பிச்சைக்காரர் ஒருவர் இறந்துபோனதைப் பற்றி செய்தித்தாள்களில் படித்தேன். அவர் கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்து பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார், படகில் இருந்த அனைவருக்கும் அவரைத் தெரிந்திருந்தது. அவர் இறந்த பிறகு, அவருடைய கந்தல் ஆடைகளுக்குள் தைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த சுமார் மூவாயிரம் ரூபிள் பணம் கண்டெடுக்கப்பட்டது. சமீபத்தில்கூட, உயர்குடியில் பிறந்த பிச்சைக்காரர் ஒருவரைப் பற்றிப் படித்தேன்; அவர் மதுக்கடைகளுக்குச் சென்று பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது, அவரிடமிருந்து சுமார் ஐந்தாயிரம் ரூபிள் பணம் கிடைத்தது. இதிலிருந்து இரண்டு முடிவுகளை நாம் பெறலாம்: முதலாவதாக, தொடர்ந்து பணம் சேமிக்கும் பழக்கம்—மிகச் சிறிய தொகையாக இருந்தாலும் சரி—காலப்போக்கில் மிகப்பெரிய பலனைத் தரும் (இங்கே காலம் ஒரு பொருட்டல்ல). இரண்டாவதாக, இடையறாது தொடர்ந்து செய்யப்படும் எந்தவொரு சேமிப்பு முறையும், கணித ரீதியாக நிச்சயமாக வெற்றி பெறும்.
அதே சமயம், கண்ணியமான, அறிவுள்ள, அளவோடு வாழும் பல மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எவ்வளவு கடினமாக உழைத்தாலும், தங்களுக்கு அந்தத் தொகை கிடைக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்பினாலும், அவர்களால் மூன்று அல்லது ஐந்தாயிரம் ரூபிள்களைச் சேர்க்க முடிவதில்லை. ஏன் இப்படி? இதற்கான விடை எளிது: அவர்கள் எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும், அந்த விருப்பம் போதுமான அளவு தீவிரமாக இல்லை. அதாவது, அந்தப் பணத்தைப் பெற வேறு வழியே இல்லை என்ற சூழலில், பிச்சைக்காரராக மாறத் துணியும் அளவுக்கு அவர்களிடம் அந்தத் தீவிரமான விருப்பம் இல்லை. மேலும், பிச்சைக்காரராக மாறிய பிறகும், தங்களுக்குக் கிடைக்கும் முதல் சில காசுகளைக்கூட, தமக்கோ அல்லது தம் குடும்பத்தினருக்கோ கூடுதல் உணவு வாங்கச் செலவிடாமல் இருக்கும் அளவுக்கு அவர்களிடம் உறுதியான பிடிவாதம் இல்லை. ஆனால், பிச்சை எடுப்பதன் மூலம் பணம் சேர்க்க வேண்டுமானால், அத்தகைய தொகையை அடைவதற்கு, ஒருவர் வெறும் ரொட்டியையும் உப்பையும் மட்டுமே உண்டு வாழ வேண்டியிருக்கும். குறைந்தபட்சம், நான் இதைப் புரிந்துகொண்ட விதம் இதுதான். முன்னரே குறிப்பிட்ட அந்த இரு பிச்சைக்காரர்களும் சரியாக இதைத்தான் செய்திருக்கக்கூடும்: அவர்கள் ரொட்டியைத் தவிர வேறெதையும் உண்ணாமல், நடைமுறையில் திறந்தவெளியிலேயே வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருபோதும் ரோத்ஸ்சைல்டைப் (Rothschild) போல ஆக வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை என்பதில் சந்தேகமில்லை; அவர்கள் வெறும் 'ஹார்பாகன்கள்' (Harpagons) அல்லது 'ப்லியுஷ்கின்கள்' (Plyushkins) - அதாவது, பேராசையின் மிகத் தூய வடிவம்; அவ்வளவுதான். ஆனால், ரோத்ஸ்சைல்டைப் போல ஆக வேண்டும் என்ற குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடன், திட்டமிட்டுச் செல்வத்தைச் சேர்க்க முற்படும்போது, அதற்கு அந்த இரு பிச்சைக்காரர்களிடம் இருந்த அதே அளவிலான தீவிர விருப்பமும் மன உறுதியும் தேவைப்படுகின்றன. 'தந்தை'யிடம் அத்தகைய மன உறுதி இல்லை. உலகில் பல வகையான ஆற்றல்கள் உள்ளன; குறிப்பாக மன உறுதி மற்றும் விருப்பம் என்று வரும்போது, இது இன்னும் முக்கியமானது. நீருக்குக் கொதிநிலை இருப்பது போல, இரும்பு செந்நிறமாகத் தகிக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட வெப்பநிலையும் உண்டு.
இது ஒரு வகையில் துறவறம் போன்றது; ஒருவிதமான தவம். இது ஒரு சிந்தனையைச் சார்ந்ததல்ல, உணர்வைச் சார்ந்தது. எதற்காக? ஏன்? வாழ்நாள் முழுவதும் கந்தல் ஆடைகளை அணிந்து, கருப்பு ரொட்டியை மட்டும் உண்டு வாழ்வது—அதே சமயம் பெரும் தொகையைத் தன்னுடன் வைத்திருப்பது—என்பது அறமானதா, அல்லது விசித்திரமான, அருவருக்கத்தக்க செயலா? இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பிறகு விடை தேடிக்கொள்ளலாம்; இப்போதைக்கு, இந்த இலக்கை அடைய முடியுமா என்பது மட்டுமே கேள்வி.
நான் முதன்முதலில் "எனது யோசனையை" —அதாவது, அந்த "செந்நிறமாகத் தகிக்கும்" நிலையை—உருவாக்கிக்கொண்டபோது, என்னையே சோதித்துப் பார்த்தேன்: என்னால் இத்தகைய துறவறத்தை, இத்தகைய தவத்தை மேற்கொள்ள முடியுமா? இதற்காக, முதல் மாதம் முழுவதும் நான் ரொட்டியையும் தண்ணீரையும் மட்டுமே உட்கொண்டேன். நாளொன்றுக்கு இரண்டரை பவுண்டுக்கும் குறைவான கருப்பு ரொட்டியை மட்டுமே உண்டேன். இதைச் செய்வதற்கு, என் மீது நன்மதிப்பு கொண்டிருந்த புத்திசாலியான நிகோலாய் செம்யோனோவிச் மற்றும் மரியா இவனோவ்னா ஆகியோரை நான் ஏமாற்ற வேண்டியிருந்தது. என் உணவை என் அறைக்கே கொண்டு வர வேண்டும் என்று நான் பிடிவாதமாகக் கூறினேன்; இது மரியா இவனோவ்னாவுக்கு மிகுந்த மனவேதனையையும், எப்போதும் கண்ணியத்துடன் நடந்துகொள்ளும் நிகோலாய் செம்யோனோவிச்சுக்குச் சற்று குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தியது. அங்கே, எனக்குக் கொடுக்கப்படும் உணவை நான் எளிதாக அகற்றிவிடுவேன்: சூப்பை ஜன்னலுக்கு வெளியே, செடி கொடிகள் மண்டிய இடத்திலோ அல்லது வேறு எங்கோ கொட்டிவிடுவேன். இறைச்சியைப் பொறுத்தவரை, அதை ஜன்னலுக்கு வெளியே நாய்க்கு எறிந்துவிடுவேன், அல்லது காகிதத்தில் சுற்றி என் பையில் வைத்துக்கொண்டு பிறகு எடுத்துச் சென்றுவிடுவேன்; மற்ற உணவுகளுக்கும் இதேதான் நிலை. இரவு உணவோடு வழங்கப்படும் ரொட்டியின் அளவு இரண்டரை பவுண்டுகளுக்கும் மிகக் குறைவாக இருந்ததால், எனக்காகக் கூடுதலாகச் சிறிது ரொட்டியை ரகசியமாக வாங்கிக்கொள்வேன். ஒரு மாதம் வரை இதைத் தொடர்ந்து செய்தேன்—இதனால் என் செரிமானத்தில் சிறு பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம்—ஆனால் அடுத்த மாதத்திலிருந்து, ரொட்டியுடன் சூப்பையும் சேர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கினேன்; மேலும் காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் ஒரு கோப்பை தேநீரும் அருந்தினேன். ஓராண்டு முழுவதும் நான் மிகுந்த ஆரோக்கியத்துடனும் மனநிறைவுடனும் வாழ்ந்தேன் என்று உறுதியாகக் கூறுகிறேன். அதே சமயம், தார்மீக ரீதியாக, நான் ஒருவித பரவசத்திலும், தொடர்ச்சியான, ரகசிய மகிழ்ச்சியிலும் திளைத்திருந்தேன். வழக்கமான உணவுகள் கிடைக்கவில்லையே என்ற ஏக்கம் துளியும் இல்லை; மாறாக, நான் மிகுந்த உற்சாகத்துடனேயே இருந்தேன். ஓராண்டு முடிவில், எத்தகைய கடுமையான விரதத்தையும் என்னால் தாங்க முடியும் என்பதை எனக்கு நானே நிரூபித்துக்கொண்ட பிறகு, மற்றவர்களைப் போலவே நானும் உணவு உண்ணத் தொடங்கினேன், அவர்களுடன் சேர்ந்து இரவு உணவிலும் கலந்துகொண்டேன். இந்தச் சோதனையோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், நான் இரண்டாவது சோதனையொன்றையும் மேற்கொண்டேன்: நிகோலாய் செம்யோனோவிச்சிடம் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பணம் செலுத்தியது போக, கைச்செலவுக்காக மாதம் ஐந்து ரூபிள் எனக்குக் கிடைத்தது. அதில் பாதியை மட்டுமே செலவிட வேண்டும் என்று நான் தீர்மானித்தேன். இது மிகவும் கடினமான ஒரு சோதனையாக இருந்தது; ஆனால், இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் சென்றடைந்தபோது, என் கையில் எழுபது ரூபிள்கள் இருந்தன—இவை அனைத்தும் அந்தச் சிறிய தொகையிலிருந்து சேமிக்கப்பட்டவைதான். இந்த இரண்டு சோதனைகளும் எனக்கு மிகப்பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்தன: ஒரு இலக்கை அடைய வேண்டும் என்று நான் உறுதியாக விரும்பினால், அதை அடைவதற்கான வலிமை எனக்குள் இருக்கிறது என்பதை நான் முழுமையாக உணர்ந்துகொண்டேன். மீண்டும் சொல்கிறேன், இதுவே எனது ஒட்டுமொத்த "கொள்கை"; மற்ற அனைத்தும் வெறும் அற்பமான விஷயங்களே.@123
“””””999
II.
இருப்பினும், மிகச் சிறிய விஷயங்களைக் கூட நாம் கவனத்தில் கொள்வோம்.
எனது இரண்டு சோதனைகளைப் பற்றி ஏற்கனவே விவரித்திருக்கிறேன்; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்—ஏற்கனவே தெரிந்தபடி—நான் மூன்றாவது சோதனையை மேற்கொண்டேன்: ஒரு ஏலத்திற்குச் சென்று, ஒரே முயற்சியில் ஏழு ரூபிள் தொண்ணூற்றைந்து கோபெக் லாபம் ஈட்டினேன். நிச்சயமாக, இது ஒரு "உண்மையான" சோதனை அல்ல; இது ஒரு விளையாட்டு, ஒரு பொழுதுபோக்கு மட்டுமே—எதிர்காலத்திலிருந்து ஒரு கணத்தை மட்டும் பிடுங்கி, நான் எப்படிச் செயல்படுவேன், எப்படி நடந்துகொள்வேன் என்று சோதித்துப் பார்க்கும் முயற்சி. உண்மையில், எனது உண்மையான இலக்கை நோக்கிய பயணம்—மாஸ்கோவில் இருந்த காலத்திலிருந்தே—நான் முழுமையாகச் சுதந்திரமடையும் காலம் வரை தள்ளிவைக்கப்பட்டிருந்தது; உதாரணமாக, முதலில் நான் ஜிம்னாசியத்தில் (உயர்நிலைப் பள்ளியில்) எனது படிப்பை முடிக்க வேண்டும் என்பதை நான் நன்கு உணர்ந்திருந்தேன். (ஏற்கனவே தெரிந்தபடி, பல்கலைக்கழகப் படிப்பைத் தியாகம் செய்தேன்.) செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் சென்றபோது, எனக்குள் ஒரு மறைமுகமான கோபம் இருந்தது: ஜிம்னாசியப் படிப்பை முடித்து, முதன்முறையாகச் சுதந்திரம் பெற்ற நிலையில், வெர்சிலோவின் விவகாரங்கள் மீண்டும் என்னை எனது உண்மையான இலக்கிலிருந்து நீண்ட காலத்திற்குத் திசைதிருப்பப் போகின்றன என்பதை உணர்ந்தேன்! இருப்பினும், இந்தக் கோபத்திற்கு மத்தியிலும், எனது இறுதி இலக்கைப் பொறுத்தவரை நான் மிகுந்த உறுதியுடனேயே இருந்தேன்.
உண்மைதான், எனக்கு நடைமுறை அனுபவம் இல்லை; ஆனால், தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளாக இதைப் பற்றி முழுமையாகச் சிந்தித்துத் திட்டமிட்டிருந்ததால், எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. நான் எப்படித் தொடங்கப் போகிறேன் என்பதை ஆயிரமுறை கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கிறேன்: திடீரென்று—வானத்திலிருந்து விழுந்தது போல—நமது இரண்டு தலைநகரங்களில் ஒன்றில் நான் வந்து சேர்கிறேன் (எனது தொடக்க இடமாக இந்தத் தலைநகரங்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தேன்; குறிப்பாக, சில கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு முன்னுரிமை அளித்தேன்). இதோ, நான் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருகிறேன்—முழுமையான சுதந்திரத்துடன், யாருக்கும் கட்டுப்படாத நிலையில், நல்ல உடல்நலத்துடன், எனது பையில் நூறு ரூபிள்களை ஆரம்ப மூலதனமாக வைத்துக்கொண்டு! இந்த நூறு ரூபிள்கள் இல்லாமல் தொடங்குவது சாத்தியமற்றது; ஏனெனில், அவ்வாறு இல்லையெனில், வெற்றியின் முதல் கட்டத்தை அடைவதற்கே நீண்ட காலம் தேவைப்பட்டிருக்கும். இந்த நூறு ரூபிள்களுடன், என்னிடம்—ஏற்கனவே தெரிந்தபடி—தைரியம், விடாமுயற்சி, சீரான அணுகுமுறை, முழுமையான தனிமை மற்றும் ரகசியம் காக்கும் திறன் ஆகியவை இருந்தன. தனிமைதான் மிக முக்கியமான விஷயமாக இருந்தது: கடைசி நிமிடம் வரை, மற்றவர்களுடன் எந்தவிதமான தொடர்போ அல்லது பிணைப்போ வைத்துக்கொள்வதில் எனக்கு மிகுந்த வெறுப்பு இருந்தது. சொல்லப்போனால், எனது "யோசனையை" முற்றிலும் நானே முன்னின்று தொடங்க வேண்டும் என்று உறுதியாக முடிவெடுத்திருந்தேன்—இது ஒரு தவிர்க்க முடியாத நிபந்தனையாக இருந்தது. மற்றவர்கள் எனக்கு ஒரு சுமை; அவர்கள் என் மன அமைதியைக் குலைத்துவிடுவார்கள், அத்தகைய மனக்குழப்பம் எனது இலக்கை அடைவதற்குத் தடையாக இருந்திருக்கும். மேலும், என் வாழ்நாள் முழுவதும்—மற்றவர்களுடன் எப்படிப் பழகலாம் என்று நான் கற்பனை செய்தபோதெல்லாம்—அது என் மனதில் ஒரு புத்திசாலித்தனமான திட்டமாகத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் அது எப்போதும் முட்டாள்தனமான ஒன்றாகவே முடிந்தது. இதை நான் மிகுந்த கோபத்துடனும் அதே சமயம் நேர்மையுடனும் ஒப்புக்கொள்கிறேன்: நான் அவசரப்பட்டுப் பேசும் வார்த்தைகளால் எனக்கே தீங்கிழைத்துக்கொள்வேன்—இதன் காரணமாகவே, மற்றவர்களை என் வாழ்க்கையிலிருந்து முழுமையாக நீக்கிவிட முடிவு செய்தேன். இதன் விளைவாக எனக்குச் சுதந்திரமும், மன அமைதியும், தெளிவான நோக்கமும் கிடைத்தன.
செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வாழ்க்கைச் செலவு மிக அதிகமாக இருந்தபோதிலும், உணவிற்காக ஒரு நாளைக்கு பதினைந்து கோபெக்குகளுக்கு (kopecks) மேல் செலவிடக்கூடாது என்று நான் உறுதியாக முடிவெடுத்தேன்—இந்த முடிவில் நான் உறுதியாக இருப்பேன் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். உணவு குறித்த இந்த விஷயத்தைப் பற்றி நான் மிகவும் கவனமாகச் சிந்தித்தேன்; உதாரணமாக, சில சமயங்களில் தொடர்ந்து இரண்டு நாட்கள் வெறும் ரொட்டியையும் உப்பையும் மட்டும் உண்டு வாழ்ந்து, அதன் மூலம் சேமித்த பணத்தை மூன்றாவது நாளில் செலவிடலாம் என்று திட்டமிட்டேன். பதினைந்து கோபெக் பட்ஜெட்டில் எப்போதும் மிகக் குறைந்த உணவை உட்கொண்டு வாழ்வதை விட, இது ஆரோக்கியமானதாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. மேலும், எனக்குத் தங்குவதற்கு ஓர் இடம்—உண்மையில் ஒரு "மூலை" மட்டும்—தேவைப்பட்டது; அதுவும் இரவு நேரத்தில் தூங்குவதற்கோ அல்லது வானிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கும் நாட்களில் தங்குவதற்கு மட்டுமோதான். நான் தெருக்களிலேயே வாழ்வது என்று தீர்மானித்தேன்; தேவைப்பட்டால், இரவு நேரங்களில் தங்குமிடங்களில் (shelters) தங்கவும் தயாராக இருந்தேன்—அங்கே படுக்கையுடன் சேர்த்து, ஒரு துண்டு ரொட்டியும் ஒரு கோப்பை தேநீரும் கிடைக்கும். என் பணத்தை எப்படிப் பாதுகாப்பாக மறைத்து வைப்பது என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; எனவே, அத்தகைய தங்குமிடங்களிலோ அல்லது விடுதிகளிலோ என் பணம் திருடுபோக வாய்ப்பே இல்லை—யாராலும் அதைக் கண்டறியக்கூட முடியாது, இது உறுதி! "என்னிடமிருந்தா திருடினார்கள்? நானே மற்றவர்களிடமிருந்து திருடத்தான் எப்போதும் வழி தேடிக்கொண்டிருப்பவன்!"—தெருவில் ஒரு நாடோடி இதை மிகவும் உற்சாகமாகச் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் அந்தத் தந்திரத்தையும் எச்சரிக்கையுணர்வையும் மட்டுமே கையாள்கிறேன்; திருடும் எண்ணம் எனக்குச் துளியும் இல்லை. மேலும், மாஸ்கோவில் இருந்தபோதே—அந்த 'யோசனை' என் மனதில் தோன்றிய முதல் நாளிலிருந்தே—நான் ஒருபோதும் அடகு கடைக்காரராகவோ அல்லது வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவராகவோ மாறக்கூடாது என்று தீர்மானித்துவிட்டேன். அது யூதர்களுக்குரிய தொழில், அல்லது அறிவு மற்றும் நற்பண்பு ஆகிய இரண்டையும் கொண்டிராத ரஷ்யர்களுக்குரிய தொழில். அடகு வைப்பதும் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பதும் சாதாரணமான, மட்டமான மனிதர்களின் செயல்கள்.
உடைகளைப் பொறுத்தவரை, நான் இரண்டு தொகுப்புகளை மட்டும் வைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தேன்: ஒன்று அன்றாட பயன்பாட்டிற்கு, மற்றொன்று முக்கியமான நிகழ்வுகளுக்கு. ஒருமுறை வாங்கினால், அவை நீண்ட காலம் நீடிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். உடைகளை எப்படி அணிய வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளவே நான் இரண்டரை ஆண்டுகளைச் செலவிட்டேன். ஒரு ரகசியத்தையும் கண்டறிந்தேன்: ஒரு உடை எப்போதும் புதியது போல இருக்கவும், தேய்மானம் அடையாமல் இருக்கவும், அதை அடிக்கடி—நாளைக்கு ஐந்து அல்லது ஆறு முறை—தூரிகையால் (brush) தேய்த்துச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். தூரிகையால் துணிக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்; துணிகளுக்கு உண்மையான எதிரி தூசியும் மண்துகள்களும்தான். நுண்ணோக்கியின் கீழ் பார்த்தால், தூசித் துகள்கள் சிறிய கற்களைப் போலத் தெரியும். ஆனால், தூரிகை எவ்வளவு கடினமானதாக இருந்தாலும், அது துணியைப் போலவே இழைகளால் ஆனதுதான். காலணிகளை (பூட்ஸ்) எப்படிச் சரியாக அணிய வேண்டும் என்பதையும் நான் கற்றுக்கொண்டேன்: கவனத்துடன், பாதத்தை முழுமையாகத் தரையில் பதிக்க வேண்டும்—அதாவது குதிகாலும் அடிப்பகுதியும் ஒரே நேரத்தில் தரையில் படுமாறு வைக்க வேண்டும்; உடல் எடையைச் பக்கவாட்டில் சாய்க்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதை இரண்டு வாரங்களில் பழகிவிடலாம், அதன் பிறகு இது ஒரு இயல்பான பழக்கமாகிவிடும். இந்த முறையைப் பின்பற்றினால், காலணிகள் வழக்கத்தை விட மூன்றில் ஒரு பங்கு காலம் கூடுதலாக உழைக்கும். இது எனது இரண்டு ஆண்டு அனுபவத்தின் மூலம் கண்டறிந்த உண்மை.
அதன்பிறகு, உண்மையான வேலை தொடங்கியது. என் கணக்கு இதுதான்: என்னிடம் நூறு ரூபிள் இருந்தது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஏலங்கள், தள்ளுபடி விற்பனைகள், பழைய பொருட்கள் விற்கும் சிறிய கடைகள் எனப் பல வாய்ப்புகள் உள்ளன; மேலும், பண நெருக்கடியில் இருப்பவர்களும் ஏராளம். எனவே, ஒரு பொருளை ஒரு விலைக்கு வாங்கி, அதைவிடச் சற்று அதிக விலைக்கு விற்க முடியாமல் போவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. அந்த ஆல்பத்தின் மூலம், இரண்டு ரூபிள் ஐந்து கோபெக் முதலீட்டிற்கு, எனக்கு ஏழு ரூபிள் தொண்ணூற்றைந்து கோபெக் லாபம் கிடைத்தது. எந்தவிதமான அபாயமும் இன்றி இந்த கணிசமான லாபம் கிடைத்தது—நான் இதில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தேன்...@@@
அப்போதுதான் உண்மையான செயல்பாடு தொடங்கியது.
எனது கணக்கு இதுதான்: என்னிடம் நூறு ரூபிள் இருந்தது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஏலங்கள், விற்பனைச் சலுகைகள், பழைய பொருட்கள் விற்கும் சிறிய கடைகள் என ஏராளமாக உள்ளன; மேலும், அவசரத் தேவை உள்ளவர்களும் பலர் உள்ளனர். எனவே, ஒரு பொருளை ஒரு குறிப்பிட்ட விலைக்கு வாங்கினால், அதைவிடச் சற்று கூடுதல் விலைக்கு விற்க முடியாமல் போகாது. ஒரு ஆல்பத்தை வாங்கியதில், நான் இரண்டு ரூபிள் ஐந்து கோபெக்குகளை மட்டுமே முதலீடு செய்தேன், ஆனால் எனக்கு ஏழு ரூபிள் தொண்ணூற்று ஐந்து கோபெக்குகள் லாபமாகக் கிடைத்தது. எந்தவித அபாயமும் இன்றி இந்த நல்ல லாபம் கிடைத்தது; வாங்குபவரின் கண்களிலிருந்தே அவர் அந்தப் பொருளை வாங்குவதில் உறுதியாக இருக்கிறார் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நிச்சயமாக, இது ஒரு தற்செயலான அதிர்ஷ்டம் மட்டுமே என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால், நான் தேடுவதும் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளைத்தான்—அதனால்தான் நான் தெருக்களில் வாழ முடிவு செய்தேன். இத்தகைய வாய்ப்புகள் அரிதாகக் கிடைத்தாலும் கவலையில்லை; எனது முதல் விதி, எந்த அபாயத்திலும் சிக்கக்கூடாது என்பது. இரண்டாவது விதி, அன்றாடத் தேவைகளுக்குத் தேவையான தொகையைத் தாண்டி, ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒரு லாபத்தை ஈட்ட வேண்டும் என்பது; அப்போதுதான் எனது சேமிப்பு முயற்சி ஒரு நாள் கூட தடைபடாமல் தொடரும்.
மக்கள் என்னிடம், "இவையெல்லாம் வெறும் பகற்கனவுகள்; உனக்குத் தெரு வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரியாது, முதல் அடியிலேயே நீ ஏமாற்றப்பட்டுவிடுவாய்" என்று சொல்லக்கூடும். ஆனால், என்னிடம் மனவுறுதியும் ஆளுமையும் உள்ளன. "தெரு வாழ்க்கை எனும் கலை" என்பது மற்ற கலைகளைப் போன்றதுதான்; விடாமுயற்சி, கூர்மையான கவனிப்புத் திறன் மற்றும் திறமை இருந்தால், இதிலும் வெற்றி பெற முடியும்.
ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்), ஏழாம் வகுப்பு வரை நான் சிறந்த மாணவர்களில் ஒருவனாக இருந்தேன்; குறிப்பாகக் கணிதத்தில் மிகவும் திறமையானவன். "அனுபவம்" மற்றும் "தெரு அறிவு" (street smarts) ஆகியவற்றை இவ்வளவு உயர்வாகக் கருதி, தோல்விதான் ஏற்படும் என்று முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? இத்தகைய கருத்துகளைச் சொல்பவர்கள் பெரும்பாலும் நிஜ உலக அனுபவம் இல்லாதவர்கள்; சொந்த முயற்சியில் எதையும் சாதிக்காதவர்கள்; மற்றவர்கள் கொடுத்ததை வைத்துக்கொண்டு சும்மா வாழ்ந்தவர்கள் மட்டுமே. "ஒருவன் மூக்கை இடித்துக்கொண்டான் என்பதால், மற்றவனும் கண்டிப்பாக இடித்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல"—இல்லை, நான் என் மூக்கை இடித்துக்கொள்ள மாட்டேன். என்னிடம் ஆளுமை இருக்கிறது; நான் கவனத்துடன் இருந்தால், எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியும். விடாமுயற்சி, எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கும் பார்வை, தொடர்ச்சியான சிந்தனை மற்றும் கணக்கீடுகள், இடைவிடாத செயல்பாடு என அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்தால், நாள்தோறும் கூடுதலாக இருபது கோபெக் (kopeck) நாணயத்தை ஈட்டும் வழியைக் கண்டறிய முடியுமா? நிச்சயமாக முடியும்! எனது முக்கிய கொள்கை என்னவென்றால், எப்போதும் அதிகபட்ச லாபத்தை அடையத் துடிக்கக்கூடாது; நிதானமாகச் செயல்படுவதையே நான் விரும்புகிறேன். பிற்காலத்தில், ஓரிரு ஆயிரம் ரூபிள்களைச் சேர்த்த பிறகு, வெறும் இடைத்தரகராகவோ அல்லது தெருவோர ஊக வணிகராகவோ (speculator) மட்டும் செயல்படுவதைத் தாண்டி, நான் அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறுவேன். பங்குச் சந்தை, பங்குகள், வங்கி நடவடிக்கைகள் போன்றவை குறித்து எனக்கு இப்போது பெரிய அளவில் தெரியாது என்பது உண்மைதான். ஆனால், என் கையில் உள்ள விரல்களைப் போலவே எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், காலப்போக்கில் இவை அனைத்தையும் மற்றவர்களை விடச் சிறப்பாக என்னால் கற்றுக்கொள்ள முடியும். சூழ்நிலை அதைக் கோரும்போது, இயல்பாகவே அந்த அறிவு எனக்கு வந்துவிடும். இதற்கு என்ன அவ்வளவு பெரிய அறிவுத்திறனா தேவை? சாலமன் மன்னனைப் போன்ற ஞானமா தேவை? உண்மையில் தேவைப்படுவது 'உறுதியான குணம்' (character) மட்டுமே; அதற்கான திறமையும், சாதுர்யமும், அறிவும் தானாகவே தேடி வரும். முக்கியமானது ஒன்றே ஒன்றுதான்—எப்போதும் எதையாவது அடைய வேண்டும் என்ற 'விருப்பத்தை' (desire) மட்டும் கைவிடக்கூடாது.
இங்கு மிக முக்கியமானது தேவையற்ற அபாயங்களைத் தவிர்ப்பதுதான்; அதற்கு ஒருவருக்கு உறுதியான குணம் இருக்க வேண்டும். சிறிது காலத்திற்கு முன்பு—நான் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வசித்துக்கொண்டிருந்தபோது—இரயில்வே பங்குகள் பொது விற்பனைக்கு வந்தன; அவற்றை வாங்கியவர்கள் பெரும் லாபம் ஈட்டினர். சில காலம் அந்தப் பங்குகளின் விலை தொடர்ந்து உயர்ந்துகொண்டே இருந்தது. இப்போது, அந்த வாய்ப்பைத் தவறவிட்ட ஒருவர்—அல்லது பேராசையினால் உந்தப்பட்ட ஒருவர்—என்னிடம் இருந்த பங்குகளைப் பார்த்து, கூடுதல் விலைக்கு (premium) அவற்றை வாங்க முன்வருகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். நான் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, உடனடியாக அவற்றை விற்றுவிடுவேன். மற்றவர்கள் என்னைப் பார்த்து, "இன்னும் கொஞ்சம் காத்திருந்திருக்கலாமே! இன்னும் பத்து மடங்கு அதிக லாபம் கிடைத்திருக்குமே!" என்று கேலி செய்யலாம். ஆனால், என் லாபம் உறுதியானது—அது ஏற்கனவே என் கையில் வந்துவிட்டது; அதே சமயம், மற்றவர்களின் லாபம் இன்னும் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருக்கிறது, அது கிடைக்குமா இல்லையா என்பது நிச்சயமற்றது. இப்படிச் செய்தால் பெரிய செல்வத்தைச் சேர்க்க முடியாது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்; ஆனால் என்னை மன்னியுங்கள், அந்த இடத்தில்தான் நீங்களும்—நமது உள்ளூர் 'கோகோரேவ்கள்', 'பொல்யாகோவ்கள்' மற்றும் 'குபோனின்கள்' போன்றவர்களும்—தவறு செய்கிறீர்கள். உண்மையை அறிந்துகொள்ளுங்கள்: செல்வத்தை உருவாக்குவதில்—குறிப்பாக, அதைச் சேமித்து வைப்பதில்—காட்டப்படும் தொடர்ச்சியான முயற்சியும் விடாமுயற்சியும், திடீரெனக் கிடைக்கும் பெரும் லாபங்களை விட (நூறு சதவீத லாபம் தருவதாக உறுதியளிக்கப்பட்டாலும் கூட!) பலமடங்கு வலிமையானவை!
பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்குச் சற்று முன்பு, பாரிஸில் 'லா' (Law) என்ற பெயருடைய ஒருவர் தோன்றினார். அவர் ஒரு திட்டத்தைத் தொடங்கினார்—கோட்பாட்டு ரீதியாக அது மிகச் சிறந்த திட்டமாக இருந்தது (இருப்பினும், பிற்காலத்தில் அது மிக மோசமாகச் சரிந்து போனது). பாரிஸ் நகரமே ஒருவிதப் பைத்தியக்காரத்தனமான பரபரப்பில் மூழ்கியது; 'லா'வின் பங்குகளை வாங்குவதற்கு மக்கள் எவ்வளவு ஆர்வமாக முண்டியடித்தனர் என்றால், அந்த நெரிசலில் பலர் நசுங்கும் நிலை ஏற்பட்டது. பாரிஸின் எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் பணம் கொட்டியது—ஈக்கள் கூட்டம் போல மக்கள் திரண்டு வந்து, பங்குகளைப் பதிவு செய்யும் கட்டிடத்திற்குள் பணத்தைக் குவித்தனர். விரைவில், அந்தக் கட்டிடம் மக்கள் கூட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் திணறியது; மக்கள் தெருக்களில் வழிந்தனர்—எல்லா அந்தஸ்து, சமூக நிலை மற்றும் வயதைச் சேர்ந்த ஆண்களும் பெண்களும் அங்கு இருந்தனர். முதலாளிகள், பிரபுக்கள், அவர்களின் பிள்ளைகள், பிரபுக்களின் மனைவிகள், உயர்குடிப் பெண்கள், ஏன் விலைமாதர்கள் கூட—அனைவரும் ஏதோ வெறிநாய்க்கடிக்கு ஆளானவர்களைப் போல, ஒரு பைத்தியக்காரக் கூட்டமாக ஒன்றிணைந்தனர். சமூக அந்தஸ்து, பிறப்பு குறித்த பெருமை, கௌரவம், நற்பெயர் என அனைத்தும் சேற்றில் மிதிபட்டன. பெண்கள் உட்பட அனைவரும், எப்படியாவது சில பங்குகளைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களுக்கு இருந்த அனைத்தையும் தியாகம் செய்தனர். பங்குகளைப் பதிவு செய்யும் பணி தெருவுக்கு வந்தது, ஆனால் எழுதுவதற்கு இடமில்லை. அப்போது, ஒரு கூன் முதுகு கொண்ட மனிதனின் முதுகையே மேசையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று யாரோ யோசனை கூறினர். அந்த மனிதனும் அதற்குச் சம்மதித்தான்—என்ன விலைக்கு அவன் சம்மதித்திருப்பான் என்று நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்! சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அனைத்தும் திவாலாகின; அந்தத் திட்டம் முழுமையாகச் சரிந்து, அதிலிருந்த யோசனையே அழிந்து போனது; பங்குகளின் மதிப்பு முற்றிலும் பூஜ்ஜியமானது. அப்படியானால், இறுதியில் லாபம் அடைந்தது யார்? அந்த கூன் முதுகு கொண்ட மனிதன் மட்டும்தான்! ஏனென்றால், அவன் பங்குகளுக்குப் பதிலாகப் பணத்தை—தங்க நாணயங்களை—பெற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
சரி, அந்த கூன் முதுகு கொண்ட மனிதன் நான்தான்! உணவின்றி வாழ்ந்து, ஒவ்வொரு கோபெக் நாணயங்களாகச் சேர்த்து, எழுபத்திரண்டு ரூபிள்களைச் சேமிக்கும் மன உறுதி என்னிடம் இருந்தது; எல்லோரையும் ஆட்கொண்டிருக்கும் அந்த வெறித்தனமான பரபரப்புக்கு மத்தியிலும், என்னிடம் போதுமான மன உறுதி இருக்கிறது—அதாவது, ஒரு பெரிய தொகையைப் பெறும் வாய்ப்பை விட, உறுதியாகக் கிடைக்கக்கூடிய பணத்தையே தேர்ந்தெடுக்கும் அளவுக்கு என்னிடம் கட்டுப்பாடு உள்ளது. அற்பமான விஷயங்களில் மட்டுமே நான் சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்துகொள்கிறேன்; முக்கியமான விஷயங்களில் அப்படி இருப்பதில்லை. சிறிய காரியங்களுக்குத் தேவைப்படும் பொறுமையைக் கொண்டிருப்பதற்கான மனப்பக்குவம் என்னிடம் பலமுறை இருந்ததில்லை என்பது உண்மைதான்... ...அந்த "கருத்து" வேரூன்றிய பிறகும்—அதுவும் ஒரு உன்னதமான நோக்கத்திற்காக—எப்போதும் போதுமான வளங்கள் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கும். நான் வேலைக்குச் செல்வதற்கு முன், என் தாய் எனக்குக் குளிர்ந்த காபியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தால், நான் கோபமடைந்து அவளிடம் கடுமையாகப் பேசுவேன். ஆனால், அதே நான்தான், ஒரு மாதம் முழுவதும் வெறும் ரொட்டியையும் தண்ணீரையும் மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தவன்!
சுருக்கமாகச் சொன்னால், செல்வத்தைச் சேர்க்காமல் இருப்பது—அல்லது அதைச் சேர்ப்பதற்கான வழியைக் கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது—இயல்புக்கு மாறான ஒன்று. மேலும், இடைவிடாத, தொடர்ச்சியான செல்வச் சேகரிப்புச் செயல்பாட்டில்—அதாவது, எப்போதும் விழிப்புடனும், தெளிந்த சிந்தனையுடனும், அளவோடும், சிக்கனத்தோடும், நாளுக்கு நாள் பெருகும் ஆற்றலுடனும் செயல்படும் ஒருவருக்கு—கோடீஸ்வரராக மாறாமல் இருப்பது என்பது, மீண்டும் சொல்கிறேன், இயல்புக்கு மாறானதே! ஒரு ஏழை மனிதன் தனது செல்வத்தை எப்படி ஈட்டினான்? அசைக்க முடியாத மன உறுதி மற்றும் விடாமுயற்சியின் மூலம்தானே? அவனை விட நான் என்ன குறைந்துவிட்டேன்? "ஒருவேளை நான் எதையும் அடைய முடியாவிட்டாலும்—என் கணக்கீடுகள் தவறாகப் போய், நான் முற்றிலும் வீழ்ந்து, அழிவைச் சந்தித்தாலும்—அதனால் எந்த மாற்றமும் இல்லை; நான் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் முன்னேறுகிறேன், ஏனென்றால் நான் அதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்." மாஸ்கோவில் இருந்தபோது நான் இப்படித்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.
இதில் எந்த ஒரு "கருத்தும்" இல்லை என்றும், புதிதாக எதுவுமே இல்லை என்றும் சிலர் வாதிடலாம். ஆனால், நான் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—இதில் ஏராளமான கருத்துகள் உள்ளன, மேலும் முற்றிலும் புதிய விஷயங்களும் நிறைய இருக்கின்றன!
ஐயோ, மற்றவர்களின் ஆட்சேபனைகள் எவ்வளவு சாதாரணமானவையாக, மட்டமானவையாக இருக்கப்போகின்றன என்பதை நான் முன்பே உணர்ந்திருந்தேன். அதேபோல், இந்த "கருத்தை" முன்வைக்கும்போது, நானும் எவ்வளவு சாதாரணமானவனாக, மட்டமானவனாகத் தெரிவேன் என்பதையும் அறிந்திருந்தேன். உண்மையில், நான் என்னதான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன்? இதில் நூறில் ஒரு பங்கு கூட இல்லை! நான் சொன்னவை மிகவும் அற்பமானவையாகவும், முரட்டுத்தனமானவையாகவும், மேலோட்டமானவையாகவும், என் வயதுக்கு ஏற்ற முதிர்ச்சியற்றவையாகவும் தோன்றுகின்றன என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
@
III.
"எதற்காக?", "ஏன்?", "இது அறமானதா இல்லையா?" போன்ற கேள்விகள் இன்னும் எஞ்சியுள்ளன—இவை அனைத்திற்கும் பதிலளிப்பதாக நான் முன்பே உறுதியளித்திருந்தேன்.
வாசகரை ஆரம்பத்திலேயே ஏமாற்ற வேண்டியிருப்பது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது—அதே சமயம் இது எனக்குச் சிரிப்பையும் வரவழைக்கிறது. என் "யோசனையின்" நோக்கங்களில் "பழிவாங்கும்" எண்ணம் துளியும் இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். இதில் பைரோனிய (Byronic) பாணி உணர்ச்சிகளோ, சாபங்களோ, அனாதையானது குறித்த புலம்பல்களோ, அல்லது பிறப்பு குறித்த கண்ணீரோ—எதுவும் இல்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு கற்பனை உலகத்தில் வாழும் பெண் இந்தக்குறிப்புகளைப் படித்தால், அவள் மிகுந்த ஏமாற்றமடைவாள். என் "யோசனையின்" ஒரே நோக்கம் தனிமைதான்.
"ஆனால், ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டாக (Rothschild) மாறத் திட்டமிடாமலேயே தனிமையைப் பெறலாமே! இதற்கும் ரோத்ஸ்சைல்டுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"
"சம்பந்தம் இதுதான்: எனக்குத் தனிமையுடன் அதிகாரமும் தேவை."
ஒரு முன்னுரை: என் ஒப்புதலின் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கண்டு வாசகர் அதிர்ச்சியடையலாம்; ஆசிரியர் எப்படிச் சற்றும் கூச்சப்படாமல் இதை எழுதினார் என்று வியக்கலாம். இதற்கான பதில் இதுதான்: நான் இதை வெளியிடுவதற்காக எழுதவில்லை. ஒருவேளை பத்து ஆண்டுகள் கழித்து யாராவது இதைப் படிக்கலாம்; அந்த நேரத்தில் அனைத்தும் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டு, நிகழ்ந்து முடிந்து, நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதால், கூச்சப்படுவதற்கு எதுவுமே இருக்காது. எனவே, இந்தக் குறிப்புகளில் நான் எப்போதாவது ஒரு "வாசகரை" விளித்துப் பேசினால், அது வெறும் எழுத்து உத்தி மட்டுமே. என் வாசகர் என்பவர் முற்றிலும் கற்பனையான ஒரு கதாபாத்திரம்.
இல்லை—என் பிறப்பு குறித்த அவமானங்களோ (துஷாரின் வீட்டில் இதற்காக நான் அடிக்கடி கேலி செய்யப்பட்டேன்), என் சிறுவயது துயரங்களோ, பழிவாங்கும் எண்ணமோ அல்லது எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் உரிமையோ என் இந்த "யோசனைக்கு" காரணமல்ல. இதற்குக் காரணம் என் சொந்த குணம்தான். பன்னிரண்டு வயதிலிருந்தே—அதாவது, என் அறிவுப்பூர்வமான சிந்தனை முறை உருவான தருணத்திலிருந்தே—எனக்கு மனிதர்களைப் பிடிக்கவில்லை. அல்லது, "பிடிக்கவில்லை" என்று சொல்வதை விட, அவர்களின் முன்னிலையே எனக்கு ஒரு பெரும் சுமையாக இருந்தது என்று சொல்லலாம். சில சமயங்களில், என் மனம் தெளிவாக இருக்கும் தருணங்களில், ஒரு ஆழ்ந்த சோகம் என்னைப் பீடிக்கும். எனக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் கூட, என்னால் என் உணர்வுகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லை என்பதை உணரும்போது அந்தச் சோகம் ஏற்படும். என்னால் முடியவில்லை என்பதல்ல, மாறாக நானே அதைத் தவிர்த்தேன்; ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, நான் என்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் தடுத்துக்கொண்டேன். நான் மற்றவர்களை நம்பாதவனாகவும், மௌனியாகவும், யாருடனும் பேச விரும்பாதவனாகவும் இருந்தேன். மேலும், சிறுவயதிலிருந்தே என்னிடம் ஒரு குணம் இருந்ததை நான் கவனித்திருக்கிறேன்—அது மற்றவர்கள் மீது பழி சுமத்தும் பழக்கம். ஆனால், அப்படி மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டிய அடுத்த கணமே, ஒரு பாரமான எண்ணம் என் மனதில் தோன்றும்: "உண்மையில் இது அவர்களுடைய தவறுதானா, அல்லது என்னுடையதா?" இப்படித் தேவையற்ற முறையில் நான் அடிக்கடி என்னையே குற்றம் சாட்டிக்கொள்வேன்! இத்தகைய கேள்விகளுடன் போராடுவதைத் தவிர்க்க, நான் இயல்பாகவே தனிமையை நாடினேன். அதுமட்டுமின்றி, நான் எவ்வளவுதான் முயற்சி செய்தாலும்—உண்மையிலேயே நான் முயற்சி செய்தேன்—மற்றவர்களின் சகவாசத்தில் எனக்கு எந்த மதிப்பும் கிடைக்கவில்லை. என் நண்பர்கள், என்னுடன் இருந்தவர்கள் என அனைவருமே—ஒருவர் கூட விதிவிலக்கல்ல—எனக்கு அறிவுத்திறன் குறைந்தவர்களாகவே தோன்றினர்.
ஆம், நான் ஒரு தீவிரமான, அமைதியான சுபாவம் கொண்டவன்; எப்போதும் எனக்குள்ளேயே சுருங்கி வாழ்பவன். பல நேரங்களில் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் செல்ல விரும்புகிறேன். மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்ய வாய்ப்பு இருந்தாலும், அதைச் செய்வதற்கு எனக்கு எந்தக் காரணமும் தோன்றவில்லை. மனிதர்கள் அவ்வளவு சிறந்தவர்களா என்ன? ஏன் அவர்கள் என்னிடம் நேரடியாகவும் வெளிப்படையாகவும் வருவதில்லை? ஏன் எப்போதும் நானே அவர்களை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும்? என்று நான் அடிக்கடி என்னையே கேட்டுக்கொள்வேன். என்னால் நன்றியுணர்வுடன் இருக்க முடியும்—இதை நான் பலமுறை முட்டாள்தனமான, உணர்ச்சிவசப்பட்ட செயல்கள் மூலம் நிரூபித்திருக்கிறேன். யாராவது என்னிடம் உண்மையான அன்புடன் வந்திருந்தால், நானும் அதே நேர்மையுடன் பதிலளித்திருப்பேன், அவர்கள் மீது மிகுந்த பாசமும் கொண்டிருப்பேன். உண்மையில், நான் அப்படித்தான் செய்தேன்; ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டு, என்னிடமிருந்து விலகிச் சென்று, என்னைக் கேலி செய்தனர். அவர்களில் மிகவும் வெளிப்படையானவன் 'லாம்பெர்ட்'—இவன் சிறுவயதில் என்னை மிகவும் கொடூரமாக அடித்தவன். ஆனால், அவனும் ஒரு வெளிப்படையான அயோக்கியனும், தந்திரக்காரனும்தான்; அவனது அந்த வெளிப்படைத்தன்மை கூட அவனது முட்டாள்தனத்திலிருந்தே பிறக்கிறது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு நான் வந்தபோது, என் எண்ணங்கள் இப்படித்தான் இருந்தன. டெர்காச்சேவின் இடத்திலிருந்து வெளியேறியபோது (நான் ஏன் அங்கு சென்றேன் என்பது இறைவனுக்குத்தான் தெரியும்), நான் வாசினை அணுகி, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அவனைப் புகழ்ந்து தள்ளினேன். அதன் விளைவு என்ன? அதே மாலை வேளையில், அவன் மீது எனக்கு இருந்த விருப்பம் கணிசமாகக் குறைந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன். ஏன்? ஏனென்றால், அவனைப் புகழ்ந்ததன் மூலம், அவனது பார்வையில் நான் என்னையே தாழ்த்திக்கொண்டேன். உண்மையில், இதற்கு நேர்மாறான ஒன்றுதான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றலாம்: ஒருவன் எவ்வளவு நேர்மையாகவும் பெருந்தன்மையுடனும் இருக்கிறான் என்றால், தனக்கு இழப்பு ஏற்படும் என்று தெரிந்தும் மற்றவருக்கு உரிய அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறான்; இத்தகைய உள்ளார்ந்த மதிப்பைக் கொண்ட ஒருவன், மற்ற அனைவரையும் விட உயர்ந்த நிலையில் இருக்கத்தானே வேண்டும்? இது எனக்குப் புரிந்திருந்தும், வாசின் மீதான எனது விருப்பம் குறைந்துதான் போனது—சொல்லப்போனால், மிகவும் குறைந்துவிட்டது. (வாசகருக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஒரு உதாரணத்தையே நான் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.) கிராஃப்டை நினைத்தபோதுகூட எனக்குள் ஒரு கசப்பான உணர்வு எழுந்தது; அதற்குக் காரணம், அவன் தான் என்னை வெளியே, முன் அறைக்கு (antechamber) அழைத்துச் சென்றான் என்பதுதான். மறுநாள் வரை இந்த உணர்வு நீடித்தது; அன்றுதான் கிராஃப்ட் தொடர்பான அனைத்தும் தெளிவாகத் தெரிந்தன, கோபப்படுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பது புரிந்தது. ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்) பயின்ற காலத்திலிருந்தே, என்னுடன் படிக்கும் மாணவர்கள் யாராவது படிப்பிலோ, பதிலளிக்கும் கூர்மையிலோ அல்லது உடல் வலிமையிலோ என்னை விஞ்சினால், நான் உடனடியாக அவர்களுடன் பழகுவதையோ பேசுவதையோ நிறுத்திவிடுவேன். அவர்கள் மீது எனக்கு வெறுப்போ அல்லது தீய எண்ணமோ இருந்ததில்லை; நான் வெறுமனே அவர்களிடமிருந்து விலகிவிடுவேன்—இதுதான் என் இயல்பு.
ஆம், என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் அதிகாரத்தைத்தான் விரும்பினேன்—அதிகாரத்தையும் தனிமையையும். என் தலைக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை யாராவது பார்த்திருந்தால், அவர்கள் என் முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்திருப்பார்கள்; அத்தகைய சிறு வயதிலேயே நான் இதைப் பற்றித்தான் கனவு கண்டேன். இதனால்தான் எனக்கு ரகசியத்தன்மை மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. ஆம், நான் எவ்வளவு தீவிரமாகக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்தேன் என்றால், மற்றவர்களுடன் பேசுவதற்கு எனக்கு நேரமே இருக்கவில்லை. இதைக் கண்டு, நான் மற்றவர்களுடன் பழக விரும்பாதவன் என்று மக்கள் முடிவு செய்தனர். மேலும், நான் எப்போதும் ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பது (absent-mindedness), என்னைப் பற்றி அவர்கள் இன்னும் மோசமான கருத்துகளைக் கொள்ள வழிவகுத்தது—இருப்பினும், என் சிவந்த கன்னங்கள் அதற்கு மாறான தோற்றத்தையே காட்டின.
நான் படுக்கைக்குச் சென்று, போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு, முற்றிலும் தனிமையில் இருக்கும்போதுதான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தேன்—அங்கே என்னைச் சுற்றி வேறு யாரும் நடமாடாத, முழுமையான தனிமை அது.
...எந்தவிதச் சத்தமும் இன்றி, வாழ்க்கையை முற்றிலும் புதியதொரு அடித்தளத்தில் மீண்டும் கட்டமைப்பது. எனது அந்த "யோசனை" கண்டறியப்படும் வரை, தீவிரமான பகற்கனவுகள் என்னைத் தொடர்ந்து வந்தன. அந்த யோசனை கிடைத்த தருணத்தில், அதுவரை முட்டாள்தனமாகத் தோன்றிய அத்தனை கனவுகளும் திடீரென அர்த்தமுள்ளவையாக மாறின; கற்பனையான நாவல் வடிவிலிருந்த அவை, நிஜ வாழ்க்கையின் திட்டமிட்ட எதார்த்தமாக உருவெடுத்தன.
அனைத்தும் ஒரே இலக்கை நோக்கியே குவிந்தன. என் கனவுகள் தொடக்கத்திலிருந்தே அவ்வளவு முட்டாள்தனமானவை என்று சொல்ல முடியாது—அவை எண்ணற்றவையாக இருந்தபோதிலும் கூட. அவற்றில் சிலவற்றை நான் மற்றவற்றை விட அதிகமாக நேசித்தேன்... ஆனால், அவற்றை இங்கே பட்டியலிட வேண்டிய அவசியமில்லை.
அதிகாரம்! என்னைப் போன்ற ஒரு "அற்பமான, சாதாரண மனிதன்" அதிகாரத்தை அடைய விரும்புகிறான் என்று தெரிந்தால், பலருக்கு அது மிகுந்த வேடிக்கையாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இன்னும் ஒரு ஆச்சரியமான விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்: என் சிறுவயது முதலே—அதாவது, நான் காணத் தொடங்கிய முதல் பகற்கனவிலிருந்தே—வாழ்க்கையின் எந்தச் சூழலிலும், முதன்மையான இடத்தில் இருப்பவரைத் தவிர வேறொருவராக என்னால் என்னைக் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்ததில்லை. ஒரு விசித்திரமான உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறேன்: இன்றும் கூட நிலைமை இதுதான் என்று நினைக்கிறேன். இதற்காக நான் யாரிடமும் மன்னிப்பு கோரப்போவதில்லை என்பதையும் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.
அதுதான் எனது அந்த "யோசனை"—அதன் வலிமையே அதுதான்: ஒரு சாதாரண மனிதனைக்கூட முதன்மையான இடத்திற்கு உயர்த்தக்கூடிய ஒரே வழி பணம் மட்டுமே. நான் ஒரு சாதாரண மனிதன் என்று சொல்ல முடியாதுதான், ஆனால் கண்ணாடியில் என் பிம்பத்தைப் பார்க்கும்போது, என் தோற்றம் எனக்குச் சாதகமாக இல்லை என்பதை உணர்கிறேன்—ஏனெனில் என் முகம் மிகவும் சாதாரணமானது. ஒருவேளை நான் ரோத்ஸ்சைல்டைப் (Rothschild) போல பெரும் செல்வந்தனாக இருந்திருந்தால், என் முகத்தை யார் கவனிக்கப் போகிறார்கள்? என் விரல் அசைப்பில், ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் தங்கள் அழகோடு என்னைத் தேடி ஓடி வரமாட்டார்களா? இறுதியில், நான் ஒரு அழகான மனிதன் என்று அவர்களே முழு மனதுடன் நம்பத் தொடங்கிவிடுவார்கள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை. ஒருவேளை நான் புத்திசாலியாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், நான் எவ்வளவுதான் அறிவுக்கூர்மை கொண்டவனாக இருந்தாலும், என்னை விட அதிக அறிவுள்ள ஒருவர் சமூகத்தில் இருக்கவே செய்வார்—அப்படிப்பட்ட சூழலில் என் நிலை என்னவாகும்? மாறாக, நான் ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டாக இருந்தால், என்னை விட அதிக அறிவுத்திறன் கொண்ட அந்த மேதை கூட, என் முன்னிலையில் என்னவாக இருக்க முடியும்? சொல்லப்போனால், நான் இருக்கும் இடத்தில் அவர்கள் பேசுவதற்குக்கூட அனுமதி இருக்காது! நான் அறிவுக்கூர்மை கொண்டவனாக இருக்கலாம், ஆனால் டாலிரான்டோ (Talleyrand) அல்லது பிரோன் (Piron) என் அருகில் இருந்தால், என் ஒளி மங்கிவிடும்; அதே சமயம், நான் ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டாக (Rothschild) இருந்திருந்தால்—அப்போது பிரோன் எங்கே இருந்திருப்பார்? டாலிரான்டோதான் எங்கே இருந்திருப்பார்? பணம் என்பது ஒரு சர்வாதிகார சக்திதான், ஆனால் அதே வேளையில், அது சமத்துவத்தின் உச்ச வடிவம்—அங்குதான் அதன் மிகப்பெரிய வலிமை அடங்கியிருக்கிறது. பணம் அனைத்து ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் சமன் செய்கிறது. மாஸ்கோவில் இருந்தபோதே நான் இதையெல்லாம் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்.
இந்த எண்ணத்தை நீங்கள் வெறும் துணிச்சல் என்றோ, பலவந்தமான செயல் என்றோ, அல்லது திறமைக்கு மேலாகச் சாதாரணத்தன்மை (mediocrity) வெற்றி பெறுவது என்றோ கருதலாம். இது ஒரு துணிச்சலான சிந்தனைதான் (அதனாலேயே இது இனிமையானதும் கூட) என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் இருக்கட்டும்—அக்காலத்தில் நான் அதிகாரத்தை விரும்பியது, மற்றவர்களை நசுக்குவதற்காகவோ அல்லது பழிவாங்குவதற்காகவோ மட்டும்தான் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஒரு சாதாரண மனிதன் நிச்சயமாக அதைத்தான் செய்வான். மேலும், திறமைசாலிகளும் மேதைகளுமான ஆயிரக்கணக்கான நபர்கள்—மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவர்களாகத் தோன்றுபவர்கள்—திடீரென்று ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டைப் போன்ற பெரும் செல்வத்தைப் பெற்றால், அவர்கள் உடனடியாகத் தங்கள் நிதானத்தை இழந்து, மிகச் சாதாரணமான, மந்தமான மனிதர்களைப் போலவே நடந்துகொள்வார்கள்; மற்றவர்களை மற்ற யாரையும் விட மிகக் கொடூரமாக நசுக்குவார்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். என் எண்ணம் வேறானது. எனக்குப் பணத்தைக் கண்டு பயமில்லை; அது என்னை நசுக்காது, மற்றவர்களை நசுக்கும்படி என்னைத் தூண்டவும் மாட்டாது.
எனக்கு பணம் தேவையில்லை—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், எனக்குத் தேவை பணமோ அல்லது அதிகாரமோ அல்ல. அதிகாரத்தின் மூலம் மட்டுமே பெறக்கூடிய, அதே சமயம் அதிகாரம் இல்லையென்றால் ஒருபோதும் அடைய முடியாத அந்த ஒன்றையே நான் விரும்புகிறேன்: அதுதான் ஒருவரது சொந்த வலிமையைப் பற்றிய தனிமையான, அமைதியான உணர்வு! சுதந்திரத்திற்கு இதுவே மிக முழுமையான வரையறை—உலகம் எதைப் புரிந்துகொள்ள இவ்வளவு கடுமையாகப் போராடுகிறதோ, அது இதுதான்! சுதந்திரம்! இதோ, அந்த உன்னதமான சொல்லை நான் குறித்துவிட்டேன்... ஆம், அதிகாரத்தைப் பற்றிய அந்தத் தனிமையான உணர்வு மிகவும் வசீகரமானது, அழகானதும் கூட. என்னிடம் அதிகாரம் இருக்கிறது, அதனால் நான் அமைதியாக இருக்கிறேன். ஜூபிடர் தன் கைகளில் இடிமுழக்கங்களை வைத்திருக்கிறார்—இருந்தும் அவர் அமைதியாகவே இருக்கிறார்; அவர் இடிமுழக்கம் செய்வதை நாம் எத்தனை முறை கேட்கிறோம்? ஒரு முட்டாள் வேண்டுமானால் அவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று நினைக்கலாம். ஆனால், வியாழனின் (Jupiter) இடத்தில் ஒரு எழுத்தாளரையோ—அல்லது ஒரு எளிய கிராமத்துப் பெண்ணையோ—அமர்த்திப் பாருங்கள்; அப்போது எவ்வளவு பெரிய கூச்சல், எவ்வளவு காதைப் பிளக்கும் இடி முழக்கம் ஏற்படும்!
எனக்கு அத்தகைய வல்லமை இருந்திருந்தால், நான் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நானே மனமுவந்து, எல்லா இடங்களிலும் மிகத் தாழ்ந்த இடத்தையே தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன். நான் ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டாக (Rothschild - பெரும் செல்வந்தர்) இருந்திருந்தால், பழைய, கிழிந்த கோட் அணிந்து, கையில் குடையுடன் உலாவியிருப்பேன். தெருவில் யாராவது என்னைத் தள்ளிவிட்டாலோ, அல்லது வண்டிகளிடம் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்கச் சேற்றில் குதித்துத் தப்பிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டாலோ, அதனால் எனக்கு என்ன குறை வந்துவிடப் போகிறது? 'நான்தான் ரோத்ஸ்சைல்டு' என்ற அந்த உண்மையை நான் அறிந்திருப்பதே எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும். உலகின் மிகச்சிறந்த சமையல்காரரைக் கொண்டு, ஈடு இணையற்ற விருந்துக்கு என்னால் ஆணையிட முடியும்—ஆனால், என்னால் அப்படிச் *செய்ய முடியும்* என்ற அந்த அறிவே எனக்குப் போதுமானது. ஒரு துண்டு ரொட்டியையும், ஒரு துண்டு ஹாம் (இறைச்சி) துண்டையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, என் சொந்த வல்லமையைப் பற்றிய உணர்விலேயே நான் முழு திருப்தி அடைந்துவிட முடியும். இப்போதும் கூட, நான் இப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.
நானாகச் சென்று உயர்குடி வர்க்கத்தில் நுழைய முயல மாட்டேன்; மாறாக, அவர்களே என்னைத் தேடி வருவார்கள். நானாகப் பெண்களைத் துரத்த மாட்டேன்; அவர்களே என்னிடம் நீரோட்டம் போல வந்து, ஒரு பெண் வழங்கக்கூடிய அனைத்தையும் தருவார்கள். 'சாதாரணமான' பெண்கள் பணத்திற்காக வருவார்கள்; அறிவுள்ள பெண்களோ, எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத, விசித்திரமான, பெருமிதம் கொண்ட, தனிமையை விரும்பும் இந்த மனிதனைப் பற்றிய ஆர்வத்தினால் ஈர்க்கப்படுவார்கள். நான் இரு தரப்பினரிடமும் கனிவாக நடந்துகொள்வேன்—ஒருவேளை அவர்களுக்குப் பணமும் கொடுக்கலாம்—ஆனால், அவர்களிடம் இருந்து நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். ஆர்வம் என்பது காதலைத் தூண்டும்; ஒருவேளை நான் அத்தகைய காதலைத் தூண்டவும் கூடும். அவர்கள் என்னிடம் இருந்து எதையும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் திரும்புவார்கள்—நிச்சயமாகச் சொல்கிறேன்—ஒருவேளை நான் கொடுக்கும் சில பரிசுகளைத் தவிர. அவர்களுக்கு நான் இன்னும் மர்மமானவனாகவும், ஈர்ப்புக்குரியவனாகவும் தெரிவேன்... இந்த ஒரு சிந்தனையே எனக்குப் போதுமானது.
பதினேழு வயதிலிருந்தே, இந்த ஒரு கற்பனை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது ஒரு துல்லியமான கற்பனைதான்—எனக்குள் ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தி வந்திருக்கிறது.
யாரையும் நசுக்கவோ அல்லது துன்புறுத்தவோ எனக்கு விருப்பமும் இல்லை, அந்த எண்ணமும் இல்லை. இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட நபரை—எனது எதிரி ஒருவரை—அழித்துவிட நான் முடிவெடுத்தால், அதற்கு யாரும் குறுக்கே நிற்கமாட்டார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; மாறாக, அனைவரும் எனக்கு உதவ விரைந்து வருவார்கள். மீண்டும் சொல்கிறேன், அதுவே போதுமானது. நான் யாரிடமும் பழிவாங்கவும் முற்படமாட்டேன். நான்... ஜேம்ஸ் ரோத்ஸ்சைல்ட் எப்படி ஒரு 'பேரன்' (baron) பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார் என்று நான் பலமுறை வியந்திருக்கிறேன்! எதற்காக, என்ன நோக்கத்திற்காக? அவர் ஏற்கனவே, எல்லா வகையிலும், உலகில் உள்ள மற்ற அனைவரையும் விட உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாரே! "ஒரு திமிர்பிடித்த ஜெனரல்—நாங்கள் இருவரும் குதிரைகளுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு தபால் நிலையத்தில்—என்னை அவமதிக்கத் துணியட்டும்; நான் யார் என்று அவருக்குத் தெரிந்தால், அவரே ஓடிச் சென்று குதிரைகளைக் கட்டி, என் சாதாரண வண்டியில் நான் ஏறுவதற்கு உதவியாகத் துள்ளி வருவார்! வியன்னாவிற்கு அருகில் ஒரு ரயில் பாதையில், ஒரு வெளிநாட்டு பிரபு அல்லது 'பேரன்' பட்டதாரியானவர், உள்ளூர் வங்கியாளர் ஒருவரின் கால்களில் செருப்புகளை அணிவித்ததாக ஒரு செய்தி உண்டு—அதுவும் பொது மக்கள் முன்னிலையில்! அந்த வங்கியாளர் எவ்வளவு சாதாரணமானவர் என்றால், அவர் அதை அனுமதித்தே விட்டார்! அந்தப் பேரழகி—உண்மையிலேயே அச்சமூட்டும் அழகு கொண்டவள், ஆம், அப்படிப்பட்ட பெண்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்!—உயர்குடிப் பிரபு ஒருவரின் மகள், ஒரு நீராவி கப்பலிலோ அல்லது வேறு எங்கோ என் முன்னால் வரட்டும்; அவள் என்னைப் பார்த்துக் கடைக்கண்ணால் ஏளனமாகப் பார்த்து, மூக்கைச் சுளித்து, கையில் புத்தகமோ செய்தித்தாளோ வைத்திருக்கும் இந்தச் சாதாரண, முக்கியத்துவமற்ற மனிதன் எப்படி முதல் வகுப்பில், அவளுக்கு அருகிலேயே அமரத் துணிந்தான் என்று அவமதிப்புடன் நினைக்கட்டும்! ஆனால், தன் அருகில் அமர்ந்திருப்பவர் யார் என்று அவளுக்குத் தெரிந்தால்! அவள் நிச்சயம் தெரிந்துகொள்வாள்—அவள் கண்டறிவாள், பிறகு அவளாகவே வந்து என் அருகில் அமர்வாள்: பணிவாக, அச்சத்துடன், அன்புடன், என் பார்வையைத் தேடி, என் ஒரு சிறு புன்னகையைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைவாள்..." இந்த ஆரம்பகால கற்பனைகளை நான் வேண்டுமென்றே குறிப்பிடுகிறேன், என் கருத்தை இன்னும் தெளிவாக விளக்கவே—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இவை மிகவும் மங்கலானவை, ஒருவேளை அற்பமானவை கூட. எதார்த்தம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் நியாயப்படுத்துகிறது.
மக்கள் இப்படி வாழ்வது முட்டாள்தனம் என்று சொல்லலாம்: ஏன் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகையை வைத்திருக்கக்கூடாது, விருந்தினர்களை வரவேற்கும் இல்லமாக மாற்றக்கூடாது, ஒரு சமூக வட்டத்தை உருவாக்கக்கூடாது, செல்வாக்கு செலுத்தக்கூடாது, அல்லது திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடாது? ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்திருந்தால், ரோத்ஸ்சைல்ட் என்னவாகியிருப்பார்? அவர் மற்ற அனைவரையும் போன்ற ஒரு சாதாரண மனிதராக மாறியிருப்பார். அந்த 'கருத்தாக்கத்தின்' முழு வசீகரமும்—அதன் அற ஆற்றலோடு சேர்த்து—மறைந்து போயிருக்கும்! என் சிறுவயதில், புஷ்கினின் படைப்பிலிருந்து 'கஞ்சத்தனமான பிரபு' (Miserly Knight) பேசும் நீண்ட உரையை மனப்பாடம் செய்திருந்தேன்; என் பார்வையில், புஷ்கின் இதைவிடச் சிறந்த எதையும் படைத்ததில்லை! இப்போதும் நான் அதே கருத்தைக் கொண்டுள்ளேன்.
"ஆனால், உனது இலட்சியம் மிகவும் கீழ்த்தரமானது—பணம், செல்வம்! பொதுச் சேவையோ அல்லது உன்னதமான, மனிதாபிமானச் செயல்களோ எவ்வளவோ மேலானவை அல்லவா?" என்று சிலர் ஏளனமாகக் கேட்கலாம்.
ஆனால், நான் அந்தச் செல்வத்தை எப்படிக் கையாண்டிருப்பேன் என்று யார் சொல்ல முடியும்? பல இழிவான, தீய, அழுக்கடைந்த கைகளிலிருந்து—உதாரணமாக, வட்டிக்குக் கடன் கொடுக்கும் ஒரு யூதனின் கைகளிலிருந்து—கோடிக்கணக்கான பணம், நிதானமும் உறுதியும் கொண்ட ஒரு துறவியின் கைகளுக்கு வந்து சேர்வதில் என்ன ஒழுக்கக்கேடு அல்லது கீழ்த்தரத்தனம் இருக்க முடியும்? அந்தத் துறவியோ, உலகத்தை ஒரு கூர்மையான, நுணுக்கமான பார்வையுடன் நோக்குபவர்! உண்மையில், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய இத்தகைய கனவுகளும் கற்பனைகளும் வெறும் கற்பனாவாதங்களே; இவற்றை எழுதி வைப்பதுகூட வீணான காரியமாக இருக்கலாம்; இவை என் மனதிற்குள்ளேயே புதைந்து போயிருக்கலாம். இந்த வரிகளை ஒருபோதும் யாரும் படிக்கப்போவதில்லை என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஒருவேளை யாராவது இதைப் படித்தால், என்னால் ஒரு 'ரோத்ஸ்சைல்ட்' (Rothschild) அளவிலான பெரும் செல்வத்தின் சுமையைத் தாங்க முடியாமல் போகக்கூடும் என்று அவர்கள் நம்புவார்களா? அது என்னை நசுக்கிவிடும் என்பதற்காக அல்ல—அதற்கு நேர்மாறான காரணத்திற்காக! என் பகற்கனவுகளில், எதிர்காலத்தில் ஒரு தருணத்தை நான் அடிக்கடி கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கிறேன்; அந்தத் தருணத்தில், என் மனநிறைவு முழுமையடைந்து, என் வசம் இருக்கும் அதிகாரமே போதாததாகத் தோன்றும். அப்போது—சலிப்பாலோ அல்லது காரணமற்ற சோகத்தாலோ அல்ல, மாறாக இன்னும் மேலான ஒன்றைப் பெற வேண்டும் என்ற எல்லையற்ற தாகத்தினால்—நான் என் கோடிக்கணக்கான செல்வத்தை மக்களுக்கே கொடுத்துவிடுவேன். சமூகம் என் செல்வத்தைத் தன் விருப்பப்படி பகிர்ந்துகொள்ளட்டும்; நான் மட்டும் மீண்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக, யாருக்கும் தெரியாத ஒருவனாக மறைந்துவிடுவேன்! ஒரு நீராவி கப்பலில் இறந்துபோன அந்தப் பிச்சைக்காரனைப் போல நானும் மாறக்கூடும்—ஆனால் ஒரு வித்தியாசம் என்னவென்றால், என் கந்தல் துணிகளின் தையல்களுக்குள் எந்தச் செல்வமும் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்காது. கோடிக்கணக்கான பணம் என் கைகளில் இருந்ததும், அதை நான் சேற்றில் தூக்கி எறிந்தேன் என்பதும்—இந்த உணர்வே, நான் தேர்ந்தெடுத்த தனிமை நிறைந்த வாழ்க்கையில் எனக்கு ஒரு ஊக்கமளிக்கும் சக்தியாக இருக்கும். இப்போதும் கூட, நான் இத்தகைய சிந்தனையையே கொண்டிருக்கத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆம், எனது இந்த "யோசனை" ஒரு கோட்டை போன்றது; எந்தச் சூழலிலும், மற்ற அனைவரிடமிருந்தும் விலகி, நான் தஞ்சம் புகக்கூடிய இடம் இது. ஒருவேளை நான் முற்றிலும் ஏழ்மையில் சிக்கி, ஒரு நீராவி கப்பலில் இறக்கும் தருவாயில் இருந்தாலும் கூட, இந்த "யோசனை" என்னுடன் இருக்கும். இதுதான் எனது "கவிதை"! மேலும் இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: எனது பிடிவாதமான, குறைகள் நிறைந்த விருப்பத்தை—அதன் முழு வடிவத்துடன்—நான் கொண்டிருக்க வேண்டியதன் அவசியம் என்னவென்றால், அதைத் துறப்பதற்கான ஆற்றல் எனக்குள் இருக்கிறது என்பதை எனக்கே நிரூபித்துக்கொள்ளத்தான்!
நிச்சயமாக, மக்கள் இதை வெறும் "கவிதை" என்று கூறி மறுக்கலாம்; ஒருவேளை என் கையில் லட்சக்கணக்கில் பணம் கிடைத்தால், நான் அதை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன் என்றும், சரதோவ் நகரைச் சேர்ந்த ஒரு பிச்சைக்காரனாக மாறமாட்டேன் என்றும் அவர்கள் வாதிடலாம். ஒருவேளை நான் மாறாமலும் இருக்கலாம்; நான் என் சிந்தனையின் ஒரு இலட்சிய வடிவத்தை மட்டுமே விவரித்தேன். ஆனால், மிகுந்த தீவிரத்துடன் சொல்கிறேன்—ஒருவேளை நான் ரோத்ஸ்சைல்டு (Rothschild) குடும்பத்தைப் போல பெரும் செல்வந்தனாக மாறினால், அந்தச் சொத்து முழுவதையும் மீண்டும் சமூகத்திற்கே திருப்பி அளித்துவிடக்கூடும். (நிச்சயமாக, அந்த "ரோத்ஸ்சைல்டு" அளவிலான செல்வத்தை அடைவதற்கு முன்பே இதைச் செய்வது கடினம்தான்.) நான் பாதியை மட்டும் கொடுத்துவிட மாட்டேன்—அது மிகவும் சாதாரணமான, அர்த்தமற்ற செயலாகிவிடும்; அப்படிச் செய்தால் நான் வெறும் பாதி ஏழையாக மட்டுமே மாறுவேன், அவ்வளவுதான். இல்லை, நான் அனைத்தையும் கொடுத்துவிடுவேன்—கடைசி காசு வரை கொடுத்துவிடுவேன்—ஏனெனில், ஒரு பிச்சைக்காரனாக மாறுவதன் மூலம், நான் திடீரென்று ஒரு ரோத்ஸ்சைல்டை விட இருமடங்கு செல்வந்தனாக மாறிவிடுவேன்! இதை மக்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டால், அது என் குற்றமல்ல; இதற்கு மேல் நான் எந்த விளக்கமும் அளிக்கப்போவதில்லை!
"இது ஒரு வகையான 'ஃபக்கீரிசம்' (Fakirism)—அதாவது, முக்கியத்துவமற்ற தன்மையையும் இயலாமையையும் கவித்துவமாகப் போற்றும் போக்கு!" என்று மக்கள் முடிவு செய்யலாம். "இது ஒரு சாதாரணமான, எந்தச் சிறப்பும் இல்லாத நிலையின் வெற்றி!" என்று அவர்கள் சொல்லலாம். ஆம், ஒப்புக்கொள்கிறேன்—இது ஒரு வகையில் சாதாரணமான, சிறப்பம்சமற்ற நிலையின் வெற்றிதான்; ஆனால், இதை ஒருபோதும் 'இயலாமையின்' வெற்றி என்று சொல்லிவிட முடியாது. எந்தவிதத் திறமையுமற்ற, முற்றிலும் சாதாரணமான ஒரு மனிதன், உலகிற்கு முன்னால் நின்று, புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறுவதை கற்பனை செய்து பார்ப்பதில் எனக்கு ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சி கிடைத்தது: "நீங்கள் கலிலியோக்களாகவோ, கோப்பர்நிக்கஸ்களாகவோ, சார்லமேன்களாகவோ, நெப்போலியன்களாகவோ, புஷ்கின்களாகவோ, ஷேக்ஸ்பியர்களாகவோ, ஃபீல்டு மார்ஷல்களாகவோ அல்லது அரசவை அதிகாரிகளாகவோ இருக்கலாம்—ஆனால், எவ்விதத் திறமையுமற்ற, தகுதியற்ற, சட்டவிரோதமான பின்னணி கொண்ட நான், உங்களை விட மேலானவன்; ஏனென்றால், நீங்களே இதற்கு அடிபணிந்துவிட்டீர்கள்." இந்த கற்பனையை நான் எவ்வளவு தூரம் கொண்டு சென்றேன் என்றால், கல்வியைப் பற்றிய எண்ணத்தையே முற்றிலுமாகத் துறந்துவிடும் அளவிற்குச் சென்றேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அந்த நபர் முற்றிலும் கல்வியறிவற்ற, பண்பாடற்ற ஒருவராக இருந்தால், அது இன்னும் வியக்கத்தக்கதாக இருக்குமென்று எனக்குத் தோன்றியது. மிகைப்படுத்தப்பட்ட இந்த கனவு, ஜிம்னாசியத்தின் (பள்ளியின்) ஏழாம் வகுப்பில் எனது கல்விச் செயல்பாட்டைக்கூட பாதிக்கும் அளவிற்கு இருந்தது.
...ஆசியா; நான் எனது படிப்பை நிறுத்தியதற்கு ஒருவிதமான தீவிரமான பிடிவாதமே காரணம்—கல்வி இல்லாமை எனது இலட்சியத்திற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் கூடுதல் அழகைத் தருவது போல நான் கருதினேன். ஆனால், இப்போது என் கருத்து மாறிவிட்டது; கல்வி கற்பதால் எந்தத் தீங்கும் நேர்ந்துவிடாது.
பெரியோர்களே, சுதந்திரமான சிந்தனை—அது மிகச் சிறிய அளவிலேனும் இருந்தாலும்—உங்களுக்கு அவ்வளவு பெரும் சுமையாகத் தோன்றுகிறதா? அழகைப் பற்றிய ஒரு இலட்சியத்தைக் கொண்டிருப்பவன் பாக்கியசாலி; அந்த இலட்சியம் தவறானதாக இருந்தாலும் கூட! என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் எனது இலட்சியத்தை நம்புகிறேன். அதை என்னால் சரியாக வெளிப்படுத்த முடியாமல் போனது—மிகவும் எளிமையான, சொத்தையான சொற்களைக் கொண்டே அதை விவரித்தேன். இன்னும் பத்து ஆண்டுகளில், என்னால் அதை நிச்சயமாக இன்னும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்த முடியும். இருப்பினும், இதை ஒரு நினைவுக் குறியீடாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.
@
IV.