ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' 1

 ஸ்டீபன் ஹீரோ
தியோடர் ஸ்பென்சர் (Theodore Spencer) அவர்களால் தொகுக்கப்பட்டு, முன்னுரையுடன் வெளியிடப்பட்டது.

முன்னுரை

I

1935-ஆம் ஆண்டில், 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலின் முதல் பதிப்பாளரான செல்வி சில்வியா பீச் (Sylvia Beach), பாரிஸில் உள்ள தனது 'ஷேக்ஸ்பியர் அண்ட் கம்பெனி' (Shakespeare and Company) புத்தகக் கடையிலிருந்து ஒரு பட்டியலை வெளியிட்டார். அதில் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் சில கையெழுத்துப் பிரதிகள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில், 'அ போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் தி ஆர்டிஸ்ட் ஆஸ் அ யங் மேன்' (A Portrait of the Artist as a Young Man) நாவலின் ஆரம்பகால வடிவம் ஒன்றின் சில பக்கங்கள் இருந்தன; அவை ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் கையெழுத்தில் அமைந்திருந்தன. இந்தப் பக்கங்களை 1938-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் ஹார்வர்ட் கல்லூரி நூலகம் (Harvard College Library) வாங்கியது. ஜாய்ஸின் சொத்துரிமைப் பொறுப்பாளர்கள் மற்றும் ஹார்வர்ட் கல்லூரி நூலகத்தின் அனுமதியுடன், இந்தப் பக்கங்கள் முதன்முறையாக இங்கே அச்சிடப்படுகின்றன.

இந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியின் காலம் குறித்து சில குழப்பங்கள் உள்ளன. ஜாய்ஸ் முதலில் இந்தப் பிரதியைச் செல்வி சில்வியா பீச்சிடம் தான் கொடுத்திருந்தார். அவர் தனது பட்டியலில், இது 1903-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும், பின்வரும் தகவலையும் சேர்க்கிறார்: "இருபதாவது பதிப்பாளரும் இந்த நாவலைப்a நிராகரித்தபோது, ​​அது மீண்டும் ஜாய்ஸிடம் வந்து சேர்ந்தது. அப்போது அவர் அதைத் தீயில் எறிந்துவிட்டார். ஆனால், திருமதி ஜாய்ஸ், தனது கைகள் தீயில் பொசுங்கக்கூடும் என்ற ஆபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், இந்தப் பக்கங்களை நெருப்பிலிருந்து காப்பாற்றினார்." இந்தச் செய்தியை ஹெர்பர்ட் கோர்மன் (Herbert Gorman) என்பவரும் ஓரளவுக்கு உறுதிப்படுத்துகிறார். அவர் எழுதிய ஜாய்ஸின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது: "ஜாய்ஸ், ஒரு கணநேர விரக்தியில் 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' (Stephen Hero) - அப்போது அந்த நாவலுக்கு அப்படித்தான் பெயரிடப்பட்டிருந்தது - என்ற படைப்பின் ஒரு பகுதியைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டார். அதன் பிறகு, அந்த நாவலை மிகவும் சுருக்கமான வடிவில் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார்."

தற்போது எஞ்சியிருக்கும் கையெழுத்துப் பிரதியின் எந்தப் பக்கத்திலும் தீயினால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் ஏதுமில்லை. இது குறித்து ஜாய்ஸ் தானாக முன்வந்து பெரிய அளவில் எந்தத் தகவலையும் தெரிவிக்கவில்லை. 1938-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், இந்த கையெழுத்துப் பிரதி குறித்து நான் ஜாய்ஸிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தேன். அதற்குப் பதிலாக, அவரது செயலாளர் அனுப்பிய கடிதத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது: "'அ போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் தி ஆர்டிஸ்ட் ஆஸ் அ யங் மேன்' நாவலின் முதல் வரைவு சுமார் 1000 பக்கங்களைக் கொண்ட மிகப்பெரிய கையெழுத்துப் பிரதியாக இருந்தது. ஜாய்ஸ் இதைப் பத்தொன்பது அல்லது இருபது வயதில் எழுதிய ஒரு 'பள்ளி மாணவனின் படைப்பு' என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்தப் பிரதி பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, அமெரிக்காவில் உள்ள பல்வேறு நிறுவனங்களுக்கு விற்கப்பட்டுவிட்டது." இந்த உண்மையை எடுத்துரைப்பதைத் தவிர, வேறெதையும் செய்ய முடியாது என்று அவர் கருதுகிறார். இந்த உண்மையை அவர் முன்னதாகவே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பதற்காக அவரை நிச்சயமாகக் குறை கூற முடியாது.
ஜாய்ஸ் 1882-இல் பிறந்தவர் என்பதால், இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வயதுகளைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, ​​இந்த கையெழுத்துப் பிரதி 1903-இல் அல்ல, 1901-வாக்கில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது (மிஸ் பீச்சின் பட்டியலில் 1903 என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது). இருப்பினும், இந்த இரண்டு தேதிகளுமே மிக முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை போலத் தெரிகிறது. ஜாய்ஸால் சரிபார்க்கப்பட்ட தனது புத்தகத்தில், திரு. கோர்மன் ஒரு தகவலைத் தருகிறார்: 1904-இல் ஜாய்ஸ் அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறியபோது, ​​அவர் தன்னுடன் 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' (Stephen Hero) நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தையும் அதற்கான குறிப்புகளையும் எடுத்துச் சென்றார். மேலும், ஜாய்ஸ் கிராண்ட் ரிச்சர்ட்ஸுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றையும் அவர் அதில் பதிப்பித்துள்ளார்; அதில் அந்தப் புத்தகம் பாதியளவுதான் முடிந்திருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:
"ஓரளவு சுயசரிதைத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாவலை எழுத வேண்டும் என்று நீங்கள் பரிந்துரைக்கிறீர்கள். நான் ஏற்கனவே அத்தகைய நாவலில் ஆயிரம் பக்கங்களை எழுதிவிட்டேன்—துல்லியமாகச் சொன்னால், [குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான] பக்கங்கள். இந்த இருபத்தைந்து அத்தியாயங்கள்—அதாவது புத்தகத்தில் ஏறக்குறைய பாதி—[குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான] சொற்களைக் கொண்டுள்ளன என்று கணக்கிட்டுள்ளேன். ஆனால், தற்போதைய சூழலில் புத்தகத்தின் மீதமுள்ள பகுதியைப் பற்றிச் சிந்திப்பதோ, அல்லது அதை எழுதுவதோ எனக்குச் சாத்தியமற்ற காரியம்." (பக்கம் .)
இந்தத் தகவல்களிலிருந்து, 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' 1904-க்கும் 1906-க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்டது என்பது தெளிவாகிறது.
வெவ்வேறு தேதிகளுக்கு இடையே உள்ள இந்த முரண்பாட்டை, ஜாய்ஸ் அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறும்போது தனது புத்தகத்திற்கான 'குறிப்புகளை' உடன் எடுத்துச் சென்றார் என்பதை நினைவில் கொள்வதன் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். திரு. கோர்மன் அக்குறிப்புகளில் சிலவற்றைத் தனது புத்தகத்தில் மறுபதிப்பு செய்துள்ளார் (பக்கம் 135 மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய பக்கங்கள்). இவை தவிர, உரையாடல்களின் பிரதிகள் போன்ற இன்னும் விரிவான குறிப்புகளும் இருந்திருக்கக்கூடும்; அவை பெரிய மாற்றங்கள் ஏதுமின்றி கையெழுத்துப் பிரதியில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். இதைப் படிக்கும் வாசகர்கள், இதில் இடம்பெற்றுள்ள பல உரையாடல்கள், அவை பேசப்பட்ட உடனேயே அப்படியே பதிவு செய்யப்பட்டது போன்ற உணர்வைத் தருகின்றன என்பதை நிச்சயம் ஒப்புக்கொள்வார்கள். அப்படியென்றால், இந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியை 1901 முதல் 1906 வரையிலான காலகட்டத்தின் படைப்பு என்று கருதலாம். இது மிகவும் நேர்த்தியான பிரதியாகும்; இதில் மிகச் சில திருத்தங்களே உள்ளன, மேலும் ஜாய்ஸின் கையெழுத்து மிகவும் தெளிவாகவும் எளிதில் வாசிக்கக்கூடிய வகையிலும் உள்ளது. முதல் பக்கங்கள் நிரந்தரமாகவே காணாமல் போய்விட்டன என்று தோன்றுகிறது; அவை ‘அமெரிக்காவில் உள்ள பல்வேறு நிறுவனங்களுக்குத் தனித்தனித் தொகுதிகளாக விற்கப்பட்டன’ என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஒருவேளை, அவை எரிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று கூறப்படுவதுதான் உண்மையாக இருக்கலாம்.

^ திரு. கோர்மனும் (Mr. Gorman) இந்த விஷயத்தில் என்னுடன் உடன்படுகிறார். 1941 ஜனவரி 21-ஆம் தேதியன்று அவர் எழுதிய கடிதத்திலிருந்து ஒரு பகுதியை இங்கே மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: “...மிஸ் பீச் (Miss Beach) வசம் இருந்தவைதான் உங்களிடமும் உள்ளன என்று நான் நம்புகிறேன். இந்த வரைவின் வேறொரு பகுதி எங்கும் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. திரு. ஜாய்ஸின் (Mr. Joyce) செயலாளர் (நீங்கள் திரு. பால் லியோனைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்) உங்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ‘பல்வேறு தொகுதிகள்’ ‘அமெரிக்காவில் உள்ள வெவ்வேறு நிறுவனங்களுக்கு’ விற்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனால், அவருக்குத் தகவல் அளித்தவர் (ஒருவேளை திரு. ஜாய்ஸாக இருக்கலாம்) மிஸ் பீச் விற்பனை செய்துகொண்டிருந்த பிற ஆவணங்களை, இதனுடன் குழப்பிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று நான் கருதுகிறேன்.”

இந்தக் கூற்றுதான் சரியாக இருக்கக்கூடும் — இருப்பினும், அந்த கையெழுத்துப் பிரதி இருபது பதிப்பகங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டதற்கான எந்த ஆதாரமும் திரு. கோர்மனின் புத்தகத்தில் இல்லை.
ஆரம்பப் பக்கங்கள் தொலைந்து போனது மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது என்றாலும், எஞ்சியிருக்கும் பக்கங்கள் தங்களுக்குள் ஒருவித ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. ஜாய்ஸின் திட்டப்படி, 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' (Stephen Hero) என்பது ஒரு சுயசரிதை நூலாக, ஒரு மனதின் வளர்ச்சியைக் காட்டும் தனிப்பட்ட வரலாறாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. இது ஜாய்ஸின் சொந்த மனதையும், அவர் தன்னைத்தானே ஆழ்ந்து கவனித்துக்கொண்ட விதத்தையும், அவர் கடந்து வந்த பாதையையும், குறிப்பாகத் தனது இளமைக்காலத்தில் அவர் வளர்ந்த 'இயேசு சபையினரின் (Jesuitical) சூழல்' எனும் தோட்டத்திலிருந்து அவர் எவ்வாறு விடுபட்டார் என்பதையும் விவரிக்கிறது. அவர் தன்னைத்தானே புறநிலைத்தன்மையுடன் நோக்க முயன்றார்; 'ஸ்டீபன்' என்று அவர் அழைத்த, உண்மையில் அவரே ஆன அந்தச் சிறுவன் மற்றும் இளைஞனின் மீது, ஒரு கடவுளைப் போன்ற கவனிப்புப் பார்வையைக் கொண்டிருக்க முயற்சித்தார். ஹார்வர்டு கையெழுத்துப் பிரதி, ஸ்டீபனின் வாழ்க்கையில் சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளை விவரிக்கிறது. இது அவர் தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு தொடங்கி, பல்கலைக்கழகம் குறிக்கும் அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் ஸ்டீபன் விடுபடும் தருணத்தில் ஒரு உச்சக்கட்டத்தை அடையும்போது முடிவடைகிறது. இது 'சிறுவன்' ஸ்டீபனை நமக்குக் காட்டவில்லை என்றாலும், 'ஸ்டீபன் டீடலஸ்' (Stephen Daedalus) என்று அழைக்கப்படும் அந்த 'இளைஞனை' மிகத் தெளிவாகவும், கோர்வையாகவும் நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது. தோற்றம், செயல்கள் மற்றும் சிந்தனைகள் என அனைத்திலும் இவன் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸே என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

இந்த ஆரம்ப வடிவம், பிற்காலத்தில் 'எ யங் மேனாக ஒரு கலைஞனின் உருவப்படம்' (A Portrait of the Artist as a Young Man) என்ற தலைப்பில் வெளியான பதிப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது என்பதை ஒரு பார்வையில் புரிந்துகொள்ளலாம். கையெழுத்துப் பிரதியில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள காலம், வெளியிடப்பட்ட பதிப்பின் இறுதிப் பக்கங்களில் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளது. பல்கலைக்கழகத்தில் ஸ்டீபன் கழித்த அந்த இரண்டு ஆண்டுகளைப் பற்றிய கையெழுத்துப் பிரதியின் விவரிப்பு, இறுதிப் பதிப்பில் அவரது ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி வரலாற்றின் நீளத்திற்கு இணையாக உள்ளது. இதில், வெளியிடப்பட்ட பதிப்பில் விடுபட்ட பல கதாபாத்திரங்களும் நிகழ்வுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. மேலும், ஸ்டீபனின் மன வளர்ச்சி, நாம் அறிந்த பதிப்பைக் காட்டிலும் மிகவும் நேரடியான, மறைமுகத்தன்மை குறைந்த நடையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, ஜாய்ஸ் இதைப் புறக்கணித்ததோடு, பிற்காலத்தில் இதை ஒரு 'பள்ளி மாணவனின் படைப்பு' என்று இகழ்ந்திருந்தாலும் (வாசகர்களின் பார்வையில் இது நியாயமற்றது), ஜாய்ஸின் படைப்புகளை விரும்புவோருக்கு இந்தக் கையெழுத்துப் பிரதி மிகுந்த ஆர்வமூட்டும் ஒன்றாகவே உள்ளது. இது வாழ்க்கையின் மிகத் துல்லியமான மற்றும் நம்பகமான சித்திரத்தை வழங்குவது மட்டுமன்றி, ஜாய்ஸின் கலைப் பரிணாம வளர்ச்சி எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதை முன்னெப்போதையும் விடத் தெளிவாகக் காட்டி, அவரது ஒட்டுமொத்த கலைப் பயணத்தின் மீதும் வெளிச்சம் வீசுகிறது.

இந்த நூலைப் படிக்கும் ஒவ்வொரு வாசகரும், இதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள ஸ்டீபன் டீடாலஸிற்கும், நாவலின் இறுதிப் பதிப்பில் உள்ள ஸ்டீபன் டீடாலஸிற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைத் தாங்களே ஒப்பிட்டுப் பார்க்க விரும்புவார்கள்; எனவே, நானே விரிவான ஒப்பீடுகளைச் செய்து, வாசகர்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய அந்த விமர்சன இன்பத்தைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை. இருப்பினும், இந்த கையெழுத்துப் பிரதியில் சில சிறப்பம்சங்கள் உள்ளன; அவை மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடியவை என்பதால், அவற்றை முன்கூட்டியே சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறேன்.

இவற்றில் மிக முக்கியமான அம்சம், நிகழ்வுகளும் மனிதர்களும் விவரிக்கப்பட்டுள்ள விதத்தில் உள்ள நுணுக்கமான விவரங்களின் செழுமை ஆகும். உதாரணமாக, நாவலின் இறுதிப் பதிப்பை விட, இதில் டீடாலஸ் குடும்பத்தைப் பற்றிய சித்திரம் மிகவும் தெளிவாக உள்ளது. ஸ்டீபன் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற காலத்தில், அவனது மன சுதந்திரம் ஒருவித அகங்காரத்துடன் வளர்வதற்கு, அவனது குடும்பச் சூழல் ஒரு மோசமான, அதே சமயம் வளமான பின்னணியை வழங்குகிறது. ஆனால், இறுதிப் பதிப்பில், ஸ்டீபன் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்லும் காலத்திற்குள், அவனது குடும்ப உறுப்பினர்கள் கதையிலிருந்து கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிடுகிறார்கள். 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலில், மிஸ்டர் வில்கின்சனின் வீட்டைப் பற்றிய விரிவான வர்ணனை இல்லை; ஸ்டீபனுக்கும் அவனது சகோதரன் மாரிஸிற்கும் இடையிலான நெருக்கமான உறவைப் பற்றிய குறிப்பும் இல்லை. ஸ்டீபனின் சகோதரி இசபெல்லின் நோய் மற்றும் மரணம் குறித்த உருக்கமான, அதிர்ச்சியூட்டும் நிகழ்வுகள் இதில் முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் இறுதிப் பதிப்பில் அவை இடம்பெறவில்லை. அதேபோல், தனது குடும்பத்தினரை இப்சனின் (Ibsen) படைப்புகளை ரசிக்க வைக்க ஸ்டீபன் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் குறித்தும் இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஒரே நிகழ்வுகள் மீண்டும் இடம்பெற்றாலும், இந்த நூலில் அவை 'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவலை விட முற்றிலும் மாறுபட்ட, நேரடியான மற்றும் நாடகத்தன்மை கொண்ட நடையில் கையாளப்பட்டுள்ளன. இதற்குச் சிறந்த உதாரணமாக, ஸ்டீபன் தனது ஈஸ்டர் கால மதக் கடமைகளைச் செய்ய மறுக்கும் நிகழ்வைக் கூறலாம். இந்த நூலில், ஸ்டீபனுக்கும் அவனது தாய்க்கும் இடையிலான விவாதம் ஒரு உரையாடலாகவே தரப்பட்டுள்ளது — இது உண்மையில் நிகழ்ந்தபடியே பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது — மேலும் இது மிகவும் ஆற்றல்மிக்க எழுத்து நடையில் அமைந்துள்ளது. ஆனால், 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலில் (கேப் பதிப்பு, பக். ...), ஸ்டீபனின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான அந்த நிகழ்வு, கிரான்லியுடனான உரையாடலில் ஒரு குறிப்பு போல மட்டுமே இடம்பெறுகிறது.
ஜாய்ஸ் தனது முதல் வரைவை நீக்கிவிட்டு, அந்த உள்ளடக்கத்தை இந்த முறையில் மீண்டும் எழுதியதன் நோக்கம் என்ன என்பதை நம்மால் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவர் சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடிக்க விரும்பினார்; மேலும், கதையின் மையச் செயல்பாட்டைத் தனது நாயகனின் உணர்வுநிலைக்குள்ளேயே முடிந்தவரை கொண்டுவர முயன்றார்.
(திரு. ஹாரி லெவின், தனது 'ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்: எ கிரிட்டிகல் இன்ட்ரோடக்‌ஷன்' (James Joyce: A Critical Introduction, ஃபேபர் அண்ட் ஃபேபர், 1944) எனும் நூலில், இந்த கையெழுத்துப் பிரதியைப் பயன்படுத்தி மிகச் சிறந்த விமர்சனப் பார்வையை முன்வைத்துள்ளார்.)

இதற்காக, அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வையோ அல்லது கதாபாத்திரத்தையோ புறநிலைத்தன்மையுடன் (objectively) அடுத்தடுத்து விவரிக்கும் முறையைக் கைவிட முடிவு செய்தார் — சொல்லப்போனால், இந்த முறை 'டப்லினர்ஸ்' (Dubliners) தொகுப்பில் காணப்படுமே தவிர, 'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் இடம்பெறவில்லை. இதன் விளைவாக, முந்தைய வரைவை விட 'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவல் அதிக தீவிரமும் செறிவும் கொண்டதாகவும், மிகவும் கட்டுக்கோப்பான கவனக்குவிப்பு கொண்டதாகவும் மாறியது. திரு. லெவின் குறிப்பிடுவது போல, 'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் "நாடகத்தன்மை மறைந்து, அகவுரை (soliloquy) முன்னிலை பெறுகிறது". நிஜ வாழ்க்கையின் சிதறிய இயல்பு, இதில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு...ஒரே ஒரு கோணத்திலிருந்து மட்டுமே விஷயங்களை முன்வைப்பதன் மூலம் ஒரு ஒழுங்கு உருவாக்கப்படுகிறது. மேலும், 'போர்ட்ரெய்ட்' (Portrait) நாவலில் ஒரு நிகழ்வையோ அல்லது உரையாடலையோ முழுமையாக விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றை ஒரு குறிப்பால் உணர்த்தும் முறை கையாளப்பட்டுள்ளது (இதற்கு, 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் ஜியார்டானோ புருனோ அறிமுகப்படுத்தப்படும் விதத்தையும், தற்போதைய பதிப்பில் அவர் அறிமுகப்படுத்தப்படும் விதத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்). இந்த உத்தி, ஸ்டீபனின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும், ஜாய்ஸ் இங்கே விவரிக்கும் விதத்தை விட, அதிக அர்த்தச் செறிவும் தூண்டுதலும் கொண்டவையாக மாற்றுகிறது. 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில், ஒரு அறையைத் திறந்த கதவு வழியாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு பூட்டுத் துளை (keyhole) வழியாகப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது; இருண்ட மூலைகளில் மங்கலாகத் தெரியும் உருவங்கள், நம்முடைய குறுகிய பார்வைக் களத்திற்குள் அகப்படும் காட்சிகளுக்கு ஒருவித முக்கியத்துவத்தையும் மர்மமான ஆழத்தையும் சேர்க்கின்றன. தற்போதைய பதிப்பில் கதவு திறந்து கிடக்கிறது; அனைத்தும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. வேறொரு உதாரணத்தைச் சொல்ல வேண்டுமானால், இங்கே காட்சிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒளிக்கற்றையின் (spotlight) கீழ் இல்லாமல், பகல் வெளிச்சத்தில் காட்டப்படுகின்றன; இதில் முக்கியத்துவப்படுத்துதல் (emphasis), தேர்ந்தெடுத்தல் (selection) மற்றும் கலைத்தன்மை ஆகியவை குறைவாகவே உள்ளன.
இருப்பினும், 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் காணப்படும் அந்தத் தீவிரமான செறிவூட்டல், எவ்வளவு விரும்பத்தக்கதாகவோ அல்லது போற்றத்தக்கதாகவோ இருந்தாலும், அது ஒரு இழப்பின் மூலமே கிடைக்கிறது. உதாரணமாக, 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் ஸ்டீபனின் நண்பர்களான கிரான்லி, லிஞ்ச் மற்றும் பிறர், ஸ்டீபனின் மனதிற்குள் இருக்கும் சில கூறுகளாகவே அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் நமக்கு முழுமையாகச் சித்தரிக்கப்படுவதில்லை; அவர்களின் பெயர்கள் மற்றும் பேசும் விதம் தவிர, வேறு எந்த அடையாளமும் தேவையில்லாத, ஸ்டீபனின் உலகத்திலுள்ள இயல்பான அங்கங்களாகவே அவர்களை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஜாய்ஸ் எதிர்பார்க்கிறார். ஆனால், தற்போதைய பதிப்பில் இந்த நண்பர்கள் மிகவும் தெளிவாக அடையாளம் காட்டப்படுகிறார்கள்; அவர்களின் தோற்றம் மற்றும் கருத்துகளை விவரிப்பதன் மூலம் ஜாய்ஸ் அவர்களை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். 'டப்லினர்ஸ்' (Dubliners) தொகுப்பில் உள்ள கதாபாத்திரங்களைப் போலவே, இவர்களுக்கும் ஒரு சுதந்திரமான, தனித்துவமான இருப்பு உண்டு. 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் ஸ்டீபன் எனும் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தின் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் வெறும் கருவிகளாகவோ அல்லது இயந்திரங்களாகவோ மட்டுமே அவர்கள் இருந்தனர்; ஆனால் இங்கே அவர்கள் அப்படி இல்லை.
ஸ்டீபன் உடல்ரீதியாக (வேறு எந்த வகையிலும் அல்ல) ஈர்க்கப்படும் அந்தப் பெண்ணின் விஷயத்தில் இது இன்னும் குறிப்பாகப் பொருந்தும். 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில், அந்தப் பெண்ணுக்கு 'E.C.' என்ற முதலெழுத்துகள் மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளன; ஸ்டீபனின் கற்பனைகளும் கனவுகளும், அடையாளம் தெரியாத அந்த இளம் பெண்ணைச் சுற்றியே பின்னப்பட்டுள்ளன. ஆனால் தற்போதைய படைப்பில் அந்தப் பெண்ணின் பெயர் எம்மா கிளெரி, மேலும் அவளுக்கு ஓர் உயிரோட்டமான, நாடகத்தன்மை வாய்ந்த ஆளுமை உண்டு; அது, வெறும் முதலெழுத்துக்களைக் கொண்ட அவளது வாரிசிடம் இல்லை. இந்த உரையில் பல காட்சிகள் உள்ளன — குறிப்பாக ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தில் (குறிப்பிடப்பட்ட பக்க எண்) — இதில் எம்மா (Emma) மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறாள். இதன் விளைவாக, மற்றவர்களுடனான ஸ்டீபனின் உறவுகளைப் போலவே, எம்மாவுடனான அவனது உறவும், நாவலின் இறுதி வடிவத்தை விட இதில் அதிக நாடகத்தன்மை கொண்டதாக அமைகிறது.
இந்த இரண்டு வடிவங்களுக்கும் இடையே வாசகர் கவனிக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான வேறுபாடு, ஸ்டீபன் சித்தரிக்கப்படும் விதத்தில் உள்ளது. இந்த உரையில், அவன் உணர்வு ரீதியாகவும் அறிவு ரீதியாகவும், பிற்காலத்தில் அவனது படைப்பாளி அவனை உருவகித்ததை விட, மிகவும் முதிர்ச்சியற்ற, இளமைத்தன்மை கொண்ட ஒரு பாத்திரமாக இருக்கிறான். அவன் ஒரு சராசரி பல்கலைக்கழக மாணவனைப் போலத் தோன்றுகிறான். அவன் சற்று தெளிவற்ற முறையில் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் — அல்லது அந்த தெளிவற்ற தன்மையின் காரணமாகவே — அவன் ஒட்டுமொத்தமாக அதிக அனுதாபத்திற்குரியவனாக இருக்கிறான்; அவன் எவ்வளவுதான் பெருமை மற்றும் அகங்காரம் கொண்டவனாக இருந்தாலும் சரி. அவனிடம் பலவீனங்கள் அதிகம்; அவன் முதிர்ச்சியற்ற செயல்களை (எம்மாவைத் துரத்துவது போன்ற) அதிகம் செய்கிறான். இவை, நாவலின் இறுதி வடிவத்தில் அவன் வெளிப்படுத்தும் நிதானமான ஆளுமையுடன் முழுமையாக ஒத்துப்போவதில்லை. இப்சன் (Ibsen) மீது அவனுக்கு ஒருவிதமான 'வீர வழிபாடு' (hero-worship) இருக்கிறது, இது பிற்கால வடிவத்தில் கிட்டத்தட்ட குறிப்பிடப்படவே இல்லை. மேலும், இயேசு சபையின் (Jesuit) கடுமையான பயிற்சியிலிருந்து விடுபடும் முயற்சியில், அவன் கத்தோலிக்க மதத்தை ஒரு 'பேரழிவு' (plague) என்று அழைத்து, மிகுந்த முதிர்ச்சியற்ற கோபத்துடன் அதை எதிர்க்கிறான். அவன் தனது குடும்பத்தின் அங்கீகாரத்தையும் ஆதரவையும் அதிகம் சார்ந்திருக்கிறான்.
ஸ்டீபன் டீடலஸின் (Stephen Daedalus) வளர்ச்சியில் — அது முந்தைய அல்லது பிந்தைய எந்த வடிவமாக இருந்தாலும் — ஐந்து முக்கிய கருப்பொருள்கள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஸ்டீபன் என்ற மையப் பாத்திரத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை. அவை: ஸ்டீபனின் குடும்பம்; அவனது நண்பர்கள் (ஆண் மற்றும் பெண்); டப்ளின் நகர வாழ்க்கை; கத்தோலிக்க மதம்; மற்றும் கலை. ஒரு தனிமனிதனாக ஸ்டீபனின் வளர்ச்சியை, முதல் நான்கு அம்சங்களைக் களைந்துவிட்டு, ஐந்தாவது அம்சமான 'கலை'யை மட்டும் தனித்து முன்னிறுத்தும் ஒரு செயல்முறையாகக் கருதலாம். இவ்வாறு கலை முழுமையாக வரையறுக்கப்படும்போது, ​​ஒரு கலைஞன் தனது படைப்பிற்கான கருப்பொருள்களைத் தேடி மீண்டும் அந்த முதல் நான்கு அம்சங்களிடமே திரும்ப முடியும்.
இந்த உரையில், ஸ்டீபன், எம்மாவை மிஸ்டர் டேனியல்ஸ் (Mr. Daniels) என்பவரின் வீட்டில் சந்திக்கிறான்; அங்கு அவன் ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலைகளில் அவ்வப்போது செல்வதுண்டு. 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலில் மிஸ்டர் டேனியல்ஸைப் பற்றியோ அல்லது அவரது குடும்பத்தைப் பற்றியோ எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. ஆனால், ஜாய்ஸ் (Joyce), மிஸ்டர் டேனியல்ஸின் வரவேற்பறையைப் பற்றிய தனது வர்ணனையைச் சுருக்கி, எம்மாவின் வீட்டை விவரிக்கப் பயன்படுத்தியுள்ளார் ('தி போர்ட்ரெய்ட்', குறிப்பிட்ட பக்கம்). இந்த மாற்றம், ஒரு சிறந்த உதாரணம்... வெளியிடப்பட்ட படைப்புகளில் ஜாய்ஸ் கடைப்பிடித்த சிக்கனமும் செறிவும்.

உண்மையில், ஒரு கலைஞனாகத் தனது பணியை முழுமையாக நிறைவேற்ற வேண்டுமானால், அவர் மீண்டும் அந்த விஷயங்களுக்கே திரும்ப வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால், அவ்வாறு செய்வதற்கு முன்னால், கலைஞர் என்பவர் எத்தகைய மனிதர் என்பதையும், கலை என்றால் என்ன என்பதையும் அவர் வரையறுக்க வேண்டும்; சுயசரிதை நோக்கில் பார்க்கும்போது, ​​இவை இரண்டும் பல அம்சங்களில் ஒன்றே. ‘ஸ்டீபன் ஹீரோ’ (Stephen Hero) மட்டுமே முக்கியமல்ல — ஜாய்ஸ் குறிப்பிடும் ‘டர்பின் ஹீரோ’ (Turpin Hero) எனும் பழைய ஆங்கில நாட்டுப்புறப் பாடல், முதல் நபர் கூற்றாகத் தொடங்கி, மூன்றாம் நபர் கூற்றாக முடிவடைகிறது (Portrait, பக். ); — அதேபோல, கலைஞனின் சித்திரமும் முக்கியமானது. ஒரு நாயகனாக ஸ்டீபன் ஒரு பதின்ம வயது இளைஞன்; கலைஞனாக ஸ்டீபன் ஒரு முதிர்ந்த மனிதன். அவரது படைப்பு வாழ்க்கையின் இந்த இரு வடிவங்களுக்கு இடையிலான மிக முக்கியமான வேறுபாடு இதுவாகத்தான் இருக்கக்கூடும்.

இருப்பினும், ‘போர்ட்ரெய்ட்’ (Portrait) நாவலில் நாம் காணும் அழகியல் கோட்பாடு, ‘ஸ்டீபன் ஹீரோ’விலேயே முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டுவிட்டது.
பெரும்பாலான வாசகர்களுக்கு, இந்த நூலில் உள்ள மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று, ‘எ போர்ட்ரெய்ட்’ (A Portrait) நாவலில் ஸ்டீபன் (Stephen) தனது கருத்துகளை முன்வைக்கும் விதத்திற்கும், இந்த நூலில் அவர் அவற்றை முன்வைக்கும் விதத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டைக் கண்டறிவதே ஆகும். ‘எ போர்ட்ரெய்ட்’ நாவலில், ஸ்டீபன் தனது அழகியல் கோட்பாடுகளை லிஞ்ச் (Lynch) என்பவருடனான உரையாடலின் ஊடாக விளக்குகிறார். அங்கு ஸ்டீபனின் கருத்துகளில் உள்ள அறிவுசார் நேர்மையையும் உறுதியையும், அவரது நண்பரின் மேலோட்டமான, நகைச்சுவை கலந்த கருத்துகளுடன் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். இது போன்ற ஒரு நுண்மையான கோட்பாட்டு விளக்கத்தை சுவாரஸ்யமாகக் கொண்டு செல்ல இது ஒரு சிறந்த உத்தியாகும்; ஸ்டீபனின் தீவிரமான அணுகுமுறைக்கும் லிஞ்சின் நகைச்சுவை உணர்வுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை உயிரோட்டமானதாகவும் சுவாரஸ்யமானதாகவும் மாற்றுகிறது. இங்கே கோட்பாடு ஒரு நகைச்சுவைப் பின்னணியில், புறநிலைத்தன்மையுடன் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால், ‘எ போர்ட்ரெய்ட்’ நாவலில் ஸ்டீபன் தனது கருத்துகளை வெறும் விளக்கமாக மட்டுமே முன்வைக்கிறார்; தனது கருத்துகளின் உண்மைத்தன்மையில் அவர் எவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறார் என்றால், மற்றவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்களா இல்லையா என்பது அவருக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. உணர்ச்சிகளைக் காட்டாத, ஒருவிதமான ‘குளிர்ச்சியான’ மனிதராக இருக்கும் அவர், பிறரின் அங்கீகாரத்தையோ அல்லது மறுப்பையோ பொருட்படுத்துவதில்லை; அவர் ஏற்கனவே ‘மௌனம், நாடு கடத்தப்படுதல் மற்றும் தந்திரம்’ (silence, exile and cunning) ஆகியவற்றிற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்.
ஆனால், இந்த நூலில் வரும் இளைய ஸ்டீபன் அத்தகையவர் அல்ல. அவரைப் பொறுத்தவரை, தனது கருத்துகளை முன்வைப்பது என்பது மிகவும் தனிப்பட்ட மற்றும் முக்கியமான ஒரு விஷயமாகும். அவர் தனது கருத்துகளை ஒரு நண்பருடனான சாதாரண உரையாடலாக அல்லாமல், ஒரு இலக்கியச் சங்கத்தின் முன் சமர்ப்பிக்கப்படும் முறையான கட்டுரையாக முன்வைக்கிறார்; இது ஒரு பொது நிகழ்வு, இதற்காக ஸ்டீபன் மிகுந்த கவனத்துடன் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்கிறார். மேலும், அவரது கருத்துகள் ஒரு தனிநபரின் நகைச்சுவை கலந்த கருத்துகளுடன் மட்டும் ஒப்பிடப்படவில்லை; மாறாக, அவை கத்தோலிக்க மதத்தின் மரபுவழிச் சிந்தனைகளுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன.
பல்கலைக்கழகத் தலைவருடன் ஸ்டீபன் இது குறித்து உரையாடும் பகுதி, இந்த நூலின் மிகச்சிறந்த பகுதிகளில் ஒன்றாகும். இந்த நூலில், ஸ்டீபனின் கருத்துகள் டப்ளின் (Dublin) நகரத்தின் அறிவுசார் தேக்கநிலையுடனும் (intellectual paralysis) ஒப்பிடப்படுகின்றன. அவர் மிகுந்த கவனத்துடன், ஒவ்வொரு சொல்லையும் திட்டமிட்டுத் தனது கட்டுரையைச் சமர்ப்பிக்கும்போது, ​​அவருக்குக் கிடைப்பது வெறும் அலட்சியமும் தவறான புரிதலுமே ஆகும். கலை மற்றும் அறிவுத்திறனை மதிக்காத அந்த மனிதர்களை, அவர்களின் தளத்திலேயே வெல்ல முடியாது என்பதை உணரும் ஸ்டீபன், முன்பை விட அதிகமாகத் தனது சொந்த அக ஆற்றலையே நம்பிச் செயல்படத் தொடங்குகிறார்.
கோட்பாடுகளை இத்தகைய முறையில் முன்வைப்பதன் நன்மைகள் மிகத் தெளிவானவை. ஸ்டீபன் தனது சகோதரர் மாரிஸுடனான உரையாடல்கள் மூலம் இந்த கோட்பாட்டை எவ்வாறு உருவாக்குகிறான் என்பதை நாம் கவனிக்கிறோம். இந்தக் கோட்பாட்டை அவன் முன்வைக்கும் தருணம் ஒரு நெருக்கடியான கட்டத்தை எட்டுகிறது; ஒரு நாடகத்தைப் பார்ப்பது போலவே, பார்வையாளர்கள் இதற்கு எப்படி எதிர்வினையாற்றப் போகிறார்கள் என்பதை அறிய நாம் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம். ஸ்டீபனின் ஏமாற்றத்தையும், அவனது எதிர்பார்ப்புகள் சிதைந்ததையும் நாமும் உணர்கிறோம். இருப்பினும், இந்த அணுகுமுறையில் சில குறைபாடுகளும் உள்ளன: ஸ்டீபனின் கோட்பாடு நீண்ட கால இடைவெளியில் படிப்படியாக உருவாகிறது; இடையில் பிற நிகழ்வுகள் குறுக்கிடுகின்றன (ஐந்து முக்கிய கருப்பொருள்கள் நூல் முழுவதும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன). மேலும், 'போர்ட்ரெய்ட்' (Portrait) நாவலில் இடம்பெறுவது போல, ஸ்டீபனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இது ஒரு மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறவில்லை. 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில், ஸ்டீபன் தனது கோட்பாட்டை முன்வைப்பது, அவன் அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முந்தைய உடனடி நிகழ்வாக அமைகிறது; எனவே, அது அந்த முழு நாவலின் உச்சக்கட்டமாகத் திகழ்கிறது. ஆனால், தற்போதைய வடிவத்தில், எவ்வளவு நாடகத்தன்மையுடன் விவரிக்கப்பட்டாலும், இது பல நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மட்டுமே உள்ளது.

உண்மையில், 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் இந்தக் கோட்பாடு முன்வைக்கப்படும் விதமே, அந்தக் கோட்பாட்டிற்கான ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும். ஸ்டீபனின் முக்கிய கருத்துகளில் ஒன்று இதுதான்: முறையற்ற கலை மட்டுமே 'இயக்கத்தன்மை கொண்டது' (kinetic) - அது நம்மை ஏதோ ஒரு செயலை நோக்கித் தூண்டுகிறது; ஆனால் உண்மையான கலை அவ்வாறு செய்யக்கூடாது. மாறாக, உண்மையான 'அழகியல் உணர்வு' (aesthetic emotion) என்பது நிலையானது (static). ஒரு உண்மையான கலைஞன் அடிப்படையில் தனிப்பட்ட விருப்புவெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் (impersonal): "கலைஞன், படைப்பின் இறைவனைப் போல, தனது படைப்பிற்குள், பின்னால், அப்பால் அல்லது மேலே இருக்கிறான்; அவன் கண்ணுக்குத் தெரியாதவன், தனது படைப்பிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, அலட்சியமாக, நகங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருப்பவன்" (Portrait, பக். ). 'போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில், ஸ்டீபன் தனது கோட்பாட்டை இத்தகைய தனிப்பட்ட விருப்புவெறுப்புகளற்ற, நிலையான, இயக்கமற்ற பாணியிலேயே விளக்குகிறான்.

ஆனால், தற்போதைய உரையில், அவன் இந்தக் கோட்பாட்டை ஒரு 'இயக்கத்தன்மை கொண்ட' (kinetic) பாணியிலேயே முன்வைக்கிறான். ஸ்டீபன் தனது கட்டுரையின் வெற்றியின் மீது தனிப்பட்ட ஆர்வம் கொண்டுள்ளார்; அவனது அறிவுசார் எதிர்காலம் அதன் வெற்றியையே சார்ந்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இது நம்மிடம் ஒருவித அனுதாபத்தையும், அதன் முடிவு குறித்த அக்கறையையும் தூண்டுகிறது — ஆனால், இது நம்மை ஏதேனும் ஒரு செயலில் ஈடுபடத் தூண்ட வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. பிந்தைய வடிவிலான உரை, வழக்கம்போல, முதிர்ச்சியடைந்த நிலையில் உள்ளது. முந்தைய பதிப்பில் காணப்படாத வகையில், ஜாய்ஸ் தனது கோட்பாட்டைத் தனது நடைமுறைச் செயல்பாட்டின் மூலம் இதில் விளக்குகிறார்.

ஸ்டீபனின் அழகியல் கோட்பாட்டில் ஒரு அம்சம் கையெழுத்துப் பிரதியில் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளது, ஆனால் 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலில் அது முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளது. என் பார்வையில், இதைப் பற்றி விவரிக்கும் பகுதிதான் முழு உரையிலும் மிகவும் சுவாரஸ்யமானதும், பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவதுமான பகுதியாகும். 'எக்கிள்ஸ் தெரு வழியாக அவன் சென்று கொண்டிருந்தான்' (He was passing through Eccles Street) என்று தொடங்கும் அந்தப் பகுதி, ஜாய்ஸின் 'எபிஃபனி' (epiphany - திடீர் வெளிப்பாடு/உணர்தல்) குறித்த கோட்பாட்டை விளக்குகிறது.

வாசகர்கள் இந்தப் பகுதியைக் கண்டறிந்து வாசிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ஒரு கலைஞனாக ஜாய்ஸைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தக் கோட்பாடு மிக முக்கியமானதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது; அவரது தொடர்ச்சியான படைப்புகளை, இந்தக் கோட்பாட்டை விளக்கும் எடுத்துக்காட்டுகளாக நாம் விவரிக்கலாம்.
'டப்லினேர்ஸ்' (Dubliners) தொகுப்பை, பல்வேறு கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையில் மிகச் சாதாரணமானவை போலத் தோன்றி, உண்மையில் மிக முக்கியமான மற்றும் வெளிப்படையான தருணங்களை விவரிக்கும் 'எபிஃபனிகளின்' (epiphanies - வெளிப்பாட்டுத் தருணங்கள்) தொடர் என்று கூறலாம். 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலில், அழகியல் குறித்த ஸ்டீபனின் கட்டுரை பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. ஒரு இடத்தில், கல்வித்துறைத் தலைவர் ஸ்டீபனிடம், "அழகியல் குறித்த உங்கள் கருத்துகளை எப்போது எதிர்பார்க்கலாம்?" என்று கேட்கிறார். மற்றொரு இடத்தில், டொனோவன் என்பவன் ஸ்டீபனிடம், "நீ அழகியல் குறித்து ஏதோ கட்டுரை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறாயாமே?" என்று கேட்கிறான். 'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவலில் இடம்பெற்றுள்ள இத்தகைய குறிப்புகள் (உதாரணமாக, 'அந்த குறிப்பிட்ட இளம் பெண்' [எம்மா] மற்றும் ஃபாதர் மோரன் குறித்த குறிப்புகள்), தற்போதைய இந்த உரையின் பின்னணியை அறிந்திருக்கும்போது, ​​கூடுதல் ஆழமான பொருள்களைப் பெறுகின்றன; சில சமயங்களில், இந்த பின்னணி அறிவு இருந்தால்தான் அவற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தக் கோட்பாடு 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலிலும் ஒருமுறை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதில் ஸ்டீபன் இவ்வாறு சிந்திக்கிறான்: "பச்சை நிற நீள்வட்ட இலைகளில் நீ குறித்து வைத்த அந்த 'எபிஃபனிகளை' (வெளிப்பாட்டுத் தருணங்களை) நினைவுகூர்ந்து பார். நீ இறந்துவிட்டால், அவை உலகின் அனைத்துப் பெரிய நூலகங்களுக்கும் — அலெக்ஸாண்ட்ரியா நூலகம் உட்பட — அனுப்பி வைக்கப்பட வேண்டுமே?" டாக்டர் கோகார்டியும் தனது சுயசரிதையான 'ஆஸ் ஐ வாஸ் வாக்கிங் டவுன் சாக்வில் ஸ்ட்ரீட்' (As I Was Walking Down Sackville Street) நூலில் இதைக் குறிப்பிடுகிறார். ஒருமுறை கோகார்டி, ஜாய்ஸ் மற்றும் சிலருடன் மாலை நேரத்தைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஜாய்ஸ் "மன்னிக்கவும்" என்று கூறிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறுகிறார். கோகார்டி இவ்வாறு எழுதுகிறார்: "என்னைப் பற்றி யாராவது எழுதினால் எனக்குப் கவலையில்லை, ஆனால் அவரது 'எபிஃபனிகளில்' ஒன்றிற்கு, என் விருப்பத்திற்கு மாறாக நான் ஒரு மூலப்பொருளாக மாறுவது எரிச்சலூட்டுகிறது."

"ஒருவேளை, லத்தீன் வகுப்பின்போது ஃபாதர் டார்லிங்டன் அவனுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கலாம் — ஏனெனில் ஜாய்ஸிற்கு கிரேக்கம் தெரியாது — 'எபிஃபனி' (Epiphany) என்றால் 'வெளிப்படுத்துதல்' (a showing forth) என்று பொருள். எனவே, ஒரு மனிதன் தனது மனதை வெளிப்படுத்தும் எந்தவொரு தருணத்தையும், அதன் மூலம் அவன் தன்னைத்தானே வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறான் என்று கருதி, அதை அவன் 'எபிஃபனி' என்று குறித்து வைத்துக்கொண்டான்."

"நம்மில் யார் அவனுக்கு ஒரு 'எபிஃபனியை' வழங்கி, அதை எழுதி வைப்பதற்காக அவனை கழிவறைக்குச் செல்ல வைத்தது?"

'தி போர்ட்ரெய்ட்' நாவலை, ஜாய்ஸ் தனது இளமைப் பருவத்தில் எப்படி இருந்தார் என்பதைக் காட்டும் ஒரு 'எபிஃபனி' — அதாவது ஒரு 'வெளிப்பாட்டுத் தருணம்' — என்று கருதலாம். 'யுலிசீஸ்' (Ulysses) நாவல், ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஒரு நாளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, ஜாய்ஸின் நோக்கத்திற்கேற்ப, அந்த மனிதனை இதற்கு முன் எந்த இலக்கியத்திலும் விவரிக்கப்படாத அளவுக்கு முழுமையாகச் சித்தரிக்கிறது. இது லியோபோல்ட் ப்ளூம் (Leopold Bloom) எனும் கதாபாத்திரத்தின் 'எபிஃபனி' (epiphany) - அதாவது, ஒரு கணத்தில் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்வையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு தருணம். இது, எக்கல்ஸ் தெருவில் (Eccles Street - இங்குதான் திரு. ப்ளூம் வசித்தார்) ஒரு மூடுபனி நிறைந்த மாலை வேளையில் தற்செயலாகக் கேட்ட ஒரு சாதாரண உரையாடல், அந்த இரு மனிதர்களின் வாழ்வையும் ஒரே கணத்தில் வெளிப்படுத்தியது போன்றது. 'ஃபின்னகன்ஸ் வேக்' (Finnegans Wake) படைப்பை, ஜாய்ஸ் தனது இளமைக்காலத்தில் கற்பனை செய்திருக்க முடியாத அளவுக்கு, அதே பார்வையின் ஒரு பிரம்மாண்டமான விரிவாக்கமாகக் கருதலாம். இங்கே, ஒரு தனிநபர் மட்டும் 'எபிஃபனி'க்கு உள்ளாவதில்லை; மாறாக, ஒட்டுமொத்த மனித வரலாறே சில குறிப்பிட்ட வகைமாதிரிகள் (types) மூலம் குறியீடாக்கப்படுகிறது. இந்த வகைமாதிரிகளை விவரிக்கும் சொற்கள் எவ்வாறு பல்வேறு அர்த்தங்களை உள்ளடக்கி ஒன்றோடொன்று இணைகின்றனவோ, அதேபோல இக்கதாபாத்திரங்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்படுகின்றன. இதனால், எச். சி. ஏர்விகர் (H. C. Earwicker), அவரது குடும்பத்தினர், அவரைச் சார்ந்தவர்கள், அவர் வாழும் டப்ளின் நகரம், அவரது அறநெறி மற்றும் மதம் என அனைத்தும் மனித வாழ்வை முழுமையாக வெளிப்படுத்தும் ஒரு 'எபிஃபனி' பார்வையின் குறியீடுகளாக மாறுகின்றன; இதன் மூலம் ஒரு கலைஞனின் இறுதி இலக்கு அடையப்படுகிறது.

இந்தக் கோட்பாட்டை, இந்நூல் முழுவதும் விவாதிக்கப்பட்ட 'கலையின் நிலையான கோட்பாடு' (static theory of art) என்பதன் ஒரு கூடுதல் அம்சமாகக் கருதினால், ஜாய்ஸ் எத்தகைய எழுத்தாளர் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இது உதவும். ஜாய்ஸ் முதன்முதலில் இந்தக் கோட்பாட்டை உருவாக்கியபோதே உணர்ந்திருந்தது போல, இது ஒரு நாடக ஆசிரியருக்கு அவ்வளவு பயனுள்ளதல்ல. ஏனெனில், இந்தக் கோட்பாடு வாழ்க்கையை நாடகத்தன்மை கொண்டதாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு கவித்துவமான (lyrical) பார்வையில் அணுகுகிறது. இது, காலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட, அசையாத கணத்தில், ஒரு பொருளின் உள்ளார்ந்த பிரகாசத்தையும் ஒளியையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. 'ஃபின்னகன்ஸ் வேக்' படைப்பில் காணப்படுவது போல, ஒரு குறிப்பிட்ட கணம் மற்ற அனைத்துக் கணங்களையும் உள்ளடக்கியிருக்கலாம்; இருப்பினும், அது அடிப்படையில் நிலையானதாகவே (static) இருக்கிறது. அது காலத்தையே தனது பொருளாகக் கொண்டிருந்தாலும், சாராம்சத்தில் அது காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டது (timeless).

'ஸ்டீபன் ஹீரோ' (Stephen Hero) நாவலின் எஞ்சிய பகுதி, ஜாய்ஸின் பிற்காலப் படைப்புகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் மட்டுமே மதிப்புடையது என்று கருத வேண்டிய அவசியமில்லை.

அது தனது சொந்தத் தகுதியின் பேரிலேயே ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பாகத் திகழக்கூடியது. ’போர்ட்ரெய்ட்’ (Portrait) அளவுக்கு இது நுணுக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு, செறிவாக உருவாக்கப்படவில்லை என்றாலும், இதில் ஒரு புத்துணர்ச்சியும் நேரடித்தன்மையும் உள்ளன. கூர்மையான அவதானிப்புத் திறன், சிக்கனமான மற்றும் கூர்மையான நடையமைப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ள இது, அவ்வப்போது வெளிப்படும் முதிர்ச்சியின்மையையும் தாண்டி, தனக்கே உரிய சிறப்புகளுக்காக ரசிக்கப்படவும் போற்றப்படவும் வேண்டிய படைப்பாகும். வளர்ந்து வரும் ஒரு மனநிலையை விவரிக்கும் மிகச்சிறந்த படைப்புகளில் இதுவும் ஒன்று.

தியோடர் ஸ்பென்சர்

பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு

ஜாய்ஸ் விட்டுச் சென்ற கையெழுத்துப் பிரதியில் இரு வகையான திருத்தங்கள் காணப்படுகின்றன. முதலாவது வகை, வரைவுப் பிரதியிலிருந்து நகலெடுக்கும்போது செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள் ஆகும்; இதில் சில சொற்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளன, வேறு சில சொற்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன. ஒரு சொல் நீக்கப்பட்டிருந்தால், அதை நான் சதுர அடைப்புக்குறிக்குள் [ ] குறிப்பிட்டுள்ளேன். ஒரு சொல் மாற்றப்பட்டிருந்தால், நீக்கப்பட்ட அந்தச் சொல்லைப் பக்கத்தின் அடிக்குறிப்பில் தந்துள்ளேன். சில எழுத்துப் பிழைகள் எவ்விதக் குறிப்பும் இன்றி திருத்தப்பட்டுள்ளன.

இரண்டாவது வகை திருத்தங்களைக் கையாள்வது சற்று கடினமாக இருந்தது. ஜாய்ஸ், சிவப்பு அல்லது நீல நிற மெழுகுச் பென்சிலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, கையெழுத்துப் பிரதியில் இருந்த சில சொற்றொடர்கள், வாக்கியங்கள் மற்றும் பத்திகளின் அருகில் அல்லது அவற்றின் குறுக்கே கோடுகளை வரைந்துள்ளார். ஒருவேளை, அவருக்கு அவை பிடிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்; அவற்றை மாற்றவோ அல்லது நீக்கவோ அவர் எண்ணியிருக்கலாம். எனவே, இந்தப் படைப்பைத் துல்லியமாக முன்வைக்க வேண்டுமானால், அவர் எங்கே இக்கோடுகளை வரைந்துள்ளார் என்பதைக் குறிப்பிடுவது அவசியமாகிறது.
அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியையும், அது குறித்த ஜாய்ஸின் உணர்வுகளையும் பற்றியது. இதன் விளைவாக, சாய்வுக் கோடு எங்கெல்லாம் உள்ளதோ, அங்கெல்லாம் நான் ஒரு சிறிய மேல் ‘c’ (கிரேயான் என்பதைக் குறிக்கும்) எழுத்தை — மேற்கோள் குறியைப் போல — அந்தச் சாய்வுக் கோட்டின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இட்டுள்ளேன். அந்தச் சாய்வுக் கோடுகள், அவசரத்திலோ அல்லது பொறுமையின்மையிலோ இடப்பட்டது போல, மிகவும் அகலமாக இடப்பட்டுள்ளன. அதனால், ஜாய்ஸின் மனதில் அந்த அதிருப்தி எங்கே தொடங்கி எங்கே முடிந்தது என்பதைத் தீர்மானிப்பது எப்போதும் எளிதாக இருப்பதில்லை. ஆனால், பொதுவான குறிப்புகள் போதுமான அளவு தெளிவாக உள்ளன. மேலும், அந்தச் சாய்வுக் கோடுகளை ஜாய்ஸே இட்டிருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில், அவர் அவ்வப்போது சில வார்த்தைத் திருத்தங்களைச் செய்வதற்கும் அதே கிரேயானைப் பயன்படுத்தினார், மேலும் அத்தகைய நேர்வுகளில் உள்ள கையெழுத்தும் அவருடையதே.
ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் ஃபெலோஸ் சங்கத்தைச் சேர்ந்த திரு. ஜான் கெல்லெஹர், அயர்லாந்து தொடர்பான அனைத்து விஷயங்கள் குறித்த தனது அறிவை எனக்கு வழங்கியதற்காக, அவருக்கு நான் பெரிதும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். உரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கதாபாத்திரங்களை நிஜ வாழ்க்கையில் உள்ள அவர்களின் முன்மாதிரிகளுடன் அடையாளம் காண விரும்பும் வாசகர், திரு. கோர்மனின் 'ஜேமி ஜாய்ஸ்^' நூலைப் பார்க்க வேண்டும். பக்கங்கள் 53 அடி

முதலில்: கையெழுத்துப் பிரதியின் பக்கம் 84a-க்குப் பிறகு வண்ணக்கோல்
===========================================================
@
I
[கையெழுத்துப் பிரதி இங்கிருந்து தொடங்குகிறது]
. . . அவனிடம் யாராவது பேசும்போது, ​​அவர்களின் எதிர்பார்ப்பில் ஒருவிதமான, மிகைப்படுத்தப்பட்ட அவநம்பிக்கை கலந்திருக்கும். அவனது கடினமான, சொரசொரப்பான, பழுப்பு நிறத்திலான தலைமுடி நெற்றியிலிருந்து மேல்நோக்கி வாரி விடப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அது ஒழுங்கற்ற முறையில் இருந்தது. ஒரு பெண் அவனை அழகானவன் என்று சொல்லலாம், அல்லது சொல்லாமலும் இருக்கலாம்; அவனது முகத்தின் அம்சங்கள் சீராக இருந்தன, மேலும் சிறிய, மென்மையான வாய் அவனது முகத்திற்கு ஒருவித அழகைக் கொடுத்திருந்தது. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, ​​அவனது கண்கள் அவ்வளவு எடுப்பாக இல்லை; அவை சிறிய, வெளிர் நீல நிறக் கண்கள், மற்றவர்களின் நெருக்கத்தை அவை தடுத்து நிறுத்துவது போல இருந்தன. அவை மிகவும் புத்துணர்ச்சியுடனும் அச்சமின்றியும் இருந்தன, இருப்பினும் அந்த முகம் ஒருவிதத்தில் ஒழுக்கமற்ற ஒருவனின் முகத்தைப் போலத் தோன்றியது. 
கல்லூரியின் தலைவர், பொது நிகழ்வுகளிலும் சங்கங்களின் தொடக்க விழாக்களிலும் தலைமை தாங்கும், ஒதுங்கியே இருக்கும் ஒரு மனிதராக இருந்தார். அவருக்கு உதவியாளர்களாக ஒரு டீனும் (dean) ஒரு பர்ஸாரும் (bursar - நிதி நிர்வாகி) இருந்தனர். ஸ்டீபனின் பார்வையில், அந்தப் பர்ஸார் தனது பதவிக்கு மிகவும் பொருத்தமானவராக இருந்தார்: அவர் பருமனான, சிவந்த நிறமுடைய, கருப்பும் சாம்பல் நிறமும் கலந்த தலைமுடி கொண்ட மனிதர். அவர் தனது கடமைகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் தீவிரத்துடனும் செய்தார்; பெரும்பாலும் அவர் கல்லூரியின் கூடத்தில் நின்றுகொண்டு, மாணவர்கள் வருவதையும் போவதையும் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார். அவர் நேரக் கட்டுப்பாட்டை மிகவும் வலியுறுத்துவார்: ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை ஒரு நிமிடம் தாமதமாக வந்தால், அவர் அதை அவ்வளவு பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்; மாறாக, கைகளைத் தட்டி, கலகலப்பான தொனியில் ஒரு சிறு கண்டிப்புடன் பேசுவார். ஆனால், தினமும் சில நிமிடங்கள் வீணாவது அவரை மிகவும் கடுமையாக்கிக் காட்டியது; ஏனெனில், அது வகுப்புகள் முறையாக நடப்பதற்குத் தடையாக இருந்தது. ஸ்டீபன் எப்போதும் கால் மணி நேரத்திற்கும் மேலாகத் தாமதமாகவே வருவான்; எனவே, அவன் வரும்போது அந்தப் பர்ஸார் பெரும்பாலும் தனது அலுவலகத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றிருப்பார். இருப்பினும், ஒரு நாள் காலை அவன் வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே கல்லூரிக்கு வந்தான். அவனுக்கு முன்னால் படிக்கட்டுகளில் ஒரு பருமனான மாணவன் ஏறிக்கொண்டிருந்தான்; அவன் மிகவும் கடின உழைப்பாளியும், அதே சமயம் மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனுமாக இருந்தான். அவனது முகம், ரொட்டியும் ஜாமும் தடவியது போன்ற நிறத்தில் இருந்தது. பர்ஸார் தனது கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு கூடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அந்தப் பருமனான மாணவனைக் கண்டதும், அவர் கடிகாரத்தை அர்த்தமுள்ள ஒரு பார்வையுடன் பார்த்தார். நேரம் பதினொன்றைத் தாண்டி எட்டு நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தன.

— என்ன மோலோனி, இது சரிப்பட்டு வராது என்று உனக்குத் தெரியும்தானே? எட்டு நிமிடங்கள் தாமதம்! இப்படி வகுப்பைத் தொந்தரவு செய்வது... இது கூடாது. இனிமேல் தினமும் காலை விரிவுரைக்குச் சரியாக வந்துவிட வேண்டும் —
கடிகாரம் தவறாகக் காட்டியது என்று ஏதோ ஒரு சாக்குச் சொல்லித் தடுமாறிய மோலோனியின் முகம், ஜாம் தடவிய ரொட்டி போலச் சிவந்து போனது; அவன் அவசரமாகப் படிக்கட்டுகளில் ஏறித் தன் வகுப்பிற்குச் சென்றான். ஸ்டீபன் தன் மேலங்கியைக் கழற்றி மாட்டிக்கொண்டிருக்க, அந்தப் பெரிய பாதிரியார் அவனை உற்று நோக்கினார். பிறகு, அவர் மெதுவாகத் திரும்பி, கணக்காளரைப் பார்த்து,
— நல்ல காலைப் பொழுது, ஐயா — என்றார்.
கணக்காளர் உடனே கைகளைத் தட்டி, ஒன்றோடொன்று தேய்த்து, மீண்டும் தட்டிக்கொண்டார். அந்த அழகான காலைப் பொழுதும், ஸ்டீபன் சொன்ன பொருத்தமான கருத்தும் ஒரே நேரத்தில் அவர் மனதைக் கவர, அவர் உற்சாகமாகப் பதிலளித்தார்:
— மிக அழகு! புத்துணர்ச்சியூட்டும் காலைப் பொழுது! — என்று கூறி, மீண்டும் கைகளைத் தேய்க்கத் தொடங்கினார்.
ஒரு நாள் காலை, ஸ்டீபன் முக்கால் மணி நேரம் தாமதமாக வந்தான். பிரெஞ்சு மொழி விரிவுரை தொடங்கும் வரை காத்திருப்பதுதான் சரியானதாக இருக்கும் என்று அவன் கருதினான். படிக்கட்டு கைப்பிடியைச் சாய்ந்து கொண்டு, பன்னிரண்டு மணி மணிக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​ஒரு இளைஞன் மெதுவாக அந்தச் சுழல் படிக்கட்டில் ஏறி வந்தான். தளத்தை அடைவதற்குச் சில படிகள் முன்னால் அவன் நின்றான்; தன் கிராமத்துக்கே உரிய, சதுரமான முகத்தைத் திருப்பி ஸ்டீபனைப் பார்த்தான். 
— இது மெட்ரிகுலேஷன் (Matriculation) வகுப்புக்குச் செல்லும் வழியா? — என்று கேட்டான்; அவன் உச்சரிப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டார வழக்கு தொனித்தது.
ஸ்டீபன் அவனுக்கு வழி காட்ட, இருவரும் பேசத் தொடங்கினர். அந்தப் புதிய மாணவனின் பெயர் மேடன்; அவன் லிமெரிக் கவுண்டியிலிருந்து வந்திருந்தான். அவன் மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் கொண்டவன் இல்லையென்றாலும், ஏதோ ஒருவித அச்சத்துடன் காணப்பட்டான்; ஸ்டீபன் அவனுக்கு உதவியதில் அவன் நன்றியுணர்வுடன் இருந்தான். பிரெஞ்சு விரிவுரை முடிந்ததும், இருவரும் புல்வெளி வழியாக நடந்து சென்று, ஸ்டீபன் அந்தப் புதிய மாணவனை தேசிய நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். நுழைவு வாயிலில் மேடன் தன் தொப்பியைக் கழற்றினான். புத்தகத்தைப் பெறுவதற்கான படிவத்தைப் பூர்த்தி செய்ய அவன் கவுண்டரில் சாய்ந்தபோது, ​​அவனது தாடைகளில் இருந்த அந்த கிராமத்துக்கே உரிய வலிமையைக் கவனித்தான் ஸ்டீபன். கல்லூரியின் டீனாக (dean) இருந்தவர் ஆங்கிலப் பேராசிரியரான ஃபாதர் பட் (Father Butt) ஆவார். அவர் அக்கல்லூரியிலேயே மிகவும் திறமையான மனிதராகக் கருதப்பட்டார்; அவர் ஒரு தத்துவஞானியும் அறிஞரும் ஆவார். ஷேக்ஸ்பியர் ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்கர் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக, மதுவிலக்குச் சங்கம் (total abstinence club) ஒன்றில் அவர் தொடர்ச்சியான கட்டுரைகளை வாசித்தார். மேலும், பிற்காலத்தில் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களை எழுதியது பேக்கன் (Bacon) தான் என்று நம்பத் தொடங்கிய மற்றொரு இயேசு சபையைச் சேர்ந்த பாதிரியாருக்கு எதிராக அவர் எழுதியும் இருந்தார். ஃபாதர் பட் எப்போதும் கைகளில் காகிதக் கட்டுகளுடன் காணப்படுவார்; அவர் அணிந்திருந்த அங்கி (soutane) முழுவதும் சுண்ணாம்புத் துகள்களால் அழுக்கடைந்திருக்கும். அவர் பார்ப்பதற்கு மெலிந்த, உயரமான நாய் (greyhound) போன்ற தோற்றத்துடன் இருந்தார்; அவருடைய குரல் நாண்களும், அவர் அணிந்திருந்த அங்கியைப் போலவே, சுண்ணாம்புத் துகள்களால் படிந்திருந்தது போலத் தோன்றின. அனைவரிடமும் அவர் மிகவும் கனிவாகவும் நம்பகமான முறையிலும் நடந்துகொள்வார்.

கவிதையின் சொற்கள் சில குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டும்; அவ்வாறு கட்டுப்பட்ட சொற்களின் பொருள், மதிப்பு மற்றும் அவற்றுக்கிடையேயான உறவுகளின் அழகியல் விளைவே 'தாளம்' (rhythm) ஆகும். கவிதையின் அழகு என்பது அதன் கட்டமைப்பை வெளிப்படுத்துவதிலும், அதே சமயம் அதை மறைத்து வைப்பதிலும் சம அளவில் அடங்கியுள்ளது; இவை இரண்டில் ஏதேனும் ஒன்று மட்டுமே இருந்தால், கவிதை முழுமையடையாது. இதனால்தான், ஃபாதர் பட் கவிதைகளை வாசிக்கும் விதத்தையும், ஒரு பள்ளி மாணவி கவிதைகளை மிகத் துல்லியமாக வாசிக்கும் விதத்தையும் அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. கவிதையை அதன் தாளத்திற்கு ஏற்ப வாசிக்க வேண்டும்...கவிதைகளை வாசிக்கும்போது, ​​வெறும் சீர் அமைப்புகளை (feet) மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமலும், அதே சமயம் அவற்றை முற்றிலும் புறக்கணிக்காமலும், சொல்லின் அழுத்தங்களுக்கு (stresses) ஏற்ப வாசிக்க வேண்டும் என்று ஸ்டீபன் கருதினான். இந்த கோட்பாட்டை அவன் மாரிஸிற்கு விளக்கினான். கலைச்சொற்களின் பொருளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைச் சரியாக ஒருங்கிணைத்த பிறகு, ஸ்டீபனின் கோட்பாடே சரியானது என்பதை மாரிஸும் ஏற்றுக்கொண்டான். பைரனின் கவிதையில் வரும் முதல் நான்கு வரிகளை (quatrain) வாசிப்பதற்கு ஒரே ஒரு சரியான வழிதான் இருந்தது:
' . ' '
My days are in the yellow leaf
f • /
The flowers and fruits of love are gone; the worm, the canker, and the grief
t
Are mine alone.
இரு சகோதரர்களும் தாங்கள் நினைவில் வைத்திருந்த அனைத்து கவிதைகளிலும் இந்தக் கோட்பாட்டைச் சோதித்துப் பார்த்தனர்; அது அற்புதமான முடிவுகளைத் தந்தது. விரைவில், ஸ்டீபன் மொழியைத் தானே ஆராயத் தொடங்கினான். தனது கோட்பாட்டிற்கு மிகவும் பொருத்தமான சொற்களையும் சொற்றொடர்களையும் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை நிரந்தரமாக மீட்டெடுத்தான். அவன் ஒரு திட்டமிட்ட கவிஞனாக மாறினான்.
ஃபிரீமேன் மற்றும் வில்லியம் மோரிஸின் உரைநடையில் இருந்த விசித்திரமான அம்சங்கள் அவனை உடனடியாக ஈர்த்தன. அவன் அவற்றை ஒரு சொற்களஞ்சியத்தைப் (thesaurus) போல வாசித்து, சொற்களைச் சேகரித்துக்கொண்டான். ஸ்கீட்டின் (Skeat) சொற்பிறப்பியல் அகராதியை (Etymological Dictionary) மணிக்கணக்கில் வாசித்தான். தொடக்கத்திலிருந்தே வியப்பு உணர்வுக்கு எளிதில் அடிபணியும் இயல்பு கொண்டிருந்த அவனது மனம், அன்றாட உரையாடல்களைக் கேட்கும்போதுகூட ஒருவித மயக்க நிலைக்கு (hypnotised) உள்ளானது. மக்கள் தாங்கள் பயன்படுத்தும் சொற்களின் மதிப்பைப் பற்றிச் சிறிதும் அறியாமல், அவற்றை மிக எளிதாகப் பயன்படுத்துவது அவனுக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியது. வாழ்க்கையின் இந்த அவலநிலை அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தபோது, ​​அவன் ஒரு சிறந்த, உண்மையான மனித மரபை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டான். மக்கள் அனைவரும் ஒருவித இழிவான சதித்திட்டத்தில் ஒன்றிணைந்திருப்பதாகவும், விதி (Destiny) அவர்களைக் கேலி செய்யும் விதமாகக் குறைவான மதிப்பிற்குச் சுருக்கிவிட்டதாகவும் அவன் உணர்ந்தான். ஆனால், தனக்கு அத்தகைய வீழ்ச்சி தேவையில்லை என்று கருதிய அவன், விதியுடன் பழங்கால நிபந்தனைகளின்படியே தொடர்ந்து செயல்பட விரும்பினான்.
ஆங்கிலக் கட்டுரை எழுதும் வகுப்பு ஒன்று இருந்தது; அந்த வகுப்பில்தான் ஸ்டீபன் முதன்முதலில் பெயர் பெற்றான். அவனுக்கு, வாரத்தின் மிக முக்கியமான பணியாக ஆங்கிலக் கட்டுரை எழுதுவது மட்டுமே இருந்தது. அவனது கட்டுரைகள் வழக்கமாக மிக நீளமாக இருக்கும். 'ஃப்ரீமேன்ஸ் ஜர்னல்' (Freeman's Journal) இதழில் தலையங்க எழுத்தாளராகப் பணியாற்றிய அந்தப் பேராசிரியர், ஸ்டீபனின் கட்டுரைகளை எப்போதும் கடைசி வாசிப்பிற்காக எடுத்து வைத்துக்கொள்வார். ஸ்டீபனின் எழுத்து நடை, பழமையான அல்லது வழக்கொழிந்த விஷயங்களின் மீது அதிக ஈடுபாடு கொண்டதாகவும், மிகைப்படுத்தப்பட்ட சொல்லாடல்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தாலும், அதில் ஒருவிதமான கச்சாத்தன்மை கொண்ட தனித்துவமான வெளிப்பாட்டுத் திறன் இருந்தது. தனது கட்டுரைகளில் அவன் முன்வைத்த அல்லது மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்ட துணிச்சலான கருத்துகளைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த அவன் பெரிய மெனக்கெடல் எதையும் செய்யவில்லை. ஒரு மர்மமான எழுத்து நடையை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், தற்காலிகத் தற்காப்பு அரண்களைப் போல அந்தக் கருத்துகளை அவன் அவ்வப்போது முன்வைத்தான். ஏனெனில், வரவிருக்கும் ஒரு புதிய நெருக்கடியைப் பற்றி அறிந்திருந்த அவன், அதற்கான அதிர்ச்சியை எதிர்கொள்ளத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள விரும்பினான். இத்தகைய செயல்பாடுகளால், அவன் ஒரு சமநிலையற்ற இளைஞனாகக் கருதப்பட்டான்; மற்ற இளைஞர்கள் வெறும் பொழுதுபோக்காகக் கருதும் கோட்பாடுகளில் அவன் அதிக ஆர்வம் காட்டினான். ஸ்டீபனிடம் வெளிப்பட்ட இந்த அசாதாரணப் பண்புகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட ஃபாதர் பட், ஒருநாள் அவனை அழைத்து, அவனது எண்ணங்களை அறிந்துகொள்ளும் நோக்கில் உரையாடினார். ஸ்டீபனின் கட்டுரைகளைப் பெரிதும் பாராட்டிய ஃபாதர் பட், ஆங்கிலக் கட்டுரை வகுப்புப் பேராசிரியர் தன்னிடம் அந்தக் கட்டுரைகளைக் காட்டியதாகக் கூறினார். அந்த இளைஞனை ஊக்குவித்த அவர், விரைவில் டப்ளின் நகர இதழ்கள் அல்லது பத்திரிகைகளில் ஏதேனும் ஒன்றிற்கு அவன் எழுதலாம் என்று ஆலோசனை வழங்கினார்.

இந்த ஊக்கத்தை ஒரு நல்லெண்ணமாக ஸ்டீபன் கருதினாலும், அது தவறான புரிதல் என்று உணர்ந்தான். எனவே, தனது கோட்பாடுகளைப் பற்றி விரிவாக விளக்கத் தொடங்கினான். ஃபாதர் பட் அதைக் கவனமாகக் கேட்டு, ஸ்டீபன் முன்வைத்த அனைத்துக் கருத்துகளையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார். ஸ்டீபன் தனது கொள்கைகளை மிகவும் உறுதியாக முன்வைத்தான்; குறிப்பாக, 'இலக்கிய மரபு' (literary tradition) என்று அவன் அழைத்த விஷயத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினான். "சொற்களுக்கு இலக்கிய மரபில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்பும், பொதுச் சந்தையில் வேறொரு மதிப்பும்—அதாவது, தரம் குறைந்த மதிப்பும்—உண்டு," என்று அவன் கூறினான். "சொற்கள் என்பவை மனிதச் சிந்தனைகளைத் தாங்கி நிற்கும் கொள்கலன்கள் மட்டுமே; இலக்கிய மரபில் அவை சந்தையை விட அதிக மதிப்புமிக்க சிந்தனைகளைத் தாங்கி நிற்கின்றன." இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஃபாதர் பட், அவ்வப்போது தனது சுண்ணாம்பு படிந்த கைகளால் தாடையைத் தடவிக்கொண்டே தலையசைத்து, ஸ்டீபனுக்கு மரபின் முக்கியத்துவம் நன்றாகப் புரிகிறது என்று கூறினார். தனது கோட்பாட்டை விளக்குவதற்காக, நியூமேன் (Newman) என்பவரின் எழுத்திலிருந்து ஒரு சொற்றொடரை ஸ்டீபன் மேற்கோள் காட்டினான். — நியூமேனின் அந்த வாக்கியத்தில், அந்தச் சொல் இலக்கிய மரபுக்கு ஏற்பப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அங்கே அது தனது முழுமையான பொருளைக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், அன்றாடப் பயன்பாட்டில் — அதாவது, பொதுவெளியில் — அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட, தரம் குறைந்த ஒரு பொருளே உள்ளது. ‘நான் உங்களைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை என்று நம்புகிறேன்’ —
— இல்லவே இல்லை, தாராளமாக! —
— இல்லை, இல்லை. 
— ஆம், ஆம், திரு. டேடலஸ், புரிகிறது... நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது... ‘தடுத்து நிறுத்துதல்’ (detain)... —
மறுநாள் காலையில், ஃபாதர் பட், ஸ்டீபன் பேசியதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாகத் தானும் பேசத் தொடங்கினார். அது கடும் குளிரும் பனியும் நிறைந்த காலைப் பொழுது. லத்தீன் வகுப்புக்குச் செல்ல மிகவும் தாமதமாகிவிட்ட நிலையில், இயற்பியல் அறைக்குள் (Physics Theatre) ஸ்டீபன் நுழைந்தபோது, ​​ஃபாதர் பட் அடுப்பங்கரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, பெரிய அடுப்பில் நெருப்பு மூட்டிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அவர் காகிதங்களைச் சிறு கட்டுகளாகச் சுருட்டி, நிலக்கரிக்கும் விறகுகளுக்கும் இடையில் கவனமாக அடுக்கிக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் அவர் தொடர்ந்து ஏதோ பேசிக்கொண்டே இருந்தார்...தன்னுடைய செயல்களை விளக்கிக்கொண்டிருந்த அவர், ஒரு இக்கட்டான தருணத்தில், தனது சுண்ணாம்பு படிந்த அங்கியின் மிக ஆழமான பைகளில் இருந்து அழுக்கடைந்த மூன்று மெழுகுவர்த்தித் துண்டுகளை வெளியே எடுத்தார். அவற்றை வெவ்வேறு இடைவெளிகளில் செருகி வைத்துவிட்டு, ஒருவித வெற்றியுணர்வுடன் ஸ்டீபனைப் பார்த்தார். நீட்டிக்கொண்டிருந்த சில காகிதத் துண்டுகளில் தீக்குச்சியால் நெருப்பு வைத்தார்; சில நிமிடங்களிலேயே நிலக்கரி பற்றி எரியத் தொடங்கியது.
— திரு. டேடலஸ், நெருப்பு மூட்டுவதிலும் ஒரு கலை இருக்கிறது —
— அப்படித்தான் தெரிகிறது, ஐயா. மிகவும் பயனுள்ள கலைதான் —
— சரியாகச் சொன்னீர்கள்: பயனுள்ள கலை. நம்மிடம் பயனுள்ள கலைகளும் (useful arts) இருக்கின்றன, தாராளக் கலைகளும் (liberal arts) இருக்கின்றன —
இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, ஃபாதர் பட் அடுப்பங்கரையிலிருந்து எழுந்து வேறு ஏதோ வேலையைப் பார்க்கச் சென்றார். ஸ்டீபன் மட்டும் அங்கேயே தங்கி, வேகமாக உருகிக்கொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தித் துண்டுகளைப் பார்த்தபடி இருந்தான். அந்தப் பாதிரியாரின் போக்கில் இருந்த ஏளனமான தொனியைப் பற்றி அவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்; இயற்பியல் வகுப்பு தொடங்கும் நேரம் வரும் வரை அவன் அந்தச் சிந்தனையிலேயே இருந்தான்.
அந்தச் சிக்கலை உடனடியாகத் தீர்க்க முடியவில்லை, ஆனால் அதன் கலை சார்ந்த பகுதியில் எந்தச் சிரமமும் இருக்கவில்லை. வகுப்பிற்காக 'ட்வெல்ஃப்த் நைட்' (Twelfth Night) நாடகத்தை வாசித்தபோது, ​​கோமாளி பாடும் இரண்டு பாடல்களை ஃபாதர் பட் எந்தக் குறிப்பும் இன்றித் தவிர்த்துவிட்டார். ஸ்டீபன், எப்படியாவது அந்தப் பாடல்களை அவர் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, மிகவும் தீவிரமான குரலில், "இந்தப் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்ய வேண்டுமா, வேண்டாமா?" என்று கேட்டான். அதற்கு ஃபாதர் பட், தேர்வில் இத்தகைய கேள்வி வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று கூறிவிட்டார்:
— கோமாளி அந்தப் பாடல்களை பிரபுவுக்காகப் பாடுகிறான். அக்காலத்தில் பிரபுக்கள் தங்களுக்குப் பொழுதுபோக்கிற்காகப் பாடல்களைப் பாட கோமாளிகளை வைத்திருப்பது வழக்கமாக இருந்தது —
'ஒத்தெல்லோ' (Othello) நாடகத்தை அவர் மிகுந்த தீவிரத்துடன் அணுகினார்; அந்த நாடகத்தின் அறநெறிப் பாடத்தைக் குறித்துக்கொள்ளுமாறு மாணவர்களிடம் கூறினார்: பொறாமை எனும் உணர்ச்சியின் விளைவுகளை உணர்த்தும் ஒரு சிறந்த பாடம் அது. ஷேக்ஸ்பியர் மனித இயல்பின் ஆழத்தை நன்கு அறிந்தவர் என்று அவர் கூறினார்; அவரது நாடகங்கள், பல்வேறு உணர்ச்சிகளின் பிடியில் சிக்கிய மனிதர்களை நமக்குக் காட்டுகின்றன, மேலும் அந்த உணர்ச்சிகளால் ஏற்படும் அறநெறி சார்ந்த விளைவுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. மனித உணர்ச்சிகளுக்கு இடையிலான மோதலை நாம் காண்கிறோம்; இந்த நாடகக் காட்சிகளைக் காண்பதன் மூலம் நம்முடைய சொந்த உணர்ச்சிகளும் தூய்மையடைகின்றன. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் ஒரு தனித்துவமான அறநெறி ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன; 'ஒத்தெல்லோ' அவரது மிகச்சிறந்த துயர நாடகங்களில் ஒன்றாகும். ஸ்டீபன், அசைவற்ற நிலையில் அமர்ந்து இவை அனைத்தையும் கேட்டுப் பழகிக்கொண்டான். அதே சமயம், 'ஒத்தெல்லோ' (Othello) நாடகத்தில் ஆபாசமான சொற்றொடர்கள் அதிகம் இருப்பதாகக் கூறி, விடுதியில் தங்கியிருந்த இருவர் 'கையெட்டி' (Gaiety) திரையரங்கிற்குச் சென்று அந்த நாடகத்தைப் பார்ப்பதைத் தலைவர் (தலைமை அதிகாரி) தடுத்தார் என்பதை அறிந்தபோது, ​​அவனுக்குள் ஒருவித வேடிக்கையான உணர்வு ஏற்பட்டது.
ஸ்டீபனுக்குள் இருந்த அந்த 'அசுரன்', சமீபகாலமாக அடங்க மறுத்து, மிகச் சிறிய தூண்டுதலுக்குக் கூட வன்முறையில் ஈடுபடத் துணிந்தான். அன்றாட வாழ்வில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அவனைத் தூண்டிவிட, அவனது அறிவுத்திறன் அவனை ஒரு கட்டுக்குள் வைத்திருக்கப் பெரும்பாடு பட்டது. ஆனால், ஒரு காலத்தில் தீவிரமாக இருந்த மத உணர்வு, இப்போது மெல்ல மெல்ல நினைவுகளாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தாலும், அது அவனுக்கு ஒருவிதமான வெளிக்கட்டுப்பாட்டை வழங்கியிருந்தது; அது இப்போது அவனுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக அமைந்தது.
மேலும், தனது விவகாரங்களை ரகசியமாகத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை ஸ்டீபன் விரைவாக உணர்ந்துகொண்டான்; எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசாமல், ஒதுங்கியிருப்பது அவனுக்கு ஒரு பெரிய கடினமான காரியமாக இருக்கவில்லை. மற்றவர்களைப் பற்றிய வதந்திகளைப் பேசுவதையோ அல்லது பிறரின் தனிப்பட்ட விஷயங்களில் தேவையற்ற ஆர்வம் காட்டுவதையோ அவன் விரும்பவில்லை. இந்த மனப்பாங்கு, அவன் தன்னைத்தானே விமர்சித்துக்கொள்ள உதவியதுடன், அதில் ஒருவித வீரதீரமான உணர்வும் கலந்திருந்தது. முன்னதாக, அவன் தீவிரமான பக்தி உணர்வில் மூழ்கியிருந்தபோது, ​​அவனது நம்பிக்கையைச் சிதைக்கும் பல விஷயங்களைச் சந்தித்தான்; ஆனால், கருணை காரணமாக அவற்றை அவன் ஆழமாக ஆராய முற்படவில்லை. இத்தகைய அதிர்ச்சிகள், அவனைத் தீவிரமான பக்திப் பாதையிலிருந்து பின்வாங்கச் செய்து, அவமான உணர்வுடன் மீண்டும் தனக்குள்ளேயே சுருங்கச் செய்தன. இச்சூழ்நிலையில், மதச் சடங்குகள் அவனுக்கு ஒருவித அமைதியை மட்டுமே தர முடிந்தன. புதிய சூழலில் அவதிப்பட்ட அவனுக்கு, அந்த அமைதி மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. அவன் தனது சக ஊழியர்களிடம் பேசுவதையே தவிர்த்தான்; வகுப்பறைப் பணிகளை எந்தவித ஆர்வமும் இன்றி, வெறும் கடமைக்காக மட்டுமே செய்தான். ஒவ்வொரு காலையிலும் எழுந்து காலை உணவை முடித்துவிட்டு, நகரத்திற்குச் செல்லும் டிராம் வண்டியில் ஏறினான். காற்றின் திசையை நோக்கி, வண்டியின் முன்புற இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டான். 'பில்லர்' (Pillar) பகுதி வரை செல்லாமல், 'அமியன்ஸ் தெரு' (Amiens St) நிலையத்திலேயே இறங்கிக்கொண்டான்; ஏனெனில், நகரத்தின் காலை நேரச் செயல்பாடுகளில் தானும் ஒரு அங்கமாக இருக்க விரும்பினான். இந்த காலை நடைப்பயணம் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. தன் கடமை எனும் சிறையை நோக்கிச் செல்லும் ஒவ்வொரு மனிதனின் முகத்தையும் பார்க்கும்போது, ​​அவர்களின் அந்த அவலமான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான உந்துசக்தியைக் கண்டறிய அவன் முயன்றான். 'கிரீன்' (Green) பகுதியை அடைந்து, அதன் மறுபுறத்தில் கம்பீரமற்ற, இருண்ட கல்லூரிக் கட்டிடத்தைக் காணும்போது, ​​அவனுக்கு எப்போதும் ஒருவித அதிருப்தியே ஏற்பட்டது. நகர வீதிகளில் அவர் நடந்து சென்றபோது, ​​எதையும் உள்வாங்கிக்கொள்ள அவரது கண்களும் காதுகளும் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்தன. 'ஸ்கீட்' (Skeat) போன்ற நூல்களிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், கடைகளிலும், விளம்பரப் பலகைகளிலும், அன்றாட வாழ்க்கையில் மக்கள் பேசும் சொற்களிலிருந்தும் அவர் புதிய சொற்களைச் சேகரித்துக்கொண்டார். அந்தச் சொற்களை அவர் மீண்டும் மீண்டும் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார்; ஒரு கட்டத்தில், அவற்றின் நேரடிப் பொருள் மறைந்து, அவை வெறும் விசித்திரமான, அற்புதமான ஒலிகளாக மாறின. தான் கருதிய 'நரகங்களுக்கெல்லாம் நரகமான' ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதைத் தவிர்க்க, அவர் தனது உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் முழு ஆற்றலையும் கொண்டு போராடத் தீர்மானித்திருந்தார். அந்த நரக நிலை என்பது, எல்லாமே மிகத் தெளிவாகவும், வெளிப்படையாகவும் இருக்கும் ஒரு சூழலைக் குறிக்கிறது. மௌன விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்காக ஒரு காலத்தில் குறைவாகப் பேசிய அந்தத் துறவி, இப்போது ஒரு கலைஞனாக உருவெடுத்திருந்தார்; சொற்கள் தனக்கு எதிராகத் திரும்பிவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தில், அவர் மீண்டும் மௌனத்தைக் கைக்கொண்டார். பல சொற்றொடர்கள் அவரிடம் வந்து, தங்களுக்கு விளக்கம் தருமாறு கோரின. அவர் தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டார்: நான்...நற்கருணை என்னிடம் வரும் வரை காத்திரு: பின்னர் அவன் அந்தச் சொற்றொடரைப் பொதுவான அர்த்தத்தில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினான். அவன் தனது நற்கருணைக்காகக் காத்திருக்கக்கூடிய ஒரு மௌன இல்லத்தை தனக்காகக் கட்டுவதற்காக, இரவும் பகலும் சத்தமாகச் சுத்தியலால் அடித்துக்கொண்டிருந்தான்; இரவும் பகலும் முதற்பலன்களையும் ஒவ்வொரு சமாதானப் பலியையும் சேகரித்து, அவற்றைத் தனது பலிபீடத்தில் குவித்து, மனநிறைவின் எரியும் அடையாளம் இறங்கி வர வேண்டும் என்று ஆரவாரமாகப் பிரார்த்தித்தான். வகுப்பறையில், அமைதியான நூலகத்தில், மற்ற மாணவர்களின் மத்தியில் இருக்கும்போது, ​​திடீரென்று 'போய்விடு, தனியாக இரு' என்ற ஒரு கட்டளையை அவன் கேட்பான்; அது அவனது செவிப்பறையையே உலுக்கும் ஒரு குரல், தெய்வீக மூளை வாழ்வில் பாயும் ஒரு சுடர். அவன் அந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, தெருக்களில் தனியாக மேலும் கீழும் அலைவான்; இனிமேலும் அலைவது பயனற்றது என்று உறுதியாகும் வரை, அவனது நம்பிக்கையின் பேரார்வம் உணர்ச்சிப் பெருக்குகளால் தக்கவைக்கப்படும்; பின்னர் அவன் வேண்டுமென்றே, தளராத நடையுடன் வீட்டிற்குத் திரும்புவான், அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளையும் சொற்றொடர்களையும் வேண்டுமென்றே தளராத தீவிரத்துடன் ஒன்றிணைப்பான்.
V-இன் முதல் அத்தியாயத்தின் முடிவு