Saturday, November 21, 2026

இளம் பருவத்தினர் - தஸ்தயெவ்ஸ்கி 7,

 ஏழாம் அத்தியாயம்



I.



நான் இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் விவரிக்கிறேன்—எதையும் மறைக்காமல்—எல்லாவற்றையும் தெளிவாக நினைவுகூரவும், அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் கட்டமைக்கவும் முயல்கிறேன். மேல் தளத்திற்குத் திரும்பியபோது, ​​நான் வெட்கப்பட வேண்டுமா அல்லது கடமையைச் சரியாகச் செய்த ஒருவனைப் போல பெருமிதம் கொள்ள வேண்டுமா என்று எனக்குப் புரியவில்லை. எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அனுபவம் இருந்திருந்தால், இதுபோன்ற விஷயங்களில் எழும் சிறு சந்தேகத்தைக் கூட மிக மோசமான கோணத்தில்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்திருப்பேன். ஆனால், வேறொரு சூழல் என்னை நிலைகுலையச் செய்தது: எதற்காக மகிழ்ச்சியடைந்தேன் என்று சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை, ஆனால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தேன்—மனதில் ஒருவித நிச்சயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், கீழே நான் படுதோல்வி அடைந்தேன் என்பது தெரிந்திருந்தும் கூட! தாத்யானா பாவ்லோவ்னா என்னை மிகக் கடுமையாகத் திட்டியது கூட எனக்கு வேடிக்கையாகவும், நகைச்சுவையாகவும் மட்டுமே தோன்றியது; அது எனக்குச் சிறிதும் கோபத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. இதற்குக் காரணம், நான் இறுதியாக அந்தச் சங்கிலியை உடைத்திருந்ததுதான்—முதல் முறையாக நான் உண்மையான சுதந்திரத்தை உணர்ந்தேன்.

அதே சமயம், என் நிலைமை சிக்கலாகிவிட்டதையும் நான் உணர்ந்தேன்; வாரிசுரிமை தொடர்பான கடிதத்தை இனி எப்படி கையாள்வது என்பது இன்னும் குழப்பமாக மாறியது. நான் வெர்சிலோவிடம் பழிவாங்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன் என்றுதான் அனைவரும் முடிவெடுப்பார்கள். ஆனால், கீழே விவாதம் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருந்தபோதே, அந்தக் கடிதம் தொடர்பான விவகாரத்தை ஒரு நடுவரிடம் ஒப்படைக்க முடிவு செய்திருந்தேன்—வாஸினை நடுவராக அணுகலாம், அல்லது அது முடியாவிட்டால் வேறொருவரை (அதற்கென ஒருவரை நான் ஏற்கனவே மனதில் வைத்திருந்தேன்) நாடலாம் என்று தீர்மானித்திருந்தேன். நான் வாஸினைச் சந்திப்பேன்—இந்த ஒரு முறை மட்டும்—அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு, பல மாதங்களுக்கு அனைவரின் பார்வையிலிருந்தும் மறைந்துவிடுவேன்; வாஸினின் வாழ்க்கையிலிருந்தே முற்றிலும் விலகிவிடுவேன்; என் தாயையும் சகோதரியையும் கூட அரிதாகவே சந்திப்பேன். எல்லாம் மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது; ஏதோ ஒன்றைச் செய்திருக்கிறேன்—ஒருவேளை அது சரியான செயலாக இல்லாமலும் இருக்கலாம்—இருந்தாலும் நான் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தேன்; மீண்டும் சொல்கிறேன், ஏதோ ஒரு விஷயத்திற்காக நான் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

மறுநாள் நிறைய நடக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதால், சீக்கிரமே தூங்கச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன். புதிய வீடு வாடகைக்கு எடுத்து அங்குக் குடிபெயர்வது மட்டுமன்றி, வேறு சில முடிவுகளையும் எடுத்திருந்தேன்; அவற்றை எப்படியாவது நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். இருப்பினும், அந்த மாலைப்பொழுது சில விசித்திரமான நிகழ்வுகளின்றி கழியவில்லை; வெர்சிலோவ் என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்பட வைத்தார். அவர் இதற்கு முன்பு ஒருமுறை கூட எனது இந்தச் சிறிய அறைக்குள் வந்ததில்லை. ஆனால், நான் வந்து சேர்ந்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள்ளேயே, படிக்கட்டில் அவரது காலடிச் சத்தத்தைக் கேட்டேன்; விளக்கு கொண்டு வருமாறு அவர் என்னைக் கூப்பிட்டார். நான் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை எடுத்துக்கொண்டு, கீழே குனிந்து, அவரது கையைப் பிடித்து அவரை மேலே வர உதவினேன்.

“நன்றி நண்பரே! நான் இங்கே ஒருபோதும் வந்ததில்லை—இந்த அறையை நான் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த காலத்தில் கூட வந்ததில்லை. இது எப்படி இருக்கும் என்று ஒரு சிறு ஊகம் இருந்தது, ஆனால் இது இவ்வளவு மோசமான—ஒரு நாய் வசிக்கும் குழி போல இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை!” அவர் எனது அறையின் நடுவில் நின்று, ஆர்வத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்தார். “இது ஒரு சவப்பெட்டி—அப்படியே ஒரு சவப்பெட்டிதான்!”

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த அறை ஒரு சவப்பெட்டியின் உட்பகுதியைப் போலவே இருந்தது; அவர் ஒரே வார்த்தையில் எவ்வளவு பொருத்தமாக அதை விவரித்தார் என்பது என்னைக் கவர்ந்தது. அந்தச் சிறிய அறை நீளமாகவும் குறுகலாகவும் இருந்தது; சுவரும் கூரையும் சந்திக்கும் இடம் என் தோள் உயரத்திலேயே இருந்தது, என் உள்ளங்கையால் கூரையைத் தொட்டுவிட முடிந்தது. ஆரம்பத்தில், வெர்சிலோவ் தனது தலை கூரையில் மோதிவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் இயல்பாகவே குனிந்து கொண்டார்—அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்றாலும்—பிறகு, எனது படுக்கை விரிக்கப்பட்டிருந்த சோபாவில் மிகவும் நிதானமாக அமர்ந்துகொண்டார். நான் மட்டும் அப்படியே நின்றுகொண்டு, மிகுந்த வியப்புடன் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். — கடந்த மாதம் நீங்கள் தங்கியிருந்ததற்காக என் அம்மாவிடம் கொடுத்த பணத்தை அவர் வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று குழப்பத்தில் இருந்தார். இந்த இடம் ஒரு சவப்பெட்டி போல இருக்கும்போது, ​​அவர் அந்தப் பணத்தை வாங்கக்கூடாது என்பது மட்டுமல்ல—மாறாக, நாம்தான் உங்களுக்குப் பணம் கொடுக்க வேண்டும்! நான் இதற்கு முன்பு இங்கே வந்ததில்லை, மேலும்... இப்படிப்பட்ட இடத்தில் ஒருவர் எப்படி வாழ முடியும் என்று என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை.

— நான் இதற்குப் பழகிவிட்டேன். ஆனால், கீழே நடந்த எல்லாவற்றிற்கும் பிறகு, உங்களை இங்கே பார்ப்பது... அதுதான் என்னால் ஒருபோதும் பழகிக்கொள்ள முடியாத விஷயம். — சரிதான், கீழே நீங்கள் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டீர்கள், ஆனால்... நான் இங்கே வந்ததற்கு எனக்கு என்று சில குறிப்பிட்ட காரணங்கள் உள்ளன, அதை நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் வருகையில் விசேஷமாக எதுவுமில்லை. கீழே நடந்த விஷயம்கூட இயல்பான நிகழ்வுகளின் வரிசையில்தான் அமைந்திருந்தது. ஆனால், தயவுசெய்து ஒன்று சொல்லுங்கள்: கீழே நீங்கள் எங்களிடம் சொன்னவை—மிகவும் தீவிரமாக எங்களை எதற்குத் தயார்படுத்தினீர்களோ—அவை மட்டும்தானா நீங்கள் சொல்ல விரும்பியவை? வேறு எதுவுமே இல்லையா?

— அவ்வளவுதான். அல்லது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவ்வளவுதான்.

— இது மிகவும் சொற்பமாக இருக்கிறது, நண்பரே. உண்மையைச் சொல்லப்போனால்—நீங்கள் தொடங்கிய விதம், எங்களைச் சிரிக்க அழைத்த விதம், உங்கள் கதையைச் சொல்வதில் நீங்கள் காட்டிய ஆர்வம் ஆகியவற்றைப் பார்க்கும்போது, ​​நான் இன்னும் அதிகமாகவே எதிர்பார்த்தேன்.

— இது உங்களுக்கு அவ்வளவு முக்கியமா?

— இது விகிதாச்சாரத்தைப் பற்றிய விஷயம்; இவ்வளவு பெரிய அமளிக்கு இது தகுதியானதே அல்ல—இங்கே விகிதாச்சாரம் தவறிவிட்டது. ஒரு மாதம் முழுவதும் மௌனமாக இருந்து, இவ்வளவு எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கிவிட்டு, கடைசியில் பார்த்தால்—ஒன்றுமே இல்லை!

— நான் ஒரு நீண்ட கதையைச் சொல்லத்தான் நினைத்தேன், ஆனால் இப்போது இவ்வளவு சொன்னதற்கே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது; சில விஷயங்களைச் சொல்லாமல் விடுவதே மேல். நான் ஏற்கனவே போதுமான அளவு சொல்லிவிட்டேன்—இருந்தும், நீங்கள் அதில் ஒரு வார்த்தையைக் கூடப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

— ஆஹா! அப்படியானால், உங்கள் எண்ணங்களை வார்த்தைகளாக மாற்ற முடியாமல் நீங்களும் அவதிப்படுகிறீர்கள்! இது ஒரு உன்னதமான துன்பம், நண்பரே; இது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலருக்கு மட்டுமே வாய்க்கும். ஒரு முட்டாள் தான் சொன்னவற்றிலேயே திருப்தியடைந்துவிடுவான்—அதுமட்டுமல்ல, அவன் எப்போதும் தேவைக்கு அதிகமாகவே பேசுவான்; அவர்களுக்கு எப்போதும் கையில் கொஞ்சம் கூடுதல் வார்த்தைகளை வைத்திருப்பது பிடிக்கும்.

— கீழே நான் நடந்துகொண்டதைப் போலவே; நானும் தேவைக்கு அதிகமாகவே பேசிவிட்டேன்: நான் "முழு வெர்சிலோவையும்" (Versilov) கேட்டேன்—இது தேவைக்கு மிக அதிகம்; உண்மையில் எனக்கு வெர்சிலோவே தேவையில்லை.

— நண்பரே, கீழே நீங்கள் இழந்ததை ஈடுகட்ட விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் நிச்சயமாக வருந்தியிருக்கிறீர்கள், மேலும்... நம்மைக் பொறுத்தவரை, "மனமாற்றம்" அல்லது "தவறை உணர்தல்" என்பது பெரும்பாலும் மற்றவர்கள் மீது உடனடியாகச் சீறி விழுவதையே குறிக்கிறது. எனவே, என்னிடம் மீண்டும் ஒரு தவறைச் செய்துவிடக் கூடாது என்று நீங்கள் கவனமாக இருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் இன்னும் கோபத்திலிருந்து முழுமையாக மீளாத நிலையில், நான் முன்னதாகவே வந்துவிட்டேன். விமர்சனங்களை நீங்கள் அவ்வளவு எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதும் எனக்குத் தெரியும். ஆனால், தயவுசெய்து அமருங்கள்; உங்களிடம் ஒன்று சொல்லத்தான் வந்திருக்கிறேன். நன்றி—இவ்வளவுதான். கீழே கிளம்பும்போது உங்கள் தாயாரிடம் நீங்கள் பேசியதைக் கேட்ட பிறகு, நாம் பிரிந்து செல்வதே இருவருக்கும் நல்லது என்பது தெளிவாகிவிட்டது. உங்கள் தாயாரை மேலும் வருத்தப்படவோ அல்லது பயப்படவோ வைக்காமல், எந்தவிதமான கூச்சலும் குழப்பமும் இன்றி, அமைதியான முறையில் நாம் பிரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்ளவே நான் வந்திருக்கிறேன். நான் நேரில் வந்ததைக் கண்டே அவர் மிகுந்த நிம்மதி அடைந்திருக்கிறார்; நாம் மீண்டும் இணைந்துவிடுவோம் என்றும், எல்லாம் பழையபடி சரியாகிவிடும் என்றும் அவர் நம்புகிறார். இப்போது நாம் இருவரும் சத்தமாகச் சிரித்துப் பேசினால், அது அவர்களின் மென்மையான இதயங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று நினைக்கிறேன். அவர்களின் உள்ளங்கள் எளிமையானவை, ஆனால் அன்பானவை—நேர்மையானவை, கபடமற்றவை. அப்படியிருக்க, வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது ஏன் அவர்களைச் சற்று மகிழ்ச்சிப்படுத்தக்கூடாது? இது முதல் விஷயம். இரண்டாவதாக, ஏன் நாம் பழிவாங்கும் உணர்ச்சியுடனும், பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, சபதங்கள் செய்துகொண்டு பிரிய வேண்டும்? நாம் ஒருவரை ஒருவர் கட்டியணைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லைதான், ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் உரிய மரியாதையுடன் பிரிந்து செல்லலாமே? அப்படித்தானே?

“இவையெல்லாம் வெறும் அபத்தமான பேச்சு! எந்தவிதமான கூச்சலும் குழப்பமும் இன்றி நான் இங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்கிறேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்—இது போதாதா? உங்கள் தாயாருக்காகத்தான் இதைச் செய்கிறீர்களா? உண்மையில், அவருடைய மன அமைதியைப் பற்றி உங்களுக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை; ஏதோ சும்மா சொல்கிறீர்கள் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“நீங்கள் என்னை நம்பவில்லையா?” “என்னுடன் பேசும்போது, ​​ஏதோ ஒரு குழந்தையிடம் பேசுவது போல அல்லவா பேசுகிறீர்கள்!” “என் அன்புக்குரியவனே, அதற்காக—உன் சிறுவயதுக் காலம் தொடங்கி, என் மீது நீ சுமத்தக்கூடிய மற்ற அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளுக்காகவும்—நான் ஆயிரம் முறை மன்னிப்பு கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால், என் அருமைச் சிறுவனே, அதனால் என்ன பயன்? இத்தகைய முட்டாள்தனமான நிலையில் உன்னை நீயே வைத்துக்கொள்ள விரும்பாத அளவுக்கு நீ மிகுந்த அறிவுடையவன். அதுமட்டுமின்றி, நீ என் மீது சுமத்தும் குற்றச்சாட்டுகளின் தன்மையே எனக்கு இன்னும் சரியாகப் புரியவில்லை: உண்மையில், நீ என் மீது என்ன குற்றம் சாட்டுகிறாய்? நான் ‘வெர்சிலோவ்’ (Versilov) குடும்பத்தில் பிறக்கவில்லை என்பதையா? அல்லது வேறு ஏதாவதா? ஆ! நீ ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டு கைகளை அசைக்கிறாயே—அப்படியானால், அது இல்லையா?”

“நம்பு, அது இல்லை. ‘வெர்சிலோவ்’ என்று அழைக்கப்படுவதில் எந்த ஒரு சிறப்பும் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.”

“சரி, அந்த கௌரவம் குறித்த விவாதத்தை விடுவோம்—உன் பதிலைப் பார்த்தால், நீ ஒரு ஜனநாயகவாதி போலப் பேசுகிறாய்—அப்படியானால், நீ என் மீது என்ன குற்றம் சாட்டுகிறாய்?”

“எனக்குத் தேவைப்பட்ட அனைத்தையும் தாத்யானா பாவ்லோவ்னா (Tatyana Pavlovna) விளக்கிவிட்டார்—என்னால் சுயமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களை அவர் தெளிவுபடுத்தினார். அதாவது, என்னை ஒரு காலணி தைப்பவரிடம் (cobbler) வேலைக்குச் சேர்க்காததற்காக நான் உனக்கு நன்றியுடன் இருக்க வேண்டுமாம்! ஏன் எனக்கு அந்த நன்றியுணர்வு வரவில்லை என்று எனக்கே புரியவில்லை—இப்போது உண்மையை அறிந்த பிறகும் கூட! ஒருவேளை, இது உன்னுடைய அந்த ‘கர்வம் கொண்ட ரத்தத்தின்’ வெளிப்பாடோ, ஆண்ட்ரி பெட்ரோவிச் (Andrei Petrovich)?”

“அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை. மேலும், கீழே நீ காட்டிய அந்த ஆவேசமான எதிர்வினைகள் என் மீது பாய்வதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண்ணையே (தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவை) மிகுந்த துன்பத்திற்கும் மன உளைச்சலுக்கும் உள்ளாக்கின என்பதை நீ ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அவரைத் தீர்ப்பிடும் இடத்தில் நீ இல்லைதானே? அதுமட்டுமின்றி, அவர் உனக்கு என்ன தீமை செய்துவிட்டார்?” சரி, என் நண்பனே, இதையும் எனக்கு விளக்கு: ஏன்—என்ன நோக்கத்திற்காக—நீ பள்ளியில், ஜிம்னாசியத்தில் (gymnasium), உன் வாழ்நாள் முழுவதும், ஏன், தற்செயலாகச் சந்திக்கும் நபர்களிடம் கூட—நீ ஒரு ‘சட்டவிரோதமான வாரிசு’ (illegitimate child) என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தாய்? இதையெல்லாம் நீ ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உற்சாகத்துடன் செய்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். ஆனால், இது முற்றிலும் அபத்தமானது—ஒரு கேவலமான அவதூறு.” நீங்கள் முறையான வாரிசுதான், டல்கோருகி—மகார் இவானோவிச் டல்கோருகியின் மகன் நீங்கள். அவர் அறிவு மற்றும் குணநலன் ஆகிய இரண்டிலும் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய, குறிப்பிடத்தக்க மனிதர். உங்கள் முன்னாள் எஜமானர் வெர்சிலோவால் உங்களுக்கு உயர்கல்வி கிடைத்தது உண்மைதான், ஆனால் அதனால் என்ன நிரூபணமாகிறது? அதைவிட முக்கியமாக, உங்கள் பிறப்பு குறித்த அந்த 'சட்டவிரோத' நிலையை நீங்களே வெளிப்படையாகப் பேசுவதன் மூலம்—இது ஒரு வகையில் அவதூறுக்குச் சமமானது—உங்கள் தாயின் ரகசியத்தை அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். ஒரு தவறான கௌரவ உணர்ச்சியால், உங்கள் தாயை நீங்கள் சந்திக்கும் ஏதோ ஒரு சாதாரண, கீழ்த்தரமான மனிதனின் தீர்ப்புக்கு முன்னால் நிறுத்தியிருக்கிறீர்கள். என் நண்பரே, இது மிகவும் கண்ணியமற்ற செயல்—குறிப்பாக உங்கள் தாயைப் பொறுத்தவரை, அவர் எந்தத் தவறும் செய்யாதவர்; மிகத் தூய்மையான குணநலன் கொண்டவர் அவர். அவர் அதிகாரப்பூர்வமாக 'வெர்சிலோவ்' என்று அழைக்கப்படவில்லை என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம், அவர் இன்னும் வேறொருவருடன் திருமண உறவில் இருப்பதுதான்.

—போதும். நான் உங்கள் கருத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். உங்கள் அறிவின் மீது எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு; எனவே, இனிமேல் எனக்கு இவ்வளவு நீண்ட உபதேசங்களைச் சொல்வதை நீங்கள் நிறுத்திவிடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் அளவோடு இருப்பதையே விரும்புபவர் அல்லவா—எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எல்லை இருக்க வேண்டும்; என் தாயின் மீது நீங்கள் திடீரெனக் காட்டும் இந்த அக்கறைக்கும் ஒரு எல்லை தேவைதானே! சரி, அதை விடுங்கள்: ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக—ஒருவேளை என் தாயின் மனதை அமைதிப்படுத்த வந்திருக்கலாம்—என்னிடம் பதினைந்து அல்லது முப்பது நிமிடங்கள் செலவிட வந்துள்ளீர்கள். கீழே நடந்த சம்பவங்களை மறந்துவிட்டு என்னுடன் பேசத் தயாராக இருக்கும் நீங்கள், என் தந்தையைப் பற்றி—அந்த நாடோடியான மகார் இவானோவைப் பற்றி—ஏன் என்னிடம் சொல்லக்கூடாது? அவரைப் பற்றி உங்களிடம் கேட்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக நினைத்திருந்தேன்; உங்களது வாயிலிருந்தே அவரைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். நாம் பிரியும் இந்த வேளையில்—ஒருவேளை நீண்ட காலத்திற்குப் பிரியலாம்—இன்னொரு விஷயத்திற்கும் பதில் சொல்லுங்கள்: கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், உங்கள் 'நாகரிகமான' செல்வாக்கின் மூலம், என் தாயின் (இப்போது என் சகோதரியின்) மனதில் ஊறியிருக்கும் முன்முடிவுகளை—அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் அந்த அறியாமை இருளை—உங்களால் ஏன் நீக்க முடியவில்லை? ஓ, நான் அவர்களின் அறநெறித் தூய்மையைப் பற்றிப் பேசவில்லை! அந்த விஷயத்தில், அவள் எப்போதும் உன்னை விட அளவற்ற வகையில் மேலானவளாகவே இருந்திருக்கிறாள்— ...என்னை மன்னியுங்கள், ஆனால்... அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த வகை பிணத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. வெர்சிலோவ் மட்டுமே உண்மையாக வாழ்கிறார்; அவரைச் சுற்றியுள்ள மற்ற அனைத்தும்—அவருடன் தொடர்புடைய அனைத்தும்—வெறும் தாவரங்களைப் போல, அவருக்குத் தங்கள் சொந்த வலிமையையும் உயிர்ச்சக்தியையும் அளிக்கும் ‘பேறு’ பெற்றிருப்பதன் மூலம் மட்டுமே உயிர்வாழ்கின்றன. ஆனால், ஒரு காலத்தில் அவர் உயிரோடு இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஒரு காலத்தில் அவரிடம் நீங்கள் நேசித்த ஏதோ ஒன்று இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஒரு கட்டத்தில், அவர் ஒரு பெண்ணாக இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா?

“என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்கள் என்றால் சொல்கிறேன்—அவர் ஒருபோதும் பெண்ணாக இருந்ததே இல்லை,” என்று அவர் பதிலளித்தார். அவர் மீண்டும் தனது வழக்கமான பாணிக்கு மாறினார்—பழைய நாட்களில் எனக்கு நன்கு தெரிந்த, அதே சமயம் என்னை மிகுந்த கோபத்திற்குள்ளாக்கிய அந்தப் பாணி அது. அவர் மிகவும் நேர்மையான, கபடமற்ற எளிமையின் உருவமாகத் தெரிவார்; ஆனால், உற்று நோக்கினால், அங்கே ஆழ்ந்த, மிகக் கடுமையான ஏளனம் மட்டுமே இருக்கும்—சில சமயங்களில் அவரது முகத்தில் என்ன உணர்வு இருக்கிறது என்பதைக் கூட என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு அது இருக்கும். “ஒருபோதும் இல்லை! ஒரு ரஷ்யப் பெண் ஒருபோதும் உண்மையான பெண்ணாக இருப்பதில்லை.”

“அப்படியானால், ஒரு போலந்துப் பெண்? அல்லது ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்? அல்லது ஒரு இத்தாலியப் பெண்—வெர்சிலோவ் போன்ற, மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ‘நாகரிக’ ரஷ்யனைக் கவர்ந்திழுக்கக்கூடிய, உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு இத்தாலியப் பெண்?”

“ஆஹா—நான் ஒரு ஸ்லாவ்-ஆர்வலரை (Slavophile) சந்திப்பேன் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்?” என்று வெர்சிலோவ் சிரித்தார்.

அவர் சொன்னவை ஒவ்வொன்றும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது; அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், வெளிப்படையான மகிழ்ச்சியுடனும் பேசத் தொடங்கினார். அவர் என்னிடம் சும்மா அரட்டை அடிக்கவோ அல்லது என் தாயின் மனதை அமைதிப்படுத்தவோ வரவில்லை என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது—நிச்சயமாக அவருக்கு வேறு ஏதோ நோக்கங்கள் இருந்தன.



II.@

II.



“உங்கள் தாயுடன் நான் கழித்த அந்த முழு இருபது ஆண்டுகளும், நாங்கள் முற்றிலும் மௌனத்தில்தான் வாழ்ந்தோம்,” என்று அவர் (மிகவும் செயற்கையான, பாசாங்குத்தனமான தொனியில்) பேசத் தொடங்கினார். “எங்களுக்குள் நடந்தவை அனைத்தும் மௌனத்திலேயே நிகழ்ந்தன. அந்த இருபது ஆண்டு கால உறவின் மிக முக்கியமான அம்சம் இந்த மௌனம் தான். எங்களுக்குள் ஒருமுறை கூட சண்டை வந்ததில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். நான் அடிக்கடி வெளியே சென்று, அவரைத் தனியாக விட்டுச் சென்றது உண்மைதான்; ஆனால், எப்படியும் நான் மீண்டும் திரும்பி வந்துவிடுவேன். *Nous revenons toujours* (நாங்கள் எப்போதும் திரும்பி வருகிறோம்) — இது ஆண்களின் அடிப்படை இயல்பு; இது அவர்களின் பெருந்தன்மையிலிருந்து பிறப்பது. ஒருவேளை திருமண பந்தம் என்பது பெண்களை மட்டுமே சார்ந்திருந்தால், எந்தவொரு திருமணமும் நீடித்திருக்காது. பணிவு, எதிர்ப்பின்மை, தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக்கொள்ளாத குணம் — அதே சமயம் உறுதியான மன உறுதி, உண்மையான வலிமை — இவைதான் உங்கள் தாயின் குணாதிசயங்கள். சொல்லப்போனால், இந்த உலகில் நான் சந்தித்த பெண்களிலேயே மிகச் சிறந்தவர் அவர்தான். அவருக்குள் இருந்த அந்த வலிமையை நான் நேரில் கண்டிருக்கிறேன்; அந்த வலிமைதான் அவரைத் தாங்கி நின்றது. அவர் கொண்டிருந்த கொள்கைகளைப் பொறுத்தவரை — உண்மையில் ‘சரியான’ கொள்கைகள் என்று எதுவும் கிடையாது என்றாலும் — அவர் அவற்றை மிகவும் புனிதமாகக் கருதினார்; அக்கொள்கைகளைக் கைவிடுவதை விட, சித்திரவதையை அனுபவிப்பதையே அவர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பார். நீங்களே சொல்லுங்கள், நான் ஒரு சித்திரவதை செய்பவர் போலவா இருக்கிறேன்? அதனால்தான், பெரும்பாலான தருணங்களில் நான் மௌனமாக இருக்கவே விரும்பினேன். இது எளிதான வழி என்பதால் மட்டுமல்ல; இதற்காக நான் வருத்தப்படவும் இல்லை. இவ்வாறாக, அனைத்தும் இயல்பாகவும், ஒருவிதமான பரந்த மனப்பான்மையுடனும், மனிதநேயத்துடனும் நிகழ்ந்தன; எனவே, இதில் எனக்கு எந்தப் பெருமையும் இல்லை. ஒரு குறிப்பு என்னவென்றால், என் மீது அவருக்கு உண்மையான நம்பிக்கை இருந்ததில்லை என்றுதான் நான் எப்போதும் கருதுகிறேன்; அதனால்தான் அவர் எப்போதும் ஒருவித நடுக்கத்துடனேயே வாழ்ந்தார்.” ...இருப்பினும், அவர் நடுங்கிக்கொண்டே இருந்தபோதும், எந்தவொரு ‘கலாச்சார’ச் சூழலுக்கும் அடிபணியவில்லை. அவர்களுக்கு ஒரு தனித் திறன் உண்டு — அது நமக்கு அவ்வளவு எளிதில் புரியாத ஒன்று — உண்மையைச் சொல்லப்போனால், தங்கள் சொந்த விஷயங்களைக் கையாள்வதில் அவர்கள் நம்மை விட மிகச் சிறந்தவர்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு முற்றிலும் இயல்புக்கு மாறான சூழல்களில் கூட, தங்கள் வாழ்வு முறையைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கிறார்கள். சூழல் எவ்வளவு அந்நியமானதாக இருந்தாலும், அவர்கள் தங்களுக்குரிய இயல்பை, தங்களின் உண்மையான அடையாளத்தை அப்படியே தக்கவைத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், அதை எப்படிச் செய்வது என்று நமக்குத் தெரியவில்லை.

“யாரைச் சொல்கிறீர்கள்? எனக்குப் புரியவில்லை.”

“சாதாரண மக்களைப் பற்றிச் சொல்கிறேன், நண்பரே—சாதாரண மக்களைப் பற்றித்தான்! அவர்களிடம் ஒரு மகத்தான, உறுதியான மனவலிமையும், அறம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்த ஒரு பரந்த வரலாற்றுப் பார்வையும் இருப்பதை நாம் காண முடிகிறது. சரி, உங்கள் குடும்பத்திற்கே வருவோம்: உங்கள் தாயார் எப்போதும் மௌனமாக இருப்பதில்லை. அவ்வப்போது அவர் பேசுகிறார்; ஆனால், அவரிடம் பேசுவதற்காக நீங்கள் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாகத் திட்டமிட்டு, அவரைத் தயார்படுத்தியிருந்தாலும், அவர் பேசும் விதத்தைக் கேட்டவுடன், ‘அவரிடம் பேசியதெல்லாம் வீணாகிவிட்டது’ என்பதை நீங்கள் உடனடியாக உணர்ந்துவிடுவீர்கள். மேலும், அவர் முன்வைக்கும் ஆட்சேபனைகள் எப்போதும் யாரும் எதிர்பாராத விதமாகவே இருக்கும்! கவனியுங்கள், நான் அவரை முட்டாள் என்று சொல்லவில்லை—நிச்சயமாக இல்லை. அவரிடம் ஒரு வகை அறிவு இருக்கிறது—உண்மையில், அது வியக்கத்தக்க அறிவுதான். இருப்பினும், அந்த அறிவு இருப்பதை நீங்கள் நம்பவில்லை என்று நினைக்கிறேன்...”

“ஏன் நம்பக்கூடாது? உண்மையில், *நீங்களே* கூட அவருடைய அறிவை நம்பவில்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்—நீங்கள் வெறும் பாவனைதான் செய்கிறீர்கள் என்று தோன்றுகிறது.”

“அப்படியா? நான் அவ்வளவு தந்திரமாக, சூழலுக்கு ஏற்ப முகமூடி மாற்றிக்கொள்பவன் என்று நினைக்கிறாயா? என் அன்பே, ஒரு செல்லப்பிள்ளையைப் போல நீ என்னிடம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே நடந்துகொள்கிறாய்—இருக்கட்டும், இந்த ஒரு முறை மட்டும் இதைப் பொறுத்துக்கொள்கிறேன்.”

“என் தந்தையைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்—உண்மையைச் சொல்லுங்கள், உங்களால் முடிந்தால்.”

“மகார் இவானோவிச்சைப் பற்றிச் சொல்கிறாயா? உனக்கே தெரிந்தபடி, மகார் இவானோவிச் ஒரு பண்ணையடிமை—ஒரு வகையில் பார்த்தால், அவர் ஏதோ ஒரு பெருமையை அடைய விரும்பிய மனிதர்...”

“இந்த நொடியில், அவரை நினைத்து நீயே பொறாமைப்படுகிறாய் என்று என்னால் பந்தயம் கட்ட முடியும்!” — “அதற்கு நேர்மாறாக, நண்பரே, முற்றிலும் நேர்மாறாக! சொல்லப்போனால், உனது மனநிலை இவ்வளவு சிக்கலான நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்து எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது.” உண்மையைச் சொல்கிறேன், இந்த நொடியில்—இப்போதே—நான் மிகுந்த மனவருத்தத்தில் இருக்கிறேன். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தவை குறித்து, ஒருவேளை ஆயிரமாவது முறையாக, என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாத ஒரு ஆழ்ந்த வருத்தத்தை உணர்கிறேன். மேலும், அவை அனைத்தும் திட்டமிடாமல், தற்செயலாகத்தான் நடந்தன என்பது இறைவனுக்குத் தெரியும்... என்னால் இயன்றவரை, மனிதநேயத்துடனேயே அவற்றைச் செய்தேன்—அல்லது, அக்காலத்தில் மனிதநேயம் என்றால் என்னவென்று நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேனோ, அதன்படி செய்தேன். ஆம், நாங்கள் அனைவரும் நன்மைகளைச் செய்யவும், பொதுப்பணிகளில் ஈடுபடவும், ஏதோ ஒரு உயர்ந்த இலட்சியத்தைப் பின்தொடரவும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கொதித்துக்கொண்டிருந்தோம். அதிகாரப் பதவிகள், பரம்பரைச் சலுகைகள், நிலபுலன்கள்—ஏன், அந்த அடகுக்கடை கூட—இவை அனைத்தையும் நாங்கள் கண்டித்தோம்; அல்லது எங்களில் சிலர் அவ்வாறு செய்தார்கள்... சத்தியமாகச் சொல்கிறேன். நாங்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாகவே இருந்தோம், ஆனால் சிறப்பாகப் பேசினோம்; சில தருணங்களில், உண்மையாகவே சிறப்பாகச் செயல்பட்டோம் என்றும் உறுதியளிக்கிறேன்.

— அப்படியென்றால், நீங்கள் ஒருவரின் தோள் மீது சாய்ந்து விம்மி அழுதது அந்தச் சமயத்தில்தானா?

— நண்பரே, நீங்கள் சொல்வதை நான் முன்கூட்டியே ஏற்றுக்கொள்கிறேன். சொல்லப்போனால், அந்தத் தோளைப் பற்றிய தகவலை என்னிடமிருந்துதான் நீங்கள் அறிந்தீர்கள்—அதாவது, என் அப்பாவியான, நம்பிக்கையுள்ள இயல்பை நீங்கள் இப்போது பயன்படுத்திக்கொள்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம்! ஆனால், அந்தத் தோள் அவ்வளவு மோசமான ஒன்றல்ல என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—குறிப்பாக அக்காலகட்டத்தைக் கருத்தில் கொண்டால்; அப்போதுதான் நாங்கள் எல்லாவற்றையும் தொடங்கிக்கொண்டிருந்தோம். நிச்சயமாக, நான் ஒருவித பாவனையில் (நாடகத்தனமாக)தான் இருந்தேன்—ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் நான் அப்படிச் செய்கிறேன் என்பது எனக்கே தெரியவில்லை. சொல்லுங்கள், நடைமுறை விஷயங்களைக் கையாளும்போது நீங்கள்கூட சில நேரங்களில் பாவனைகளைச் செய்வதில்லையா?

— சற்று முன்பு, கீழே இருந்தபோது, ​​நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டேன். மேலே வந்த பிறகு, நீங்கள் இதை ஒரு பாவனையாகக் கருதிவிடுவீர்களோ என்று நினைத்து எனக்கு மிகுந்த அவமானமாக இருந்தது. உண்மைதான், சில சூழல்களில்—உணர்வுகள் உண்மையானதாகவே இருந்தாலும்—ஒருவர் அறியாமலேயே ஒரு நாடகத்தை அரங்கேற்றிவிடக்கூடும். ஆனால், கீழே நடந்தவை அனைத்தும்—உண்மையைச் சொல்கிறேன்—முற்றிலும் உண்மையானவை.

— சரியாகச் சொன்னீர்கள்; ஒரே வார்த்தையில் விஷயத்தின் மையப்புள்ளியைத் தொட்டுவிட்டீர்கள்: "உணர்வுகள் உண்மையானதாக இருந்தாலும், ஒருவித நாடகத்தை அரங்கேற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது: நான் ஒரு நடிப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன், அதே சமயம் முழுமையான நேர்மையுடன் விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தேன். மகார் இவானோவிச் ஒருவேளை... என்பதை நான் மறுக்கவில்லை.

...அவர் இன்னும் கூர்மையான அறிவுத்திறன் கொண்டவராக இருந்திருந்தால், அந்தத் தோள் குலுக்கலைத் தனது ஏளனத்தின் தீவிரமாகவே கருதியிருக்கக்கூடும்; ஆனால், அந்தச் சூழலில் அவரது நேர்மை, அவரது நுண்மதியைக் காட்டிலும் மேலோங்கி நின்றது. அக்காலத்தில் அவர் என் மீது பரிதாபப்பட்டாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால், அப்போது அவர் என் மீது பரிதாபப்பட வேண்டும் என்று நான் மிகவும் விரும்பினேன் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று நான் குறுக்கிட்டேன், “இப்போது நீங்கள் இதைப் பேசும்போதும் கூட, என்னை ஏளனம் செய்கிறீர்கள். சொல்லப்போனால், இந்த ஒரு மாத காலமாக நீங்கள் என்னிடம் பேசும் போதெல்லாம், என்னை ஏளனம் செய்துகொண்டேதான் இருக்கிறீர்கள். ஏன் எப்போதும் என்னிடம் பேசும்போது இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?”

“அப்படியா நினைக்கிறாய்?” என்று அவர் மென்மையாகப் பதிலளித்தார். “நீ அளவுக்கு அதிகமாகச் சந்தேகப்படுகிறாய். அதுமட்டுமல்ல, நான் சிரிக்கிறேன் என்றாலும், அது உன்னை மட்டும் பார்த்துச் சிரிப்பதல்ல—நிச்சயமாக அப்படி இல்லை, இதை நீ நம்பலாம். ஆனால், இப்போது நான் சிரிக்கவில்லை. அக்காலத்தைப் பொறுத்தவரை—சுருக்கமாகச் சொன்னால், என்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்தேன்; நம்புங்கள், அது எனக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமாக அமையவில்லை. எங்களைப் போன்றவர்கள்—அதாவது, ‘உயர்குடி’ மக்கள்—சாதாரண மக்களைப் போலன்றி, தங்களுக்கு எது சாதகமானது என்று கூடத் தெரியாதவர்களாக இருந்தோம்; சொல்லப்போனால், எங்களுக்கு நாமே இயன்றவரை தீங்குகளைச் செய்துகொண்டோம். எங்கள் வட்டத்தில், இது ஒரு வகையான ‘உயர்ந்த நலன்’—நிச்சயமாக எங்களுடைய நலன்—என்று கருதப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன். இன்றைய ‘முற்போக்கு’ தலைமுறையினர், எங்களை விடப் பல மடங்கு சுயநலமிக்கவர்களாகவும், ஆதாயம் தேடுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில்—அந்த ‘பாவம்’ நடப்பதற்கு முன்பே—நான் மகார் இவானோவிச்சிடம் எல்லாவற்றையும் மிகத் தெளிவாக, எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றி எடுத்துச் சொன்னேன். இப்போது ஒப்புக்கொள்கிறேன், அதில் பல விஷயங்களைச் சொல்லியிருக்கவே கூடாது—குறிப்பாக அவ்வளவு வெளிப்படையாகச் சொல்லியிருக்கக் கூடாது; இன்னும் கண்ணியமாகவும், மனிதாபிமானத்துடனும் நடந்துகொண்டிருக்கலாம். ஆனால், ஒரு நடனத்தில் சிக்கிக்கொண்ட பிறகு, மிக நேர்த்தியான ஒரு அசைவைச் செய்ய வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்படும்போது, ​​ஒருவரால் எப்படித் தன்னைத் தடுத்துக்கொள்ள முடியும்? ஒருவேளை, ‘அழகான மற்றும் உன்னதமான’ விஷயங்களின் உண்மையான கோரிக்கைகளே இவைதானோ என்னவோ—இந்தக் கேள்வியை என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னால் தீர்த்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை.” இருப்பினும், இது நம்மிடையேயான சாதாரண உரையாடலுக்கு மிகவும் ஆழமான ஒரு விஷயம்; ஆனாலும், அந்தச் சம்பவத்தை நினைவுகூரும்போது இன்றும் கூட, நான் அவமானத்தால் துடித்துப்போகிறேன் என்று உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். அப்போது, ​​நான் அவனிடம் மூவாயிரம் ரூபிள்களை முன்வைத்தேன்—நான் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்க, அவன் முற்றிலும் மௌனமாக இருந்தான் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அவன் என்னைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவனது எஜமானனாக என் மீது அவனுக்கு இருந்த பயத்தினால் அப்படி இருக்கிறான்—என்று நான் நினைத்தேன். எனவே, அவன் இயல்பாக உணரும்படி செய்ய என்னால் இயன்றவரை முயன்றேன். அவன் தன் மனதில் உள்ளதை வெளிப்படையாகப் பேசவும், தன் விருப்பங்களைச் சொல்லவும், ஏன், என் மீது ஏதேனும் விமர்சனம் இருந்தால் அதைக் கூடத் தயங்காமல் கூறவும் அவனை ஊக்குவித்தேன். அதற்கு உத்தரவாதமாக, என் வார்த்தையை அளித்தேன்: என் நிபந்தனைகள்—அதாவது அந்த மூவாயிரம் ரூபிள்கள், அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் அடிமை நிலையிலிருந்து விடுதலை, மற்றும் அவர்கள் விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லும் சுதந்திரம் (நிச்சயமாக, அவன் மனைவி அவனுடன் செல்லக்கூடாது)—அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அவன் அதைச் சொன்னால் போதுமானது. அப்படிச் சொன்னால், நான் உடனடியாக அவர்களுக்கு முழு சுதந்திரத்தையும் வழங்கி, அவன் மனைவியை அனுப்பி வைத்து, இருவருக்கும் ஒரு தொகையை—மூவாயிரம் ரூபிள்கள் என்று நினைக்கிறேன்—கொடுத்துவிட்டு, அவர்கள் என்னிடமிருந்து பிரிந்து செல்வதற்குப் பதிலாக, நானே அங்கிருந்து கிளம்பி, மூன்று ஆண்டுகளுக்குத் தனியாக இத்தாலிக்குச் சென்றுவிடுவேன் என்று வாக்குறுதி அளித்தேன். என் நண்பரே, நான் 'மடமொய்செல்' சபோஷ்கோவாவை (mademoiselle Sapozhkova) என்னுடன் இத்தாலிக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்க மாட்டேன் என்று உறுதியாக நம்புங்கள்; அந்தத் தருணத்தில் என் எண்ணங்கள் முற்றிலும் தூய்மையானவை. பிறகு என்ன நடந்தது? நான் சொன்னபடியே செய்வேன் என்பதை அந்த மாகார் (Makar) மிக நன்றாகவே புரிந்துகொண்டான்—இருந்தும் அவன் மௌனமாகவே இருந்தான். பிறகு, நான் அவனை மூன்றாவது முறையாக வற்புறுத்த முற்பட்டபோது, ​​அவன் விலகிச் சென்று, அலட்சியமாக ஒரு கையசைப்பு செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து வெளியேறினான்—அந்தச் செயல் எவ்வளவு மரியாதையற்றதாக இருந்தது என்றால், அது அந்தச் சமயத்தில் என்னையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அப்போது கண்ணாடியில் என் பிம்பத்தை ஒரு கணம் பார்த்தேன்; அந்தத் தருணத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியவில்லை. பொதுவாக, இது போன்ற மனிதர்கள் மௌனமாக இருக்கும்போதுதான் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருக்கும்; மேலும், அவன் இயல்பிலேயே ஒரு இருண்ட மனநிலை கொண்ட மனிதன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவனை என் அறைக்கு வரவழைத்தபோது, ​​அவன் மீது எனக்கு அவநம்பிக்கை இருந்தது மட்டுமல்ல—உண்மையில் அவனைப் பார்த்து நான் மிகுந்த அச்சமும் கொண்டிருந்தேன். இந்தச் சூழலில், அறவே நேர்மையற்ற, அறநெறி உணர்வே இல்லாத மனிதர்கள் பலர் உள்ளனர்; இத்தகைய மனிதர்களைக் கண்டு, உடல் ரீதியான தாக்குதலைக் காட்டிலும் அதிகமாகவே அஞ்ச வேண்டியிருக்கிறது. நான் மேற்கொண்ட அபாயங்கள்—அப்பா, என்னென்ன அபாயங்கள்! ஒருவேளை அவர் கத்தத் தொடங்கி, அந்த முற்றமே அதிரும் வகையில்—ஏதோ ஒரு மாகாணத்து 'உரியா' (Uriah) போல அலறத் தொடங்கியிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்? அவனை ஒப்பிடுகையில், பலவீனமான 'தாவீது' (David) போன்ற என் கதி என்னவாகியிருக்கும்? நான் என்னதான் செய்திருக்க முடியும்? இதனால்தான், முன்னெச்சரிக்கையாக, உடனே மூவாயிரம் ரூபிள் தருவதாக முன்வந்தேன்—இது முற்றிலும் ஒரு உள்ளுணர்வுதான். ஆனால், நான் தவறு செய்துவிட்டேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்: இந்த மாகார் இவானோவிச் முற்றிலும் வேறொரு ரகம்...

“சொல்லுங்கள், அங்கே ஏதேனும் ‘பாவம்’ நடந்ததா? கணவனை அந்தப் பாவம் நடப்பதற்கு *முன்பே* வரவழைத்ததாகத்தானே சொன்னீர்கள்?”

“அது... நீங்கள் அதை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது...”

“அப்படியானால், அங்கே ஏதோ ஒரு ‘பாவம்’ நடந்திருக்கிறது. அவரைப் பற்றித் தவறாகக் கணித்துவிட்டேன், அவர் முற்றிலும் வேறொரு மனிதர் என்று சொன்னீர்களே—‘வேறொரு மனிதர்’ என்றால் என்ன அர்த்தம்?”

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அது என்னவென்று எனக்கே இன்னும் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவர் முற்றிலும் வேறொரு ரகம்—சொல்லப்போனால், மிகவும் கண்ணியமான மனிதர். இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், அவர் முன்னிலையில் எனக்கு முன்னெப்போதையும் விட மூன்று மடங்கு அதிக அவமானம் ஏற்பட்டது. அடுத்த நாளே, அவர் எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் அந்த ‘பயண’த்திற்கு ஒப்புக்கொண்டார்—இருப்பினும், நான் தருவதாகச் சொன்ன சன்மானங்களில் எதையும் அவர் விட்டுவிடவில்லை.”

“அவர் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டாரா?”

“நிச்சயமாக! நண்பரே, அந்த விஷயத்தில் அவர் என்னை உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்படுத்திவிட்டார். அப்போது என் கையில் மூவாயிரம் ரூபிள் இல்லை, ஆனால் எப்படியோ ஏழுநூறு ரூபிள்களைத் திரட்டி, முன்பணமாக அவரிடம் கொடுத்தேன்—பிறகு என்ன நடந்தது தெரியுமா?” மீதமுள்ள இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ரூபிள்களுக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட வணிகரின் பெயரில் கடன் பத்திரம் (promissory note) எழுதித் தருமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டார்—பாதுகாப்புக்காக! அதன்பிறகு, இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அதே கடன் பத்திரத்தைக் காட்டி, அசலுடன் வட்டியையும் கேட்டு அவர் என் மீது வழக்குத் தொடர்ந்தார். இது எனக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது; ஏனென்றால், அவர் ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்டுவதற்காக நிதி திரட்டப் புறப்பட்டவர், ஆனால் கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக அவர் எங்கோ அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்! ஒரு நாடோடிக்கு இவ்வளவு பணம் எதற்கு என்று எனக்குப் புரியவில்லை... சொல்லப்போனால், பணம் என்பது மிகவும் உலகியல் சார்ந்த ஒரு விஷயம்தானே! அந்தச் சமயத்தில், நான் மனப்பூர்வமாகவே—ஒருவிதமான ஆரம்பகால உற்சாகத்துடன்—அந்தப் பணத்தைக் கொடுத்தேன்; ஆனால், இவ்வளவு நீண்ட காலம் கடந்துவிட்ட நிலையில்... ...நிச்சயமாக, நான் சுதாரித்திருக்கலாம்... குறைந்தபட்சம் அவர் என்னைக் காப்பாற்றுவார் என்று நம்பியிருந்தேன்... அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், எங்களைக் காப்பாற்றுவார்—அவளையும் என்னையும்—எப்படியும் சிறிது காலம் காத்திருப்பார் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால், அவர் கொஞ்சமும் காத்திருக்கவில்லை...

(இங்கே ஒரு முக்கியமான குறிப்பைச் சேர்க்க விரும்புகிறேன்: (5) ஒருவேளை என் தாயார் திரு. வெர்சிலோவை விட அதிக காலம் உயிர் வாழ்ந்திருந்தால், அவர் தனது முதுமையில் முற்றிலும் கையில் காசு ஏதுமற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பார். ஆனால், மகார் இவானோவிச் அவருக்கு விட்டுச் சென்ற அந்த மூவாயிரம் ரூபிள்—வட்டியுடன் சேர்ந்து பல மடங்கு பெருகிய அந்தத் தொகை—அவருக்குக் கைகொடுத்தது. கடந்த ஆண்டு அவர் எழுதிய உயிலில், அந்த முழுத் தொகையையும், கடைசி ரூபிள் வரை என் தாயாருக்குச் சேரும்படி எழுதி வைத்திருந்தார். வெர்சிலோவின் இயல்பை அவர் அப்போதே முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்தார்.)

“மகார் இவானோவிச் அவ்வப்போது உங்களைச் சந்திக்க வருவார் என்றும், அவர் எப்போதும் உங்கள் தாயாரின் வீட்டிலேயே தங்குவார் என்றும் முன்பொருமுறை குறிப்பிட்டிருந்தீர்களே, அது உண்மையா?” 

“ஆம், என் நண்பரே—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஆரம்பத்தில் இந்த வருகைகளைக் கண்டு நான் மிகவும் பயந்தேன். அந்த இருபது ஆண்டுகளில், அவர் மொத்தம் ஆறு அல்லது ஏழு முறைதான் வந்தார்; முதல் சில முறை அவர் வந்தபோது, ​​நான் வீட்டில் இருந்தால் உடனே ஒளிந்துகொள்வேன். அவர் ஏன் வருகிறார், இதன் அர்த்தம் என்ன என்பதுகூட எனக்கு அப்போது புரியவில்லை! ஆனால், பிற்காலத்தில் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோது, ​​அவருடைய செயல் அவ்வளவு முட்டாள்தனமானதாக இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். ஒருமுறை, ஆர்வம் காரணமாக, வெளியே வந்து அவரைப் பார்க்க முடிவு செய்தேன்—அவரைப் பார்த்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வு உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது. அது அவர் மூன்றாவது அல்லது நான்காவது முறையாக வந்தபோது நடந்தது—அப்போதுதான் நான் ‘சமாதான மத்தியஸ்தர்’ (peace mediator) பணியில் சேர்ந்திருந்தேன்; இயல்பாகவே, ரஷ்யாவைப் பற்றிய ஆய்வுகளில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தேன். அவரிடமிருந்து எனக்கு முற்றிலும் புதிய பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. மேலும், அவரிடம் நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு பண்பைக் கண்டேன்: ஒருவிதமான நல்ல குணம், அமைதியான மனநிலை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—மிகவும் ஆச்சரியப்படும் விதமாக—ஒருவிதமான உற்சாகமான மனநிலை அவரிடம் இருந்தது.” அத்தகைய சாயல் துளியும் இல்லை—*புரிந்துகொள்கிறாயா?*—அதற்கும் மேலாக, மிகச் சுருக்கமாகவும் அதே சமயம் மிகச் சிறப்பாகவும் பேசும் திறன் அவரிடம் இருந்தது. அதாவது, அந்த முட்டாள்தனமான, மேலோட்டமான, "கிராமத்து பாணி" ஞானம் அவரிடம் அறவே இல்லை—எனக்கு ஜனநாயக விழுமியங்களில் ஈடுபாடு இருந்தபோதிலும், அத்தகைய பாவனைகளை என்னால் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது—அதேபோல், நம் நாவல்களிலும் நாடகங்களிலும் "உண்மையான ரஷ்ய மக்கள்" பேசுவதாகச் சித்தரிக்கப்படும் அந்த செயற்கையான, மிகைப்படுத்தப்பட்ட "ரஷ்யத் தன்மைகளும்" அவரிடம் இல்லை. மேலும், மதம் குறித்த பேச்சு மிகக் குறைவு—நீங்களாகவே அதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினால் ஒழிய—ஒருவேளை நீங்கள் ஆர்வம் காட்டினால், மடாலயங்கள் மற்றும் துறவற வாழ்க்கை குறித்த மிக அழகான கதைகளை அவர் சொல்வார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவரிடம் ஒரு மரியாதை உணர்வு இருந்தது—அடக்கமான, ஆரவாரமற்ற மரியாதை—உயர்ந்த வகை சமத்துவத்திற்குத் தேவையான மிக முக்கியமான மரியாதை இது. உண்மையில், இத்தகைய மரியாதை இல்லாமல் ஒருவன் உண்மையான கண்ணியத்தை அடையவே முடியாது என்றுதான் நான் கருதுகிறேன். எந்தவிதமான அகங்காரமும் இல்லாத நிலையில்தான் ஒருவன் மிக உயர்ந்த நாகரிக நிலையை எட்டுகிறான். இது, ஒரு மனிதன் தன் சொந்த வாழ்க்கைச் சூழலில்—அது எதுவாக இருந்தாலும், விதி அவனுக்கு என்னதான் வழங்கியிருந்தாலும்—அதிலேயே உறுதியாக நின்று, தன்னைத்தானே கண்ணியத்துடன் மதித்துக்கொள்ளும் தன்மையைக் காட்டுகிறது. தன் வாழ்க்கைச் சூழலுக்குள் இருந்துகொண்டே தன்னை மதித்துக்கொள்ளும் இந்தத் திறன், உலகில் மிகவும் அரிதான ஒன்று—உண்மையான தனிமனித கண்ணியத்தைப் போலவே இதுவும் அரிதானது... காலம் செல்லச் செல்ல நீங்களே இதைப் புரிந்துகொள்வீர்கள். ஆனால், என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம் என்னவென்றால்—தொடக்கத்தில் அல்ல, பிற்காலத்தில் கவனித்தபோதுதான் இது புரிந்தது—இந்த மகாரிடம் ஒரு கம்பீரமான தோரணை இருந்தது; அவர் உண்மையிலேயே மிகவும் அழகான மனிதர். அவர் முதியவர் தான், ஆனால் கருநிற மேனியுடன், உயரமாகவும் நிமிர்ந்தும் இருந்தார்—எளிமையானவராக இருந்தாலும், அவரிடம் ஒருவிதமான கம்பீரம் இருந்தது. என் பாவம் சோஃபியாவை நினைத்து எனக்கு வியப்புதான் ஏற்பட்டது—அவர் எப்படி அன்று அந்த மனிதரை விட்டுவிட்டு என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அப்போது அவருக்கு ஐம்பது வயது; ஆனாலும் அவர் மிகவும் கம்பீரமான, கட்டுக்கோப்பான தோற்றத்துடன் இருந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு நிலையற்ற, சலனமான மனிதனாகவே இருந்தேன். அதே சமயம், அப்போதே அவருடைய தலைமுடி முன்கூட்டியே நரைத்திருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது—அதாவது, அவர் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டபோதும் அவருடைய தலைமுடி இதேபோல் நரைத்திருந்திருக்க வேண்டும்... ஒருவேளை, அதுதான் ஏதோ ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.

வெர்சிலோவிற்கு ஒரு மோசமான பழக்கம் இருந்தது—இது மேல்தட்டு வர்க்கத்தினருக்கே உரிய ஒன்று. மிகச் சிறந்த, ஆழமான கருத்தைச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்போது, ​​அதைச் சொல்லி முடித்த கையோடு, வேண்டுமென்றே ஒரு முட்டாள்தனமான விஷயத்தைச் சேர்த்துவிடுவார். மகார் இவானோவிச்சின் நரைமுடி என் தாயின் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் என்று அவர் கூறியது போன்ற கருத்துகள் இதற்கு உதாரணம். அவர் இதைத் திட்டமிட்டே செய்வார்—ஏன் செய்கிறோம் என்பது அவருக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை—இது ஒரு வகையான முட்டாள்தனமான, மேல்தட்டு வர்க்கத்திற்குரிய பாவனைதான். அவர் பேசுவதைக் கேட்டால், ஏதோ மிகுந்த தீவிரத்தோடு பேசுவது போலத் தோன்றும்; ஆனால் உண்மையில், அவர் அந்த விஷயத்தையே கேலி செய்துகொண்டிருப்பார் அல்லது தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்.



III.@

III. 



அந்தத் தருணத்தில் ஏன் எனக்குள் திடீரென ஒரு தீவிரமான கசப்புணர்வு ஏற்பட்டது என்று தெரியவில்லை. 

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அக்காலத்தில் நான் செய்த சில காரியங்களை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகுந்த அதிருப்தியே ஏற்படுகிறது; நான் சட்டென்று என் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தேன்.

“ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள்,” என்றேன் நான். “நாங்கள் சமரசம் செய்துகொண்டதாக அம்மா நினைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் வந்தேன் என்று சொன்னீர்கள் அல்லவா? அவர் அப்படி நினைப்பதற்குத் தேவையான காலம் கடந்துவிட்டது—இனிமேல் என்னைச் சும்மா விட்டுவிட முடியுமா?” 

அவர் முகம் லேசாகச் சிவக்க, இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்:

“என் அன்புக்குரியவனே, என்னிடம் நீ மிகவும் மரியாதையற்ற முறையில் நடந்துகொள்கிறாய். சரி, அப்படியானால் விடைபெறுகிறேன்; அன்பை யாராலும் கட்டாயப்படுத்திப் பெற முடியாது. ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: நீ உண்மையிலேயே அந்த இளவரசரை விட்டுப் பிரிந்துவிடத்தான் போகிறாயா?” 

“ஆஹா! உங்களுக்கு ஏதோ உள்நோக்கம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும்...”

“அப்படியானால், என் சொந்த லாபத்திற்காக, நீ அந்த இளவரசருடனேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று உன்னை வற்புறுத்தத்தான் நான் வந்தேன் என்று சந்தேகிக்கிறாயா? ஆனால் நண்பனே, உன்னை மாஸ்கோவிலிருந்து நான் அழைத்து வந்ததே ஏதோ ஒரு ஆதாயத்திற்காகத்தான் என்று நீ நினைக்கிறாயா என்ன? எவ்வளவு சந்தேகப் புத்தி உனக்கு! உண்மையில், உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்புகிறேன். இப்போது என் பொருளாதார நிலை மிகவும் மேம்பட்டிருக்கிறது—எனவே, நானும் உன் அம்மாவும் அவ்வப்போது உனக்கு உதவ அனுமதிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.” 

“எனக்கு உங்களைப் பிடிக்கவில்லை, வெர்சிலோவ்.” 

“‘வெர்சிலோவ்’ என்று அழைக்கிறாயா! ஒரு விஷயம், உனக்கு அந்தப் பெயரை என்னால் சூட்ட முடியாமல் போனது குறித்து நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன்—ஏனென்றால், என் ஒரே தவறு அதுதான்; ஒருவேளை அது தவறு என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட, அப்படித்தானே? ஆனால், ஏற்கனவே திருமணமாகி இருந்த ஒரு பெண்ணை என்னால் எப்படி மறுமணம் செய்துகொள்ள முடியும்? நீயே யோசித்துப் பார்.” 

“அதனால்தானோ என்னவோ, திருமணமாகாத ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினீர்களோ?” 

அவர் முகத்தில் ஒரு சிறு நடுக்கம் தெரிந்தது.

“நீ ‘எம்ஸ்’ (Ems) பற்றித்தான் குறிப்பிடுகிறாய்.” "கேள், ஆர்காடி, கீழே உன் தாயின் முன்னாலேயே நீ ஒரு காரியம் செய்தாய்—என் மீது விரலை நீட்டினாய். அதுதான் நீ செய்த மிகப்பெரிய தவறு. மறைந்த லிடியா அக்மாகோவா விவகாரத்தைப் பற்றி உனக்கு எதுவுமே தெரியாது. அந்த விவகாரத்தில் உன் தாய்க்கு எவ்வளவு தொடர்பு இருந்தது என்பது உனக்குத் தெரியாது—அவர் என்னுடன் அங்கு இல்லை என்பது உண்மைதான் என்றாலும், அவருக்கு அதில் பெரும் பங்கு இருந்தது. நான் பார்த்த பெண்களிலேயே மிகவும் கனிவானவர் உன் தாய்தான். ஆனால், அதை விடு; அது இன்னும் ஒரு ரகசியம். நீயோ, யாரிடமோ கேட்டதை வைத்துக்கொண்டு அர்த்தமற்ற விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்."

"இளவரசர் இன்றுதான் சொன்னார், உனக்கு அனுபவமில்லாத, இளம் பெண்களிடம் ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று."

"இளவரசரா அப்படிச் சொன்னார்?"

"ஆம். ஒன்று சொல்கிறேன்—நீ ஏன் இப்போது என்னைப் பார்க்க வந்தாய் என்று நான் சொல்லட்டுமா? நீ வந்ததற்கான ரகசியம் என்னவென்று இவ்வளவு நேரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன், இப்போது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது."

அவர் கிளம்பத் தொடங்கியிருந்தார், ஆனால் சட்டென்று நின்று, என் பக்கம் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

"முன்பு, துஷார் என்பவர் டாட்டியானா பாவ்லோவ்னாவுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்று—அது ஆண்ட்ரோனிகோவின் ஆவணங்களுக்கிடையில் இருந்தது—அவரது மறைவுக்குப் பிறகு மாஸ்கோவில் இருந்த மரியா இவானோவ்னாவிடம் போய்ச் சேர்ந்தது என்று நான் தற்செயலாகக் குறிப்பிட்டேன். அப்போது உன் முகம் ஒரு கணம் துடித்தது. இப்போது மீண்டும் அதேபோல் உன் முகம் துடித்ததைப் பார்த்ததும், கீழே நீ என்ன நினைத்தாய் என்று எனக்குப் புரிந்துவிட்டது: ஆண்ட்ரோனிகோவின் ஒரு கடிதம் மரியா இவானோவ்னாவிடம் போய்ச் சேர்ந்தது என்றால், இன்னொரு கடிதமும் அங்கு போயிருக்க வாய்ப்பு இல்லையா? ஆண்ட்ரோனிகோவ் மிக முக்கியமான சில கடிதங்களை விட்டுச் சென்றிருக்கலாம் அல்லவா? அப்படித்தானே?"

"அப்படியானால், உன்னைச் சந்திப்பதன் மூலம், நீ ஏதாவது உளறிவிட வேண்டும் என்று நான் திட்டமிட்டேனா?"

"அதற்கான விடை உனக்கே தெரியும்." அவர் முகம் மிகவும் வெளிறிப்போனது. “இதை நீயாகக் கண்டறியவில்லை; இதில் ஒரு பெண்ணின் தாக்கம் இருக்கிறது—உன் வார்த்தைகளில் எவ்வளவு வெறுப்பு, அந்த முரட்டுத்தனமான ஊகத்தில் எவ்வளவு வன்மம்!”

“ஒரு பெண்ணா? ஆச்சரியம், அந்தப் பெண்ணை நான் இன்றுதான் பார்த்தேன்! அதற்காகத்தான் நான் இளவரசருடன் தங்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயா—அவளைக் கண்காணிக்கவா?”

“சரி, நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் இந்தப் புதிய பாதையில் வெகுதூரம் செல்லப்போகிறாய் போலிருக்கிறது! இதையா நீ ‘உன் யோசனை’ என்று சொல்கிறாய்? தாராளமாகத் தொடரு, நண்பனே—உனக்கு துப்பறியும் வேலையில் இயல்பான திறமை இருக்கிறது! ஒருவரிடம் ஒரு திறமை இருந்தால், அதை மெருகேற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.”

அவர் மூச்சைச் சீர்செய்யச் சற்று நிறுத்தினார்.

“எச்சரிக்கை, வெர்சிலோவ்—என்னை உன் எதிரியாக்கிக்கொள்ளாதே!”

“என் அன்பே, இதுபோன்ற தருணங்களில் ஒருவன் தன் ஆழ்மனதின் உண்மையான எண்ணங்களை வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை; அவற்றை தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்வான். சரி, நல்ல பையனாக இரு, எனக்கு வெளிச்சம் காட்டிக்கொண்டிரு. நீ என் எதிரியாகவே இருந்தாலும், நான் கழுத்தை உடைத்துக்கொண்டு விழ வேண்டும் என்று நீ விரும்பமாட்டாய் அல்லவா? *Tiens, mon ami*—யோசித்துப் பார்,” என்று அவர் கீழே இறங்கத் தொடங்கியபடி தொடர்ந்தார், “கடந்த ஒரு மாதமாக நீ ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவன் என்றுதான் நான் நினைத்தேன். உனக்குள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க ஒரு தீவிரமான, அடங்காத பசி இருக்கிறது—மூன்று வாழ்நாட்கள் கூட உனக்குப் போதாது; அது உன் முகத்திலேயே தெரிகிறது. பொதுவாக, இப்படிப்பட்டவர்கள் நல்ல குணம் கொண்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். நான் எவ்வளவு தவறாக நினைத்துவிட்டேன்!”

@IV.


நான் தனியாக விடப்பட்டபோது என் இதயம் எவ்வளவு சுருங்கிப்போனது என்பதை என்னால் விவரிக்க முடியவில்லை—அது என் உயிருள்ள உடலிலிருந்து ஒரு துண்டு சதையை வெட்டி எடுத்தது போல இருந்தது! நான் ஏன் திடீரென்று அவ்வளவு கோபமடைந்தேன்? ஏன் அவரை அவ்வளவு கடுமையாக, திட்டமிட்டு காயப்படுத்தினேன்? என்னால் இப்போது அதற்கான காரணத்தைச் சொல்ல முடியவில்லை; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அப்போதும் என்னால் அதற்கான காரணத்தைச் சொல்ல முடிந்திருக்காது. அவர் எவ்வளவு வெளிறிப்போனார்! ஒருவேளை அந்த வெளிறிய முகம், வெறுப்பையோ அல்லது கோபத்தையோ காட்டவில்லை என்றால்? மாறாக, அது மிகவும் நேர்மையான, தூய்மையான உணர்வின்—ஆழ்ந்த துயரத்தின்—வெளிப்பாடாக இருந்தாலோ? சில தருணங்களில் அவர் என்னை உண்மையாகவே நேசித்தார் என்றுதான் எனக்கு எப்போதும் தோன்றியிருக்கிறது. அப்படியானால்—இப்போது நான் ஏன் இதை நம்பக்கூடாது? அதிலும், அதற்குப் பிறகு பல விஷயங்கள் முழுமையாக விளக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், நான் ஏன் நம்பக்கூடாது? 

எனக்கு ஏற்பட்ட அந்தத் திடீர் கோபம்—அதாவது, நான் அவனை அங்கிருந்து விரட்டியடித்த அந்தத் தருணம்—ஒருவேளை அதுகூட, ஏதோ ஒரு திடீர்... ...மேரியா இவானோவ்னாவிடம் ஆண்ட்ரோனிகோவின் கடிதங்கள் ஏதேனும் உள்ளனவா என்று கண்டறியும் நம்பிக்கையோடுதான் அவர் என்னிடம் வந்திருந்தார். அவர் அந்தக் கடிதங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியும்—இன்னும் தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஆனால் யாருக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை அந்தத் தருணத்தில், நான் மிகப்பெரிய தவறு செய்திருக்கலாம்! மேலும், ஒருவேளை எனது இந்தத் தவறான புரிதல்தான், மேரியா இவானோவ்னாவிடம் அத்தகைய கடிதங்கள் இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை அவருக்குள் விதைத்திருக்கக்கூடுமோ?

இன்னொரு விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் சற்று முன்பு கிராஃப்டிடம் பகிர்ந்துகொண்ட ஒரு கருத்தை ("மூன்று வாழ்க்கைகள்" குறித்த எனது சிந்தனை) அவர் அப்படியே, நான் பயன்படுத்திய அதே சொற்களைக் கொண்டு மீண்டும் கூறினார். இந்தச் சொற்கள் தற்செயலாக ஒத்துப்போயிருக்கலாம் என்றாலும், எனது இயல்பின் சாராம்சத்தை அவர் எப்படி இவ்வளவு துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்கிறார்? என்னவொரு நுண்ணறிவு, என்னவொரு வியக்கத்தக்க ஊகம்! ஆனால், ஒரு விஷயத்தை இவ்வளவு தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் அவரால், மற்ற அனைத்தையும் ஏன் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகிறது? அவர் வெறும் நடிப்பு மட்டுமா செய்துகொண்டிருந்தார்—அல்லது, வெர்சிலோவின் உயர்குடி அந்தஸ்தோ அல்லது எனது பிறப்பு குறித்த விஷயமோ அல்ல, மாறாக வெர்சிலோவ் என்ற மனிதர்—என் தந்தை—முழுமையாக எனக்குத் தேவைப்பட்டார் என்பதை உணரும் திறன் அவருக்கு இல்லவே இல்லையா? இந்த ஏக்கம் என் இரத்தத்தோடு கலந்திருந்தது என்பதை அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையா? இவ்வளவு நுணுக்கமான சிந்தனை கொண்ட ஒரு மனிதர், இவ்வளவு மந்தமாகவும் உணர்ச்சியற்றவராகவும் இருக்க முடியுமா? அப்படி இல்லையென்றால், அவர் ஏன் என்னை இப்படித் தூண்டிவிடுகிறார்—ஏன் இந்த நாடகத்தைத் தொடர்ந்து நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்?

&&&

======


எட்டாம் அத்தியாயம்



I.



மறுநாள் காலை, என்னால் இயன்றவரை சீக்கிரமாக எழுந்திருக்க முயற்சி செய்தேன். வழக்கமாக, என் தாயார், என் சகோதரி மற்றும் நான் ஆகிய நாங்கள் அனைவரும் காலை எட்டு மணி அளவில் எழுவோம்; வெர்சிலோவ் மட்டும் ஒன்பதரை மணி வரை படுக்கையிலேயே இருப்பார். சரியாக எட்டரை மணிக்கு, என் தாயார் எனக்குக் காபி கொண்டு வருவார். ஆனால் இம்முறை, நான் காபி வரும் வரை காத்திருக்கவில்லை; சரியாக எட்டு மணிக்கே வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டேன். அன்றைய தினத்திற்கான செயல் திட்டத்தை முந்தைய நாள் மாலையே நான் வகுத்து வைத்திருந்தேன். இருப்பினும், அதை உடனடியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்ற தீவிரமான உறுதியுடன் இருந்தபோதிலும், அந்தத் திட்டம்—குறிப்பாக அதன் மிக முக்கியமான அம்சங்களில்—மிகவும் பலவீனமாகவும், தெளிவற்றும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஒருவேளை இதனால்தான், நான் இரவு முழுவதும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் செல்ல முடியாமல், அரை விழிப்பு நிலையிலும், பலவிதமான கனவுகளால் சூழப்பட்ட ஒருவித மயக்க நிலையிலும் கழித்தேன். ஆனாலும், நான் எழுந்தபோது வழக்கத்தை விட அதிக விழிப்புடனும், புத்துணர்ச்சியுடனும் உணர்ந்தேன். என் தாயாரைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்கவே நான் மிகவும் விரும்பினேன்; அவருடன் பேசினால், அது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றிய பேச்சாகவே முடியும் என்பது எனக்குத் தெரியும். மேலும், எதிர்பாராத ஏதேனும் புதிய கருத்துகள் என் இலக்குகளிலிருந்து என் கவனத்தைத் திசைதிருப்பிவிடுமோ என்று நான் அஞ்சினேன்.



அன்று காலை குளிராக இருந்தது; ஈரப்பதமான, பால் போன்ற மூடுபனி எங்கும் படர்ந்திருந்தது. ஏன் என்று தெரியவில்லை, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் அந்த அதிகாலை நேரத்தின் பரபரப்பான சூழல் எனக்கு எப்போதும் பிடிக்கும்—அது பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு உற்சாகமானதாக இல்லாவிட்டாலும் கூட. காலை எட்டு மணி அளவில், மக்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்தச் சிந்தனைகளில் மூழ்கி, ஏதோ ஒரு அவசர காரியத்திற்காக விரைந்து செல்வதைப் பார்ப்பதில் எனக்கு ஒரு தனி ஈர்ப்பு உண்டு. குறிப்பாக, பயணத்தின்போது நடக்கும் அந்தச் சிறு உரையாடல்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்: யாராவது என்னிடம் ஏதேனும் கேட்பதோ, அல்லது நான் யாரிடமாவது கேள்வி கேட்பதோ—இவை அனைத்தும் சுருக்கமாகவும், தெளிவாகவும், நேரடியாகவும் இருக்கும். அவசரகதியில் நடக்கும் அந்த உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் நட்பான தொனியிலேயே அமைகின்றன; மற்ற நேரங்களை விட, இந்த நேரத்தில் மக்கள் பதில் சொல்வதற்கு அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். ஆனால், நாள் செல்லச் செல்ல—நண்பகல் அல்லது மாலை நேரத்தை நெருங்கும்போது—பீட்டர்ஸ்பர்க் நகர மக்கள் மற்றவர்களுடன் பேசுவதில் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. சிறிய தூண்டுதல் கிடைத்தாலே போதும், அவர் உடனே அவமானப்படுத்தும் சொற்களையோ அல்லது ஏளனமான கருத்துகளையோ வீசத் தயாராகிவிடுவார். ஆனால், அதிகாலையில்—அதாவது அன்றைய அன்றாடச் செயல்பாடுகள் தொடங்குவதற்கு முன்பாக, மிகவும் நிதானமான மற்றும் தீவிரமான அந்த வேளையில்—நிலைமை முற்றிலும் வேறாக இருக்கும். இதை நான் நேரில் கவனித்திருக்கிறேன்.

நான் மீண்டும் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதியை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். பதினொரு மணிக்குள் ஃபோன்டான்கா (Fontanka) கரையில் உள்ள வாசினின் வீட்டிற்குச் சென்றாக வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது—அந்த நேரத்தில் அவர் வீட்டில் இருப்பதற்கே அதிக வாய்ப்பு இருந்தது. எங்காவது ஒரு கோப்பை காபி குடிக்க வேண்டும் என்று எனக்கு மிகுந்த ஆவலாக இருந்தாலும், எங்கும் நிற்காமல் விரைந்து சென்றேன். அதுமட்டுமின்றி, எஃபிம் ஸ்வெரேவை (Efim Zverev) அவரது வீட்டில் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது; அவரைப் பார்க்கச் சென்றுகொண்டிருந்த நான், கிட்டத்தட்ட தாமதமாகவே அங்கு சென்றடைந்தேன்—அவர் அப்போதுதான் காபியை முடித்துவிட்டு, கிளம்பத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார்.

"ஏன் அடிக்கடி இங்கே வருகிறாய்?" என்று அவர் கேட்டார்; இருக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கக்கூட இல்லை.

"அதற்கான காரணத்தை இதோ சொல்கிறேன்."

ஒவ்வொரு அதிகாலையும்—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் மட்டுமல்ல, எங்கும்—மனித இயல்பின் மீது ஒரு நிதானமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இரவில் கண்ட தீவிரமான கனவுகள் கூட, காலையின் வெளிச்சத்திலும் குளிரிலும் முற்றிலும் மறைந்துவிடக்கூடும்; சில சமயங்களில், முந்தைய இரவில் நான் கண்ட கனவுகளை—அல்லது செய்த செயல்களை—மீண்டும் நினைவுகூரும்போது, ​​எனக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் அவமானமும் தோன்றும். அதே சமயம், ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: உலகிலேயே மிகவும் சாதாரணமான, சலிப்பூட்டும் சூழல் கொண்டதாகத் தோன்றும் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் காலைப் பொழுதுதான், உண்மையில் மிகவும் விசித்திரமான, கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சூழலைக் கொண்டிருக்கிறது என்று நான் கருதுகிறேன். இது எனது தனிப்பட்ட பார்வை—அல்லது என் உணர்வு—ஆனால், இதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் இத்தகைய காலைப் பொழுதில்—ஈரப்பதமும் குளிரும் மூடுபனியும் நிறைந்த சூழலில்—புஷ்கினின் 'தி குவீன் ஆஃப் ஸ்பேட்ஸ்' (The Queen of Spades) கதையில் வரும் ஹெர்மன் போன்ற ஒருவரின் விசித்திரமான கனவுகள் (அவர் ஒரு பிரம்மாண்டமான கதாபாத்திரம், அசாதாரணமானவர், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காலத்தின் மிகச்சிறந்த பிரதிநிதி!) இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த மூடுபனிக்கு நடுவே, விசித்திரமான ஆனால் விடாப்பிடியான ஒரு கற்பனை என் மனதில் நூறு முறை தோன்றியது: "இந்த மூடுபனி கலைந்து மேலே உயர்ந்தால் என்னவாகும்? அது இந்த அழுகிய, வழுவழுப்பான நகரத்தையே தன்னுடன் சேர்த்து மேலே தூக்கிச் சென்றுவிடுமோ? நகரம் அந்த மூடுபனியுடன் சேர்ந்து புகையைப் போல மறைந்துவிட, எஞ்சியிருப்பது அந்தத் தொடக்ககால ஃபின்னிஷ் சதுப்பு நிலம் மட்டும்தானே இருக்கும்? ஒருவேளை, அழகியல் கருதி, அந்த வெண்கலக் குதிரை வீரன் (Bronze Horseman) மட்டும், மூச்சிரைக்கும் தன் குதிரையின் மீது அமர்ந்தபடி அங்கேயே நின்று கொண்டிருப்பானோ?" சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் எண்ணங்களை என்னால் சரியாக வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியவில்லை; ஏனென்றால், இவை வெறும் கற்பனைகள்—கவிதை என்று சொல்லலாம், எனவே அர்த்தமற்றவை. ஆனாலும், முற்றிலும் அபத்தமான ஒரு கேள்வி அடிக்கடி என் மனதில் தோன்றுகிறது—இப்போதும் தோன்றுகிறது: "இங்கே அனைவரும் அங்கும் இங்கும் அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்—ஆனால், இவை அனைத்தும் யாரோ ஒருவரின் கனவுதான் என்று ஏன் இருக்கக்கூடாது? இங்கே உண்மையான மனிதர்கள் எவரும் இல்லை, உண்மையான செயல்கள் எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வது? இதையெல்லாம் கனவு காணும் அந்த நபர் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டால்—அப்போது அனைத்தும் ஒரே நொடியில் மறைந்துவிடுமே?" சரி, நான் எல்லை மீறிப் பேசிவிட்டேன். 

தொடக்கத்திலிருந்தே சொல்கிறேன்: ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் சில திட்டங்களும் கனவுகளும் இருக்கின்றன—அவை பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு விசித்திரமாக இருக்கின்றனவென்றால், ஒருவேளை அவை பைத்தியக்காரத்தனம் என்று கூடத் தோன்றலாம். அத்தகைய ஒரு கற்பனையுடன்தான் அன்று காலை நான் ஸ்வெரேவை (Zverev) பார்க்கச் சென்றேன். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அந்த நேரத்தில் நான் அணுகக்கூடிய வேறு யாரும் இல்லை என்பதால் மட்டுமே அவனிடம் சென்றேன். சொல்லப்போனால், எனக்குத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு இருந்திருந்தால், இத்தகைய திட்டத்தை முன்வைக்க நான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கக்கூடிய நபர் எஃபிம் (Efim) தான். அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்தபோது, ​​ஒரு விஷயம் என் மனதில் மின்னியது: பிரமையின், காய்ச்சலின் நேரடி உருவமாக இருக்கும் நான், 'பொன்னான சமநிலை' (golden mean) மற்றும் எவ்வித அலங்காரமும் இல்லாத யதார்த்த வாழ்வின் உருவமாக இருக்கும் ஒருவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருக்கிறேன்! என்னிடம் ஒரு யோசனையும், உறுதியான உள்ளுணர்வும் இருந்தன; அவனிடமோ, "எதையும் இப்படிச் செய்ய முடியாது" என்ற ஒரே ஒரு நடைமுறை முடிவு மட்டுமே இருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மிகவும் தீவிரமான கௌரவப் பிரச்சினை ஒன்றில், எனக்குத் துணையாக (second) இருக்கச் சொல்லி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அவரையன்றி வேறு யாரையும் என்னால் கேட்டுக்கொள்ள முடியாது என்பதை அவரிடம் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் விளக்கினேன். ஒரு பழைய நண்பராக, அவர் மறுப்பதற்கு உரிமையே இல்லை என்றும் கூறினேன். நான் ஒரு கார்டிய் லெப்டினன்ட்டான இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியைத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைக்கத் திட்டமிட்டிருந்தேன்; ஏனெனில், ஓராண்டுக்கு முன்பு எம்ஸ் (Ems) நகரில் அவர் என் தந்தை வெர்சிலோவை அறைந்திருந்தார். என் குடும்பச் சூழல், வெர்சிலோவுடனான என் உறவு, மற்றும் வெர்சிலோவைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து விஷயங்களும் யெஃபிமுக்கு நன்றாகத் தெரியும்—சில ரகசியங்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்தையும் நான் அவரிடம் அவ்வப்போது பகிர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அவர் வழக்கம்போல கூன் போட்டபடி—கூண்டில் அடைபட்ட சிட்டுக்குருவியைப் போல—அமைதியாகவும் தீவிரமாகவும் அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் வீங்கியிருந்தது, நரைத்த தலைமுடி கலைந்து போயிருந்தது. அவரது உதடுகளில் ஒருவிதமான ஏளனப் புன்னகை மாறாமல் நிலைத்திருந்தது. அந்தப் புன்னகை மிகவும் வெறுப்பூட்டுவதாக இருந்தது; அது திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டதல்ல, இயல்பாகவே அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. அந்தத் தருணத்தில், அறிவு மற்றும் குணம் ஆகிய இரண்டிலும் தன்னை என்னை விட உயர்ந்தவராக அவர் உண்மையாகவே கருதினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. முந்தைய நாள் டெர்காச்சேவின் வீட்டில் நடந்த சம்பவத்திற்காக அவர் என்னை இகழ்ந்திருக்கலாம் என்றும் நான் கருதினேன்; அது இயல்பான ஒன்றுதான்—ஏனெனில், யெஃபிம் என்பவன் அந்த "கூட்டத்தின்" அல்லது "தெருவின்" பிரதிநிதி; அந்த "தெரு" எப்போதும் வெற்றியை மட்டுமே போற்றும் இயல்புடையது.

“சரி, வெர்சிலோவுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியுமா?” என்று அவர் கேட்டார்.

“நிச்சயமாகத் தெரியாது.”

“அப்படியானால், அவருடைய விவகாரங்களில் தலையிட உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? இது முதல் கேள்வி. இரண்டாவதாக, இதன் மூலம் நீ எதை நிரூபிக்க விரும்புகிறாய்?” அவர் எழுப்பவிருந்த ஆட்சேபனைகளை முன்கூட்டியே உணர்ந்த நான், என் திட்டம் அவர் நினைப்பது போல அவ்வளவு முட்டாள்தனமானது அல்ல என்பதை விளக்கினேன். முதலாவதாக, நம் சமூக வர்க்கத்திற்குள்ளேயே கௌரவம் என்றால் என்னவென்று புரிந்துகொண்டவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்பதை அந்தத் திமிர்பிடித்த இளவரசருக்கு இது உணர்த்தும். இரண்டாவதாக, இது வெர்சிலோவுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தி, அவருக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கும். மூன்றாவதாக—மிக முக்கியமாக—வெர்சிலோவ், இளவரசருக்கு எதிராகச் சவால் விடுக்காமல், அவமானத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் முடிவை எடுத்ததில் (அவருடைய விசித்திரமான நம்பிக்கைகளின்படி) ஒருவேளை "சரியாகவே" இருந்திருக்கலாம் என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அவருக்கு ஒரு விஷயம் புரியும்: அவருடைய மனக்குறையைத் தன் சொந்தக் குறையாகவே உணர்ந்து, வெர்சிலோவின் நலனுக்காகத் தன் உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணியும் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பது அவருக்குத் தெரியும்... அவர் வெர்சிலோவை விட்டு என்றென்றைக்குமாகப் பிரிந்து சென்றாலும் சரி.

"பொறுங்கள், கத்தாதீர்கள்—என் அத்தைக்கு அது பிடிக்காது. இதைச் சொல்லுங்கள்: வெர்சிலோவ் இப்போது இந்த இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியுடன் வாரிசுரிமை தொடர்பான சட்டப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் அல்லவா? அப்படியானால், இது ஒரு வழக்கை வெல்வதற்கு மிகவும் புதுமையான, தனித்துவமான வழியாக இருக்கும்—அதாவது, துப்பாக்கிச் சண்டையில் (duel) எதிராளியைக் கொன்றுவிடுவது!"

அவர் முட்டாள்தனமாகவும், அதே சமயம் திமிராகவும் நடந்துகொள்கிறார் என்பதை நான் அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்தினேன். அவர் முகத்தில் விரிந்துகொண்டே சென்ற அந்த ஏளனச் சிரிப்பு, அவருடைய சுயதிருப்தியையும் அற்பத்தன்மையையுமே காட்டுகிறது என்று சுட்டிக்காட்டினேன். அந்தச் சட்டப் போராட்டம் குறித்த எண்ணம் எனக்குத் தொடக்கத்திலிருந்தே தோன்றியிருக்காது என்றும், அது ஏதோ அவருடைய "ஆழமான" சிந்தனையில் மட்டுமே உதித்தது என்றும் அவர் நினைக்கிறாரா? அந்த வழக்கு ஏற்கனவே வெல்லப்பட்டுவிட்டது என்பதை நான் விளக்கினேன்; அதுமட்டுமின்றி, அந்த வழக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட இளவரசர் சோகோல்ஸ்கிக்கு எதிராக மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சோகோல்ஸ்கி குடும்பத்தினருக்கும் எதிராகத் தொடரப்பட்டது. எனவே, ஒரு இளவரசரைக் கொன்றாலும், மற்றவர்கள் அப்படியேதான் இருப்பார்கள். இருப்பினும், நாகரிகத்தைக் கருதி, மேல்முறையீட்டு காலம் முடியும் வரை சவாலை ஒத்திவைக்க வேண்டியது அவசியம் (உண்மையில் அவர்கள் மேல்முறையீடு செய்யப்போவதில்லை என்றாலும்). அந்தக் காலம் முடிந்ததும், துப்பாக்கிச் சண்டை நடக்கும். அதற்காகத்தான் நான் இப்போது வந்திருக்கிறேன்—உடனடியாகச் சண்டையிட அல்ல, மாறாக ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்துகொள்ள. எனக்குத் துணையாக நிற்க யாரும் இல்லை, யாரையும் எனக்குத் தெரியாது; ஒருவேளை எஃபிம் மறுத்துவிட்டால், வேறொருவரைத் தேடிக்கொள்ள எனக்கு அவகாசம் தேவை. இதற்காகத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன், புரிகிறதா? “சரி, நிதானமாகப் பேசத் தயாராக இருக்கும்போது மீண்டும் வா—வெறுமனே பத்து வெர்ஸ்ட் தூரம் நடந்து வந்து சிரமப்படாதே.”

அவன் எழுந்து தன் தொப்பியை எடுத்தான்.

“அப்படியானால், நீ போகமாட்டாயா?”

“மாட்டேன், நிச்சயமாக மாட்டேன்.”

“ஏன்?”

“முதலாவதாக, இப்போது நான் பிறகு வருவதாக ஒப்புக்கொண்டால், அந்த நேரம் வரும் வரை நீ தினமும் என்னைத் தொந்தரவு செய்துகொண்டே இருப்பாய். அதுமட்டுமல்ல, இதெல்லாம் அர்த்தமற்ற விஷயம்—அதனால் தான். உனக்காக என் வாழ்க்கையை நான் ஏன் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? ஒருவேளை அந்த இளவரசர் என்னிடம், ‘உன்னை யார் அனுப்பியது?’ என்று கேட்டால், நான் என்ன சொல்வது? ‘டோல்கோருகி’ என்று சொல்வேனா? ‘டோல்கோருகிக்கும் வெர்சிலோவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?’ என்று அவர் கேட்டால், உன் குடும்ப வம்சாவளி முழுவதையும் நான் அவருக்கு விளக்க வேண்டுமா? அவர் விழுந்து விழுந்து சிரித்துவிடுவார்!”

“அப்படியானால் அவர் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விடு!”

“ஓ, அது வெறும் கட்டுக்கதைதான்.”

“உனக்குப் பயமா? நீ இவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறாயே—ஜிம்னாசியத்தில் நீதானே மிகவும் பலமான பையனாக இருந்தாய்?”

“பயமா? ஆம், நிச்சயமாகப் பயம்தான். அதுமட்டுமல்ல, இளவரசர் என்னுடன் சண்டையிட மாட்டார்—மக்கள் தங்களுக்குச் சமமானவர்களுடன் மட்டும்தானே சண்டையிடுவார்கள்.”

“கல்வியால் நானும் ஒரு கனவான் தான்; எனக்கும் உரிமைகள் உண்டு—நான் அவருக்குச் சமமானவன் தான்... சொல்லப்போனால், அவர்தான் எனக்குச் சமமானவர் அல்ல.”

“இல்லை, நீ சிறியவன்.”

“‘சிறியவன்’ ​​என்றால் என்ன அர்த்தம்?”

“அப்படித்தான்—சிறியவன். நாமோ சிறியவர்கள், அவரோ பெரியவர்.”

“முட்டாளே! சட்டப்படி, எனக்குத் திருமணமாகும் வயது வந்து ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது!” “சரி, அப்படியானால் போய் திருமணம் செய்துகொள்—ஆனால் நீ இன்னும் ஒரு சிறுவன் தான்; நீ இன்னும் வளர வேண்டியிருக்கிறது!” அவன் என்னைக் கேலி செய்ய முடிவு செய்திருக்கிறான் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்தச் சிறு, அர்த்தமற்ற நிகழ்வைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை—இது அப்படியே யாருக்கும் தெரியாமல் மறைந்து போயிருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும். மேலும், இது மிகவும் அருவருப்பான ஒரு கதை; அதன் அற்பத்தன்மையாலும், முற்றிலும் அர்த்தமற்ற தன்மையாலும் இது அப்படித் தோன்றுகிறது—இருப்பினும், எதிர்பாராத விதமாக, இது சில தீவிரமான விளைவுகளுக்கு இட்டுச் சென்றது. 

ஆனால், என்னை நானே இன்னும் கூடுதலாகத் தண்டித்துக்கொள்ளும் விதமாக, மீதமுள்ள கதையை முழுமையாகச் சொல்கிறேன். யெஃபிம் என்னைக் கேலி செய்வதைக் கண்ட நான், துணிந்து என் வலது கையால் அவன் தோளில் ஒரு தள்ளு கொடுத்தேன், அப்போது… ...அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அவனது வலது கையால். பிறகு அவன் என் தோள்களைப் பிடித்து, திறந்தவெளியை நோக்கும்படி என்னைத் திருப்பி, தான் உண்மையில் எங்கள் பள்ளியிலேயே மிகவும் வலிமையான சிறுவன் என்பதைச் செயலில் நிரூபித்துக் காட்டினான்.



II.



எஃபிமை விட்டுப் பிரிந்த பிறகு என் மனநிலை மிகவும் மோசமாக இருந்திருக்கும் என்று வாசகர் நினைக்கலாம்; ஆனால் அது தவறு. நடந்த அந்தச் சம்பவம் வெறும் பள்ளிச் சிறுவர்களுக்கு இடையிலான ஒரு சாதாரண நிகழ்வு மட்டுமே என்பதையும், சூழலின் உண்மையான தீவிரத்தன்மையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை என்பதையும் நான் நன்கு உணர்ந்திருந்தேன். நான் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவில் காபி அருந்தினேன்; அதற்கு முந்தைய நாள் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதியில் நான் சென்ற மதுக்கடையைத் தவிர்த்துவிட்டேன்—அந்த மதுக்கடையும், அங்கு பாடிய நைட்டிங்கேல் பறவையும் எனக்கு முன்பை விட இருமடங்கு வெறுக்கத்தக்கவையாகத் தோன்றின. இது என் ஒரு விசித்திரமான குணம்: மனிதர்களை எவ்வளவு தீவிரமாக வெறுக்க முடியுமோ, அதே தீவிரத்துடன் இடங்களையும் பொருட்களையும் என்னால் வெறுக்க முடியும். அதே சமயம், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் எனக்குச் சில "மகிழ்ச்சியான" இடங்கள் உள்ளன—ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, ஒரு காலத்தில் நான் மகிழ்ச்சியை உணர்ந்த இடங்கள். அத்தகைய இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர்ப்பதில் நான் மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்கிறேன். அவற்றைச் சேமித்து வைத்துக்கொள்கிறேன்; பிற்காலத்தில், முற்றிலும் தனிமையிலும் துயரத்திலும் இருக்கும்போது, ​​அந்த இடங்களுக்குச் சென்று மெல்லிய சோகத்திலும் நினைவுகளிலும் மூழ்கி மகிழலாம் அல்லவா? காபி அருந்திக்கொண்டே, எஃபிமின் பொதுப்புத்தியின் (common sense) சிறப்பை நான் ஒப்புக்கொண்டேன். ஆம், அவன் என்னை விட நடைமுறை அறிவு கொண்டவன்—ஆனால், அவன் என்னை விட அதிக "யதார்த்தவாதி" என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவரின் மூக்கு முனைக்கு அப்பால் செல்லாத யதார்த்தவாதம், கட்டுக்கடங்காத கற்பனைகளை விடவும் ஆபத்தானது; ஏனெனில், அது பார்வையற்றது. எஃபிமின் சிறப்பை ஒப்புக்கொண்டாலும்—அவன் ஒருவேளை, நான் தெருவில் கோபத்துடன் கால்களை மிதித்துக்கொண்டு, திட்டியபடி செல்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்—நான் என் கொள்கைகளில் எதையும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை; இன்றும் கூட நான் எதையும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. அத்தகைய மனிதர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்—அவர்கள் மீது ஒரு வாளி குளிர்ந்த நீரை ஊற்றினால் போதும், அவர்கள் தங்கள் செயல்களைக் கைவிடுவது மட்டுமின்றி, அந்தச் செயல்களுக்குப் பின்னால் இருந்த கருத்தையே மறுத்துவிடுவார்கள்; ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு வரை எதைப் புனிதமாகக் கருதினார்களோ, அதையே பார்த்துச் சிரிக்கவும் தொடங்கிவிடுவார்கள். அட, எவ்வளவு எளிதாக அவர்களால் அப்படிச் செய்ய முடிகிறது! இறுதி ஆய்வில், என்னை விட எஃபிம் (Efim) அதிக அளவில் சரியானவராக இருந்திருக்கலாம்—நானோ எல்லையற்ற முட்டாள்தனத்துடன் வெறும் பாவனை மட்டுமே செய்துகொண்டிருந்தேன்—இருப்பினும், அந்த விவகாரத்தின் மையப்பகுதியில், நானும் சரியானவராக இருந்த ஒரு அம்சம் இருந்தது. என் நிலைப்பாட்டில் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருந்தது—முக்கியமாக, அவர்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று அது.

நான் வாசினின் (Vasin) இல்லத்திற்கு—ஃபோன்டான்கா (Fontanka) ஆற்றங்கரையில், செம்யோனோவ்ஸ்கி (Semyonovsky) பாலத்திற்கு அருகில்—சரியாக பன்னிரண்டு மணிக்குச் சென்றேன், ஆனால் அவர் வீட்டில் இல்லை. அவர் தனது பணிக்காக வாசிலியேவ்ஸ்கி (Vasilyevsky) தீவிற்குச் சென்றிருந்தார்; அவர் வழக்கமாக ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில்தான்—பெரும்பாலும் பன்னிரண்டு மணியளவில்—வீட்டிற்குத் திரும்புவார். அன்று ஏதோ ஒரு விடுமுறை நாள் என்பதால், அவர் அங்குதான் இருப்பார் என்று உறுதியாக நம்பியிருந்தேன்; ஆனால் அவர் அங்கு இல்லை. எனவே, நான் அங்கேயே காத்திருக்கத் தீர்மானித்தேன்—அவரது வீட்டிற்கு நான் செல்வது இதுவே முதல்முறை என்றாலும் கூட.

எனது சிந்தனை இதுதான்: வாரிசுரிமை தொடர்பான அந்த கடித விவகாரம் என்பது மனசாட்சி சார்ந்த ஒரு விஷயம். வாசினை நடுவராகத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம், அவர் மீது எனக்கு இருந்த ஆழ்ந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்தினேன்—இந்தச் செயல் நிச்சயமாக அவருக்கு மகிழ்ச்சியையும் பெருமிதத்தையும் அளித்திருக்கும். நிச்சயமாக, அந்தக் கடிதத்தால் நான் உண்மையாகவே கவலைப்பட்டேன், மேலும் ஒரு நடுநிலையான மூன்றாம் தரப்பினரின் தீர்ப்பு அவசியம் என்று உறுதியாக நம்பினேன்; இருப்பினும், அப்போதே கூட, யாருடைய உதவியும் இன்றி என்னால் அந்த இக்கட்டான சூழலிலிருந்து வெளியேறியிருக்க முடியும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. மேலும், இதை நான் நன்கு அறிந்தே இருந்தேன்: அந்தக் கடிதத்தை நேரடியாக வெர்சிலோவிடம் (Versilov) கொடுத்துவிட்டு, அதன்பிறகு அவர் என்ன செய்ய விரும்புகிறாரோ அதைச் செய்ய விட்டிருக்கலாம். அதுதான் சரியான தீர்வாக இருந்திருக்கும். இத்தகைய விவகாரத்தில் என்னை ஒரு உச்சகட்ட நீதிபதியாகவும் நடுவராகவும் முன்னிறுத்திக்கொண்டது முற்றிலும் தவறான செயலாகும். அந்தச் செயல்முறையிலிருந்து என்னை விலக்கிக்கொண்டு—அதாவது, அமைதியாக அந்தக் கடிதத்தை அவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தால்—நான் உடனடியாக ஒரு சாதகமான நிலையை அடைந்திருப்பேன்; வெர்சிலோவை விட தார்மீக ரீதியாக உயர்ந்த இடத்தில் நின்றிருப்பேன். எந்தவொரு சொத்துரிமையையும்—என்னைப் பொறுத்தவரை—முழுமையாகத் துறப்பதன் மூலம் (வெர்சிலோவின் மகனாக, எனக்கு அதில் ஒரு பங்கு கிடைத்திருக்கக்கூடும்; இப்போது இல்லையென்றாலும், பிற்காலத்திலாவது கிடைத்திருக்கும்), வெர்சிலோவின் எதிர்காலச் செயல்களை ஒரு உயர்ந்த அறநெறி நிலையிலிருந்து நோக்கும் வாய்ப்பை நான் நிரந்தரமாகப் பெற்றுக்கொண்டேன். மேலும், அந்த ஆவணத்திற்குச் சட்டப்பூர்வமான வலுவான முக்கியத்துவம் ஏதுமில்லை என்பதால், இளவரசர்களின் வீழ்ச்சிக்கு என்னைக் குற்றம் சாட்டவும் யாருக்கும் வழியில்லை. வாசினின் ஆள் அரவமற்ற அறையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​இதையெல்லாம் நான் நன்கு சிந்தித்துத் தெளிவுபடுத்திக்கொண்டேன். ஒரு கட்டத்தில், நான் வாசினிடம் ஆலோசனை கேட்பது போல நடித்து அவரிடம் சென்றதே, நான் எவ்வளவு உன்னதமான, சுயநலமற்ற மனிதன் என்பதை அவருக்குக் காட்டத்தான் என்று தோன்றியது; அதே சமயம், முந்தைய நாள் அவர் முன்னிலையில் நான் அவமானப்பட்டதற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கமும் இதில் இருந்தது.

இதை உணர்ந்தபோது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது; ஆனாலும், நான் அங்கிருந்து கிளம்பவில்லை. ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடமும் என் எரிச்சல் இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் என்பது தெரிந்திருந்தும், நான் அங்கேயே தங்கியிருந்தேன். 

முதலில், வாசினின் அறை எனக்கு மிகுந்த வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது. "உன் அறையைக் காட்டு, உன் குணத்தைச் சொல்கிறேன்" என்று தாராளமாகச் சொல்லலாம். வாசின் ஒரு வாடகை அறையில் வசித்து வந்தார்; அந்த வீட்டின் உரிமையாளர்கள் ஏழைகள், வாடகைக்கு ஆட்களை விடுவதன் மூலமே பிழைப்பு நடத்துபவர்கள்—அங்கு வாடகைக்கு இருந்த ஒரே நபர் வாசின் மட்டுமல்ல. இத்தகைய குறுகிய அறைகள் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவை; தேவைக்கு அதிகமான தளவாடங்களால் நிரம்பியிருந்தாலும், ஏதோ ஒரு வசதியான சூழலை உருவாக்க அவை முயற்சிக்கும். பழைய சந்தையில் வாங்கிய, லேசாகத் தொட்டாலே சரிந்துவிடக்கூடிய ஒரு மென்மையான சோபா, ஒரு கழுவும் மேடை (washstand), மற்றும் அறையின் மற்ற பகுதியிலிருந்து திரையிட்டு மறைக்கப்பட்ட ஒரு இரும்பு கட்டில்—இவைதான் அந்த அறையின் சிறப்பம்சங்கள். அந்த வீட்டின் உரிமையாளரைப் பொறுத்தவரை, வாசின் மிகச் சிறந்த, மிகவும் நம்பகமான வாடகைதாரர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; இத்தகைய 'சிறந்த வாடகைதாரர்' அந்த வீட்டில் ஒருவராக மட்டுமே இருப்பார். அதற்குப் பதிலாக, அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் நடத்தப்படுவார்—அவரது அறை மற்ற இடங்களை விடச் சிறப்பாகச் சுத்தம் செய்யப்பட்டு, பெருக்கி வைக்கப்படும்; மேலும், அவரது கட்டிலுக்கு மேலே... ...சோபாவிற்கு மேலே ஒரு லித்தோகிராஃப் (அச்சுப்படம்) இருந்தது; மேசைக்கு அடியில் தேய்ந்துபோன, பார்க்கவே பரிதாபகரமான ஒரு தரைவிரிப்பு விரிக்கப்பட்டிருந்தது. இத்தகைய ஒருவிதமான ‘பழைய வாடை வீசும்’ தூய்மையையும்—அதற்கும் மேலாக, வீட்டு உரிமையாளர் பெண்களின் பணிவான உபசரிப்பையும்—விரும்பும் மனிதர்களே ஒருவிதமான சந்தேகத்திற்குரிய நபர்கள்தான். ‘மாதிரி வாடகைதாரர்’ (model tenant) என்ற அந்தப் பட்டம், வாசினுக்கே பெருமை தருவதாக இருந்தது என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். ஏன் என்று தெரியவில்லை, புத்தகங்கள் குவிந்து கிடந்த அந்த இரண்டு மேசைகளைப் பார்த்தாலே எனக்குள் எரிச்சல் அதிகரித்தது. புத்தகங்கள், காகிதங்கள், மைக்கூடு என அனைத்தும் ஒருவிதமான அருவருக்கத்தக்க ஒழுங்குடன் அடுக்கப்பட்டிருந்தன; இந்த ஒழுங்குமுறை, அவனது ஜெர்மானிய வீட்டு உரிமையாளரின் மற்றும் அவரது பணிப்பெண்ணின் உலகப் பார்வையுடன் கச்சிதமாக ஒத்துப்போனது. அங்கே ஏராளமான புத்தகங்கள் இருந்தன—வெறும் செய்தித்தாள்கள் அல்லது இதழ்கள் மட்டுமல்ல, கனமான, முக்கியமான புத்தகங்கள்; அவன் அவற்றை நிச்சயமாக வாசித்தான். அவன் வாசிக்கவோ அல்லது எழுதவோ அமரும்போது, ​​மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடனும், நுணுக்கமான கவனத்துடனும் செயல்படுவான் என்பது வெளிப்படை. என்னைப் பொறுத்தவரை, புத்தகங்கள் கலைந்து சிதறிக்கிடப்பதே எனக்குப் பிடிக்கும்—குறைந்தபட்சம், அது ஒருவரின் அறிவுசார் தேடல்களை ஒரு புனிதமான சடங்காக மாற்றவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. வாஸின் தன்னைச் சந்திப்பவர்களிடம் எப்போதும் மிகுந்த மரியாதையுடன் நடந்துகொள்கிறான்; ஆனால், அவனது ஒவ்வொரு அசைவும், "உங்களுடன் ஒரு மணி நேரம் வேண்டுமானால் அமர்கிறேன், ஆனால் நீங்கள் சென்ற பிறகு, நான் உண்மையான வேலையில் இறங்கிவிடுவேன்" என்று சொல்வது போல இருந்தது. அவனுடன் நிச்சயமாக சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களை நிகழ்த்த முடியும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் முடியும்; ஆனால், அவனது பேச்சின் உட்பொருள் இதுதான்: "நாம் சிறிது நேரம் பேசலாம், உங்களை நான் நிச்சயம் ஈர்க்கிறேன்—ஆனால் நீங்கள் சென்றதும், எனக்கு உண்மையாகவே சுவாரஸ்யமான விஷயங்களில் நான் கவனம் செலுத்துவேன்..." அப்படியிருந்தும், நான் அங்கிருந்து கிளம்பவில்லை; அங்கேயே தங்கிவிட்டேன். ஆனால், அவனது அறிவுரைகள் எனக்குத் துளியும் தேவையில்லை என்பதில் நான் முழுமையாக உறுதியாகிவிட்டேன். 

நான் அங்கே ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக, ஜன்னலுக்கு அருகில் இருந்த பிரம்பு நாற்காலிகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தேன். நேரம் கடந்து செல்வதும், மாலைக்குள் நான் வேறொரு குடியிருப்பைத் தேடிக் கண்டறிய வேண்டியிருந்தது என்பதும் எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. சலிப்பைப் போக்க ஒரு புத்தகத்தை எடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்—ஏனெனில், என்னை நானே மகிழ்விக்க முயற்சிப்பேன் என்ற எண்ணமே எனக்குள் இன்னும் அதிக துயரத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக, அங்கு ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது; அப்போது திடீரென்று—மிக அருகில், சோபாவால் மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கதவுக்குப் பின்னால்—மெல்லிய கிசுகிசுப்பு ஒன்று கேட்கத் தொடங்கியது, அது மெல்ல மெல்ல உரத்த குரலாக மாறியது. இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்—நிச்சயமாக அவர்கள் பெண்கள்தான்—ஆனால், அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பது புரியவில்லை. இருப்பினும், கடும் சலிப்பின் காரணமாக, நான் அந்த உரையாடலைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். அது மிகவும் விறுவிறுப்பான, உணர்ச்சிவசப்பட்ட உரையாடல் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவர்கள் நிச்சயமாகத் தையல் வேலைகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் ஏதோ திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கலாம், அல்லது விவாதித்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்; ஒரு குரல் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, மற்றொன்று அதை மறுத்து எதிர்த்துப் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். அவர்கள் அந்த வீட்டில் வசிக்கும் மற்ற குடிகாரர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். சிறிது நேரத்திலேயே எனக்குச் சலிப்பு ஏற்பட்டது; அந்தச் சத்தத்திற்கு என் காதுகள் பழகிப்போயின. நான் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், அது ஏதோ இயந்திரத்தனமாகவே நடந்தது—சில சமயங்களில் நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதையே மறந்துவிட்டேன். அப்போதுதான், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நடந்தது. யாரோ நாற்காலியிலிருந்து இரு கால்களையும் சேர்த்து வைத்து குதித்தது போலவோ, அல்லது சட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று காலால் பலமாக மிதித்தது போலவோ ஒரு சத்தம் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு முனகல், பிறகு திடீரென ஒரு அலறல்—அது ஒரு மிருகத்தனமான, கொடூரமான, மிகுந்த விரக்தியை வெளிப்படுத்தும் அலறல்; மற்றவர்கள் இதைக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்ற கவலை துளியும் இல்லாத அலறல் அது. நான் விரைந்து சென்று கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். அதே கணத்தில், தாழ்வாரத்தின் மறுமுனையில் இருந்த மற்றொரு கதவு—அது வீட்டின் உரிமையாளருடையது என்று பிறகுதான் தெரிந்துகொண்டேன்—திறந்துகொள்ள, இருவர் எட்டிப் பார்த்தனர். அந்த அலறல் சட்டென்று நின்றது; அதே சமயம், என் பக்கத்து அறையின் கதவு திடீரெனத் திறந்துகொண்டது. ஒரு இளம் பெண்—அப்படித்தான் எனக்குத் தோன்றியது—வேகமாக வெளியே வந்து படிக்கட்டுகளில் இறங்கி ஓடினாள். ஒரு வயதான பெண் அவளைத் தடுக்க முயன்றார், ஆனால் முடியவில்லை; அவர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து முனகியபடி கூப்பிட்டார்:

“ஓல்யா, ஓல்யா! எங்கே போகிறாய்? ஐயோ, கடவுளே!” எங்கள் இருவரின் கதவுகளும் திறந்து கிடப்பதைக் கவனித்த அந்த முதிய பெண்மணி, தனது கதவைச் சட்டென்று இழுத்து மூடினார்; அதே சமயம், படிக்கட்டுப் பகுதியில் நடக்கும் சத்தத்தைக் கேட்கும் வகையில் கதவைச் சற்று இடைவெளி விட்டுத் திறந்து வைத்திருந்தார். ஓலியா அங்கிருந்து அவசரமாக ஓடிச் சென்றபோது, ​​அவளது காலடிச் சத்தம் முழுமையாக அடங்கும் வரை அவர் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். நான் மீண்டும் என் ஜன்னல் அருகே சென்றேன். சுற்றிலும் அமைதி நிலவியது. இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு—ஒருவேளை வேடிக்கையான நிகழ்வு என்று கூடச் சொல்லலாம்—அதனால் நான் அதைப் பற்றி மேலும் சிந்திக்கவில்லை.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, வாஸ்யாவின் கதவுக்கு அருகில், தாழ்வாரத்தில் ஒரு ஆணின் உரத்த, அதிரடியான குரல் கேட்டது. யாரோ கதவின் கைப்பிடியைப் பிடித்துத் திறக்க, அந்த இடைவெளியின் வழியாக தாழ்வாரத்தில் நின்றிருந்த ஒரு உயரமான மனிதனை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. அவனும் என்னைக் கவனித்துவிட்டான்—உண்மையில், அவன் ஏற்கனவே என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்—இருந்தாலும் அவன் அறைக்குள் வரவில்லை. மாறாக, கதவின் கைப்பிடியைப் பிடித்தபடியே அங்கேயே நின்று, தாழ்வாரத்தின் மறுமுனையில் இருந்த வீட்டு உரிமையாளரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெண்மணி மெல்லிய, உற்சாகமான குரலில் அவனுக்குப் பதிலளித்தார்; அந்தப் பெண்மணிக்கு அந்த நபரைக் நன்றாகத் தெரியும் என்பதும், அவரை ஒரு முக்கியமான மனிதராகவும், அதே சமயம் கலகலப்பான, சுவாரஸ்யமான நபராகவும் மதித்து வைத்திருந்தார் என்பதும் அவரது தொனியிலிருந்தே தெரிந்தது. அந்த உற்சாகமான மனிதர் தொடர்ந்து சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டும், கேலிப் பேச்சுகளை உதிர்த்துக்கொண்டும் இருந்தார். அவர் சொல்ல வந்த விஷயம் இதுதான்: வாஸ்யா வீட்டில் இல்லை, அவனைச் சந்திப்பது எப்போதும் இயலாத காரியமாகவே இருக்கிறது, இதுவே அவனது விதி போலும், எனவே முன்போலவே இப்போதும் அவன் வரும் வரை காத்திருக்கப் போகிறேன்—இவை அனைத்தும் அந்த வீட்டு உரிமையாளருக்கு மிகுந்த நகைச்சுவையாகத் தோன்றின. இறுதியாக, அந்த விருந்தினர் கதவை முழுமையாகத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்.

அவர் நேர்த்தியாக உடை அணிந்திருந்தார்—நிச்சயமாக ஒரு சிறந்த தையல்காரரிடம் தைக்கப்பட்ட ஆடைகள் அவை—அவரைப் பார்த்தால் ஒருவிதமான "உயர்குடி" தோரணை கொண்டவர் போலத் தெரிந்தார். ஆனால், உண்மையில் அவரிடம் உயர்குடிப் பண்புகள் மிகக் குறைவுதான்; இருப்பினும், அப்படித் தெரிய வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. அவரது நடத்தை வெறும் முறைசாராத் தன்மையுடன் மட்டுமல்லாமல், இயல்பாகவே ஒருவிதத் துணிச்சலான, அடாவடியான பாணியில் இருந்தது—சொல்லப்போனால், கண்ணாடியின் முன் நின்று திட்டமிட்டு வளர்த்துக்கொள்ளும் செயற்கையான துணிச்சலை விட, இது அவ்வளவு மோசமானதாகத் தெரியவில்லை. அவரது தலைமுடி—சிறிது நரை கலந்த அடர் பொன்னிறம்—அவரது கரிய புருவங்கள், அடர்ந்த தாடி மற்றும் பெரிய கண்கள், எந்த வகையிலும்... ...அவருடைய குணத்தைப் பொறுத்தவரை—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு தனித்துவமான குணம் என்று எதுவுமே இல்லாத நிலையில்—அவரிடம் காணப்பட்ட பண்புகள் அனைத்தும் எல்லா மனிதர்களிடமும் பொதுவாக இருக்கக்கூடியவை மட்டுமே; இதனால் அவர் மற்ற எவரைப் போன்றும் காணப்பட்டார். அவர் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கக்கூடிய, அல்லது எப்போதும் சிரிக்கத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்; ஆனால், அவருடன் இருக்கும்போது ஒருபோதும் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியோ உற்சாகமோ ஏற்படாது. அவர் ஒரு கணத்தில் கலகலப்பாக இருப்பார், அடுத்த கணமே தீவிரமான முகபாவனைக்கு மாறிவிடுவார்; பிறகு மீண்டும் விளையாட்டுத்தனமான அல்லது கண்ணைச் சிமிட்டும் பாவனைக்குத் திரும்புவார்—இவை அனைத்தும் ஏதோ சிதறிய, நோக்கமற்ற, எந்தவொரு தெளிவான காரணமும் இல்லாத செயல்களாகவே இருந்தன... ஆனால், கதையை முன்கூட்டியே சொல்லிவிட வேண்டிய அவசியமில்லை. பிற்காலத்தில் இந்த மனிதரை நான் இன்னும் நெருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் அறிந்துகொண்டேன்; எனவே, அவர் கதவைத் திறந்து அறைக்குள் நுழைந்த அந்தத் தருணத்தை விட, இப்போது அவரை என்னால் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இருப்பினும், அவரைப் பற்றித் துல்லியமாகவோ அல்லது உறுதியாகவோ எதையும் சொல்வது கடினம்; ஏனெனில், இத்தகைய மனிதர்களின் முக்கிய அடையாளமே அவர்களின் முழுமையற்ற தன்மை, ஒருமுகத்தன்மையின்மை மற்றும் முற்றிலும் வரையறுக்க முடியாத இயல்புதான்.

அவர் அமர்வதற்கு முன்பே, இவர் வாசினின் மாற்றாந்தந்தை—திரு. ஸ்டெபெல்கோவ்—என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். அவரைப் பற்றி முன்பே கேள்விப்பட்டிருந்தேன், ஆனால் அது மிக மேலோட்டமாக இருந்ததால், துல்லியமான விவரங்கள் நினைவில்லை; ஏதோ ஒரு எதிர்மறையான விஷயம் என்று மட்டும் தெரியும். வாஸின் நீண்ட காலம் அனாதையாக இவருடைய பாதுகாப்பில் வளர்ந்தவர் என்றும், ஆனால் வெகு காலத்திற்கு முன்பே இவருடைய பிடியிலிருந்து விடுபட்டுவிட்டார் என்றும் எனக்குத் தெரியும். இருவருடைய இலக்குகளும் ஆர்வங்களும் முற்றிலும் வேறானவை; அவர்கள் ஒவ்வொரு வகையிலும் முற்றிலும் தனித்தனி வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தனர். மேலும், இந்த ஸ்டெபெல்கோவ் கையில் ஓரளவு மூலதனம் வைத்திருப்பவர் என்றும், ஒருவித ஊக வணிகர் (speculator) என்றும், அமைதியற்ற, தந்திரமான மனிதர் என்றும் எனக்கு நினைவிருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு காலத்தில் அவரைப் பற்றி எனக்கு இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படி இருந்திருந்தால், அது காலப்போக்கில் என் நினைவிலிருந்து மறைந்திருக்க வேண்டும். அவர் என்னை ஒரு பார்வை பார்த்தார், ஒரு சிறு வணக்கம் கூட செலுத்தவில்லை; சோபாவுக்கு முன்னால் இருந்த மேசையின் மீது தனது 'டாப் ஹேட்' (top hat) தொப்பியை வைத்தார், பிறகு காலால் அந்த மேசையைத் தள்ளிவிட்டு, சோபாவின் மீது—நான் அமரவே அஞ்சிய அந்தச் சோபாவின் மீது—சாய்ந்து அமர்ந்தார்; அவர் அமர்ந்த வேகத்தில் அந்தச் சோபா கரகரவெனச் சத்தமிட்டது. அவர் தன் கால்களைக் கீழே தொங்கவிட்டு, பளபளப்பான தோல் காலணியின் நுனியை உயர்த்தி, அதையே ரசிக்கத் தொடங்கினார். இயல்பாகவே, அவர் உடனே என் பக்கம் திரும்பி, இமைக்காத பெரிய கண்களால் என்னை மீண்டும் ஒருமுறை அளவெடுப்பது போல உற்று நோக்கினார்.

“உள்ளே வரவில்லையா, என்ன!” என்று கேட்டு, லேசாகத் தலையசைத்தார்.

நான் மௌனமாக இருந்தேன்.

“அலட்சியம்! உனக்கென்று ஒரு தனி பாணி வைத்திருக்கிறாய். பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸ்கயா தெருவிலிருந்து வருகிறாயா?”

“அதாவது, நான் பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸ்கயா தெருவிலிருந்து வருகிறேனா என்று கேட்கிறீர்களா?” என்று கேட்டேன்.

“இல்லை, நான் உன்னைக் கேட்கிறேன்.”

“நான்... நான் பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸ்கயா தெருவிலிருந்துதான் வருகிறேன்—ஆனால் அது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“எப்படித் தெரியும்? ஹ்ம்ப்.” அவர் கண்ணைச் சிமிட்டினார், ஆனால் அதற்கான விளக்கத்தைத் தர முனையவில்லை.

“உண்மையில், நான் பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸ்கயா தெருவில் வசிப்பதில்லை; ஆனால் இப்போதுதான் அங்கிருந்து வருகிறேன், அங்கிருந்துதான் நேராக இங்கே வந்தேன்.”

அவர் தொடர்ந்து மௌனமாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார்—அந்தப் புன்னகையில் ஏதோ ஒரு ஆழமான, முக்கியமான பொருள் பொதிந்திருந்தது; அது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. அந்தச் கண்ணைச் சிமிட்டும் செயலில் ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனம் இருந்தது.

“திரு. டெர்காச்சேவின் இடத்திலிருந்தா?” என்று கடைசியாகக் கேட்டார்.

“டெர்காச்சேவ் என்ன?” என்று கண்களை விரித்து ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.

அவர் ஒரு வெற்றியாளரைப் போல என்னைப் பார்த்தார்.

“எனக்கு அவரைத் கூடத் தெரியாது.”

“ஹ்ம்ப்.”

“உங்கள் விருப்பப்படியே இருக்கட்டும்,” என்று பதிலளித்தேன். அவர் எனக்கு அருவருப்பானவராகத் தோன்றத் தொடங்கினார்.

“நிச்சயமாக, ‘ஹ்ம்ப்’தான். சரி, இப்போது சொல்—ஒரு கடையில் நீ ஒரு பொருளை வாங்குகிறாய் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; பக்கத்து கடையில் வேறொரு வாடிக்கையாளர் வேறொரு பொருளை வாங்குகிறார்—அது என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறாய்? பணம், ஐயா—

வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவர் என்று அறியப்படும் ஒரு வணிகரிடமிருந்து... ஏனென்றால் பணமும் ஒரு சரக்குதான்,

வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவர் என்பவரும் ஒரு வகையில் வணிகர்தான்... நான் சொல்வது புரிகிறதா?” 

—புரிகிறது என்று நினைக்கிறேன். 

—மூன்றாவதாக ஒரு வாடிக்கையாளர் வருகிறார்; அவர் ஒரு கடையைச் சுட்டிக்காட்டி,

“இது சரியானது” என்கிறார்; மற்றொரு கடையைச் சுட்டிக்காட்டி, “இது

சரியானதல்ல” என்கிறார். இந்த வாடிக்கையாளரைப் பற்றி நான் என்ன முடிவு எடுக்கலாம்?” 

—எனக்கு எப்படித் தெரியும்? —இல்லை, இல்லை, சற்று பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். நான் ஒரு உதாரணம்தான் சொல்கிறேன்—நல்ல உதாரணம் ஒன்றிருந்தால் விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்வது எளிது. நான் நெவ்ஸ்கி (Nevsky) வீதியில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்; அப்போது எதிர்புற நடைபாதையில் ஒரு மனிதரைக் காண்கிறேன். அவருடைய குணாதிசயம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். நாங்கள் இருவரும் அவரவர் பக்கத்தில் தொடர்ந்து நடந்து சென்று, மோர்ஸ்காயா (Morskaya) வீதிக்குத் திரும்பும் இடத்திற்கு வருகிறோம். அங்கே, அந்த ஆங்கிலக் கடைக்கு அருகில், மூன்றாவது நபர் ஒருவர் குறுக்கிடுகிறார்—அவர் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு குதிரையினால் அடிபட்டு விழுகிறார். இப்போது கவனியுங்கள்: நான்காவதாக ஒரு நபர் வருகிறார். அவர் எங்களை மூவரையும்—அந்தக் குதிரையினால் அடிபட்டவர் உட்பட—எவ்வளவு நடைமுறைக்கு ஏற்றவர்கள், எவ்வளவு தெளிவான சிந்தனை கொண்டவர்கள் என்று மதிப்பிட முயல்கிறார்... நான் சொல்வது புரிகிறதா?

—மன்னிக்கவும், ஆனால் புரிந்துகொள்வது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது.

—சரி, அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தேன். சரி, விஷயத்தை மாற்றலாம். நான் ஜெர்மனியில் உள்ள ஒரு ஆரோக்கிய மையத்தில் (spa) இருக்கிறேன்—தாது நீர் ஊற்றுகள் உள்ள இடம்; பலமுறை அங்கு சென்றிருக்கிறேன், அது எந்த இடம் என்பது முக்கியமல்ல. அங்கு உலாவும்போது சில ஆங்கிலேயர்களைப் பார்க்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரியும், ஆங்கிலேயர்களுடன் பழக்கம் ஏற்படுத்திக்கொள்வது கடினம். ஆனால், இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, சிகிச்சை முடிந்த பிறகு, நாங்கள் அனைவரும் மலைப்பகுதியில் இருக்கிறோம்—கைகளில் கூர்மையான ஊன்றுகோல்களுடன் ஒரு குழுவாக மலையேறிக்கொண்டிருக்கிறோம்; அது எந்த மலை என்பது முக்கியமல்ல. பயணத்தின் ஒரு கட்டத்தில்—குறிப்பாக, துறவிகள் 'சார்ட்ரூஸ்' (Chartreuse) மதுபானத்தைத் தயாரிக்கும் இடத்தில் (இதை கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்!)—அங்கு ஒரு உள்ளூர்வாசி தனியாக நின்று அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அவர் நம்பகமானவரா என்று ஒரு முடிவுக்கு வர விரும்பினேன். சொல்லுங்கள், என்னுடன் வந்த அந்த ஆங்கிலேயர்களிடம்—அதாவது, அந்த ஆரோக்கிய மையத்தில் இருந்தபோது அவர்களுடன் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச முடியாத நிலையில் இருந்த அந்த ஆங்கிலேயர்களிடம்—அவரைப் பற்றி கருத்து கேட்க முடிந்திருக்குமா என்று நினைக்கிறீர்களா?

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்? மன்னிக்கவும், நீங்கள் சொல்வதைப் பின்தொடர்வது எனக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது.”

“கடினமாக இருக்கிறதா?”

“ஆம், நீங்கள் என்னை மிகவும் சோர்வடையச் செய்கிறீர்கள்.”

“ம்ம்.” அவர் கண் சிமிட்டி, கையை அசைத்து ஒரு சைகை காட்டினார்—அது ஏதோ ஒரு பெரும் வெற்றியையும் சாதனையும் குறிப்பதாக அமைந்திருந்தது—பிறகு, மிகுந்த நிதானத்துடனும் தீவிரத்துடனும், தனது பையிலிருந்து ஒரு செய்தித்தாளையை எடுத்தார்... ...அதை வாங்கிய கையோடு, அவர் அதை விரித்து கடைசிப் பக்கத்திலிருந்து வாசிக்கத் தொடங்கினார்; என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் முற்றிலும் என் விருப்பப்படி விட்டுவைக்கப்பட்டேன் என்றுதான் தோன்றியது. சுமார் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு, அவர் என் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட இல்லை.

“அந்த ‘பிரெஸ்ட்-கிராஜெவோ’ (Brest-Grajewo) பங்குகள் ஒன்றும் வீழ்ச்சியடையவில்லை, இல்லையா? மாறாக, அவை பெரும் வளர்ச்சி கண்டன—இன்னும் உயர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன! பலருடைய பங்குகள் வாங்கிய உடனேயே வீழ்ச்சியடைந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.” அவர் மிகுந்த உண்மையான, மனப்பூர்வமான ஆர்வத்துடன் என்னைப் பார்த்தார்.

“பங்குச் சந்தையைப் பற்றி எனக்கு இன்னும் பெரிய புரிதல் இல்லை,” என்று நான் பதிலளித்தேன்.

“அப்படியானால், நீங்கள் அதை நிராகரிக்கிறீர்களா?”

“எதை?”

“பணத்தை, ஐயா.”

“நான் பணத்தை நிராகரிக்கவில்லை, ஆனால்… எனக்குத் தோன்றுவது என்னவென்றால், முதலில் ஒரு சிந்தனைதான் உருவாகிறது, அதன் பின்னரே பணம் வருகிறது.”

“அப்படியானால்—கேட்கத் தவறில்லை என்றால்—ஒரு மனிதன் அவனது மூலதனத்தைக் கொண்டே வரையறுக்கப்படுகிறான் என்று சொல்லலாமா…?”

“முதலில் ஒரு உயர்ந்த சிந்தனை, அதன் பிறகுதான் பணம்; உயர்ந்த சிந்தனை இல்லாத ஒரு சமூகம், பணம் இருந்தாலும் சரிந்துவிடவே செய்யும்.”

ஏனோ தெரியவில்லை, திடீரென்று எனக்குள் ஒருவித உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலை ஏற்பட்டது. அவர் ஒருவித மந்தமான, குழப்பமடைந்த முகபாவனையுடன் என்னைப் பார்த்தார்; ஆனால், அடுத்த கணமே அவரது முகம் முழுவதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் தந்திரமும் கலந்த ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.

“வெர்சிலோவ், அப்படித்தானே? அவர் அதைச் சாதித்துவிட்டார்—நிச்சயமாகச் சாதித்துவிட்டார்! நேற்றுதானே தீர்ப்பு வந்தது, இல்லையா?”

அவருக்கு நான் யார் என்பது முன்பே தெரிந்திருந்தது—ஒருவேளை இன்னும் பல விஷயங்களும் தெரிந்திருக்கலாம்—என்ற உண்மை, திடீரென எதிர்பாராத விதமாக எனக்கு உறைத்தது. ஏன் என்று தெரியவில்லை, என் முகம் சிவந்து போனது; அவரை ஒரு முட்டாள்தனமான பார்வையில் பார்த்தபடி, கண்களை அகற்ற முடியாமல் அப்படியே உறைந்து நின்றேன். அவர் மிகுந்த வெற்றியுணர்வுடன் இருந்தார்; ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் என்னைப் பிடித்துவிட்டதைப் போல, மிகுந்த தந்திரத்துடன் என்னை அம்பலப்படுத்திவிட்டதைப் போல, மகிழ்ச்சியான தோரணையில் என்னைப் பார்த்தார்.

“ஆ, இல்லை, ஐயா!” அவர் தன் புருவங்களை உயர்த்தினார். “திரு. வெர்சிலோவைப் பற்றி நீங்கள் என்னிடம்தான் கேட்க வேண்டும்! உறுதியான அடித்தளத்தில் நிற்பதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் முன்பே ஏதோ சொன்னேன் அல்லவா?” "ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தக் குழந்தையின் காரணமாக, அவர் ஒரு நுணுக்கமான திட்டத்தைச் செயல்படுத்தியிருக்கலாம்—நிச்சயமாக—ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, அவர் படுதோல்வியைச் சந்தித்தார்—உண்மையிலேயே அப்படித்தான்."

"எந்தக் குழந்தையின் காரணமாக?"

"ஒரு கைக்குழந்தை—இன்னும் சொல்லப்போனால், அந்தக் குழந்தையை வேறொரு இடத்தில் வளர்ப்பதற்காக அவர் தொடர்ந்து பணம் கொடுத்து வருகிறார்; ஆனால், அதனால் அவருக்கு எந்தப் பயனும் கிடைக்கப்போவதில்லை... ஏனெனில்..."

"என்ன குழந்தை? எதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?"

"அவருடைய சொந்தக் குழந்தைதான்—நிச்சயமாக அவருடைய குழந்தைதான்—மடமொய்செல் லிடியா அக்மகோவாவுக்கும் அவருக்கும் பிறந்த குழந்தை... 'ஒரு அழகான மங்கை என்னைத் தீண்டினாள்...' பாஸ்பரஸ் தீக்குச்சிகள், இல்லையா?"

"என்ன அபத்தம்! என்ன முட்டாள்தனமான பேச்சு இது! அக்மகோவாவுக்கும் அவருக்கும் குழந்தை பிறக்கவே இல்லை!"

"அப்படியா! அப்படியானால் நான் எங்கே இருந்தேன் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நான் ஒரு மருத்துவர், அதுவும் மகப்பேறு மருத்துவர். என் பெயர் ஸ்டெபெல்கோவ்—என்னைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லையா? அந்தச் சமயத்தில் நான் நீண்ட காலமாக மருத்துவத் தொழிலைச் செய்யவில்லை என்பது உண்மைதான், ஆனால் ஒரு நடைமுறைச் சிக்கலுக்குத் தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்கும் நிலையில் நான் இருந்தேன்."

"நீங்கள் ஒரு மகப்பேறு மருத்துவர்... அக்மகோவாவுக்குப் பிரசவம் பார்த்தது நீங்கள்தானா?"

"இல்லை, இல்லை—நான் அக்மகோவாவுக்குப் பிரசவம் பார்க்கவில்லை. புறநகர்ப் பகுதியில் டாக்டர் கிரான்ட்ஸ் என்று ஒருவர் இருந்தார்—அவருக்குப் பெரிய குடும்பம்; ஒருமுறை சென்று பார்க்க அவருக்கு அரை தாலர் மட்டுமே கிடைத்தது—அங்கே மருத்துவர்களின் நிலை அப்படித்தான் இருந்தது—அதோடு, அவர் யார் என்று யாருக்கும் தெரியாது. எனவே, எனக்குப் பதிலாக அவர் அந்த வேலையைச் செய்தார்... விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நான்தான் அவரைப் பரிந்துரைத்தேன். நான் சொல்வது புரிகிறதா? நான் வெறும் ஆலோசனையைத்தான் வழங்கினேன்—ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச் வெர்சிலோவ் தொடர்பான விஷயம் அது—மிகவும் ரகசியமான, தனிப்பட்ட முறையில் விவாதிக்கப்பட்ட விஷயம். ஆனால், ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு முயல்களைப் பிடிக்க முயன்றார்."

நான் மிகுந்த வியப்புடன் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

"ஒரே நேரத்தில் இரண்டு முயல்களைத் துரத்தினால், இரண்டையும் பிடிக்க முடியாது—இதுதான் மக்கள் மத்தியில் புழக்கத்தில் உள்ள பழமொழி. ஆனால் நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால்:

தொடர்ச்சியாக மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் விதிவிலக்குகள், காலப்போக்கில் ஒரு பொது விதியாகவே மாறிவிடுகின்றன." அவர் வேறொரு "முயலை"த் துரத்தப் போகிறார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், வேறொரு பெண்ணைத் தேடிச் செல்கிறார்—இறுதியில் அவருக்குக் கிடைப்பது ஒன்றுமே இல்லை. கையில் கிடைத்த ஒன்றைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாமா! காரியத்தைச் சரியாக முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய நேரத்தில், அவர் ஏதோ தயங்கித் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறார். வெர்சிலோவ்—அவர் ஒரு "பெண்களுக்கான தீர்க்கதரிசி"—இளம் இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி ஒருமுறை என் முன்னிலையில் அவரை மிகச் சரியாக இப்படித்தான் வர்ணித்தார். இல்லை, நீங்கள் என்னிடம் வர வேண்டும்! வெர்சிலோவைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், என்னிடம் வாருங்கள்.

நான் வியப்பில் வாயைப் பிளந்து நிற்பதைக் கண்டு அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். அந்த நிமிடம் வரை, ஒரு குழந்தையைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. அப்போதுதான், பக்கத்து அறையின் கதவு பலமாகச் சாத்தப்பட்டது; யாரோ ஒருவர் மிகுந்த அவசரத்தில் உள்ளே நுழைந்தனர்.

"வெர்சிலோவ் செம்யோனோவ்ஸ்கி ரெஜிமென்ட் பகுதியில், மொஜாய்சுக்காயா தெருவில், லிட்வினோவா கட்டிடத்தில்—பதினேழாம் எண்ணில் வசிக்கிறார்! முகவரிப் பதிவேட்டில் நானே நேரில் சரிபார்த்தேன்!" என்று ஒரு பெண் குரல் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கத்தியது; ஒவ்வொரு சொல்லும் எங்களுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது. ஸ்டெபெல்கோவ் தன் புருவங்களை உயர்த்தி, விரலை மேலே காட்டினார்.

"நாங்கள் அவரைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம், அவரோ அங்கே இருக்கிறார்... மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அந்த 'விதிவிலக்குகள்' என்றால் இதுதான் போலும்! *Quand on parle d'une corde...* (யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறோமோ, அவர் வந்துவிடுகிறார்...)"

அவர் சட்டென்று—ஒரு குதி குதிப்பது போல—சோபாவில் எழுந்து அமர்ந்துகொண்டு, அந்தச் சோபா ஒட்டியிருந்த கதவின் பக்கம் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினார்.

நானும் மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளானேன். கத்திக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண், முன்னதாக மிகுந்த பதற்றத்துடன் ஓடிச் சென்ற அதே இளம்பெண் தான் என்று எனக்குப் புரிந்தது. ஆனால், இதில் வெர்சிலோவுக்கு என்ன சம்பந்தம்? திடீரென்று, அதே போன்ற ஒரு கூச்சல் கேட்டது—ஏதோ ஒன்றைப் பெற முடியாமலோ அல்லது ஏதோ ஒன்று தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதாலோ, கடும் கோபத்தில் வெறிபிடித்த ஒருவரின் அலறலைப் போல அது இருந்தது. முன்னதாகக் கேட்டதை விட, இந்த முறைக் கூச்சலும் அலறலும் இன்னும் நீண்ட நேரம் நீடித்தன. ஏதோ ஒரு போராட்டத்தின் சத்தமும், சில சொற்களும் கேட்டன—வேகமான, பதற்றமான கூச்சல்கள்: "எனக்கு வேண்டாம், எனக்கு வேண்டாம்! அதைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடு—இப்போதே திருப்பிக் கொடுத்துவிடு!"—அல்லது இது போன்ற ஏதோ ஒன்று; துல்லியமான சொற்கள் எனக்கு நினைவில்லை. பிறகு, முன்போலவே, யாரோ ஒருவர் கதவை நோக்கி ஓடிச் சென்று அதைத் திறந்து வீசினார். அண்டை வீட்டிலிருந்த இருவரும் தாழ்வாரத்திற்கு விரைந்து வந்தனர்—அவர்களில் ஒருவர், முன்போலவே, மற்றவரைத் தடுத்து நிறுத்த முயற்சிப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.


ஏற்கனவே சோபாவிலிருந்து எழுந்து நின்று, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஸ்டெபெல்கோவ், சட்டென்று கதவை நோக்கி விரைந்து, ஒரு கணம் கூடத் தயங்காமல் வெளியே தாழ்வாரத்திற்குச் சென்றான்—நேராக அடுத்த அறையில் வசிக்கும் பெண்களை நோக்கி. இயல்பாகவே, நானும் கதவை நோக்கி விரைந்தேன். ஆனால், அவன் தாழ்வாரத்தில் தோன்றியது, அவர்கள் மீது ஒரு வாளி குளிர்ந்த நீரை ஊற்றியது போல இருந்தது: அந்தப் பெண்கள் உடனடியாக மறைந்து, தங்கள் கதவை பலமாகச் சாத்திக்கொண்டனர். ஸ்டெபெல்கோவ் அவர்களைப் பின்தொடர முயன்று, பின் ஒரு விரலை உயர்த்தி, எதையோ யோசித்தபடி புன்னகைத்தான்; இம்முறை, அவனது அந்தப் புன்னகையில் மிகவும் மோசமான, இருண்ட, தீய குணமொன்றைக் கண்டேன். தனது கதவு அருகே நின்றுகொண்டிருந்த வீட்டு உரிமையாளினி கண்ணில் படவே, அவன் மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து அவளை நோக்கிச் சென்றான். அவளுடன் சில நிமிடங்கள் ஏதோ கிசுகிசுத்த பிறகு—நிச்சயமாக, தான் தேடிய தகவலைப் பெற்றுக்கொண்டிருப்பான்—அவன் மிகுந்த உறுதியுடனும் நிதானத்துடனும் அறைக்குள் திரும்பினான். மேசையின் மீதிருந்த தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு, கண்ணாடியில் ஒருமுறை தன்னைச் சரிபார்த்து, தலைமுடியைக் கலைத்துவிட்டு, என்னை ஒரு பொருட்டாகக் கூட மதிக்காமல், மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடனும் கம்பீரத்துடனும் அண்டை வீட்டாரின் கதவை நோக்கிச் சென்றான். கதவின் மரப்பலகையில் காதை வைத்துச் சிறிது நேரம் எதையோ கவனித்தவன், தாழ்வாரத்தின் மறுபுறம் நின்றிருந்த வீட்டு உரிமையாளினியைப் பார்த்து வெற்றிக் களிப்புடன் ஒரு கண் சிமிட்டினான். அதற்குப் பதிலாக அவள், "அடேய் குறும்புக்காரனே, குறும்புக்காரனே!" என்பது போலத் தன் விரலை ஆட்டி, தலையை அசைத்தாள். இறுதியாக, மிகவும் உறுதியான அதே சமயம் நுணுக்கமான ஒரு பாவனையை முகத்தில் வரவழைத்துக்கொண்டு—தனது அதீத நாகரிகத்தின் பாரத்தால் சற்று குனிந்தது போலத் தோன்றினான்—அவன் தன் விரல் கணுக்களால் அண்டை வீட்டாரின் கதவைத் தட்டினான். உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது:

"யார் அது?"

"நான் உள்ளே வரலாமா? மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்று பேச வேண்டியிருக்கிறது," என்று ஸ்டெபெல்கோவ் உரத்த, கம்பீரமான குரலில் கூறினான்.

சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு கதவு திறந்தது—ஆனால், ஒரு சிறு இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது. உடனே ஸ்டெபெல்கோவ் கதவின் கைப்பிடியைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொண்டான், இதனால் அவர்கள் மீண்டும் கதவைச் சாத்த முடியாதபடி ஆனது. ஒரு உரையாடல் தொடங்கியது; ஸ்டெபெல்கோவ் உரத்த குரலில் பேசிக்கொண்டே, அறைக்குள் நுழையவும் முயற்சித்தான். அவர் சரியாக என்ன சொன்னார் என்று எனக்கு நினைவில்லை, ஆனால் அவர் வெர்சிலோவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். தன்னிடம் சில தகவல்கள் இருப்பதாகவும், எல்லாவற்றையும் தெளிவுபடுத்த முடியும் என்றும் அவர் கூறினார். "இல்லை, இல்லை, நீங்கள் என்னிடம்தான் கேட்க வேண்டும்," அல்லது "நீங்கள் கண்டிப்பாக என்னை வந்து பார்க்க வேண்டும்" என்பது போன்ற விஷயங்களை அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். சிறிது நேரத்திலேயே அவர் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டார். நான் மீண்டும் சோபாவிற்குச் சென்று ஒட்டுக் கேட்க முயன்றேன், ஆனால் முழுமையாகப் புரியவில்லை; வெர்சிலோவின் பெயர் அடிக்கடி அடிபட்டது மட்டும் தெரிந்தது. அவரது குரல் தொனியை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​உரையாடலை ஸ்டெபெல்கோவ் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார் என்று புரிந்துகொண்டேன். அவர் முன்போல பணிவாகப் பேசவில்லை; மாறாக, அதிகாரத்துடனும், மிகவும் தளர்வான, அலட்சியமான தோரணையுடனும் பேசினார்—முன்பு என்னிடம் பேசியது போலவே. "நான் சொல்வது புரிகிறதா?" அல்லது "இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்" என்பது போன்ற சொற்றொடர்களை அவர் பயன்படுத்தினார். பெண்களிடம் பேசும்போது அவர் மிகுந்த வசீகரத்துடன் நடந்துகொள்கிறார் போலும்! இருமுறை அவர் உரக்கச் சிரித்தார்—நிச்சயமாக அது அந்தச் சூழலுக்குப் பொருத்தமற்றதாகவே இருந்தது. ஏனெனில், அவரது குரலோடு சேர்ந்து—சில சமயங்களில் அதைவிட உரக்க—அந்த இரு பெண்களின் குரல்களும் கேட்டன. அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; அவர்களில் இளையவள்—முன்பு அலறிய அதே பெண்—மிகவும் பதற்றத்துடனும் வேகமாகவும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஏதோ குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்துக் கொண்டிருந்தாள், தன் குறைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்; ஒரு தீர்ப்பையும், ஒரு நீதிபதியையும் தேடுவது போல அவள் பேசினாள். ஆனால், ஸ்டெபெல்கோவ் பிடிவாதமாக இருந்தார்; அவர் இன்னும் அதிக உற்சாகத்துடன், அடிக்கடிச் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்—மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கவே தெரியாத மனிதர் அவர். ஒட்டுக் கேட்பது எனக்கு அவமானமாகத் தோன்றியதால், சோபாவிலிருந்து எழுந்து, ஜன்னல் ஓரத்தில் இருந்த எனது பழைய இடத்திற்குச் சென்று, ஒரு பிரம்பு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டேன். இந்த மனிதரை வாஸின் முற்றிலும் வெறுக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும், நான் இதையே அவரிடம் சொன்னால், வாஸின் மிகுந்த கண்ணியத்துடன் அவரை ஆதரித்துப் பேசுவார் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். "அவர் ஒரு நடைமுறை மனிதர், நவீன கால வணிக மனப்பான்மை கொண்டவர்; அவரை நமது பொதுவான, நுண்மையான அறநெறிகளைக் கொண்டு எடைபோட முடியாது" என்று அவர் அறிவுரை கூறுவது போல வாதிடுவார். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில், நான் மனதளவில் முற்றிலும் நொறுங்கிப் போயிருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன். என் இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது; ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இருக்கவில்லை. சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கடந்தன. திடீரென்று—சத்தமான சிரிப்பொலி கேட்டுக்கொண்டிருந்த வேளையில்—முன்பு நடந்தது போலவே, ஒருவர் தனது நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றார். அடுத்ததாக, அந்த இரு பெண்களின் அலறல் சத்தம் கேட்டது. ஸ்டெபெல்கோவ் என்பவரும் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றதை என்னால் உணர முடிந்தது; அவரது குரல் கெஞ்சும் தொனிக்கு மாறியிருந்தது—தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வது போலவும், தங்களுக்குச் சொல்ல வருவதைக் கேட்டுக்கொள்ளுமாறு அவர்களிடம் மன்றாடுவது போலவும் இருந்தது... ஆனால், அவர்கள் எதையும் கேட்கத் தயாராக இல்லை; கோபமான கூச்சல்கள் எழுந்தன: "வெளியே போ! அயோக்கியனே! வெட்கங்கெட்டவனே!" சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்படுகிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் அந்தப் பெண்களால் கைகளால் தள்ளப்பட்டு, தாழ்வாரத்திற்குள் குதித்து வந்த அதே தருணத்தில் நான் கதவைத் திறந்தேன். என்னைப் பார்த்ததும், அவர் என்னைச் சுட்டிக்காட்டி உரத்த குரலில் கூறினார்:

"இதோ, வெர்சிலோவின் மகன்! என் வார்த்தையை நீங்கள் நம்பவில்லை என்றால், இதோ அவரது மகன்—அவரது சொந்த இரத்தமும் சதையுமான மகன்! வாருங்கள், பாருங்கள்!" என்று கூறி, அதிகாரத் தோரணையில் என் கையைப் பிடித்து இழுத்தார்.

"இவர்தான் அவரது மகன்—அவரது முறையான மகன்!" என்று மீண்டும் கூறினார். என்னை அந்தப் பெண்களை நோக்கி அழைத்துச் சென்றாரே தவிர, வேறு எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை.

இளைய பெண் தாழ்வாரத்தில் நின்றுகொண்டிருக்க, மூத்த பெண் அவருக்குச் சற்றுப் பின்னால், கதவு வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார். எனக்கு நினைவிருப்பது இதுதான்: அந்தப் பெண் பார்ப்பதற்கு மோசமாக இல்லை—சுமார் இருபது வயது இருக்கலாம், ஆனால் மெலிந்து, உடல்நலம் குன்றிய தோற்றத்துடன் இருந்தார்; செந்நிற முடியைக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் என் சகோதரியின் சாயல் சற்று தெரிந்தது. இந்த விவரம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது, என் நினைவிலும் பதிந்துவிட்டது. இருப்பினும், என் சகோதரி லிசா, என் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த இந்தப் பெண்ணைப் போல இவ்வளவு தீவிரமான ஆவேச நிலைக்கு ஒருபோதும் சென்றிருக்க முடியாது—நிச்சயமாகச் செல்லவும் மாட்டார். அந்தப் பெண்ணின் உதடுகள் வெளுத்திருந்தன, சாம்பல் நிறக் கண்கள் தீயென ஜொலித்தன, கோபத்தினால் அவர் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். அந்தத் துணிச்சல்கார மனிதனால், நான் மிகவும் முட்டாள்தனமான, கண்ணியமற்ற ஒரு சூழலில் சிக்கிக்கொண்டேன் என்பதும், என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் முற்றிலும் திகைத்து நின்றேன் என்பதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

"சரி, அப்படியானால்—"


"அப்படியானால், அவன் அவனுடைய மகனா! அவன் உன்னுடன் இருக்கிறான் என்றால், அவனும் ஒரு அயோக்கியன்தான். நீ வெர்சிலோவின் மகனாக இருந்தால்," என்று திடீரென என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தபடி அவள் கூறினாள், "உன் தந்தையிடம் என் சார்பாகச் சொல்—அவன் ஒரு அயோக்கியன், இழிவான, வெட்கங்கெட்ட மனிதன். அவனுடைய பணம் எனக்குத் தேவையில்லை... இதோ, இதை எடுத்துக்கொள், எடுத்துக்கொள், எடுத்துக்கொள்—இந்த பணத்தை இப்போதே அவனிடம் கொடுத்துவிடு!" 

அவள் தன் பையிலிருந்து சில பணத்தாள்களை அவசரமாக எடுத்தாள். ஆனால், அங்கிருந்த ஒரு முதிய பெண்மணி (பின்புதான் தெரிந்தது, அவர் அவளுடைய தாயார்) அவளுடைய கையைப் பிடித்துத் தடுத்தார்:

"ஓல்யா, பொறுத்திரு—ஒருவேளை இது உண்மையாக இருக்காது; ஒருவேளை அவன் அவனுடைய மகனே இல்லாமலும் இருக்கலாம்!" 

ஓல்யா அவரை ஒருமுறை விரைவாகப் பார்த்தாள், விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டாள், என் மீது ஒரு அவமதிப்புப் பார்வையை வீசினாள், பிறகு மீண்டும் அறைக்குள் திரும்பினாள். ஆனால் கதவை அறைந்து மூடுவதற்கு முன், வாசற்படியிலேயே நின்றுகொண்டு, மிகுந்த ஆவேசத்துடன் ஸ்டெபெல்கோவை நோக்கி மீண்டும் கத்தினாள்:

"வெளியே போ!" 

அவள் அவனைப் பார்த்துத் தன் காலால் தரையை ஓங்கி மிதித்தாள். பிறகு கதவு பலமாக மூடப்பட்டு பூட்டப்பட்டது. ஸ்டெபெல்கோ, இன்னும் என் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டே, தன் விரல் ஒன்றை உயர்த்தினான்; அவனது வாய் ஒரு நீண்ட, ஆழ்ந்த புன்னகையில் விரிந்தது, அவன் என்னையே கூர்ந்து, ஏதோ ஒன்றைக் கேட்பது போன்ற பார்வையுடன் பார்த்தான். 

"என்னிடம் நீங்கள் நடந்துகொள்ளும் விதம் அபத்தமானது, கண்ணியமற்றது," என்று நான் கோபத்துடன் முணுமுணுத்தேன். 

ஆனால் அவன் அதைக் கவனிக்கவே இல்லை, அதே சமயம் என் மீதிருந்த பார்வையை அவன் திருப்பவும் இல்லை. 

"இதை உண்மையில்... ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்!" என்று அவன் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூறினான். 

"உங்களுக்கு எப்படி இவ்வளவு துணிச்சல்? என்னை இப்படி இழுத்துக்கொண்டு வர! அவள் யார்? இந்த பெண் யார்? என் தோளைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வந்து இங்கே நிறுத்தியிருக்கிறீர்களே—இதன் அர்த்தம் என்ன?" 

"அட, பேயே! தன் கற்பை இழந்த ஒரு பெண்... அதாவது, 'அடிக்கடி நிகழும் ஒரு விதிவிலக்கு' என்று வைத்துக்கொள்ளலாமே, புரிகிறதா?" என்று கூறி, அவன் தன் விரலால் என் மார்பில் அழுத்தினான். 

"தொலைந்து போ!" என்று கூறி, நான் அவனது விரலைத் தட்டிவிட்டேன். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக, அவர் சிரிக்கத் தொடங்கினார்—மெதுவாக, சத்தமின்றி, நீண்ட நேரம், உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார். இறுதியில், அவர் தனது தொப்பியை அணிந்துகொண்டார்; அவரது முகம் சட்டென்று இருண்டு போனது. புருவங்களைச் சுருக்கியபடி அவர் கூறினார்:

“அந்த வீட்டு உரிமையாளரைப் பொறுத்தவரை... அவளுக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும்... அவர்களை இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றிவிட வேண்டும்—அதுதான் சரி! அதுவும் கூடிய விரைவில் நடக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அவர்கள் இங்கே நடந்துகொள்ளும் விதம்... நீங்களே பார்ப்பீர்கள்! என் சொல்லைக் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள், நீங்களே பார்ப்பீர்கள்! ச்சே!”—திடீரென்று அவர் மீண்டும் உற்சாகமடைந்தார்—“நீங்கள் கிரிஷாவிற்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள், இல்லையா?”

“இல்லை, நான் காத்திருக்கவில்லை,” என்று உறுதியாகக் கூறினேன்.

“சரி, எப்படியிருந்தாலும் ஒன்றுதான்...”

மேலும் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல், அவர் திரும்பி வெளியேறி, படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினார். விளக்கம் அல்லது ஏதேனும் செய்திக்காகக் காத்திருந்த வீட்டு உரிமையாளரைப் பக்கம் கூட அவர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. நான் எனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு, டொல்கோருகி (Dolgoruky) வந்து சென்றதாக வீட்டு உரிமையாளரிடம் தெரிவிக்கும்படி கூறிவிட்டு, அவசரமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கினேன்.



III.@


III. 



நான் என் நேரத்தை வீணடித்தேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெளியே வந்ததும், தங்குவதற்கு ஒரு இடத்தைத் தேடத் தொடங்கினேன்; ஆனால் என் கவனம் சிதறியிருந்தது. பல மணிநேரம் தெருக்களில் அலைந்து திரிந்தேன். ஐந்து அல்லது ஆறு இடங்களைப் பார்த்தேன், ஆனால் கவனிக்காமலேயே இருபதுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களைக் கடந்து சென்றிருப்பேன் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். சொல்லப்போனால், வாடகைக்கு ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது இவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. நான் பார்த்த இடங்களிலெல்லாம் அறைகள் வாசினின் அறையைப் போலவே—அல்லது அதைவிட மோசமாக—இருந்தன; ஆனால், என் கணக்கீட்டின்படி பார்த்தால், அவற்றின் வாடகை மிக அதிகமாக இருந்தது. நான் ஒரு சிறிய மூலையை—திரும்பி நிற்பதற்குக்கூட இடவசதி கொண்ட ஒரு சிறிய பகுதியை—கேட்டபோது, ​​அவர்கள் என்னைப் புருவம் சுளித்து ஏளனமாகப் பார்த்தனர்; "அப்படியான ஒரு 'மூலை'தான் வேண்டும் என்றால், பொது அறையில் (communal room) போய் தேடிக்கொள்ள வேண்டியதுதானே!" என்று கூறினர். மேலும், நான் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் விசித்திரமான மனிதர்கள் தங்கியிருந்தனர்—அவர்களுடன் ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் வாழ்ந்திருக்க முடியாது; அவர்களுடன் வசிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காகவே நான் பணம் கொடுத்திருக்கலாம்! சிலர் மேலங்கி (frock coat) அணியாமல், வெறும் உள்ளங்கியுடன் (waistcoat) அலைந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்களின் தாடி கலைந்து போயிருந்தது—அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் துணிச்சலானவர்களாகவும், மற்றவர்களின் விஷயத்தில் அளவுக்கு அதிகமாக ஆர்வம் காட்டுபவர்களாகவும் இருந்தனர். ஒரு சிறிய அறையில், சுமார் பத்து பேர் அமர்ந்து சீட்டாடிக்கொண்டும் பீர் அருந்திக்கொண்டும் இருந்தனர்; அந்த அறைக்கு அருகில்தான் எனக்கும் ஒரு அறை தருவதாகச் சொன்னார்கள். வேறு சில இடங்களில், வீட்டு உரிமையாளர்களின் கேள்விகளுக்கு நான் மிகவும் பொருத்தமற்ற, அர்த்தமற்ற பதில்களைக் கூறியதால், அவர்கள் குழப்பத்துடன் என்னைப் பார்த்தனர்; ஒரு இடத்தில் அவர்களுடன் வாக்குவாதமே ஏற்பட்டுவிட்டது. ஆனால், இந்தச் சாதாரண விஷயங்களைப் பற்றி விரிவாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மிகுந்த சோர்வடைந்த நிலையில், அந்தி சாயும் வேளையில் ஒரு உணவகத்தில் ஏதோ கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன். இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்: வர்சிலோவிடம் (Versilov) சென்று—யாரையும் அழைத்துச் செல்லாமல், நானே நேரில்—அந்த வாரிசுரிமை தொடர்பான கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் (எந்த விளக்கமும் அளிக்காமல்); பிறகு, என் உடைமைகளை ஒரு சூட்கேஸிலும் ஒரு மூட்டையிலும் கட்டிக்கொண்டு, அந்த இரவு மட்டும் தங்குவதற்கு ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும். ஒபுக்கோவ்ஸ்கி பிராஸ்பெக்ட்டின் (Obukhovsky Prospect) இறுதியில், 'ட்ரையம்பல் கேட்ஸ்' (Triumphal Gates) அருகே, முப்பது கோபெக்குகளுக்கு (kopecks) தனி அறை கிடைக்கக்கூடிய தங்குமிடங்கள் இருப்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். வெர்சிலோவின் வீட்டில் தங்குவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, ஒரே ஒரு இரவுக்காக அந்தத் தொகையைச் செலவிட நான் முடிவு செய்தேன். தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் (Technological Institute) அருகே சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அந்த நிறுவனத்திற்கு நேர் எதிரே வசித்து வந்த தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. வெளிப்படையான காரணம், வாரிசுரிமை தொடர்பான அந்த கடிதத்தைப் பற்றியதாக இருந்தது; ஆனால், அங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற எனது தீவிரமான உந்துதலுக்கு வேறு காரணங்கள் இருந்தன—அவை என்னவென்று என்னால் இன்றும் கூட முழுமையாக விளக்க முடியவில்லை. என் மனதில் ஒருவிதக் குழப்பம் இருந்தது; அதில் ஒரு "குழந்தை" பற்றியும், "பொது விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட விதிவிலக்குகள்" குறித்த கருத்துகளும் கலந்திருந்தன. என் மனபாரத்தைக் குறைக்க விரும்பினேனா, பெருமை பேச விரும்பினேனா, சண்டையிடத் துணிந்தேனா, அல்லது கண்ணீர் விட்டு அழ விரும்பினேனா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை; எப்படியிருந்தாலும், நான் தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். இதற்கு முன்பு நான் அங்கு ஒருமுறை மட்டுமே சென்றிருந்தேன்—மாஸ்கோவிலிருந்து வந்த சில காலத்திற்குப் பிறகு, என் தாயார் கொடுத்த ஒரு செய்தியைச் சேர்ப்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன். அந்தச் செய்தியைக் கொடுத்தவுடன், அமரக்கூட அமராமல், ஒரு நிமிடத்திற்குள்ளேயே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்; அவரும் என்னை அமரும்படி சொல்லவில்லை. 

நான் கதவு மணியை அழுத்தியதும், சமையல்காரப் பெண் உடனடியாகக் கதவைத் திறந்து, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் என்னை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். இத்தகைய ஒரு விசித்திரமான செயல் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இந்த விவரங்கள் அவசியம்—ஏனெனில், இதுவே பிற்காலத்தில் நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தப்போகும் ஒரு தொடக்கமாக அமைந்தது. முதலில், அந்தச் சமையல்காரப் பெண்ணைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். அவள் ஒரு குறும் மூக்கு கொண்ட, குரோத குணம் கொண்ட பின்லாந்து நாட்டுப் பெண். அவள் தன் எஜமானியான தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவை வெறுப்பது போலத் தெரிந்தது; ஆனாலும், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா அவளை விட்டுப் பிரிய விரும்பவில்லை. இது ஒரு விசித்திரமான பிணைப்பு—சில திருமணமாகாத பெண்கள், மூச்சுத் திணறும், மூக்கு ஒழுகும் செல்ல நாய்க்குட்டிகள் மீதோ அல்லது எப்போதும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் பூனைகள் மீதோ காட்டும் பாசத்தைப் போன்றது இது. அந்தப் பெண், சில சமயம் கடும் கோபத்துடன் திமிராக நடந்துகொள்வாள்; அல்லது, ஒரு சண்டைக்குப் பிறகு, வாரக்கணக்கில் மௌனமாக இருப்பாள்—தன் எஜமானியைத் தண்டிப்பதற்காக அவள் கையாண்ட உத்தி இது. அன்று ஏதோ ஒரு அமைதியான நாளாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், "வீட்டு எஜமானி வீட்டிலிருக்கிறாரா?" என்று நான் அவளிடம் கேட்டபோது—இந்தக் கேள்வியை நான் அவளிடம் கேட்டது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அவள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், அமைதியாகத் தன் சமையலறையை நோக்கிச் சென்றுவிட்டாள். எஜமானி வீட்டில்தான் இருக்கிறாள் என்று உறுதியாக நம்பிய நான், அறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே யாரும் இல்லாததைக் கண்டதும், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா விரைவில் தனது படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வருவாள் என்று காத்திருந்தேன்—இல்லையெனில், அந்தச் சமையல்காரி ஏன் என்னை உள்ளே அனுமதித்திருக்கப் போகிறாள்? நான் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன். அப்போது மாலை மங்கத் தொடங்கியிருந்தது; தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் அந்த இருண்ட, சிறிய குடியிருப்பு, எங்கும் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த நீளமான பருத்தித் துணிகளால் இன்னும் அதிக வசதியற்ற இடமாகத் தோன்றியது. இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த சூழலைப் புரிந்துகொள்ள, இந்த மோசமான சிறிய இடத்தைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் சொல்லியாக வேண்டும். பிடிவாதமான, அதிகாரமிக்க சுபாவம் கொண்டவள் என்பதாலும், ஒருவேளை பழைய நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களின் மீது இன்னும் ஒருவித ஈர்ப்பு இருந்ததாலோ என்னவோ, தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவால் மற்றவர்களின் வீட்டில் ஒரு வாடகை அறையில் வசிப்பதை ஒருபோதும் பொறுத்துக்கொள்ள முடிந்திருக்காது. அதற்குப் பதிலாக, அவள் இந்த விசித்திரமான குடியிருப்பினை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள்; தனது சுதந்திரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும், தனது சொந்த இடத்திற்குத் தானே முழுமையான எஜமானியாக இருக்கவும் மட்டுமே அவள் இதைச் செய்திருந்தாள். அந்த இரண்டு அறைகளும், மூன்றாம் தளத்தில் அருகருகே வைக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு பறவைக் கூண்டுகளைப் போல இருந்தன—ஒன்று மற்றொன்றை விடச் சற்று சிறியது—அவற்றின் ஜன்னல்கள் ஒரு முற்றத்தைப் பார்த்தபடி அமைந்திருந்தன. உள்ளே நுழைந்ததும், சுமார் ஒன்றரை யார்டு அகலமுள்ள ஒரு குறுகிய நடைபாதை இருந்தது; அதன் இடதுபுறம் முன்னரே குறிப்பிட்ட அந்த இரண்டு 'பறவைக் கூண்டுகள்' போன்ற அறைகள் இருந்தன, நடைபாதையின் மறுமுனையில் ஒரு சிறிய சமையலறைக்கான நுழைவாயில் இருந்தது. இந்தச் சிறிய அறைகளில், ஒரு மனிதனுக்குப் பன்னிரண்டு மணி நேரத்திற்குத் தேவையான ஒன்றரை கன சாழன் (cubic sazhens) அளவு காற்று மட்டுமே இருந்திருக்கக்கூடும்; அதற்கு மேல் அங்கு இடமில்லை. அவற்றின் மேற்கூரைகள் மிகவும் தாழ்வாக இருந்தன. எல்லாவற்றையும் விட விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், ஜன்னல்கள், கதவுகள், மரச்சாமான்கள் என அனைத்தும்—ஆம், முற்றிலும் அனைத்தும்—மெல்லிய பிரெஞ்சு வகை பருத்தித் துணிகளால் (chintz) மூடப்பட்டிருந்தன, மேலும் அவை சிறிய அலங்காரத் துணித் தொங்கல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. இது அந்த அறைகளை இன்னும் இருண்டதாக மாற்றியதுடன், பார்ப்பதற்கு ஏதோ ஒரு பயண வண்டியின் உட்புறம் போலத் தோன்றச் செய்தது. நான் காத்திருந்த அந்தச் சிறிய அறையில், நான் என் நேரத்தை வீணடித்தேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெளியே வந்ததும், தங்குவதற்கு ஒரு இடத்தைத் தேடத் தொடங்கினேன்; ஆனால் என் கவனம் சிதறியிருந்தது. பல மணிநேரம் தெருக்களில் அலைந்து திரிந்தேன். ஐந்து அல்லது ஆறு இடங்களைப் பார்த்தேன், ஆனால் கவனிக்காமலேயே இருபதுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களைக் கடந்து சென்றிருப்பேன் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். சொல்லப்போனால், வாடகைக்கு ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது இவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. நான் பார்த்த இடங்களிலெல்லாம் அறைகள் வாசினின் அறையைப் போலவே—அல்லது அதைவிட மோசமாக—இருந்தன; ஆனால், என் கணக்கீட்டின்படி பார்த்தால், அவற்றின் வாடகை மிக அதிகமாக இருந்தது. நான் ஒரு சிறிய மூலையை—திரும்பி நிற்பதற்குக்கூட இடவசதி கொண்ட ஒரு சிறிய பகுதியை—கேட்டபோது, ​​அவர்கள் என்னைப் புருவம் சுளித்து ஏளனமாகப் பார்த்தனர்; "அப்படியான ஒரு 'மூலை'தான் வேண்டும் என்றால், பொது அறையில் (communal room) போய் தேடிக்கொள்ள வேண்டியதுதானே!" என்று கூறினர். மேலும், நான் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் விசித்திரமான மனிதர்கள் தங்கியிருந்தனர்—அவர்களுடன் ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் வாழ்ந்திருக்க முடியாது; அவர்களுடன் வசிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காகவே நான் பணம் கொடுத்திருக்கலாம்! சிலர் மேலங்கி (frock coat) அணியாமல், வெறும் உள்ளங்கியுடன் (waistcoat) அலைந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்களின் தாடி கலைந்து போயிருந்தது—அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் துணிச்சலானவர்களாகவும், மற்றவர்களின் விஷயத்தில் அளவுக்கு அதிகமாக ஆர்வம் காட்டுபவர்களாகவும் இருந்தனர். ஒரு சிறிய அறையில், சுமார் பத்து பேர் அமர்ந்து சீட்டாடிக்கொண்டும் பீர் அருந்திக்கொண்டும் இருந்தனர்; அந்த அறைக்கு அருகில்தான் எனக்கும் ஒரு அறை தருவதாகச் சொன்னார்கள். வேறு சில இடங்களில், வீட்டு உரிமையாளர்களின் கேள்விகளுக்கு நான் மிகவும் பொருத்தமற்ற, அர்த்தமற்ற பதில்களைக் கூறியதால், அவர்கள் குழப்பத்துடன் என்னைப் பார்த்தனர்; ஒரு இடத்தில் அவர்களுடன் வாக்குவாதமே ஏற்பட்டுவிட்டது. ஆனால், இந்தச் சாதாரண விஷயங்களைப் பற்றி விரிவாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மிகுந்த சோர்வடைந்த நிலையில், அந்தி சாயும் வேளையில் ஒரு உணவகத்தில் ஏதோ கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன். இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்: வர்சிலோவிடம் (Versilov) சென்று—யாரையும் அழைத்துச் செல்லாமல், நானே நேரில்—அந்த வாரிசுரிமை தொடர்பான கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் (எந்த விளக்கமும் அளிக்காமல்); பிறகு, என் உடைமைகளை ஒரு சூட்கேஸிலும் ஒரு மூட்டையிலும் கட்டிக்கொண்டு, அந்த இரவு மட்டும் தங்குவதற்கு ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும். ஒபுக்கோவ்ஸ்கி பிராஸ்பெக்ட்டின் (Obukhovsky Prospect) இறுதியில், 'ட்ரையம்பல் கேட்ஸ்' (Triumphal Gates) அருகே, முப்பது கோபெக்குகளுக்கு (kopecks) தனி அறை கிடைக்கக்கூடிய தங்குமிடங்கள் இருப்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். வெர்சிலோவின் வீட்டில் தங்குவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, ஒரே ஒரு இரவுக்காக அந்தத் தொகையைச் செலவிட நான் முடிவு செய்தேன். தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் (Technological Institute) அருகே சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அந்த நிறுவனத்திற்கு நேர் எதிரே வசித்து வந்த தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. வெளிப்படையான காரணம், வாரிசுரிமை தொடர்பான அந்த கடிதத்தைப் பற்றியதாக இருந்தது; ஆனால், அங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற எனது தீவிரமான உந்துதலுக்கு வேறு காரணங்கள் இருந்தன—அவை என்னவென்று என்னால் இன்றும் கூட முழுமையாக விளக்க முடியவில்லை. என் மனதில் ஒருவிதக் குழப்பம் இருந்தது; அதில் ஒரு "குழந்தை" பற்றியும், "பொது விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட விதிவிலக்குகள்" குறித்த கருத்துகளும் கலந்திருந்தன. என் மனபாரத்தைக் குறைக்க விரும்பினேனா, பெருமை பேச விரும்பினேனா, சண்டையிடத் துணிந்தேனா, அல்லது கண்ணீர் விட்டு அழ விரும்பினேனா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை; எப்படியிருந்தாலும், நான் தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். இதற்கு முன்பு நான் அங்கு ஒருமுறை மட்டுமே சென்றிருந்தேன்—மாஸ்கோவிலிருந்து வந்த சில காலத்திற்குப் பிறகு, என் தாயார் கொடுத்த ஒரு செய்தியைச் சேர்ப்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன். அந்தச் செய்தியைக் கொடுத்தவுடன், அமரக்கூட அமராமல், ஒரு நிமிடத்திற்குள்ளேயே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்; அவரும் என்னை அமரும்படி சொல்லவில்லை. 

நான் கதவு மணியை அழுத்தியதும், சமையல்காரப் பெண் உடனடியாகக் கதவைத் திறந்து, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் என்னை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். இத்தகைய ஒரு விசித்திரமான செயல் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இந்த விவரங்கள் அவசியம்—ஏனெனில், இதுவே பிற்காலத்தில் நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தப்போகும் ஒரு தொடக்கமாக அமைந்தது. முதலில், அந்தச் சமையல்காரப் பெண்ணைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். அவள் ஒரு குறும் மூக்கு கொண்ட, குரோத குணம் கொண்ட பின்லாந்து நாட்டுப் பெண். அவள் தன் எஜமானியான தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவை வெறுப்பது போலத் தெரிந்தது; ஆனாலும், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா அவளை விட்டுப் பிரிய விரும்பவில்லை. இது ஒரு விசித்திரமான பிணைப்பு—சில திருமணமாகாத பெண்கள், மூச்சுத் திணறும், மூக்கு ஒழுகும் செல்ல நாய்க்குட்டிகள் மீதோ அல்லது எப்போதும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் பூனைகள் மீதோ காட்டும் பாசத்தைப் போன்றது இது. அந்தப் பெண், சில சமயம் கடும் கோபத்துடன் திமிராக நடந்துகொள்வாள்; அல்லது, ஒரு சண்டைக்குப் பிறகு, வாரக்கணக்கில் மௌனமாக இருப்பாள்—தன் எஜமானியைத் தண்டிப்பதற்காக அவள் கையாண்ட உத்தி இது. அன்று ஏதோ ஒரு அமைதியான நாளாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், "வீட்டு எஜமானி வீட்டிலிருக்கிறாரா?" என்று நான் அவளிடம் கேட்டபோது—இந்தக் கேள்வியை நான் அவளிடம் கேட்டது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அவள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், அமைதியாகத் தன் சமையலறையை நோக்கிச் சென்றுவிட்டாள். எஜமானி வீட்டில்தான் இருக்கிறாள் என்று உறுதியாக நம்பிய நான், அறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே யாரும் இல்லாததைக் கண்டதும், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா விரைவில் தனது படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வருவாள் என்று காத்திருந்தேன்—இல்லையெனில், அந்தச் சமையல்காரி ஏன் என்னை உள்ளே அனுமதித்திருக்கப் போகிறாள்? நான் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன். அப்போது மாலை மங்கத் தொடங்கியிருந்தது; தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் அந்த இருண்ட, சிறிய குடியிருப்பு, எங்கும் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த நீளமான பருத்தித் துணிகளால் இன்னும் அதிக வசதியற்ற இடமாகத் தோன்றியது. இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த சூழலைப் புரிந்துகொள்ள, இந்த மோசமான சிறிய இடத்தைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் சொல்லியாக வேண்டும். பிடிவாதமான, அதிகாரமிக்க சுபாவம் கொண்டவள் என்பதாலும், ஒருவேளை பழைய நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களின் மீது இன்னும் ஒருவித ஈர்ப்பு இருந்ததாலோ என்னவோ, தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவால் மற்றவர்களின் வீட்டில் ஒரு வாடகை அறையில் வசிப்பதை ஒருபோதும் பொறுத்துக்கொள்ள முடிந்திருக்காது. அதற்குப் பதிலாக, அவள் இந்த விசித்திரமான குடியிருப்பினை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள்; தனது சுதந்திரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும், தனது சொந்த இடத்திற்குத் தானே முழுமையான எஜமானியாக இருக்கவும் மட்டுமே அவள் இதைச் செய்திருந்தாள். அந்த இரண்டு அறைகளும், மூன்றாம் தளத்தில் அருகருகே வைக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு பறவைக் கூண்டுகளைப் போல இருந்தன—ஒன்று மற்றொன்றை விடச் சற்று சிறியது—அவற்றின் ஜன்னல்கள் ஒரு முற்றத்தைப் பார்த்தபடி அமைந்திருந்தன. உள்ளே நுழைந்ததும், சுமார் ஒன்றரை யார்டு அகலமுள்ள ஒரு குறுகிய நடைபாதை இருந்தது; அதன் இடதுபுறம் முன்னரே குறிப்பிட்ட அந்த இரண்டு 'பறவைக் கூண்டுகள்' போன்ற அறைகள் இருந்தன, நடைபாதையின் மறுமுனையில் ஒரு சிறிய சமையலறைக்கான நுழைவாயில் இருந்தது. இந்தச் சிறிய அறைகளில், ஒரு மனிதனுக்குப் பன்னிரண்டு மணி நேரத்திற்குத் தேவையான ஒன்றரை கன சாழன் (cubic sazhens) அளவு காற்று மட்டுமே இருந்திருக்கக்கூடும்; அதற்கு மேல் அங்கு இடமில்லை. அவற்றின் மேற்கூரைகள் மிகவும் தாழ்வாக இருந்தன. எல்லாவற்றையும் விட விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், ஜன்னல்கள், கதவுகள், மரச்சாமான்கள் என அனைத்தும்—ஆம், முற்றிலும் அனைத்தும்—மெல்லிய பிரெஞ்சு வகை பருத்தித் துணிகளால் (chintz) மூடப்பட்டிருந்தன, மேலும் அவை சிறிய அலங்காரத் துணித் தொங்கல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. இது அந்த அறைகளை இன்னும் இருண்டதாக மாற்றியதுடன், பார்ப்பதற்கு ஏதோ ஒரு பயண வண்டியின் உட்புறம் போலத் தோன்றச் செய்தது. நான் காத்திருந்த அந்தச் சிறிய அறையில், ...அறையில் மரச்சாமான்கள் நிறைந்திருந்தாலும், திரும்புவதற்குப் போதிய இடவசதி இருந்தது. அந்த மரச்சாமான்களும் மிக நேர்த்தியானவை—அவற்றில் மரவேலைப்பாடுகளும் வெண்கல அலங்காரங்களும் கொண்ட சிறிய மேசைகள், அலமாரிப் பெட்டிகள், மற்றும் மிகவும் நேர்த்தியான, ஏன் ஆடம்பரமான ஒரு அலங்கார மேஜை (vanity) கூட இருந்தன. ஆனால், அடுத்த அறை—அதாவது அவள் வெளியே வருவாள் என்று நான் எதிர்பார்த்த படுக்கையறை—இந்த அறையிலிருந்து ஒரு கனமான திரையால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. உள்ளே பார்த்தால், அங்கே ஒரு படுக்கையைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. நான் செய்த முட்டாள்தனமான செயலைப் புரிந்துகொள்ள, இந்த விவரங்களையெல்லாம் தெரிந்துகொள்வது அவசியம்.

நான் எந்தச் சந்தேகமும் இன்றி அவளுக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​கதவு மணி ஒலித்தது. சமையல்காரப் பெண் நிதானமாகச் சிறிய நடைபாதையில் நடந்து சென்று, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல்—முன்பு எனக்காகச் செய்தது போலவே—வந்தவர்களை உள்ளே அனுமதித்தாள். இரு பெண்கள் உள்ளே வந்தனர், இருவரும் உரத்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அவர்களில் ஒருத்தியின் குரலைக் கேட்டதும் எனக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை எண்ணிப் பாருங்கள்! அது தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் குரல். மற்றவளோ, இந்தச் சூழலில் நான் சந்திப்பேன் என்று துளியும் எதிர்பார்க்காத ஒரு பெண்! நான் தவறாகக் கேட்டிருக்க முடியாது: அந்த அழுத்தமான, வலிமையான, உலோகத்தன்மை கொண்ட குரலை நான் நேற்றுதான் கேட்டிருந்தேன்—மூன்று நிமிடங்கள் மட்டுமே என்றாலும், அது என் ஆன்மாவில் ஆழமான தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆம், அது "நேற்று வந்த அந்தப் பெண்"தான்! நான் என்ன செய்வது? வாசகர்களிடம் நான் இதைக் கேட்கவில்லை; அந்தத் தருணத்தை நினைவுகூர்கிறேன். எப்படி நான் சட்டென்று திரைக்குப் பின்னால் பாய்ந்து, தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவின் படுக்கையறைக்குள் சென்றேன் என்பது எனக்கே இன்னும் புரியவில்லை! சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் ஒளிந்துகொண்டேன்—நான் மறைந்துகொண்ட அடுத்த கணமே அவர்கள் உள்ளே வந்துவிட்டார்கள். அவர்களை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதற்குப் பதிலாக ஏன் ஒளிந்துகொண்டேன்? எனக்குத் தெரியவில்லை. எல்லாம் தற்செயலாக, எந்தவிதச் சிந்தனையுமின்றி நடந்துவிட்டது.

படுக்கையறைக்குள் அவசரமாக நுழைந்தபோது, ​​படுக்கையில் இடறிக்கொண்டேன். அப்போது, ​​படுக்கையறையிலிருந்து சமையலறைக்குச் செல்லும் ஒரு கதவைக் கவனித்தேன்—இது என் இக்கட்டான நிலையிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி, அங்கிருந்து முழுமையாக வெளியேற ஒரு வாய்ப்பு! ஆனால்—ஐயோ, என்ன கொடுமை!—அந்தக் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது, அதன் பூட்டுத் துளையில் சாவியும் இல்லை. செய்வதறியாது, விரக்தியில் நான் படுக்கையின் மீது சரிந்தேன்; நான் அறியாமலேயே மற்றவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். அவர்களின் உரையாடலின் முதல் சில சொற்களையும் ஒலிகளையும் கேட்டவுடனேயே, அவர்கள் விவாதிக்கும் விஷயம் மிகவும் ரகசியமானது மற்றும் நுணுக்கமானது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நேர்மையான, கண்ணியமான ஒரு மனிதர் என்றால், அந்தச் சூழலிலேயே எழுந்து வெளியேறி, "நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன், ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள்!" என்று உரக்கக் கூறிவிட்டு, அந்தச் சூழலின் விசித்திரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அங்கிருந்து அகன்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், நான் எழுந்திருக்கவும் இல்லை, அங்கிருந்து வெளியேறவும் இல்லை; எனக்கு அதற்குத் துணிச்சல் வரவில்லை—மிகவும் கோழைத்தனமான, இழிவான செயலைச் செய்தேன்.

"என் அன்பிற்குரிய கதரீனா நிகோலாயெவ்னா, நீங்கள் என்னை மிகுந்த மனவேதனைக்கு உள்ளாக்குகிறீர்கள்," என்று தத்யானா பாவ்லோவ்னா கெஞ்சினாள். "தயவுசெய்து, அமைதியடையுங்கள்—இது உங்கள் இயல்புக்கு முற்றிலும் மாறானதே! நீங்கள் இருக்கும் இடமெல்லாம் மகிழ்ச்சிதானே நிறைந்திருக்கும், பிறகு இப்போது திடீரென்று... என் மீது உங்களுக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இல்லையா? ஆண்ட்ரி பெட்ரோவிச்சின் மீது நான் எவ்வளவு பற்று கொண்டுள்ளேனோ, ​​அதே அளவு உங்கள் மீதும் கொண்டுள்ளேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே? அவரிடம் நான் என்றும் விசுவாசமாகவே இருக்கிறேன் என்பதை மறைக்க விரும்பவில்லை... என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்—என் கௌரவத்தின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்—அந்த ஆவணம் அவரிடம் இல்லை. சொல்லப்போனால், அது யாரிடமும் இல்லாமலிருக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது. அதுமட்டுமின்றி, இத்தகைய தந்திரமான செயல்களைச் செய்யும் திறன் அவரிடம் இல்லை—அவர் மீது சந்தேகம் கொள்வதே ஒரு பாவம்! நீங்களிருவருமே உங்களுக்குள் ஒரு பகையை நீங்களே கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்..."

"அந்த ஆவணம் இருக்கிறது, அவர் எதைச் செய்யவும் துணிந்தவர்." நேற்று நான் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​முதலில் என் கண்ணில் பட்டது அந்த 'சிறிய ஒற்றன்' (ce petit espion) தான்—அவர்தான் அவனை இளவரசரிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தார்.

—ஓ, அந்த 'சிறிய ஒற்றனா'! உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவன் ஒற்றனே அல்ல. அவனை இளவரசரிடம் சேர்க்கச் சொன்னதே நான்தான்; இல்லையென்றால், அவன் மாஸ்கோவில் பைத்தியமாகியிருப்பான் அல்லது பசியால் இறந்திருப்பான்—அங்கிருந்து அவனைப் பற்றி எனக்கு அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தார்கள். மேலும், அந்த முரட்டுப் பையன் ஒரு முழு முட்டாள்—அவன் எப்படி ஒற்றனாக இருக்க முடியும்?

—உண்மைதான், அவன் ஒரு முட்டாள்தான்; ஆனால், அதற்காக அவன் ஒரு அயோக்கியனாக மாற முடியாது என்று சொல்ல முடியாது. எனக்குச் சிரிப்பு வரவில்லை, மாறாக மிகுந்த எரிச்சலே ஏற்பட்டது; இல்லையென்றால் நேற்று நான் சிரித்தே இறந்திருப்பேன்! அவன் முகம் வெளிறிப்போக, பதறிக்கொண்டு ஓடிவந்து, தாழ்ந்து பணிந்து வணங்கத் தொடங்கி, பிரெஞ்சு மொழியில் பேசவும் ஆரம்பித்துவிட்டான்! ஆனால், மாஸ்கோவில் மரியா இவனோவ்னா, அவன் ஒரு மேதை என்று தொடர்ந்து வாதிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அந்த மோசமான கடிதத்தைப் பொறுத்தவரை—அது இன்னும் எங்கோ ஒரு ஆபத்தான இடத்தில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை—மரியா இவனோவ்னாவின் முகபாவனைகளைக் கொண்டே நான் புரிந்துகொண்டேன்.

—என் அன்பே, அழகான பெண்ணே! ஆனால், அவளிடம் எதுவுமே இல்லை என்று நீதானே சொன்னாய்?

—அதுதான் விஷயம்—அவளிடம் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது! அவள் பொய் சொல்கிறாள்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதில் அவள் ஒரு தேர்ந்த கலைஞர்! மாஸ்கோவை அடைவதற்கு முன்பே, எந்த ஆவணங்களும் எஞ்சியிருக்காது என்று நம்பியிருந்தேன்; ஆனால் இப்போது... இப்போது...

—ஐயோ, என் அன்பே, அப்படிச் சொல்லாதே! அவள் மிகவும் கனிவான, அறிவுள்ள பெண் என்று சொல்கிறார்கள்; அவளுடைய மறைந்த மாமா, மற்ற எல்லா மருமகள்களை விடவும் அவளையே அதிகமாக மதித்தார். எனக்கு அவளை அவ்வளவு நன்றாகத் தெரியாதுதான், இருந்தாலும்... நீ ஏன் அவளை உன் வசப்படுத்திக்கொள்ளக் கூடாது? உனக்கு அது ஒன்றும் கடினமான காரியம் இல்லையே! என்னையே பார்—நான் ஒரு வயதான பெண், ஆனாலும் உன் மீது எனக்கு எவ்வளவு ஈர்ப்பு! இப்போதே உன்னை முத்தமிட வேண்டும் போலிருக்கிறது! உண்மையிலேயே, அவளை உன் பக்கம் ஈர்ப்பது உனக்கு மிக எளிதான காரியம்! “நான் அவளை என் வசப்படுத்த முயன்றேன், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா—அவளை மகிழ்விக்கக்கூட முடிந்தது—ஆனால் அவள் மிகவும் தந்திரமானவள்... அவள் ஒரு விசித்திரமான ஆளுமை, அந்தத் தனித்துவமான மாஸ்கோ பாணி குணம் கொண்டவள்... நம்புவாயா, அவள் என்னிடம் கிராஃப்ட் (Kraft) என்ற ஒருவரைத் தொடர்புகொள்ளச் சொன்னாள்—அவர் ஆண்ட்ரோனிகோவ் என்பவருக்கு உதவியாளராக இருந்தவர்—அவருக்கு ஏதோ தெரிந்திருக்கலாம் என்று குறிப்பால் உணர்த்தினாள். இந்த கிராஃப்ட் யார் என்று எனக்கு ஏற்கனவே ஒரு ஊகம் இருக்கிறது—அவரைப் பற்றி மங்கலாக நினைவும் இருக்கிறது—ஆனால் அவள் அவரைக் குறிப்பிட்ட அந்த நொடியே, எனக்கு ஒன்று தெளிவாகிவிட்டது: அவளுக்கு எதுவும் தெரியாமல் இல்லை; அவள் பொய் சொல்கிறாள்—அவளுக்கு எல்லாம் தெரியும்!” “ஆனால் ஏன்? ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய்? உண்மையில், அவனிடம் கேட்டுப் பார்ப்பது மோசமான யோசனையாக இருக்காது! இந்த ஜெர்மானியன், கிராஃப்ட்—அவன் எதையும் கண்டபடி உளறிக்கொண்டிருப்பவன் அல்ல.” அவர் மிகுந்த நேர்மை கொண்ட மனிதர் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது—உண்மையாகவே!

அவரிடம் இதைப் பற்றி கேட்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! ஆனால், அவர் இப்போது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்...

“ஓ, அவர் நேற்றுதான் திரும்பி வந்தார்; சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் நான் அவருடன் இருந்தேன்... அதனால்தான் நான் இவ்வளவு பதற்றத்துடன் உங்களிடம் வந்திருக்கிறேன்—என் கை, கால்கள் எல்லாம் நடுங்குகின்றன! அன்புக்குரிய டத்யானா பாவ்லோவ்னா, உங்களுக்குத்தான் எல்லாரையும் தெரியுமே, அவரிடம் இருந்த ஆவணங்களைப் பற்றி ஏதேனும் தெரிந்துகொள்ள வழி இருக்கிறதா என்று கேட்க வந்தேன். அவர் நிச்சயமாக சில ஆவணங்களை விட்டுச் சென்றிருப்பார்—ஆனால் அவை இப்போது யாருடைய கைகளில் சிக்கப்போகின்றன? ஒருவேளை அவை தவறான, ஆபத்தான நபர்களின் கைகளில் கிடைத்துவிட்டால் என்ன செய்வது? உங்கள் ஆலோசனையைப் பெறவே நான் வந்தேன்.”

“நீங்கள் எந்த ஆவணங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டார் டத்யானா பாவ்லோவ்னா. “இப்பதானே அவரிடம் இருந்ததாகச் சொன்னீர்கள்?”

“இருந்தேன், இருந்தேன்—இப்பதான் அவரிடம் இருந்தேன்! ஆனால், அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டுவிட்டார்! நேற்று இரவுதான் இந்தச் சம்பவம் நடந்தது.”

நான் படுக்கையிலிருந்து குதித்தெழுந்தேன். அவர்கள் என்னை ஒற்றன் என்றும் முட்டாள் என்றும் அழைத்தபோது அமைதியாக இருந்த என்னால், அவர்களின் உரையாடல் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த சூழலில், வெளிப்படையாக வெளியே வருவது இயலாத காரியமாகத் தோன்றியது. அது மிகவும் விசித்திரமான ஒன்றாக இருந்திருக்கும்! டத்யானா பாவ்லோவ்னா தனது விருந்தினரை வழியனுப்பி வைக்கும் வரை, மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு அங்கேயே அமைதியாக இருக்க முடிவு செய்தேன் (அதே சமயம், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அவர் அதற்கு முன்பே படுக்கையறைக்குள் வந்துவிடக்கூடாது என்றும் வேண்டிக்கொண்டேன்). அக்மாகோவா சென்ற பிறகு, டத்யானா பாவ்லோவ்னாவிடம் நான் கணக்கைத் தீர்த்துக்கொள்ளலாம்—வேண்டுமானால் சண்டையிட்டுக்கொள்ளலாம், அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை! ஆனால், கிராஃப்ட் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டதும், நான் படுக்கையிலிருந்து குதித்தேன்; என் உடல் முழுவதும் ஒருவித நடுக்கம் தொற்றிக்கொண்டது. எதையும் யோசிக்காமல், எந்தத் திட்டமும் இன்றி, நான் முன்னேறிச் சென்று திரையை விலக்கினேன்—அவர்கள் இருவருக்கும் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தேன். அப்போது இன்னும் வெளிச்சம் இருந்ததால், நான் நிறம் வெளுத்து நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை அவர்களால் பார்க்க முடிந்தது... இருவரும் அலறினார்கள். நானும் அலறாமல் இருக்க முடியுமா?

“கிராஃப்ட்?” என்று அக்மாகோவாவைப் பார்த்து முணுமுணுத்தேன். “அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டாரா? நேற்று? சூரியன் மறையும் வேளையிலா?” “எங்கே போயிருந்தாய்? எங்கிருந்து வருகிறாய்?” என்று கத்தியபடியே தாத்யானா பாவ்லோவ்னா என் தோளைப் பிடித்து இழுத்தாள். “நீ ஒற்றன் வேலை பார்த்தாயா? மறைந்திருந்து ஒட்டுக் கேட்டாயா?”

“நான் தான் சொன்னேனே, இல்லையா?” என்று கேட்டபடியே, சோபாவிலிருந்து எழுந்த கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா என்னைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது.

“பொய்! அபத்தம்!” என்று நான் ஆவேசமாக அவளை இடைமறித்தேன். “என்னை ஒற்றன் என்று சொல்கிறாயா—கடவுளே! உங்களைப் போன்ற மனிதர்கள் இருக்கும் இந்த உலகில் வாழ்வதற்கே என்ன தகுதி இருக்கிறது? ஒரு உன்னதமான மனிதன் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்—கிராஃப்ட் ஒரு கொள்கைக்காக, ஒரு உயரிய லட்சியத்திற்காகத் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டான்... சரி, உனக்கு அந்த லட்சியத்தைப் பற்றி என்ன தெரியும்! உங்களின் சூழ்ச்சிகள், பொய்கள், ஏமாற்று வேலைகள் மற்றும் தந்திரங்களுக்கு நடுவில் நான் வாழ வேண்டியிருக்கிறது... போதும்!”

“அறையுங்கள்! அவன் முகத்தில் ஓங்கி அறையுங்கள்!” என்று கத்தினாள் தாத்யானா பாவ்லோவ்னா. கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா என் மீதே பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தாள்—ஒவ்வொரு சிறு விவரமும் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது—ஆனால் அவள் அங்கிருந்து நகரவே இல்லை. தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவோ, தான் சொன்னதைச் செயல்படுத்தத் துணிந்தது போலத் தெரிந்தாள். அதனால், என் முகத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள இயல்பாகவே கையை உயர்த்தினேன்; இந்தச் செயலைப் பார்த்து, நான்தான் அவளை அடிக்கப்போகிறேன் என்று அவள் தவறாக நினைத்துக்கொண்டாள்.

“அடி, அடி! நீ ஒரு முரடன் என்பதை நிரூபித்துவிடு! ஒரு பெண்ணை விட நீ பலசாலிதானே—பிறகு ஏன் இவ்வளவு தயக்கம்?”

“அவதூறு பேசுவதை நிறுத்துங்கள்—போதும்!” என்று நான் கத்தினேன். “நான் ஒருபோதும் எந்தப் பெண்ணின் மீதும் கை ஓங்கியதில்லை! தாத்யானா பாவ்லோவ்னா, நீங்கள் வெட்கமே இல்லாதவர்—எப்போதும் என்னைப்a புழுவாகவே கருதி வந்திருக்கிறீர்கள்! ஆமாம், மனிதர்களைச் சிறிதும் மதிக்காமல் நடத்துவதுதான் சரியான அணுகுமுறை போலிருக்கிறது! கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா, நீங்கள் சிரிக்கிறீர்கள்—என் உருவத்தைப் பார்த்துத்தானே? கடவுள் எனக்கு உங்கள் உதவியாளர்களைப் போன்ற உடல்வாகை வழங்கவில்லைதான். ஆனாலும், உங்கள் முன்னிலையில் நான் தாழ்ந்துவிட்டதாக உணரவில்லை; மாறாக, உயர்ந்ததாகவே உணர்கிறேன்... எப்படியிருந்தாலும், உண்மை இதுதான்: இதில் என் குற்றமேதும் இல்லை! நான் தற்செயலாகத்தான் இங்கே வந்து சேர்ந்தேன், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா; இது முழுக்க முழுக்க உங்கள் அந்த ஃபின்னிஷ் நாட்டுப் பணிப்பெண்ணின் தவறு—அல்லது, அவளிடம் நீங்கள் காட்டும் அதீத சார்புதான் காரணம். என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதற்குப் பதிலாக, அவள் ஏன் என்னை நேராக இங்கே அழைத்து வந்தாள்? மேலும்—நீங்களே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்—ஒரு பெண்ணின் படுக்கையறையிலிருந்து அவசரமாக வெளியேறுவது மிகவும் அநாகரிகமான செயலாகத் தோன்றியது. அதனால், நீங்கள் என் முகத்தில் துப்பினாலும் அதை அமைதியாகத் தாங்கிக்கொள்ளலாமே தவிர, அங்கிருந்து தப்பி ஓட வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன்... மீண்டும் சிரிக்கிறீர்களா, கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா?”

“வெளியே போங்கள், வெளியே போங்கள், உடனே வெளியே போங்கள்!” என்று கத்தினார் தாத்யானா பாவ்லோவ்னா, என்னை கிட்டத்தட்ட தள்ளிக்கொண்டே. “அவர் சொல்வதை நம்பாதீர்கள், கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா—ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன், அவர் ஒரு பைத்தியக்காரர் என்றுதான் அந்த இடத்திலிருந்து அவரை நீக்கினார்கள்!”

“பைத்தியக்காரரா? எங்கிருந்து? யார் இவர், எங்கிருந்து வந்தார்? சரி, அது போகட்டும்... கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா! புனிதமான அனைத்தின் மீதும் சத்தியம் செய்கிறேன், இந்த உரையாடலும், நான் கேட்ட விஷயங்களும் நமக்குள் மட்டுமே இருக்கும்... உங்கள் ரகசியங்களை நான் தெரிந்துகொண்டதில் என் தவறு என்ன இருக்கிறது? அதிலும், உங்கள் தந்தையிடம் நான் செய்துவரும் வேலை நாளை முடிந்துவிடுகிறது—எனவே, நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆவணத்தைப் பற்றி கவலைப்படத் தேவையில்லை!”

“என்ன இது?.. எந்த ஆவணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?” — கத்தரீனா நிகோலாயெவ்னா அதிர்ச்சியடைந்தார்; அவர் முகம் வெளிறிப்போனது—அல்லது எனக்கு அப்படித் தோன்றியிருக்கலாம். நான் மிக அதிகமாகப் பேசிவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். 

நான் அங்கிருந்து விரைவாக வெளியேறினேன்; அவர்கள் அமைதியாகத் தங்கள் கண்களால் என்னைப் பின்தொடர்ந்தனர்; அவர்களின் முகபாவனைகள் மிகுந்த வியப்பை வெளிப்படுத்தின. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் அவர்களுக்குத் தீர்க்க வேண்டிய ஒரு புதிரைக் கொடுத்திருந்தேன்...

==    

&&&

@ஒன்பதாம் அத்தியாயம்

@ I.



நான் வீட்டிற்கு விரைந்து கொண்டிருந்தேன்—ஆச்சரியப்படும் விதமாக—எனக்குள்ளேயே மிகுந்த திருப்தியை உணர்ந்தேன். பெண்களிடம்—குறிப்பாக, அந்த வகை பெண்களிடம் (அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அந்த *குறிப்பிட்ட* பெண்ணிடம்; தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவை நான் இதில் சேர்க்கவில்லை)—இப்படிப் பேசக்கூடாதுதான். அவளுடைய அந்தஸ்தில் உள்ள ஒரு பெண்ணிடம், "உன் சூழ்ச்சிகள் எல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்!" என்று சொல்வது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒன்றுதான்; ஆனாலும் நான் அதைச் சொல்லிவிட்டேன், அதனால்தான் எனக்கு அவ்வளவு திருப்தி. ஒரு வகையில், எனது இந்தத் தொனி, என் சூழலில் இருந்த அபத்தமான அம்சங்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிட்டது என்று நான் நம்பினேன். ஆனால், அதைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்க நேரமில்லை; என் மனம் முழுவதும் கிராஃப்ட் (Kraft) பற்றிய சிந்தனையே நிறைந்திருந்தது. அவன் எனக்கு ஏதோ பெரிய தனிப்பட்ட துன்பத்தை ஏற்படுத்தினான் என்பதல்ல, மாறாக, நான் உள்ளுக்குள் ஆழமாக உலுக்கப்பட்டிருந்தேன். எந்த அளவுக்கு என்றால், மற்றவர்களின் துரதிர்ஷ்டத்தைக் கண்டு மனித இயல்பில் எழும் அந்தச் சிறு, கீழ்த்தரமான மகிழ்ச்சி—உதாரணமாக, ஒருவருக்குக் கால் முறியும்போதோ, கௌரவம் இழக்கும்போதோ அல்லது அன்புக்குரியவரை இழக்கும்போதோ ஏற்படும் அந்த உணர்வு—கூட என்னிடமிருந்து முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது. அதற்குப் பதிலாக, கிராஃப்ட் மீது ஒரு ஆழ்ந்த துயரம்—அல்லது துயரம் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது, அதைவிட தீவிரமான, அதே சமயம் கருணை கலந்த ஒரு உணர்வு—என்னுள் எழுந்தது. இதைக் குறித்தும் எனக்கு ஒரு திருப்திதான். ஒரு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியான செய்தி—உண்மையில் மற்ற எல்லா உணர்வுகளையும் நசுக்கி, தேவையற்ற எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அடித்துச் செல்ல வேண்டிய ஒரு செய்தி—ஒருவனை நிலைகுலையச் செய்யும்போது, ​​அதே தருணத்தில் அவனது மனதில் எவ்வளவு தேவையற்ற எண்ணங்கள் வந்து குவிகின்றன என்பது வியப்பிற்குரியது! ஆனால், உண்மையில், அத்தகைய அற்பமான எண்ணங்களே கூட்டமாக வந்து மொய்க்கின்றன. மேலும், எனக்குள் மெல்ல மெல்ல ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டதையும் நான் நினைவு கூர்கிறேன்—அந்த நடுக்கம் பல நிமிடங்கள் நீடித்தது; சொல்லப்போனால், நான் வீட்டிற்குச் சென்று வெர்சிலோவுடன் (Versilov) நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்ட அந்த முழு நேரமும் அந்த நடுக்கம் என்னுள் இருந்தது.

இந்த மோதல் மிகவும் விசித்திரமான, அசாதாரணமான சூழலில் நிகழ்ந்தது. நான் முன்பே குறிப்பிட்டது போல, நாங்கள் முற்றத்தில் இருந்த ஒரு தனிப் பகுதியில் வசித்து வந்தோம்; எங்கள் இருப்பிடத்தின் கதவில் 'பதிமூன்று' (13) என்ற எண் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. நான் வாயிலை அடைவதற்கு முன்பே, ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது—அது உரத்த, பொறுமையற்ற, எரிச்சலூட்டும் குரல். அவள் யாரையோ நோக்கி, "பதிமூன்றாம் எண் குடியிருப்பு எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு சிறிய கடைக்குச் செல்லும் கதவைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு, வாயிலுக்கு அருகிலேயே அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அங்கிருந்தவர்கள் அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை போலிருக்கிறது—அல்லது ஒருவேளை அவளை அங்கிருந்து விரட்டியிருக்கலாம்—அதனால் அவள் திண்ணையிலிருந்து கீழே இறங்கினாள்; அவளது நடத்தையில் மிகுந்த வேதனையும் கசப்பும் வெளிப்பட்டன.

"இந்தக் காப்பாளர் (caretaker) எங்கேதான் போனார்?" என்று கத்தியபடி, தன் காலால் தரையை ஓங்கி மிதித்தாள். அந்தக்குரல் யாருடையது என்று எனக்கு உடனே தெரிந்துவிட்டது.

நான் அவளை நெருங்கி, "நான் பதிமூன்றாம் எண் குடியிருப்புக்குத்தான் செல்கிறேன். நீங்கள் யாரையாவது தேடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டேன்.

"ஒரு மணி நேரமாக நான் காப்பாளரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்! எல்லாரிடமும் கேட்டுவிட்டேன், இந்த இடத்தில் உள்ள எல்லாப் படிக்கட்டுகளிலும் ஏறி இறங்கிவிட்டேன்!"

"அது முற்றத்தில் இருக்கிறது. என்னை உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?" ஆனால், அதற்குள்ளேயே அவள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

நான் தொடர்ந்து, "நீங்கள் வெர்சிலோவைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறீர்கள்—உங்களுக்கு அவரிடம் ஏதோ காரியம் இருக்கிறது, எனக்கும் அப்படித்தான்," என்றேன். "நான் அவரிடம் விடைபெற்று, நிரந்தரமாகப் பிரிந்து செல்ல வந்திருக்கிறேன். வாருங்கள், போகலாம்."

"நீங்கள் அவருடைய மகனா?"

"அதனால் என்ன? சரி, அப்படித்தான் வைத்துக்கொள்வோம்—என் பெயர் டல்கோருகி, நான் ஒரு முறையற்ற வாரிசு (illegitimate son). அந்த மனிதருக்கு இதுபோல முறையற்ற வாரிசுகள் பலர் இருக்கிறார்கள். மனசாட்சியும் கௌரவமும் கோரும்போது, ​​முறையான வாரிசாகப் பிறந்த மகன் கூட வீட்டை விட்டு வெளியேறலாம். இது பைபிளிலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது." அதுமட்டுமல்ல, அவருக்கு ஒரு சொத்து கிடைத்திருக்கிறது; ஆனால், அதில் எனக்கு எந்தப் பங்கும் வேண்டாம். என் சொந்த உழைப்பால் என் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். தேவைப்படும்போது, ​​ஒரு உன்னதமான மனிதன் தன் உயிரைக் கூட தியாகம் செய்யத் துணிவான்; கிராஃப்ட்—எவ்வளவு நம்பிக்கைக்குரிய இளைஞன் என்று பாருங்கள்—ஒரு கொள்கைக்காகத் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டான்! இந்த வழியாக, இந்த வழியாக வாருங்கள்! நாம் தனிப் பகுதிக்குச் செல்கிறோம். பைபிளில் சொல்லப்பட்டிருப்பது போல, பிள்ளைகள் தங்கள் தந்தையை விட்டுப் பிரிந்து, தங்களுக்கென ஒரு புதிய வாழ்வை அமைத்துக்கொள்கிறார்கள்... ஒரு கொள்கை ஒருவனை ஈர்க்குமானால்—நிஜமாகவே ஒரு கொள்கை இருக்குமானால்! கொள்கைதான் எல்லாவற்றிலும் முக்கியமானது; எல்லாம் அந்த ஒரு கருத்தில்தான் அடங்கியிருக்கிறது...

நாங்கள் எங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நான் இடைவிடாது பேசிக்கொண்டே இருந்தேன். வாசகர்கள் கவனித்திருக்கலாம், நான் என்னைப் பற்றி விவரிக்கும்போது எந்த ஒளிவுமறைவும் காட்டுவதில்லை; தேவைப்படும் தருணங்களில் என் செயல்களைப் பற்றி வெளிப்படையாகவே பேசுகிறேன்: நான் உண்மையைச் சொல்லக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறேன். வெர்சிலோவ் வீட்டில் இருந்தார். நான் என் மேலங்கையைக் கழற்றாமலேயே உள்ளே நுழைந்தேன், அவளும் அப்படியே செய்தாள். அவள் அணிந்திருந்த உடை மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது; அடர் நிற ஆடையின் மேல், மேலங்கி அல்லது போர்வையைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு துணித் துண்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. தலையில், அவளுக்குச் சற்றும் பொருத்தமில்லாத, பழைய, சிதைந்த மாலுமி தொப்பி ஒன்றை அணிந்திருந்தாள். நாங்கள் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​அம்மா வழக்கமான இடத்தில் அமர்ந்து தையல் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தார்; என் சகோதரி தன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து வாசலில் நின்றுகொண்டாள். வெர்சிலோவ், எப்போதும் போல, எதையும் செய்யாமல் அமர்ந்திருந்தார்; எங்களைப் பார்த்ததும் எழுந்து நின்றவர், என்னையே கூர்மையாகவும் வினவும் பார்வையுடனும் பார்த்தார்.

"இதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை," என்று கூறி, அந்த எண்ணத்தை மறுப்பது போல கையை அசைத்துக்கொண்டு ஓரத்திற்கு நகர்ந்தேன். "வாசலில் இவரைச் சந்தித்தேன்; உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்கு ஒரு தனிப்பட்ட விஷயம் இருக்கிறது—இவருடைய விஷயத்தை முடித்த பிறகு அதை உங்களிடம் சொல்கிறேன்..."

இருப்பினும், வெர்சிலோவ் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். "மன்னிக்கவும்," என்று அந்த இளம் பெண் பொறுமையின்றிப் பேசத் தொடங்கினாள்; வெர்சிலோவ் அவளை நோக்கினார். "நேற்று ஏன் என்னிடம் பணத்தை விட்டுச் சென்றீர்கள் என்று நீண்ட நேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்... நான்... சுருக்கமாகச் சொன்னால்... இதோ உங்கள் பணம்!" என்று கத்தினார்—முன்பு அவர் எழுப்பிய அதே போன்ற அலறல் சத்தத்துடன்—மேசையின் மீது பணக்கட்டுகளை வீசினார். "முகவரி அலுவலகம் (address bureau) மூலமாகத்தான் உங்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது; இல்லையெனில், முன்பே இதைக் கொண்டு வந்து கொடுத்திருப்பேன்." சட்டென்று அவர் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தார்; அம்மா அச்சத்தால் முகம் வெளிறிப்போயிருந்தார். “உங்களை அவமதிக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை—நீங்கள் நேர்மையான பெண்ணாகத் தெரிகிறீர்கள், ஒருவேளை இவள் உங்கள் மகளாகக் கூட இருக்கலாம். நீங்கள் அவருடைய மனைவியா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்...”


...இந்த மனிதர் என்ன செய்கிறார் தெரியுமா? ஆசிரியைகளும் பணிப்பெண்களும் (governesses) தங்கள் கையில் இருந்த கடைசி காசையும் செலவழித்து நாளிதழ்களில் விளம்பரம் கொடுத்தால், அதை இவர் வெட்டி எடுத்துக்கொள்கிறார். பிறகு, அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்களைத் தேடிச் சென்று, ஏதோ ஒரு ஆதாயத்திற்காக அவர்களைத் தன் "நிதி உதவி" என்ற வலையில் சிக்க வைத்து, பெரும் சிக்கலில் ஆழ்த்துகிறார்! நேற்று நான் எப்படி இவரிடமிருந்து பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டேன் என்று எனக்கே புரியவில்லை! எவ்வளவு நேர்மையான முகபாவனையுடன் இருந்தார் அவர்! ...வெளியே போங்கள்—இனி ஒரு வார்த்தை கூட பேசாதீர்கள்! நீங்கள் ஒரு அயோக்கியர், ஐயா! உங்கள் நோக்கம் நேர்மையானதாக இருந்தால்கூட, உங்கள் உதவி எனக்குத் தேவையில்லை. ஒரு வார்த்தை கூட வேண்டாம்—இனி ஒரு வார்த்தை கூட பேசாதீர்கள்! உங்கள் வீட்டுப் பெண்கள் முன்னிலையிலேயே உங்களை அம்பலப்படுத்தியது குறித்து நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்! ஒழிந்து போங்கள்! 

அவள் வேகமாக வெளியேறினாள், ஆனால் வாசற்படியில் ஒரு கணம் நின்று, பின்னோக்கிப் பார்த்தபடி இப்படிச் சொன்னாள்:

"உங்களுக்கு ஏதோ சொத்து கிடைத்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்களே!" 

பிறகு, ஒரு நிழலைப் போல மறைந்து போனாள். மீண்டும் சொல்கிறேன்: அவள் மிகுந்த மனக் கொந்தளிப்பில் இருந்தாள். வெர்சிலோவ் இதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தார்; ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி, மனதிற்குள் எதையோ அலசிக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று என்னைப் பார்த்து கேட்டார்:

"உங்களுக்கு அவளைத் தெரியாதா?" 

"சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் அவளைப் பார்த்தேன். வாசினின் அறைக்கு அருகில், ஒரு பைத்தியக்காரி போல கத்திக்கொண்டும், உங்களைச் சபித்துக்கொண்டும் இருந்தாள். நான் அவளிடம் பேசவில்லை, அவளைப் பற்றி வேறு எதுவும் எனக்குத் தெரியாது—இப்போது வாயிலருகே அவளைச் சந்தித்தேன், அவ்வளவுதான். நேற்று நீங்கள் குறிப்பிட்ட, 'கணக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும்' அந்த ஆசிரியை இவள் தானோ?" 

"அவள் தான். என் வாழ்க்கையில் நான் செய்த ஒரே ஒரு நல்ல காரியம் அதுதான்... சரி, அதை விடுங்கள்—உங்கள் கையில் என்ன வைத்திருக்கிறீர்கள்?" 

"இந்தக் கடிதம்," என்று பதிலளித்தேன். "விளக்கம் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிறேன்; இது கிராஃப்ட் என்பவரிடமிருந்து வந்தது, அவர் இதைப் மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவிடமிருந்து பெற்றார். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று படித்தாலே உங்களுக்குப் புரிந்துவிடும்." இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும்; இந்த கடிதத்தைப் பற்றி உலகில் வேறு யாருக்கும் தெரியாது—எனக்கு மட்டுமே தெரியும். ஏனென்றால், நேற்று என்னிடம் இதைக் கொடுத்த கிராஃப்ட், நான் அவர் அறையை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த கணமே தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு இறந்துவிட்டார்...

நான் மூச்சிரைக்க, அவசரமாக இதைப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவர் அந்தக் கடிதத்தை வாங்கி, இடது கையில் சற்று தள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு, என்னை உற்று நோக்கினார். கிராஃப்ட் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்று நான் சொன்னபோது, ​​அது அவரிடம் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்று அவரது முகத்தை மிகக் கூர்ந்து கவனித்தேன். என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அந்தச் செய்தி அவர் மீது எந்தச் சிறு தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை—அவர் புருவத்தைக்கூட உயர்த்தவில்லை! மாறாக, நான் பேச்சை நிறுத்தியதைக் கண்டதும், அவர் எப்போதும் கருப்பு ரிப்பனில் கோர்த்து கழுத்தில் அணிந்திருக்கும் தனது கண்ணாடியை (lorgnette) எடுத்து, கடிதத்தை மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் உயர்த்திப் பிடித்து, கையொப்பத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அதன் உள்ளடக்கத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் வாசிக்கத் தொடங்கினார். இத்தகைய ஆணவமான அலட்சியத்தைக் கண்டு நான் எவ்வளவு மனவேதனை அடைந்தேன் என்பதை விவரிக்க முடியாது! அவர் கிராஃப்ட்டை நன்கு அறிந்திருக்க வேண்டும்; அதுமட்டுமின்றி, இது எவ்வளவு அதிர்ச்சிகரமான செய்தி! இயல்பாகவே, அவரிடமிருந்து ஏதோ ஒரு எதிர்வினையை நான் எதிர்பார்த்தேன். சுமார் அரை நிமிடம் காத்திருந்தேன்—கடிதம் நீளமானது என்று தெரிந்ததால்—பிறகு திரும்பி அங்கிருந்து வெளியேறினேன். என் சூட்கேஸ் முன்பே தயாராக இருந்தது; இன்னும் சில பொருட்களை மட்டும் உள்ளே வைக்க வேண்டியிருந்தது. என் தாயாரைப் பற்றி நினைத்தேன்; அவரைச் சென்று பார்க்கக்கூட இல்லையே என்று தோன்றியது. பத்து நிமிடங்கள் கழித்து, நான் முழுமையாகத் தயாராகி, வண்டி பிடிக்கச் செல்லவிருந்த வேளையில், என் சகோதரி என் சிறிய அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

"அம்மா உனக்காக அறுபது ரூபிள்களை அனுப்பியிருக்கிறார்," என்று அவள் கூறினாள். "ஆண்ட்ரி பெட்ரோவிச்சிடம் இதைப் பற்றிப் பேசியதற்காக அவர் மீண்டும் ஒருமுறை மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்ளச் சொன்னார். இதோ, கூடுதலாக இருபது ரூபிள்கள். நேற்று நீ தங்குவதற்காக ஐம்பது ரூபிள்களைக் கொடுத்திருந்தாய் அல்லவா..." "அம்மா என்ன சொல்கிறார் என்றால், உனக்கு முப்பது ரூபிள்களுக்கு மேல் கொடுக்க முடியாது—ஏனென்றால் அந்த ஐம்பது ரூபிள்கள் சரியாக அமையவில்லை—அதனால் மீதித் தொகையாக இந்த இருபது ரூபிள்களை அனுப்பியிருக்கிறார்."

"சரி, நன்றி. அவர் உண்மையைத்தான் சொல்கிறார் என்று நம்புகிறேன். போய் வருகிறேன், சகோதரி—நான் கிளம்புகிறேன்!"

"இப்போது எங்கே போகிறாய்?"

"தற்போதைக்கு ஒரு விடுதிக்குச் செல்கிறேன்; இந்த வீட்டில் ஒரு இரவு கூட தங்க விரும்பவில்லை. அம்மாவிடம் நான் அவரை நேசிக்கிறேன் என்று சொல்." "அவருக்கு அது தெரியும். நீ ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச்சை நேசிக்கிறாய் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். அந்தப் பாவம் செய்த பெண்ணை நீ இங்கே அழைத்து வந்ததற்காக உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா?"

"உண்மையைச் சொல்கிறேன், நான் அழைத்து வரவில்லை! வாசலில் தற்செயலாகத்தான் அவரைச் சந்தித்தேன்."

"இல்லை, நீதான் அவரை அழைத்து வந்தாய்."

"நிச்சயமாகச் சொல்கிறேன்..."

"யோசித்துப் பார்—உன்னையே கேட்டுக்கொள்—இதற்கு நீயும் ஒரு காரணம் என்பதை நீயே உணர்வாய்."

"வெர்சிலோவ் அவமானப்பட்டதைக் கண்டு எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி! நினைத்துப் பார்—லிடியா அக்மாகோவாவுடன் அவருக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்திருக்கிறது... இருந்தாலும், இதையெல்லாம் நான் ஏன் உன்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்?"

"அப்படியா? குழந்தையா? அது அவருடைய குழந்தை அல்லவே! இப்படிப்பட்ட பொய்களை நீ எங்கிருந்து கேள்விப்பட்டாய்?"

"சரி, உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"எனக்கு எப்படித் தெரியாமல் இருக்கும்? லூகாவில் நான் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்! கேள் சகோதரா—உனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை என்பது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அப்படியிருந்தும், நீ ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச்சையும், அம்மாவையும் அவமானப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்."

"அவர் சொல்வது சரியாக இருந்தால், அப்படியானால் நான் தவறு செய்திருக்கிறேன் என்று அர்த்தம்—அவ்வளவுதான். ஆனாலும், நான் உங்கள் அனைவரையும் நேசிக்கிறேன். ஏன் வெட்கப்படுகிறாய், சகோதரி? அட, இப்போது இன்னும் அதிகமாக வெட்கப்படுகிறாயே! சரி, போகட்டும்—இருந்தாலும், எம்ஸில் வெர்சிலோவை அறைந்த அந்தச் சிறு இளவரசனை நான் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைக்கத்தான் போகிறேன். அக்மாகோவா விவகாரத்தில் வெர்சிலோவ் சரியாகத்தான் இருந்திருக்கிறார் என்றால், அதற்கு இன்னும் வலுவான காரணம் இருக்கிறதுதானே."

"சகோதரா, கொஞ்சம் நிதானமாக யோசி—என்ன பேசுகிறாய்?" "நல்லவேளையாக, அந்த விவகாரம் இப்போது நீதிமன்றத்தில் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது... அட, பார்—உன் முகம் வெளுத்துவிட்டதே."

"அந்த இளவரசன் உன்னுடன் வரப்போவதில்லை," என்று லிசா கூறினாள்; அவளது முகத்தில் பதற்றத்திற்கு இடையிலும் ஒரு மெல்லிய, வெளிறிய புன்னகை தெரிந்தது.

"அப்படியானால், நான் அவனை மக்கள் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்துவேன். என்னாச்சு, லிசா?" அவள் மிகவும் வெளுத்துப்போய், நிற்க முடியாமல் சோபாவில் சரிந்தாள்.

"லிசா!" என்று கீழிருந்து அவளது தாயின் குரல் கேட்டது. அவள் தன்னைச் சமப்படுத்திக்கொண்டு எழுந்தாள்; என்னைப் பார்த்து அன்புடன் புன்னகைத்தாள்.

“சகோதரனே, இந்த முட்டாள்தனத்தை விட்டுவிடு—அல்லது குறைந்தபட்சம் இன்னும் நிறையத் தெரிந்துகொள்ளும் வரை காத்திரு; உனக்குத் தெரிந்திருப்பது மிக மிகக் குறைவு.”

“நான்... போகப்போகிறேன் என்று கேள்விப்பட்டபோது நீ வெளிறிப்போனதை நான் நினைவில் வைத்துக்கொள்வேன், லிசா...”


...மற்றும் அந்தத் துப்பாக்கிச் சண்டை! 

“ஆம், ஆம்—அதையும் மறந்துவிடாதீர்கள்!” என்று மீண்டும் புன்னகைத்தபடி அவள் விடைபெற்று, கீழே சென்றாள். 

நான் ஒரு வண்டிக்காரரை அழைத்து, அவரது உதவியுடன் எனது பொருட்களை அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தேன். வீட்டில் இருந்தவர்கள் யாரும் எந்த ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கவில்லை, என்னைத் தடுக்கவும் முயலவில்லை. வெர்சிலோவைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க விரும்பியதால், என் தாயிடம் விடைபெற நான் உள்ளே செல்லவில்லை. வண்டியில் அமர்ந்த தருணத்தில், திடீரென்று ஒரு எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியது. 

“செம்யோனோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகில், ஃபோன்டாங்காவிற்குச் செல்லுங்கள்!” என்று சட்டென்று கட்டளையிட்டேன்; மீண்டும் வாஸினைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டேன்.



@II.


II. 



வாஸின்னுக்கு கிராஃப்டைப் பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கலாம்—ஒருவேளை எனக்குத் தெரிந்ததை விட நூறு மடங்கு அதிகமாகவே தெரிந்திருக்கலாம்—என்று திடீரென்று எனக்குத் தோன்றியது; அது உண்மையாகவே இருந்தது. வாஸின் எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, இயல்பான தொனியில், எல்லா விவரங்களையும் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். ஆனால், அவர் மிகுந்த சோர்வுடன் இருந்தார்; அது உண்மைதான். அவர் அன்று காலை நேரில் கிராஃப்டைச் சந்தித்திருந்தார். முந்தைய நாள் மாலை, இருள் முழுமையாகச் சூழத் தொடங்கிய வேளையில், கிராஃப்ட் தன்னைத்தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார்; இது அவரது நாட்குறிப்பின் மூலம் தெரியவந்தது. துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொள்வதற்குச் சற்று முன்புதான் அவர் அந்த இறுதிப் பதிவை எழுதியிருந்தார். அதில், இருட்டில் எழுதுவதால் எழுத்துக்களைக் கூடத் தம்மால் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினால் தீப்பிடித்துக்கொள்ளும் என்று அஞ்சி, அவர் அதை ஏற்றவில்லை. "மேலும், சுட்டுக்கொள்வதற்குச் சற்று முன்பு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றிவிட்டு, பிறகு அதை அணைக்க நான் விரும்பவில்லை—என் உயிரையே நான் அணைத்துக்கொள்வது போல!" என்று அவர் அந்த நாட்குறிப்பின் கடைசி வரிகளுக்கு அருகில் ஒரு விசித்திரமான குறிப்பை எழுதியிருந்தார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குத் திரும்பிய உடனேயே—டெர்காச்சேவைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே—அவர் இந்த இறுதி நாட்குறிப்பை எழுதத் தொடங்கியிருந்தார். நான் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, அவர் ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும் ஒரு குறிப்பை எழுதியிருந்தார்; கடைசி மூன்று அல்லது நான்கு குறிப்புகள் ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் எழுதப்பட்டிருந்தன. அந்த நாட்குறிப்பு நீண்ட காலமாக வாஸின்னிடம் இருந்தும் (அதைப் படிப்பதற்கு அவருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டிருந்தது), அவர் ஏன் அதன் நகலை எடுத்து வைக்கவில்லை என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன். அது ஒரே ஒரு தாளில் மட்டுமே இருந்ததாலும், அதில் உள்ள குறிப்புகள் அனைத்தும் மிகச் சுருக்கமாகவே இருந்ததாலும்—"குறைந்தது அந்த கடைசிப் பக்கத்தையாவது நகலெடுத்திருக்கலாமே!" என்று நான் கூறினேன். அதற்கு வாஸின் புன்னகைத்தபடி, தனக்கு அனைத்தும் நன்றாக நினைவில் இருப்பதாகக் கூறினார். மேலும், அந்தக் குறிப்புகள் எந்தவித ஒழுங்கமைப்பும் இன்றி, அவ்வப்போது அவரது மனதில் தோன்றிய விஷயங்களை மட்டுமே கொண்டிருந்தன என்று தெரிவித்தார். இதுவே அந்த நாட்குறிப்பை இச்சூழ்நிலையில் மிகவும் மதிப்புமிக்கதாக மாற்றுகிறது என்று நான் வாதிடத் தொடங்கினேன்; ஆனால், பிறகு அதை விட்டுவிட்டு, வேறு ஏதேனும் அவருக்கு நினைவிருக்கிறதா என்று அவரிடம் தொடர்ந்து கேட்கலானேன். துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொள்வதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு அவர் எழுதிய சில வரிகள் அவருக்கு நினைவிருந்தன. அதில், அவருக்கு "குளிர் எடுப்பதாக" குறிப்பிட்டிருந்தார். குளிர் தணிய மது அருந்தலாம் என்று நினைத்தாலும், அது அதிக இரத்தப்போக்கை ஏற்படுத்திவிடும் என்று அஞ்சி அதைத் தவிர்த்திருந்தார். "இப்படியான விஷயங்கள்தான் அதில் இருந்தன," என்று வாஸின் முடித்தார்.

"இதைத்தான் நீங்கள் அற்பமானவை என்று சொல்கிறீர்களா!" என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன்.

"நான் எப்போது இதை அற்பமானவை என்று சொன்னேன்? நான் அதன் நகலை எடுத்து வைக்கவில்லை, அவ்வளவுதான். ஒருவேளை இவை அற்பமானவை அல்ல என்றாலும், அந்த நாட்குறிப்பு மிகவும் சாதாரணமானது—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இயல்பானது. இத்தகைய சூழலில் ஒருவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கக்கூடிய விஷயங்கள்தான் அவை..."

"ஆனால், அவருடைய இறுதி எண்ணங்கள்—அவருடைய கடைசிச் சிந்தனைகள்!"

"இறுதிச் சிந்தனைகள் சில நேரங்களில் முற்றிலும் முக்கியமற்றவையாக இருக்கலாம். தற்கொலை செய்துகொண்ட வேறொருவர், தனது நாட்குறிப்பில் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்: இவ்வளவு முக்கியமான தருணத்தில், ஒரு 'உன்னதமான சிந்தனை' கூட தனக்குத் தோன்றவில்லை என்றும், வெறும் அற்பமான, அர்த்தமற்ற எண்ணங்களே தோன்றின என்றும் அவர் வருத்தப்பட்டிருந்தார்."

"அப்படியானால், குளிர் எடுப்பதாகக் குறிப்பிட்டதும் ஒரு அற்பமான சிந்தனைதானா?"

"நீங்கள் குளிர் எடுப்பதைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்களா, அல்லது இரத்தப்போக்கைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்களா? எது எப்படியிருந்தாலும், தற்கொலையோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு காரணத்தாலோ, மரணம் நெருங்குவதை உணரும் பலருக்கு, தங்கள் உடல் மரணத்திற்குப் பிறகு எப்படி இருக்கும் என்பது குறித்த கவலை இருப்பது தெரிந்த உண்மைதான். அந்த வகையில் பார்த்தால், கிராஃப்ட் வெறும் அதிகப்படியான இரத்தப்போக்கு குறித்துதான் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்."

"இது தெரிந்த உண்மைதானா... அல்லது இது உண்மையா என்பது கூட எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று நான் முணுமுணுத்தேன். "ஆனால், இதையெல்லாம் நீங்கள் இவ்வளவு இயல்பானதாகக் கருதுவது எனக்கு வியப்பளிக்கிறது—குறிப்பாக, சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் கிராஃப்ட் நம்மிடையே அமர்ந்து, பேசிக்கொண்டும், மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியுடனும் இருந்தார் என்பதை நினைக்கும்போது!" "அவரை நினைத்து உங்களுக்குச் சிறு வருத்தம் கூட இல்லையா?" "நிச்சயமாக, அவன் மீது எனக்குப் பரிதாபம் இருக்கிறது—அது வேறு விஷயம். ஆனால், கிராஃப்ட் தனது மரணத்தை ஒரு தர்க்கரீதியான முடிவாகவே முன்வைத்தான். நேற்று டெர்காச்சேவின் வீட்டில் அவனைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டவை அனைத்தும் உண்மையாகவே இருந்தன: அவன் ஒரு குறிப்பேட்டை விட்டுச் சென்றிருக்கிறான். அதில் பிரனோலஜி (phrenology), கிரானியாலஜி (craniology) மற்றும் கணிதத்தைக் கூட அடிப்படையாகக் கொண்டு, ரஷ்யர்கள் தாழ்ந்த இனத்தவர் என்றும், எனவே ரஷ்யனாக வாழ்வதில் அர்த்தமில்லை என்றும் அவன் வாதிட்டிருக்கிறான். இதில் வியக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், ஒருவர் எந்தவொரு தர்க்கரீதியான முடிவுக்கு வேண்டுமானாலும் வரலாம்; ஆனால், அந்த முடிவின் அடிப்படையில் ஒருவன் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்வது என்பது—நிச்சயமாக, இது அடிக்கடி நடக்கும் காரியம் அல்ல."

"குறைந்தபட்சம், அவனது மன உறுதிக்காக அவனைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும்."

"அதற்காக மட்டும் என்று சொல்ல முடியாது," என்று வாஸின் மழுப்பலாகக் கூறினான்—இருப்பினும், அவன் முட்டாள்தனத்தையோ அல்லது மன பலவீனத்தையோதான் குறிப்பிடுகிறான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இவை அனைத்தும் எனக்கு எரிச்சலை ஊட்டின.

"நேற்று நீதானே உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாய், வாஸின்?"

"இப்போதும் நான் அதைத்தான் சொல்கிறேன். ஆனால், இப்போது நடந்திருக்கும் விஷயத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​இதில் ஏதோ ஒரு அடிப்படையான, பெரும் தவறு இருக்கிறது. இந்த விவகாரத்தை ஒரு கடுமையான கோணத்தில் அணுகும்போது, ​​ஒருவன் மீது காட்டக்கூடிய பரிதாபம் கூட மறைந்துவிடுகிறது."

"உன் கண்களைப் பார்த்தபோதே எனக்குத் தெரியும், நீ கிராஃப்ட்டைக் குறை சொல்லப் போகிறாய் என்று. அத்தகைய விமர்சனத்தைக் கேட்க விரும்பாததால்தான் நான் உன் கருத்தைக் கேட்கவில்லை—ஆனால் நீயே முன்வந்து அதைச் சொல்லிவிட்டாய், இப்போது நான் உன்னுடன் உடன்பட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனாலும், உன் மீது எனக்கு அதிருப்திதான்! எனக்கு கிராஃப்ட் மீது பரிதாபமாக இருக்கிறது." “தெரியுமா, நாம் வெகுதூரம் வந்துவிட்டோம்...”

“ஆம், ஆம்,” என்று நான் குறுக்கிட்டேன், “ஆனால், இத்தகைய சூழல்களில் எஞ்சியிருப்பவர்கள்—அதாவது மறைந்தவரை மதிப்பிடுபவர்கள்—தங்களுக்குள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொள்ளலாம் என்பது ஒருவித ஆறுதல்தான்: ‘சரி, அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்—நிச்சயமாக அவர் மிகுந்த பரிதாபத்திற்கும் கருணைக்கும் உரியவர்தான்—இருப்பினும் நாம் இன்னும் இருக்கிறோம் அல்லவா, எனவே துயரப்படுவதற்குப் பெரிய காரணமொன்றும் இல்லை.’”

“நிச்சயமாக, நிச்சயமாக—அந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால்... அட, இருங்கள்—நீங்கள் விளையாட்டாகத்தானே சொன்னீர்கள்? அதுவும் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக! நான் தேநீர் அருந்தப்போகிறேன்—அதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன்—நீங்களும் என்னுடன் சேர்ந்து கொள்கிறீர்களா?”

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, என் சூட்கேஸையும் மூட்டையையும் ஒருமுறை கூர்ந்து கவனித்தபடி அவர் அங்கிருந்து சென்றார்.

உண்மையில், நான் இன்னும் கடுமையான எதையோ சொல்ல முற்பட்டிருந்தேன்,


...கிராஃப்டுக்குப் பழிவாங்கும் விதமாக—அதை நான் எப்படிச் சாதித்தேன் என்பதை அவரிடம் விளக்கினேன். சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், "நம்மைக் போன்றவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள்" என்று நான் கூறியதை அவர் ஆரம்பத்தில் மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார். எது எப்படியிருந்தாலும், உண்மையில், எல்லாவற்றிலும்—அவரது உணர்வுகளில் கூட—அவர் என்னைக் காட்டிலும் சரியானவராகவே இருந்தார். இதை நான் எந்தவித அதிருப்தியும் இன்றி ஒப்புக்கொண்டேன்; அதே சமயம், எனக்கு அவரைப் பிடிக்கவில்லை என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன்.

தேநீர் கொண்டு வரப்பட்டபோது, ​​ஒரே ஒரு இரவு மட்டும் அவரது விருந்தினராகத் தங்குவதற்கு அனுமதி கோரினேன்; இது சாத்தியமில்லை என்றால் தாராளமாகச் சொல்லிவிடலாம் என்றும், அப்படிச் சொன்னால் நான் ஒரு விடுதிக்குச் சென்றுவிடுவேன் என்றும் கூறினேன். பின்னர், வெர்சிலோவுடனான எனது உறவு முற்றிலுமாக முறிந்துவிட்டது என்பதைச் சுருக்கமாகவும் நேரடியாகவும் விளக்கினேன்—ஆனால், அதன் விவரங்களுக்குள் நான் செல்லவில்லை. வாசின் மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்டார், ஆனால் அவரிடம் எந்தவிதமான சலனமும் இல்லை. பொதுவாக, அவர் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு மட்டுமே பதிலளித்தார்—இருப்பினும், அவர் மிகவும் அன்பாகவும், போதுமான விளக்கத்துடனும் பதிலளித்தார். கடிதத்தைப் பொறுத்தவரை—அதற்காகத்தான் நான் முன்னதாக அவரிடம் ஆலோசனை கேட்கச் சென்றிருந்தேன்—அதைப் பற்றி நான் எதுவுமே சொல்லவில்லை; எனது முந்தைய வருகையை ஒரு சாதாரணச் சந்திப்பாக மட்டுமே விவரித்தேன். அந்தக் கடிதத்தைப் பற்றி வேறு யாருக்கும் தெரியாது என்று வெர்சிலோவிடம் வாக்குறுதி அளித்திருந்ததால், அதன் இருப்பைப் பற்றி யாரிடமும் வெளிப்படுத்த எனக்கு உரிமை இல்லை என்று கருதினேன். ஏனோ தெரியவில்லை, மற்ற விஷயங்களை வாசினிடம் பகிர்ந்துகொள்வதில் எனக்கு ஒருவிதத் தயக்கம் இருந்தது. "மற்ற விஷயங்கள்" என்று நான் குறிப்பிடுவது முற்றிலும் வேறானவை என்பதைக் குறிக்கவில்லை; இருப்பினும், தாழ்வாரத்திலும் அண்டை வீட்டாருடைய குடியிருப்புகளிலும் நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றிச் சொன்னபோது, ​​அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார்; அந்தச் சம்பவங்கள் இறுதியில் வெர்சிலோ தங்கியிருந்த இடத்தில்தான் முடிவடைந்தன. அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டார்—குறிப்பாக ஸ்டெபெல்கோவ் தொடர்பான விஷயங்களில். ஸ்டெபெல்கோவ், டெர்காச்சேவ் குறித்துக் கேள்விகள் கேட்ட அந்தப் பகுதியை மீண்டும் ஒருமுறை—மொத்தம் இருமுறை—சொல்லச் சொன்னார்; அதன்பிறகு அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். இறுதியில், அவர் ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையை உதிர்த்தார். அந்தத் தருணத்தில், வாசினை எந்தச் சூழலும் இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ள முடியாது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; உண்மையில், இதைப் பற்றி எனக்குத் தோன்றிய முதல் எண்ணமே—எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அவரை மிகவும் உயர்வாகக் காட்டும் விதத்தில் அமைந்திருந்தது. “ஒட்டுமொத்தமாகச் சொன்னால், திரு. ஸ்டெபெல்கோவ் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை,” என்று நான் அவரைப் பற்றிக் கூறினேன். “அவர் மிகவும் குழப்பமான முறையில் பேசுகிறார்... மேலும், அவரிடம் ஏதோ ஒருவிதமான பொறுப்பற்ற தன்மையும் தெரிகிறது...”

வாஸின் உடனடியாக ஒரு தீவிரமான முகபாவனையை மேற்கொண்டார்.

“அவருக்குச் சொற்களைக் கையாளும் திறன் இல்லை என்பது உண்மைதான்—முதல் பார்வையில் அப்படித்தான் தோன்றும்—ஆனால், அவர் மிகவும் பொருத்தமான சில அவதானிப்புகளைச் செய்திருக்கிறார். பொதுவாக, அவரைப் போன்ற மனிதர்கள் நுணுக்கமான, பொதுவான சிந்தனைகளை விட, செயல்களிலும் நடைமுறைத் திட்டங்களிலுமே அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள்; அந்தப் பார்வையில் இருந்தே அவர்களை நாம் மதிப்பிட வேண்டும்... நான் முன்பே யூகித்தது போலத்தான்.”

“இருந்தாலும், அவர் உங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடையே பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிட்டார்—இது எப்படி முடியுமோ என்றுதான் தெரியவில்லை.”

பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களைப் பற்றி வாஸின் விளக்கினார்; அவர்கள் மாகாணப் பகுதிகளிலிருந்து வந்து, சுமார் மூன்று வாரங்களாக அங்கு வசித்து வருகிறார்கள். அவர்களின் அறை மிகவும் சிறியது, அவர்கள் மிகுந்த வறுமையில் இருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது; அவர்கள் சும்மா அமர்ந்து எதற்கோ காத்திருக்கிறார்கள். அந்த இளம் பெண் செய்தித்தாள்களில் தான் ஒரு ‘கவர்னஸ்’ (குழந்தைகளைப் பராமரிக்கும் பணி) வேலைக்கு விண்ணப்பித்திருப்பதாக விளம்பரம் செய்திருந்தது வாஸினுக்குத் தெரியாது. ஆனால், வெர்சிலோவ் அவர்களைச் சந்திக்க வந்ததாக அவர் கேள்விப்பட்டார்—வாஸின் வெளியே சென்றிருந்த நேரத்தில் இது நடந்திருக்கிறது, வீட்டு உரிமையாளர் அவரிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தார். அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் யாரிடமும் பேசாமல், ஒதுங்கியே இருக்கிறார்கள்—வீட்டு உரிமையாளரிடமும் கூட அவர்கள் பேசுவதில்லை. கடந்த சில நாட்களாக, ஏதோ ஒன்று சரியாக இல்லை என்பதை வாஸினே கவனிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்; இருப்பினும், இன்று நடந்தது போன்ற ஒரு நிகழ்வு இதற்கு முன்பு நடந்ததில்லை. அதன் பிறகு நடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூரும்போது, ​​பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களைப் பற்றிய எங்கள் இந்த உரையாடல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது; அதே வேளையில், அவர்களின் அறையின் கதவுக்குப் பின்னால் ஒரு மரண அமைதி நிலவியது. ஸ்டெபெல்கோவ், பக்கத்து அறையில் வசிக்கும் பெண்களைப் பற்றி வீட்டு உரிமையாளரிடம் பேச வேண்டியது அவசியம் என்று கருதியதையும், “பாருங்கள், பொறுத்திருந்து பாருங்கள்!” என்று அவர் இருமுறை வலியுறுத்திக் கூறியதையும் கேட்டபோது, ​​வாஸின் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனித்தார்.

“நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்,” என்று வாஸின் தொடர்ந்தார், “அவர் சும்மா இதைக் கூறவில்லை; இதுபோன்ற விஷயங்களைக் கண்டறிவதில் அவருக்கு அதீதமான கூர்மையான பார்வை உண்டு.”

“அப்படியானால், அந்தப் பெண்களை வெளியேற்றிவிடுமாறு வீட்டு உரிமையாளருக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?” "இல்லை, அவள் அவர்களை வெளியேற்றிவிட வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை—எந்தவொரு விரும்பத்தகாத சூழலும் உருவாகாமல் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்... இருப்பினும், இறுதியில் இத்தகைய சூழல்கள் எப்படியாவது ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகின்றன... அதை அப்படியே விட்டுவிடுவோம்."

வெர்சிலோவ் அண்டை வீட்டினரைச் சந்தித்தது குறித்து, வாஸின் எந்தக் கருத்தையும் தெரிவிக்க மறுத்துவிட்டார்.

"எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்; ஒரு மனிதனின் பையில் திடீரென்று பணம் கிடைக்கலாம்... அல்லது, அவர் வெறும் தர்மம் செய்திருக்கவும் கூடும்—இது அவருடைய மரபுகளுக்கும், ஒருவேளை அவருடைய இயல்பான குணங்களுக்கும் கூட ஒத்துப்போகும் ஒன்றுதான்."

ஸ்டெபெல்கோவ் முன்னதாக ஒரு "குழந்தை" குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தது பற்றி நான் அவரிடம் குறிப்பிட்டேன்.

"இந்த விஷயத்தில், ஸ்டெபெல்கோவ் முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறார்," என்று வாஸின் மிகுந்த தீவிரத்துடனும், அழுத்தமாகவும் கூறினார் (இந்த விவரம் என் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது).

"ஸ்டெபெல்கோவ்," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "சில நேரங்களில் தனது நடைமுறை அறிவின் மீது அதிக நம்பிக்கை கொள்கிறார். இதனால், அவர் தனது சொந்த தர்க்கத்தின் அடிப்படையில்—அந்தத் தர்க்கம் பெரும்பாலும் கூர்மையானதாகவே இருந்தாலும்—அவசரப்பட்டு ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறார். ஆனால், இதில் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களைக் கருத்தில் கொண்டால், இந்தச் சூழல் மிகவும் விசித்திரமானதாகவும், எதிர்பாராத விதமாகவும் இருந்திருக்கலாம். அதுதான் இங்கே நடந்திருக்கிறது: கதையின் ஒரு பகுதியை மட்டும் அறிந்த அவர், அந்தக் குழந்தை வெர்சிலோவினுடையது என்று முடிவு செய்துவிட்டார்—ஆனால், உண்மையில் அது அவருடையது அல்ல."

நான் அவரிடம் மேலும் விவரங்களைக் கேட்டேன். அப்போது எனக்குத் தெரிந்த உண்மை என்னை மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது: அந்தக் குழந்தை இளவரசர் செர்ஜி சோகோல்ஸ்கியுடையது. லிடியா அக்மாகோவா—உடல்நலக் குறைவினாலோ அல்லது அவருடைய விசித்திரமான குணாதிசயத்தினாலோ—சில நேரங்களில் ஒரு பைத்தியக்காரி போல நடந்துகொள்வார். வெர்சிலோவைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே அவர் அந்த இளவரசர் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். வாஸின் கூறியபடி, இளவரசரும் "அவருடைய அன்பை ஏற்றுக்கொள்வதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டவில்லை." இந்த உறவு மிகக் குறுகிய காலமே நீடித்தது.


“ஏற்கெனவே தெரிந்தபடி, அவர்களுக்குள் மனக்கசப்பு ஏற்பட்டு, லிடியா அந்த இளவரசனை வெளியேற்றிவிட்டாள்—‘அவன் அதைப் பற்றி மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தான்’ என்றுதான் தோன்றுகிறது.”

“அவள் மிகவும் விசித்திரமான ஒரு இளம் பெண்,” என்று வாஸின் தொடர்ந்தார். “அவளுடைய மனநிலை எப்போதும் சரியாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால், அந்த இளவரசன் பாரிஸுக்குப் புறப்பட்டபோது, ​​தான் யாருக்குத் துரோகம் செய்தானோ, அவள் எந்த நிலையில் இருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியவே இல்லை—திரும்பி வரும் வரை அவனுக்கு அது தெரியவே இல்லை. அந்தப் பெண்ணின் நண்பராக மாறிய வெர்சிலோவ், அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வந்தார்—ஏனென்றால், அப்போது ஒரு புதிய சூழல் உருவாகியிருந்தது (இது குறித்து அவளுடைய பெற்றோருக்குக் கூட கடைசி வரை தெரியவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது). காதலில் இருந்த அந்தப் பெண் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள்; வெர்சிலோவின் இந்த முன்மொழிவில், ‘வெறும் தியாகத்தை’ தாண்டிய ஏதோ ஒன்றைக் கண்டாள்—நிச்சயமாக, அந்தத் தியாகத்தையும் அவள் உணர்ந்திருந்தாள். மேலும், இத்தகைய சூழலை எப்படிச் கையாள்வது என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது,” என்று வாஸின் மேலும் கூறினார். “அவர்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது—அது ஒரு மாதம் அல்லது ஒன்றரை மாதம் முன்னதாகவே பிறந்துவிட்டது. அந்தக் குழந்தை ஜெர்மனியில் எங்கோ வளர்க்கப்பட்டது, ஆனால் பிறகு வெர்சிலோவ் அதைத் திரும்ப அழைத்து வந்தார். இப்போது அந்தக் குழந்தை ரஷ்யாவில் எங்கோ இருக்கிறது—ஒருவேளை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருக்கலாம்.”

“சரி, அந்த பாஸ்பரஸ் தீக்குச்சிகளின் கதை என்ன?”

“அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது,” என்று வாஸின் பேச்சை முடித்தார். “லிடியா அக்மாகோவா குழந்தை பிறந்த இரண்டு வாரங்களுக்குள் இறந்துவிட்டாள்; அங்கு என்ன நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பாரிஸிலிருந்து திரும்பிய இளவரசனுக்கு, தனக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்திருப்பது தெரியவந்தது—இருப்பினும், ஆரம்பத்தில் அது தன்னுடைய குழந்தை என்று அவன் நம்பவில்லை... எப்படியிருந்தாலும், இந்த முழு கதையும் இன்றுவரை யாருக்கும் தெரியாதபடி மிகவும் ரகசியமாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளது.”

“என்ன மனிதன் இவன், இந்த இளவரசன்!” என்று நான் ஆத்திரத்துடன் கூறினேன். “உடல்நலம் குன்றிய ஒரு இளம் பெண்ணை இப்படி நடத்துவதா!”

“அப்போது அவள் அவ்வளவு மோசமான உடல்நிலையில் இல்லை... அதுமட்டுமின்றி, அவள்தான் அவனை வெளியேற்றினாள்... இருப்பினும், அவள் அவனை வெளியேற்றியதை அவன் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டதில் சற்று அவசரம் காட்டியிருக்கலாம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.” “இப்படிப்பட்ட ஒரு அயோக்கியனை நீங்கள் ஆதரிக்கிறீர்களா?” “இல்லை—நான் அவரை ஒரு அயோக்கியன் என்று சொல்லமாட்டேன். இதில் வெறும் தீய குணத்தைத் தாண்டி வேறு பல விஷயங்கள் உள்ளன. சொல்லப்போனால், இது மிகவும் சாதாரணமாகக் காணக்கூடிய ஒரு வகைதான்.”

“சொல்லுங்கள், வாஸின்—உங்களுக்கு அவரை நன்றாகத் தெரியுமா? என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு குறிப்பிட்ட சூழல் காரணமாக, உங்கள் கருத்து எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது.”

வாஸின் அளித்த பதில் மிகவும் கவனமாகவும், அளவோடும் இருந்தது. அவருக்கு அந்த இளவரசரைத் தெரிந்திருந்தது, ஆனால் அவர்கள் எந்தச் சூழலில் சந்தித்தார்கள் என்பதை அவர் வேண்டுமென்றே குறிப்பிடவில்லை. அந்த மனிதனின் இயல்பைக் கருத்தில் கொண்டால், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு கருணைக்கு உரியவர் என்று வாஸின் கூறினார். “அவருக்கு நேர்மையான எண்ணங்கள் உண்டு, எளிதில் மற்றவர்களால் ஈர்க்கப்படக்கூடியவர்; ஆனால், தனது விருப்பங்களைக் கட்டுப்படுத்தத் தேவையான தீர்ப்பளிக்கும் திறனோ அல்லது மன உறுதியோ அவரிடம் இல்லை.” அவர் போதிய கல்வி கற்காதவர்—தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத கருத்துகளையும் நிகழ்வுகளையும் கையாள முயல்கிறார், ஆனாலும் அவற்றில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறார். உதாரணமாக, அவர் மிகுந்த பிடிவாதத்துடன் இப்படிச் சொல்லக்கூடும்: “நான் ஒரு இளவரசன், ரூரிக்கின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவன்—ஆனால், பிழைப்பு நடத்த வேறு வழியில்லாதபோது, ​​நான் ஏன் ஒரு காலணி தைப்பவரின் உதவியாளராக இருக்கக்கூடாது? அந்தச் சின்னத்தில் ‘இளவரசர் இன்னார், காலணி தைப்பவர்’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கலாம்—இது ஒரு வகையில் மேன்மையானதுதானே?” “அவர் இதைச் சொல்வது மட்டுமல்ல, உண்மையில் அதைச் செய்தும் காட்டுவார்—இதுதான் இதில் முக்கியமான விஷயம்,” என்று வாஸின் தொடர்ந்தார். “இருப்பினும், இது ஏதோ ஒரு உறுதியான கொள்கையினால் உருவானதல்ல; மாறாக, மிகவும் மேலோட்டமான, எளிதில் தூண்டப்படக்கூடிய மனநிலையின் விளைவுதான். ஆனால், பிறகு தவிர்க்க முடியாமல் அவருக்குள் குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படுகிறது—உடனே அவர் முற்றிலும் எதிர்முனைக்குச் செல்லத் தயாராகிவிடுகிறார். இதுதான் அவருடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கை. இன்றைய காலகட்டத்தில், இந்தச் சூழலில் பிறந்த காரணத்தினாலேயே பலர் இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்,” என்று வாஸின் பேச்சை முடித்தார்.

நான் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மௌனமானேன்.

“அவர் ஒருமுறை தனது படைப்பிரிவிலிருந்து நீக்கப்பட்டார் என்பது உண்மையா?” என்று நான் கேட்டேன்.

“அவர் கட்டாயப்படுத்தி வெளியேற்றப்பட்டாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் ஏதோ ஒரு விரும்பத்தகாத சம்பவத்தின் காரணமாக அவர் தனது படைப்பிரிவிலிருந்து வெளியேறியது உண்மைதான்.” கடந்த இலையுதிர் காலத்தில்—அவர் ஏற்கனவே ஓய்வு பெற்றிருந்த நிலையில்—அவர் லூகாவில் (Luga) இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— நான்... அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் லூகாவில் வசித்து வந்தீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

— ஆம், நானும் சிறிது காலம் அங்குதான் இருந்தேன். இளவரசருக்கும் லிசாவெட்டா மகரோவ்னாவுடன் (Lizaveta Makarovna) அறிமுகம் இருந்தது.

— அப்படியா? எனக்கு அது தெரியாதே! உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் சகோதரியுடன் நான் அரிதாகவே பேசியிருக்கிறேன்... ஆனால், அவர் என் தாயின் வீட்டில் விருந்தினராகத் தங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லைதானே? என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன்.

— ஓ, இல்லை—அவர் ஒரு பொதுவான அறிமுகத்தின் மூலமாகத் தெரிந்த, வெகு தொலைவிலிருந்த ஒரு நபர் மட்டுமே.

— இருங்கள்—இந்தக் குழந்தையைப் பற்றி என் சகோதரி என்னிடம் என்ன சொன்னார்? அந்தக் குழந்தையும் லூகாவில்தான் இருந்ததா?

— சில காலம், ஆம்.

— இப்போது அந்தக் குழந்தை எங்கே இருக்கிறது?

— நிச்சயமாக செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்தான் இருக்க வேண்டும்.

— என்னால் நம்பவே முடியவில்லை—நான் மிகுந்த கொந்தளிப்புடன் கத்தினேன்—இந்த லிடியா சம்பந்தப்பட்ட விவகாரத்தில் என் தாய்க்கு எந்தத் தொடர்பும் இருந்திருக்க முடியாது!

— பலவிதமான சூழ்ச்சிகளைத் தவிர—அவற்றை நான் அலச விரும்பவில்லை—இந்த விஷயத்தில் வெர்சிலோவ் (Versilov) வகித்த பங்கு அவ்வளவு மோசமானதாக ஒன்றும் இல்லை, என்று வாஸின் (Vasin) ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன் கூறினார். என்னுடன் பேசுவது அவருக்குச் சிரமமாக இருப்பது போலத் தெரிந்தது, ஆனால் அதை அவர் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

— ஒருபோதும் நம்பமாட்டேன்—நான் மீண்டும் கத்தினேன்—ஒரு பெண் தன் கணவனை மற்றொரு பெண்ணிடம் தாரை வார்த்துக்கொடுப்பாள் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியாது! இதை நான் ஏற்க மறுக்கிறேன்! என் தாய்க்கு இதில் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்று சத்தியம் செய்கிறேன்!

— ஆனாலும், அவர் இதை எதிர்க்கவில்லை என்றுதானே தெரிகிறது?

— நான் அவர் இடத்தில் இருந்திருந்தால், வெறும் கௌரவத்திற்காகவேனும் இதை எதிர்த்திருப்பேன்!

— என்னைப் பொறுத்தவரை, இது போன்ற விஷயங்களில் தீர்ப்பு வழங்குவதைத் தவிர்க்க விரும்புகிறேன், என்று வாஸின் பேச்சை முடித்துக்கொண்டார். உண்மையில், வாஸின் மிகுந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவராக இருந்தபோதிலும், பெண்களுக்குரிய இயல்புகளைப் பற்றி அவருக்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது—அதாவது, பெண்களைச் சார்ந்த பல கருத்துகளும் நிகழ்வுகளும் அவருக்கு முற்றிலும் அந்நியமாகவே இருந்தன.


அவர் மௌனமாக இருந்தார். வாஸின் ஒரு கூட்டுப் பங்கு நிறுவனத்தில் தற்காலிகமாகப் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்; அவர் அடிக்கடி அலுவலக வேலையை வீட்டிற்கு எடுத்து வருவார் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் அவரிடம் வற்புறுத்திக் கேட்டபோது, ​​அவர் சில கணக்கீட்டு வேலைகள் இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டார். நான் அவரிடம், என்னிடம் எந்தவிதமான சம்பிரதாயமும் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அன்புடன் கூறினேன். இது அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால், தனது வேலைகளில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பாக, அவர் சோபாவில் எனக்காக ஒரு படுக்கையைத் தயார் செய்யத் தொடங்கினார். முதலில் அவர் தனது சொந்தப் படுக்கையையே எனக்குத் தருவதாகக் கூறினார்; நான் அதை மறுத்தபோது, ​​அவர் அதிலும் திருப்தியடைந்ததாகவே தோன்றியது. நாங்கள் வீட்டின் உரிமையாளரிடமிருந்து ஒரு தலையணையையும் போர்வையையும் பெற்றுக்கொண்டோம். வாஸின் எப்போதும் மிகுந்த மரியாதையுடனும் கனிவுடனும் நடந்துகொண்டார்; இருப்பினும், எனக்காக அவர் இவ்வளவு சிரமப்படுவதைக் காண்பது எனக்குச் சற்று வருத்தமாக இருந்தது. சுமார் மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு, பீட்டர்ஸ்பர்க் மாவட்டத்தில் இருந்த யெஃபிமின் வீட்டில் நான் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு இரவு தங்கியிருந்த தருணத்தை நான் நினைவுகூர்ந்தேன். அப்போதும் அவர் எனக்காகச் சோபாவிலேயே ஒரு படுக்கையை அமைத்துக் கொடுத்திருந்தார். தனது அத்தைக்குத் தெரிந்தால் கோபப்படுவார் என்று கருதி, அவர் அதை அவரிடமிருந்து ரகசியமாக வைத்திருந்தார்—ஏனோ, நண்பர்கள் வீட்டிற்கு வந்து தங்குவதை அவர் விரும்பமாட்டார் என்று யெஃபிம் நினைத்திருந்தார். நாங்கள் நிறையச் சிரித்தோம்; படுக்கை விரிப்பிற்குப் பதிலாக ஒரு சட்டையை விரித்தோம், தலையணைக்குப் பதிலாக ஒரு கோட்டை மடித்து வைத்தோம். ஸ்வெரேவ் தனது வேலையை முடித்துவிட்டு, சோபாவை அன்புடன் தட்டிக்கொடுத்து, என்னிடம் இவ்வாறு கூறியது நினைவிருக்கிறது:

“Vous dormirez comme un petit roi” (நீங்கள் ஒரு குட்டி அரசனைப் போல நிம்மதியாக உறங்குவீர்கள்).

அவரது அந்த வேடிக்கையான, கவலையற்ற சுபாவமும், அதோடு அவர் பயன்படுத்திய அந்த பிரெஞ்சு வாக்கியமும்—பசுவின் மீது சேணம் பூட்டியது போல அவருக்குச் சற்றும் பொருத்தமில்லாமல் இருந்தது—எப்படியோ அந்த விசித்திரமான மனிதனின் வீட்டில் நான் மிக நன்றாக உறங்குவதற்கு வழிவகுத்தது. வாஸினைப் பொறுத்தவரை, அவர் இறுதியாக எனக்கு முதுகைக் காட்டியபடி தனது வேலையில் அமர்ந்தபோது, ​​எனக்கு மிகுந்த நிம்மதியாக இருந்தது. நான் சோபாவில் படுத்துக்கொண்டு, அவரது முதுகையே உற்றுப் பார்த்தபடி, பல விஷயங்களைப் பற்றி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினேன்.


спину, продумал долго и о многом.

  

  

III.


III.@




தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்தோ, புத்தகங்களிலிருந்துதட்டச்சு செய்தோ சிலவற்றை இங்கே தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (T. Shrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும் rrn.rrk.rrn@gmail.com இணையத்தில் கிடைக்கும் சிறுகதைகளையும், கட்டுரைகளையும் - என் மனம் போன போக்கில் - தேர்ந்தெடுத்து translate.google.com, docs.google.com, msword translateஆல் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, பதிவிடுகிறேன். பிழைகளுக்கு மன்னிக்கவும்