XIX
அவன் புன்னகைத்ததற்குக் காரணம், அவனுக்குள் இத்தகைய முதிர்ச்சியான உணர்வு — அதாவது இரக்கம், அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இரக்கத்திற்கான ஒரு தூண்டுதல் — தோன்றியது அவனுக்கே எதிர்பாராத ஒன்றாக இருந்தது; ஏனெனில், அந்த உணர்வை அவன் ஒரு கணம் மட்டுமே எண்ணிப் பார்த்தான். ஆனால், அவனது கட்டுரை முழுமையாக உருப்பெற்றதே, மற்றவர் மீது இரக்கம் கொள்ளும் அளவுக்கு அவனுக்குள் இத்தகைய முதிர்ச்சியான உணர்வு ஏற்படக் காரணமாக இருந்தது. ஸ்டீபன் பல விஷயங்களை மிகவும் தீவிரமாகவும் முழுமையாகவும் அணுகும் இயல்புடையவன்; அவனது கட்டுரை என்பது வெறும் மேலோட்டமான, நாகரிகமான திறமைகளை வெளிப்படுத்தும் முயற்சி அல்ல. மாறாக, அது அவனது சொந்த நிலைப்பாட்டை அவனுக்கே தெளிவுபடுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் மிகவும் தீவிரமாக எழுதப்பட்டது. ஒரு பொருளைப் பற்றி வெறும் எளிமையான சொற்களைக் கொண்டோ அல்லது ஏதோ ஒரு மேலோட்டமான பார்வையில் இருந்தோ எழுதினால், அதனால் எந்த நன்மையும் விளையாது என்று அவன் உறுதியாக நம்பினான். அதே சமயம், தான் பிறந்த தலைமுறைக்கு, தனது கலை மூலமாகவோ அல்லது தனது வாழ்க்கை மூலமாகவோ, ‘உறுதியான தெளிவை’ (certitude) வழங்கும் ஒருவனே அந்தத் தலைமுறைக்குச் சிறந்த சேவையைச் செய்கிறான் என்று அவன் நம்பினான். அந்தத் திட்டம்...தேசபக்தர்களின் கொள்கைகள் அவனுள் நியாயமான ஐயங்களை எழுப்பின; அவற்றின் அம்சங்களை அவனது அறிவு ஏற்க மறுத்தது. மேலும், அக்கொள்கைகளுக்கு உடன்படுவது என்பது, தனது மற்ற அனைத்து விழுமியங்களையும் அவற்றின் நலனுக்காகப் பலியிடுவதாகும் என்பதையும், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் சிந்தனையின் ஊற்றுகளையே அவன் சிதைக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதையும் அவன் உணர்ந்திருந்தான். எனவே, தனது தாய்நாட்டின் மீது விசுவாசப் பிரமாணம் செய்து தனது வெற்றிக்கு முன்கூட்டியே தடைகளை ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் எந்தவொரு பணியையும் மேற்கொள்ள அவன் மறுத்துவிட்டான். இந்த மறுப்பு, கடுமையான அதேசமயம் தாராளமான ஒரு கலைக் கோட்பாட்டிற்கு இட்டுச் சென்றது. அவனது அழகியல் கோட்பாடு, அடிப்படையில் புனித தாமஸ் அக்வினாஸின் (Aquinas) கருத்துகளின் நீட்சியாக இருந்தது; இதனை அவன் ஏதோ புதிய விஷயங்களைக் கண்டறிந்தது போன்ற ஒரு பாவனையுடன் வெளிப்படுத்தினான். மர்மமான பாத்திரங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவனுக்கு இருந்த விருப்பமும், அதே சமயம் ஸ்கோலாஸ்டிசிஸத்தின் (scholasticism) அடிப்படை முன்முடிவுகளைத் தவிர மற்ற அம்சங்களின் மீது அவனுக்கு இருந்த இயல்பான ஈடுபாடுமே இதற்குக் காரணங்களாகும். கலை என்பது, ஒரு அழகியல் நோக்கத்திற்காக, புலன்களால் உணரக்கூடிய அல்லது அறிவால் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய பொருள்களை மனிதன் முறைப்படுத்தும் ஒரு செயல்பாடு என்று அவன் தொடக்கத்திலேயே அறிவித்தான். மேலும், இத்தகைய மனிதச் செயல்பாடுகளை மூன்று தனித்துவமான இயற்கையான பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம் என்றும் கூறினான்: அவை லிரிக்கல் (lyrical - உணர்வுசார்/பாடல் சார்ந்த), எபிகல் (epical - காவியம் சார்ந்த), மற்றும் டிராமேட்டிக் (dramatic - நாடகத்தன்மை கொண்ட) கலைகள் ஆகும். அவனது விளக்கப்படி, லிரிக்கல் கலை என்பது கலைஞர் தனது படைப்பைத் தனக்கு மிக நெருக்கமான, நேரடியான தொடர்புடன் வெளிப்படுத்தும் கலை; எபிகல் கலை என்பது கலைஞர் தனது படைப்பைத் தனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையிலான ஒரு மறைமுகத் தொடர்புடன் வெளிப்படுத்தும் கலை; டிராமேட்டிக் கலை என்பது கலைஞர் தனது படைப்பை மற்றவர்களுடன் நேரடியான தொடர்பைக் கொண்டிருக்குமாறு வெளிப்படுத்தும் கலை ஆகும். இசை, சிற்பம், இலக்கியம் போன்ற பல்வேறு கலை வடிவங்களில் இந்தப் பாகுபாடு இவ்வளவு தெளிவாக வெளிப்படுவதில்லை. எனவே, எந்தக் கலை வடிவங்களில் இந்தப் பாகுபாடு மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறதோ, அவையே மிகச் சிறந்த கலை வடிவங்கள் என்று அவன் முடிவு செய்தான். ஒரு உருவப்படம் (portrait) என்பது எபிகல் கலை வகையைச் சேர்ந்ததா இல்லையா என்பதையோ, அல்லது ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் தனது விருப்பத்திற்கேற்ப லிரிக்கல், எபிகல் அல்லது டிராமேட்டிக் பாணியிலான கலைஞராகச் செயல்பட முடியுமா என்பதையோ அவனால் உறுதியாகத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை; ஆனால், இதைப் பற்றி அவன் பெரிய அளவில் கவலைப்படவில்லை. இந்த எளிய செயல்முறையின் மூலம், கலை வடிவங்களிலேயே இலக்கிய வடிவமே மிகச் சிறந்ததென நிலைநாட்டிய அவர், தனது கோட்பாட்டிற்கு ஆதரவாக அதை மேலும் ஆராயத் தொடங்கினார். அதாவது, ஒரு இலக்கியப் படிமத்திற்கும் (literary image), கலைப் படைப்பிற்கும், அந்தப் படைப்பை கற்பனை செய்து வடிவமைத்த ஆற்றலுக்கும் — அதாவது, உணர்வுள்ள, வினைபுரியும், தனித்துவமான வாழ்வைக் கொண்ட கலைஞனுக்கும் — இடையே இருக்க வேண்டிய உறவுகளை வரையறுக்க முயன்றார்.
கலைஞன் என்பவன், தனது அனுபவ உலகிற்கும் கனவு உலகிற்கும் இடையில் ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறான் என்று அவர் கருதினார். எனவே, அவனிடம் இரண்டு ஆற்றல்கள் இருக்க வேண்டும்: ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன் (selective faculty) மற்றும் அதை மீண்டும் உருவாக்கும் திறன் (reproductive faculty). இந்த இரண்டு ஆற்றல்களையும் சமநிலையில் வைத்திருப்பதே கலை வெற்றியின் ரகசியமாகும். ஒரு படிமத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் வரையறுக்கும் காரணிகளின் பிணைப்பிலிருந்து அதன் நுட்பமான ஆன்மாவைத் துல்லியமாகப் பிரித்தெடுத்து, புதிய சூழலில் அதற்கு மிகவும் பொருத்தமான கலைச் சூழலில் மீண்டும் உயிர் கொடுத்துப் பொருத்துபவனே மிகச்சிறந்த கலைஞன். இந்த இரண்டு கலை ஆற்றல்களும் முழுமையாக ஒன்றிணையும் நிலையையே ஸ்டீபன் 'கவிதை' (poetry) என்று அழைத்தார். கலை எனும் பரப்பை அவர் ஒரு கூம்பு வடிவில் கற்பனை செய்தார். 'இலக்கியம்' (literature) என்ற சொல்லை அவர் ஒரு இழிவான பொருளில் பயன்படுத்தினார்; கூம்பின் உச்சிக்கும் அடிக்கும் இடையில், அதாவது கவிதைக்கும், மறக்கப்பட்ட எழுத்துகளின் குழப்பமான நிலைக்குமிடையே உள்ள பரந்த இடைப்பகுதியைக் குறிக்கவே அவர் இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். இலக்கியத்தின் சிறப்பு என்பது புறத்தோற்றங்களைச் சித்தரிப்பதில் உள்ளது; சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்களும் மரபுகளுமே அதன் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட பரந்த களமாகும். ஆனால், சமூகம் என்பது பல்வேறு விதிகளால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு சிக்கலான அமைப்பு என்று அவர் கருதினார்; எனவே, மாற்ற முடியாத அந்த அடிப்படை விதிகளின் உலகமே கவிஞனுக்கான களம் என்று அவர் அறிவித்தார். இத்தகைய கோட்பாடு, இலக்கியத்தில் ஒருவித ஆன்மீக அராஜகத்திற்கு (spiritual anarchy) வழிவகுத்திருக்கக்கூடும்; ஆனால், அவர் அதே வேளையில் 'கிளாசிக்கல்' (classical) பாணியை வலியுறுத்தியதன் மூலம் அதைத் தடுத்தார். 'கிளாசிக்கல்' பாணி என்பது கலையின் தர்க்கமுறை (syllogism) என்றும், ஒரு உலகத்திலிருந்து மற்றொரு உலகிற்குச் செல்வதற்கான ஒரே முறையான வழி என்றும் அவர் கூறினார். 'கிளாசிசிசம்' (Classicism) என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தையோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டையோ சார்ந்ததல்ல; அது கலை மனதின் ஒரு நிலையான பண்பு. அது ஒருவிதமான பாதுகாப்பு உணர்வு, மனநிறைவு மற்றும் பொறுமை கொண்ட மனநிலை ஆகும். கற்பனைவாத மனப்பாங்கு — இது மற்றவர்களாலும், ஏன், அதைச் சேர்ந்தவர்களாலேயே கூட, அடிக்கடி மிகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது — ஒரு பாதுகாப்பற்ற, அதிருப்தி கொண்ட, பொறுமையற்ற மனநிலையாகும். இது, தான் கொண்ட இலட்சியங்களுக்கு ஏற்ற இடமாக இவ்வுலகைக் கருதுவதில்லை; எனவே, அந்த இலட்சியங்களை உணர்வற்ற உருவகங்களின் வாயிலாகக் காண முற்படுகிறது. இத்தகைய தேர்வினால், அது சில எல்லைகளைப் புறக்கணிக்க நேரிடுகிறது. அதன் உருவகங்கள், திடமான பொருட்களுக்குரிய இயல்பான கனத்தன்மை ஏதுமின்றி, கட்டுக்கடங்காத சாகசங்களை நோக்கிச் செல்கின்றன; இறுதியில், அவற்றை உருவாக்கிய மனமே அவற்றை மறுதலித்து விடுகிறது. மறுபுறம், செவ்வியல் மனப்பாங்கு (Classical temper) எப்போதும் எல்லைகளை உணர்ந்தே செயல்படுகிறது. இது, நம் கண்முன்னே உள்ள பொருட்களின் மீது கவனம் செலுத்தி, அவற்றைச் செதுக்கி வடிவமைப்பதன் மூலம், கூர்மையான அறிவு அப்பொருட்களுக்கு அப்பால் உள்ள, இன்னும் வெளிப்படாத பொருளை (meaning) நோக்கிச் செல்ல வழிவகுக்கிறது. இம்முறையில், தெளிந்த மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனநிலை வெளிப்பட்டு, அழியாத முழுமையை அடைகிறது; இயற்கையும் தனது நன்மதிப்போடும் நன்றியுணர்வோடும் இதற்குத் துணை நிற்கிறது. ‘இயற்கையில் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த இடத்தில், கலை என்பது அந்தப் பரிசைச் சிதைக்கும் வகையில் எந்த வன்முறையையும் செய்யக்கூடாது.’ இத்தகைய முரண்பட்ட இரு போக்குகளுக்கு இடையே, நகரம்...கலை உலகம் வியக்கத்தக்க வகையில் அமைதியற்ற சூழலாக மாறியிருந்தது. பல பார்வையாளர்களுக்கு, இந்த விவாதம் வெறும் பெயர்களைச் சார்ந்ததாகவே தோன்றியது; இது ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது, அங்கு எந்தத் தரப்பு எந்தக் கணத்தில் எந்த நிலையை எடுக்கும் என்று கணிக்கவே முடியாத சூழல் நிலவியது. இத்தகைய உள்மோதல்களைக் கவனியுங்கள்—கிளாசிக்கல் (பாரம்பரிய) பாணி, அதனுடன் இயல்பாகவே வரும் பொருள்முதல்வாதத்துடன் மோதுகிறது; அதே சமயம், ரொமான்டிக் (உணர்ச்சிவாத) பாணி, கலைப்படைப்பின் ஒருமைப்பாட்டைக் காக்கப் போராடுகிறது. இத்தகைய கடுமையான, கசப்பான சூழலிலிருந்தே கலைச் சாதனைகள் உருவெடுக்கின்றன என்பதை விமர்சகர் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். கலைஞர் விட்டுச் செல்லும் தடயங்களைக் கொண்டு, அந்தப் படைப்பை உருவாக்கிய மனநிலையை நெருங்கி, அதில் எது சிறப்பாகச் செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதையும், அதன் பொருள் என்ன என்பதையும் கண்டறியும் ஒருவரே விமர்சகர். ஷேக்ஸ்பியரின் ஒரு பாடலை எடுத்துக்கொள்வோம்; அது மிகவும் இயல்பாகவும், உயிரோட்டமாகவும் இருக்கும்—தோட்டத்தில் பெய்யும் மழையைப் போலவோ அல்லது அந்தி சாயும் வேளையின் ஒளியைப் போலவோ, எந்தவொரு திட்டமிட்ட நோக்கமும் இன்றி அது வெளிப்படும். ஆனால், உண்மையில் அது ஒரு உணர்ச்சியின் தாளம் கலந்த வெளிப்பாடு; அந்த உணர்ச்சியை வேறு எந்த வகையிலும் இவ்வளவு பொருத்தமாக வெளிப்படுத்த முடியாது. ஒரு கலைப்படைப்பை உருவாக்கிய மனநிலையை அணுகுவது என்பது ஒரு புனிதமான செயல்; அதற்கு முன், பல மரபுவழிப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளைக் களைந்து எறிய வேண்டும். ஏனெனில், கலை எனும் அந்த ஆழ்ந்த ரகசியத்தை, மேலோட்டமான அல்லது புனிதமற்ற கருத்துகளில் சிக்கியிருப்பவர்களால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியாது.
இத்தகைய புனிதமற்ற கருத்துகளில் முதன்மையானதாக ஸ்டீபன் கருதியது, "கலையின் நோக்கம் கற்பிப்பதும், உயர்த்துவதும், மகிழ்விப்பதுமே" என்ற பழமையான கொள்கையைத்தான். "அக்வினாஸ் (Aquinas) அழகைப் பற்றி வழங்கிய வரையறையிலோ அல்லது அவர் அழகியல் குறித்து எழுதியவற்றிலோ, இத்தகைய 'பியூரிட்டன்' (கடுமையான ஒழுக்கவாத) நோக்கம் துளியும் இல்லை," என்று அவர் எழுதினார். "அக்வினாஸ் அழகிற்கு முன்வைக்கும் நிபந்தனைகள் மிகவும் நுண்மையானவை மற்றும் பொதுவானவை. எனவே, தீவிரமான கருத்து வேறுபாடு கொண்டவர் கூட, அக்வினாஸின் இந்த கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, எந்தவொரு கலைஞனின் படைப்பையும் விமர்சிக்கவோ அல்லது தாக்கவோ முடியாது." ஒரு பொருளில் காணப்படும் மிக நுண்மையான உறவுகளின் அடிப்படையில் அழகைக் கண்டறியும் இந்த அணுகுமுறை, "தொட்டுவிடாதே" (Noli Tangere) என்று கட்டளையிடும் போக்குக்கு எந்த ஆதரவும் அளிக்கவில்லை. மாறாக, இது கலைஞன் மீதிருந்த அனைத்துத் தடைகளும் நீக்கப்பட்டதன் இயல்பான விளைவாகவே அமைந்தது. நவீன சிந்தனையாளர்கள் 'ஒழுக்க வரம்புகள்' குறித்து மிக எளிதாகப் பேச முற்படுகின்றனர்; இத்தகைய அணுகுமுறை, கலைக்கு அப்பாற்பட்ட மனநிலை கொண்டவர்களை, அர்த்தமற்ற அதிகார வரம்புகளை உருவாக்கத் தூண்டுகிறது. கலை மரபு என்பது கலைஞர்களிடமே உள்ளது என்பதை மக்கள் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கலைஞர்கள் எப்போதும் இந்த ஒழுக்க வரம்புகளை மீறுவதில்லை என்பதற்காக, அவர்கள் தேவைப்பட்டால் எதையும் மீறக்கூடிய முழு சுதந்திரத்தையும் தங்களுக்கு உரித்தாக்கிக் கொள்ளவில்லை என்று அர்த்தமல்ல. அறவுரைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு விமர்சன முறை, அழகை வெளிப்படுத்தும் கலைஞனின் தெரிவுகளைத் தடுப்பது என்பது, ஒரு காவல் துறை நடுவர் முக்கோணத்தின் இரு பக்கங்களின் கூட்டுத்தொகை மூன்றாவது பக்கத்தை விட அதிகமாக இருக்கக்கூடாது என்று தடை விதிப்பதற்கு இணையான அபத்தமாகும் என்று அந்தத் தீவிரப் புரட்சியாளர் குறிப்பிடுகிறார்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், கலைஞர் தனது செயல்பாடுகளுக்குச் சாதாரண மக்களிடமிருந்து அனுமதிச் சான்றிதழ் பெற வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு காலமும் தனது கவிஞர்களிடமிருந்தும் தத்துவஞானிகளிடமிருந்தும் தான் அதற்கான அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டும். கவிஞர் தனது காலத்தின் வாழ்வின் மையப்புள்ளியாகத் திகழ்கிறார்; அந்த காலத்துடன் அவர் மிக முக்கியமான பிணைப்பைக் கொண்டுள்ளார். தன்னைச் சுற்றியுள்ள வாழ்க்கையை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொண்டு, அதை மீண்டும் ஒரு பிரபஞ்ச இசையாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் அவருக்கு மட்டுமே உண்டு. வானில் ஒரு கவித்துவ நிகழ்வு தோன்றும் போது, விமர்சகர்கள் தங்கள் கணக்கீடுகளை அதற்கு ஏற்ப மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று அந்தச் சிந்தனையாளர் வலியுறுத்துகிறார். கற்பனைத்திறன் என்பது புலப்படும் உலகின் உண்மையை ஆழமாக உற்றுநோக்கி, அதன் விளைவாக 'அழகு' எனும் உண்மையின் பிரம்மாண்டத்தைப் பிறப்பித்துள்ளது என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு காலம், சூத்திரங்களிலும் இயந்திரங்களிலும் எவ்வளவு ஆழமாக மூழ்கியிருந்தாலும், அதற்கு உயிர் கொடுக்கும் மற்றும் நிலைநிறுத்தும் உண்மைகள் தேவைப்படுகின்றன. அந்த உயிர்ச்சக்தி மிக்க மையங்களிடமிருந்துதான், வாழ்வதற்கான ஆற்றலையும் பாதுகாப்பையும் அந்த காலம் பெற முடியும். இவ்வாறாக, மனித ஆன்மா தொடர்ந்து தன்னை உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறது.
ஸ்டீபனின் அந்த கட்டுரை, அதன் இறுதியிலிருந்த அழுத்தமான மற்றும் துணிச்சலான கருத்துகளைத் தவிர, அழகியல் குறித்த நன்கு சிந்திக்கப்பட்ட ஒரு கோட்பாட்டின் கவனமான விளக்கமாக அமைந்திருந்தது. அதை எழுதி முடித்தபோது, அதன் தலைப்பை ‘நாடகமும் வாழ்க்கையும்’ (Drama and Life) என்பதிலிருந்து ‘கலையும் வாழ்க்கையும்’ (Art and Life) என்று மாற்ற வேண்டிய அவசியம் அவருக்கு ஏற்பட்டது; ஏனெனில், அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்துவதிலேயே அவர் அதிக கவனம் செலுத்தியதால், முழுமையான கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்குப் போதிய இடவசதி இல்லாமல் போய்விட்டது. பெரிதாக வரவேற்பைப் பெறாத இந்த விசித்திரமான கொள்கை விளக்க அறிக்கையை, அந்த இரு சகோதரர்களும் ஒவ்வொரு சொற்றொடராகவும் ஒவ்வொரு சொல்லாகவும் கூர்ந்து ஆய்வு செய்தனர்; இறுதியில், அது அனைத்து வகையிலும் குறைபாடற்றது என்று உறுதிப்படுத்தினர். பின்னர், அது பொதுவெளியில் வெளிவருவதற்கான காலம் வரும் வரை பாதுகாப்பாக எடுத்து வைக்கப்பட்டது. மாரிஸைத் தவிர, ஸ்டீபனின் தாயாரும் அவனது நண்பன் மேடனும் மட்டுமே இதை முன்கூட்டியே வாசிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தனர். மேடன் இதைக் கேட்டுப் பெறவில்லை; ஆனால், ஸ்டீபன் ஒரு உரையாடலின் இறுதியில் சில விஷயங்களை நையாண்டியுடன் விவரித்துக் கொண்டிருந்தபோது...கிளோன்லிஃப் (Clonliffe) கல்லூரிக்கு அவர் சென்றிருந்தபோது, இத்தகைய மரியாதையற்ற கருத்துகளை உருவாக்குவதற்கு ஒருவர் எந்த மனநிலையில் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் சற்றே வியந்திருந்தார். அதற்கு ஸ்டீபன், “இது எனது வெடிகுண்டுகளில் முதலாவது” என்று கூறி, அந்த கையெழுத்துப் பிரதியை அவரிடம் கொடுத்தான். அடுத்த நாள் மாலை, மேடன் (Madden) அந்த கையெழுத்துப் பிரதியைத் திருப்பிக் கொடுத்து, அதன் எழுத்து நடையைப் பெரிதும் பாராட்டினான். அதில் சில பகுதிகள் தனக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு ஆழமாக இருந்தன என்றும், ஆனால் அது மிக அழகாக எழுதப்பட்டிருந்தது என்றும் அவன் கூறினான்.
— ஸ்டீவி (Stevie), உனக்குத் தெரியும், நீ எப்போதும் என்னை ஒரு ‘கிராமத்துச் சிறுவன்’ (country buachail) என்றுதான் சொல்வாய். உன்னைப் போன்ற ‘ஆன்மீக/மறைபொருள் சார்ந்த’ (mystical) சிந்தனையாளர்களை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை —
— ஆன்மீக/மறைபொருள் சார்ந்ததா? — என்று கேட்டான் ஸ்டீபன்.
— ஆம், கோள்கள், நட்சத்திரங்கள் இதைப் பற்றியெல்லாம்... ‘லீக்’ (League) அமைப்பில் உள்ள சிலர் இத்தகைய மர்மமான அல்லது ஆன்மீகச் சிந்தனை கொண்டவர்கள். அவர்களுக்கு இது எளிதில் புரிந்துவிடும் —
— ஆனால், இதில் மர்மமான அல்லது ஆன்மீக அம்சம் எதுவுமே இல்லை என்று சொல்கிறேனே! நான் இதை மிகவும் கவனமாக எழுதியிருக்கிறேன் —
— ஓ, அது எனக்குத் தெரிகிறது! மிக அழகாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இதைப் படிக்கும் வாசகர்களுக்கு இது நிச்சயம் புரியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன் —
— என்ன சொல்கிறாய், மேடன்? இது வெறும் ‘அலங்காரமான’ (flowery) எழுத்து என்று நினைக்கிறாயா? —
— நீ இதை நன்கு சிந்தித்து எழுதியிருக்கிறாய் என்பது புரிகிறது. ஆனால், நீ ஒரு கவிஞர், இல்லையா? —
— நான்... கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன்... நீ அதைக் குறிப்பிடுகிறாய் என்றால், ஆம் —
— ஹியூஸும் (Hughes) ஒரு கவிஞர் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? —
— ஹியூஸா! —
— ஆம். அவன் எங்கள் இதழுக்காக எழுதுகிறான். அவனது கவிதைகளில் சிலவற்றைப் பார்க்க விரும்புகிறாயா? —
— ஏன், காட்ட முடியுமா? —
— தற்செயலாக, ஒன்று என் பையில் இருக்கிறது. இந்த வார ‘ஸ்வார்ட்’ (Sword) இதழிலும் ஒன்று வந்திருக்கிறது. இதோ, படித்துப் பார் —
ஸ்டீபன் அந்த இதழை வாங்கிக்கொண்டு, ‘மோ ந்திரே த் (Mo Ndire Tk)’ — அதாவது ‘நீயே என் அவமானம்’ (My shame art thou) — என்ற தலைப்பிலான கவிதையைப் படித்தான். அந்தப் படைப்பில் நான்கு பத்திகள் இருந்தன; ஒவ்வொரு பத்தியும் ‘மோ நதிரே தீ’ (Mo Ndire Tii) என்ற ஐரிஷ் சொற்றொடருடன் முடிந்தது. இதில் கடைசிச் சொல், அந்தந்த வரியில் இடம்பெற்றிருந்த ஒரு ஆங்கிலச் சொல்லுடன் எதுகை (ஒலி ஒற்றுமை) கொண்டமைந்திருந்தது. அந்தப் படைப்பு இவ்வாறு தொடங்கியது:
‘என்ன! கேல் (Gael) இனத்தவரின் இனிய மொழி, சாக்சன் (Saxon) இனத்தவரின் கொச்சை மொழிக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்க வேண்டுமா!’
தேசப்பற்று பொங்கும் வரிகளில், தனது தாய்நாட்டின் பழமையான மொழியைக் கற்க மறுக்கும் ஐரிஷ் நபரை அது கடுமையாகச் சாடியது. ஸ்டீபன் அந்த வரிகளில், ‘even’, ‘never’, ‘through’ ஆகிய சொற்களுக்குப் பதிலாக ‘e’en’, ‘ne’er’, ‘thro’’ எனச் சுருக்கப்பட்ட வடிவங்கள் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைத் தவிர, வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை. கவிதையைப் பற்றி எந்தக் கருத்தும் கூறாமல், அந்தத் தாளை மீண்டும் மேடனிடம் (Madden) திருப்பிக் கொடுத்தான்.
— இது மிகவும் ‘ஐரிஷ்’ தன்மையுடன் இருப்பதால் உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், கவிஞர்களாகிய நீங்கள் விரும்பும் அந்த மர்மமான, கற்பனாவாத பாணியிலான எழுத்து இது; இது உனக்குப் பிடிக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஆனால், இதைக் காட்டினேன் என்று யாரிடமும் சொல்லிவிடாதே...
— ஓ, நிச்சயமாகச் சொல்லமாட்டேன்...
மேடன் தனது மேலங்கியின் உட்புறப் பையிலிருந்து நான்கு மடிப்புகளாக மடிக்கப்பட்ட ஒரு காகிதத்தை எடுத்தான். அதில் நான்கு பத்திகளைக் கொண்ட ஒரு கவிதை எழுதப்பட்டிருந்தது; ஒவ்வொரு பத்தியிலும் எட்டு வரிகள் இருந்தன. அதன் தலைப்பு ‘எனது இலட்சியம்’ (My Ideal) என்று இருந்தது.
ஒவ்வொரு பத்தியும் ‘நீ உண்மையானவளா?’ (Art thou real?) என்ற சொற்களுடன் தொடங்கியது. அந்தக் கவிதை, ‘துயரப் பள்ளத்தாக்கில்’ (vale of woe) கவிஞன் அனுபவிக்கும் இன்னல்களையும், அதனால் அவன் இதயத்தில் ஏற்படும் தவிப்புகளையும் விவரித்தது. ‘சோர்வு நிறைந்த இரவுகள்’, ‘கவலை தோய்ந்த பகல்கள்’ மற்றும் ‘பூமி வழங்கக்கூடியவற்றை விட மேலான ஒரு முழுமைக்கான தணியாத தாகம்’ ஆகியவற்றைப் பற்றி அது பேசியது. இத்தகைய துயரமான கற்பனாவாதத்திற்குப் பிறகு, இறுதிப் பத்தி கவிஞனின் துயரங்களுக்கு ஒரு ஆறுதலான, கற்பனை கலந்த மாற்று வழியை முன்வைத்தது. அது சற்று நம்பிக்கையூட்டும் வகையில் இவ்வாறு தொடங்கியது:
‘நீ உண்மையானவளா, என் இலட்சியமே?
மென்மையான அந்தி சாயும் வேளையில், உன் மடியில் குழந்தையுடன், என்றாவது நீ என்னிடம் வருவாயா?’ இந்தக் காட்சியின் ஒட்டுமொத்த விளைவு, ஸ்டீபனின் முகத்தில் கோபத்தினால் ஏற்பட்ட ஒரு நீண்ட, ஆழ்ந்த சிவந்த நிறத்தைப் படரச் செய்தது. அந்த மட்டமான வரிகள், அர்த்தமற்ற எண்களின் மாற்றம், விவரிக்க முடியாத ஒரு குழந்தையைச் சுமந்துகொண்டு, தள்ளாடியபடி அபத்தமாக நெருங்கி வந்த ஹியூஸின் ‘ஆதர்ச உருவம்’ — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அவனுக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தன. அவன் மீண்டும் அந்த கவிதைத்தாளைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்; பாராட்டுவோ, குறை கூறுவோ எதையும் சொல்லவில்லை. ஆனால், இனி ஹியூஸின் வகுப்பிற்குச் செல்வது இயலாது என்று அவன் தீர்மானித்தான். ஒரு நண்பனிடம் அனுதாபத்தை எதிர்பார்த்துச் சென்ற தன் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி அவன் வருந்தினான்.
ஒருவன் அறிவுப்பூர்வமான அனுதாபத்தை எதிர்பார்த்து அது கிடைக்காதபோது, தன்னைத்தானே கடிந்துகொள்பவன் மிகக் கடுமையான ஒழுக்கவாதியாகவே இருக்கிறான்; ஒரு மந்தமான புத்தி கொண்ட நபருக்கு, உயர்ந்த, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகச் செயல்படும் வாய்ப்பை வழங்கியதற்காக அவன் தன்னைத்தானே நொந்துகொள்கிறான். ஸ்டீபன், தனது கையெழுத்துப் பிரதிகளை மற்றவர்களிடம் கொடுப்பதை, ஏதோ ஒரு பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே கருதினான். அவன் தன் தாயை மந்தபுத்தி கொண்டவர் என்று நினைக்கவில்லை; ஆனால், பாராட்டு தேடும் முயற்சியில் ஏற்பட்ட இந்த இரண்டாவது ஏமாற்றத்தின் விளைவாக, அவன் பழியைத் தன் மீது சுமத்திக்கொள்ளாமல், மற்றவர்கள் மீது சுமத்த முடிந்தது. ஏற்கனவே, பரம்பரையாகவும் தானாகவும் தேடிக்கொண்ட பல பொறுப்புகள் அவனிடம் இருந்தன. அவனது தாய் கையெழுத்துப் பிரதியைப் பார்க்கக் கேட்கவே இல்லை; அவர் சமையலறை மேஜையில் துணிகளைத் தேய்த்துக்கொண்டே இருந்தார், தன் மகனின் மனதில் கொந்தளிப்பு இருப்பதை அவர் துளியும் உணரவில்லை. ஸ்டீபன் சமையலறையில் இருந்த மூன்று அல்லது நான்கு நாற்காலிகளில் ஒவ்வொன்றாக அமர்ந்து பார்த்தான்; மேஜையின் ஓரங்களில் தன் கால்களைத் தொங்கவிட்டும் பார்த்தான், ஆனால் எதுவும் சரியாக அமையவில்லை. இறுதியில்,
தன் மனக் கொந்தளிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அவன் தாயிடம் நேரடியாகவே, தான் எழுதிய கட்டுரையை வாசித்துக் காட்டட்டுமா என்று கேட்டான்.
— ஓ, தாராளமாக, ஸ்டீபன்! நான் துணிகளைத் தேய்த்துக்கொண்டிருப்பதில் உனக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால்...சில விஷயங்கள்... —
— இல்லை, எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை —
ஸ்டீபன் அந்த கட்டுரையை அவளுக்கு மெதுவாகவும் அழுத்தமாகவும் வாசித்துக் காட்டினான். வாசித்து முடித்ததும், அது மிகவும் அழகாக எழுதப்பட்டிருப்பதாக அவள் கூறினாள். ஆனால், அதில் சில விஷயங்கள் அவளுக்குப் புரியவில்லை என்பதால், அதை மீண்டும் வாசித்து, சில பகுதிகளை விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா என்று கேட்டாள். அவன் அதை மீண்டும் வாசித்ததுடன், தனது கோட்பாடுகளை விரிவாக விளக்கினான்; தனது கருத்துகளை அவள் நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, ஆங்காங்கே சில அதிரடியான, கச்சிதமான உதாரணங்களையும் சேர்த்துக் கூறினான். ‘அழகு’ என்பது வரவேற்பறையில் கடைப்பிடிக்கப்படும் ஒரு சம்பிரதாயம் அல்லது திருமண வாழ்க்கைக்கும் இல்லற வாழ்வுக்கும் முந்தைய ஒரு இயல்பான அம்சம் என்பதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இருக்க முடியும் என்று ஒருபோதும் நினைத்திருக்காத அவனது தாய்க்கு, தன் மகன் ‘அழகு’ என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு அளித்திருந்த அந்த அதீத முக்கியத்துவத்தைக் கண்டு வியப்பு ஏற்பட்டது. அவளைப் பொறுத்தவரை, ‘அழகு’ என்பது பெரும்பாலும் ஒழுக்கக்கேடான நடத்தைகளைக் குறிக்கும் சொல்லாகவே இருந்தது. எனவே, இந்த புதிய ‘வழிபாட்டின்’ தீவிரமான போக்குகள், ஒரு புனிதமான அதிகார மையத்தின் (saintly authority) மேற்பார்வையில் இருப்பதைக் கண்டபோது அவள் நிம்மதியடைந்தாள். இருப்பினும், ஸ்டீபனின் சமீபத்திய பழக்கவழக்கங்கள் அவ்வளவு நம்பிக்கையூட்டும் வகையில் இல்லாததால், அவள் ஒரு தாய்க்குரிய கவனிப்புடன், அதே சமயம் அவனது ஆர்வத்தைப் பாராட்டும் வகையிலும் (இது வெறும் போலியான பாராட்டு என்று சொல்ல முடியாதபடி) ஒரு அணுகுமுறையைக் கையாண்டாள். கைகுட்டையை நேர்த்தியாக மடித்துக்கொண்டே அவள் கேட்டாள்:
— இப்சன் (Ibsen) எதைப் பற்றி எழுதுகிறார், ஸ்டீபன்? —
— நாடகங்கள் —
— அவர் பெயரை இதற்கு முன் நான் கேட்டதே இல்லையே. அவர் இப்போது உயிரோடுதான் இருக்கிறாரா? —
— ஆம், இருக்கிறார். ஆனால், அயர்லாந்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஐரோப்பாவில் என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றி அவ்வளவாகத் தெரியாது, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே —
— நீ அவரைப் பற்றிச் சொல்வதைப் பார்த்தால், அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராகத்தான் இருக்க வேண்டும் —
— அம்மா, அவருடைய நாடகங்களில் சிலவற்றை நீங்கள் வாசிக்க விரும்புகிறீர்களா? என்னிடம் சில இருக்கின்றன —
— ஆம், அவருடைய மிகச் சிறந்த நாடகத்தை வாசிக்க விரும்புகிறேன். எது மிகச் சிறந்த நாடகம்? —
— எனக்குத் தெரியவில்லை... ஆனால், நீங்கள் உண்மையிலேயே இப்சனை வாசிக்க விரும்புகிறீர்களா? —
— ஆம், நிச்சயமாக —
— நான் ஆபத்தான எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை வாசிக்கிறேனா இல்லையா என்று தெரிந்துகொள்ளத்தான் கேட்கிறீர்களா? — —
— இல்லை, ஸ்டீபன், என்று அவரது தாயார் ஒருவிதத் துணிச்சலான பொய்க்கலந்த பதிலைக் கூறினார். "நீ எதைப் படிக்க வேண்டும் என்று நான் கட்டளையிட வேண்டிய அவசியமில்லை; எது சரி, எது தவறு என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நீ இப்போது வளர்ந்துவிட்டாய் என்றுதான் நினைக்கிறேன்."
— "நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்... ஆனால், நீ இப்சனைப் (Ibsen) பற்றி விசாரிப்பதைக் கேட்டு எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இதுபோன்ற விஷயங்களில் உனக்குச் சிறிதும் ஆர்வம் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை."
திருமதி டேடலஸ் தனது நினைவோட்டத்திற்கு ஏற்ப, ஒரு வெள்ளை உள்ளாடையின் மீது இஸ்திரிப் பெட்டியை மென்மையாக நகர்த்தினார்.
— "நிச்சயமாக, நான் இதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லைதான், ஆனால் எனக்கு இதில் ஆர்வமே இல்லை என்று அர்த்தமல்ல... உன் தந்தையைத் திருமணம் செய்துகொள்வதற்கு முன்பு, நான் நிறையப் படிப்பேன். பல புதிய நாடகங்களில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது."
— "ஆனால், நீங்கள் இருவரும் திருமணம் செய்துகொண்ட பிறகு, ஒரு புத்தகத்தைக் கூட வாங்கியதில்லையே!"
— "பாரு ஸ்டீபன், உன் தந்தை உன்னைப் போன்றவர் அல்ல; அவருக்கு அந்த மாதிரியான விஷயங்களில் எந்த ஆர்வமும் இல்லை... அவர் இளமையாக இருந்தபோது, தனது முழு நேரத்தையும் வேட்டை நாய்களுடன் கழிப்பார் அல்லது 'லீ' (Lee) ஆற்றில் படகு ஓட்டுவார். அவர் விளையாட்டு நடவடிக்கைகளில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்."
— "அவர் எதில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று ஸ்டீபன் மரியாதையற்ற தொனியில் கூறினான். "நான் என்ன நினைக்கிறேன் அல்லது என்ன எழுதுகிறேன் என்பதில் அவருக்குச் துளியும் அக்கறை இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்."
— "நீ வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும், வாழ்க்கையில் ஒரு இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்றுதான் அவர் விரும்புகிறார்," என்று அவரது தாயார் அவரை ஆதரிக்கும் விதமாகச் சொன்னார். "அதுதான் அவருடைய லட்சியம். அதற்காக நீ அவரைத் தவறாகச் சொல்லக்கூடாது."
— "இல்லை, இல்லை, இல்லை. ஆனால், அது என்னுடைய லட்சியமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த மாதிரியான வாழ்க்கையை நான் பெரும்பாலும் வெறுக்கிறேன்; அது எனக்கு அருவருப்பாகவும் கோழைத்தனமாகவும் தோன்றுகிறது."
— "நிச்சயமாக, நான் சிறுமியாக இருந்தபோது நினைத்த வாழ்க்கை இப்போது இல்லை. அதனால்தான், ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரின் படைப்புகளைப் படித்து, அவர் வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன மாதிரியான 'ஆதர்சத்தை' (ideal) கொண்டிருக்கிறார் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்... 'ஆதர்சம்' என்று சொல்வது சரிதானே?"
— "ஆம், ஆனால்..." —
— ஏனென்றால் சில சமயங்களில் — எல்லாம் வல்ல இறைவன் எனக்கு அளித்த வாழ்க்கையை நான் குறை கூறவில்லை; உங்கள் தந்தையுடன் நான் ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையைத்தான் வாழ்ந்து வருகிறேன் — ஆனாலும், சில நேரங்களில் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டு, வேறொரு வாழ்க்கைக்குள் நுழைய வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது — ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்காவது... —
— ஆனால் அது தவறு; எல்லோரும் செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு அதுதான். கலை என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான வழி அல்ல! —
— அப்படியா? —
— நான் சொன்னதைக் கவனிக்கவில்லை போலிருக்கிறது, அல்லது நான் சொன்னதன் பொருள் உங்களுக்குப் புரியவில்லை. கலை என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான வழி அல்ல. அது அதற்கு நேர் எதிரானது. சொல்லப்போனால், கலை என்பது வாழ்க்கையின் மைய வெளிப்பாடு. கலைஞர் என்பவர், பொதுமக்களுக்கு முன்னால் ஒரு செயற்கையான சொர்க்கத்தைக் காட்டி மயக்குபவர் அல்ல; அதைச் செய்பவர் மதகுரு. கலைஞர் என்பவர், தனது சொந்த வாழ்க்கையின் முழுமையிலிருந்து வெளிப்பட்டு, படைப்புகளை உருவாக்குகிறார்... புரிகிறதா? —
இப்படியாக உரையாடல் தொடர்ந்தது. ஓரிரு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஸ்டீபன் தனது தாயிடம் சில நாடகங்களைக் கொடுத்து வாசிக்கச் சொன்னான். அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவற்றை வாசித்தார்; நோரா ஹெல்மர் (Nora Helmer) என்ற கதாபாத்திரம் அவருக்கு மிகவும் பிடித்துப்போனது. டாக்டர் ஸ்டாக்மேன் (Dr. Stockmann) மீதும் அவருக்கு விருப்பம் இருந்தது, ஆனால் அந்தப் பெருந்தனக்காரரை ஸ்டீபன் ‘கோட் சூட் அணிந்த இயேசு’ என்று கிண்டலாகவும், ஒருவித இறைநிந்தனை கலந்த தொனியிலும் வர்ணித்ததால், அவரது பாராட்டுச் சிந்தனை சற்றுத் தடையுற்றது. இருப்பினும், அவர் மற்ற எல்லா நாடகங்களை விடவும் ‘தி வைல்ட் டக்’ (The Wild Duck) நாடகத்தையே பெரிதும் விரும்பினார். அது அவரை ஆழமாகப் பாதித்திருந்தது; அவரே தானாக முன்வந்து அதைப் பற்றிப் பேசினார். தான் உணர்ச்சிவசப்படுபவன் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்புக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுபவன் என்ற முத்திரை விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ஸ்டீபன் தனது தாயைத் தனது உணர்வுகளை வெளிப்படையாகப் பதிவு செய்யுமாறு தூண்டவில்லை.
— ‘தி ஓல்ட் கியூரியாசிட்டி ஷாப்’ (The Old Curiosity Shop) நாவலில் வரும் ‘லிட்டில் நெல்’ (Little Nell) பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்... —
— நிச்சயமாக, எனக்கும் டிக்கன்ஸ் (Dickens) பிடிக்கும் தான், ஆனால் ‘லிட்டில் நெல்’ கதாபாத்திரத்திற்கும், அந்த ஏழைச் சிறு உயிருக்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது...— அவளுடைய பெயர் என்ன? —
— ஹெத்விக் எக்டால்? —
— ஆம், ஹெத்விக்... இது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது; இதைப் படிக்கும்போதே மிகுந்த வேதனையாக இருக்கிறது... இப்சன் ஒரு அற்புதமான எழுத்தாளர் என்பதில் எனக்கு முழு உடன்பாடு உண்டு —
— உண்மையாவா? —
— ஆம், உண்மைதான். அவருடைய நாடகங்கள் என் மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன —
— அவர் ஒழுக்கக்கேடானவர் என்று நினைக்கிறீர்களா? —
— நிச்சயமாக, ஸ்டீபன், உனக்குத் தெரியும், அவர் கையாளும் விஷயங்கள்... அவற்றைப் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும்... அத்தகைய விஷயங்கள்... —
— அதாவது, ஒருபோதும் பேசக்கூடாத விஷயங்கள் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்களா? —
— அது முந்தைய தலைமுறையினரின் கருத்து; ஆனால் அது சரியானதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மக்கள் எல்லாவற்றையும் அறியாமல், முற்றிலும் அறியாமையில் இருப்பது நல்லதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை... —
— அப்படியானால், ஏன் அவற்றைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசக்கூடாது? —
— இது சிலருக்கு, அதாவது கல்வி கற்காத, மனநிலை சமநிலையற்ற மனிதர்களுக்குத் தீங்குகளை விளைவிக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன். மனித இயல்புகள் ஒவ்வொன்றும் வேறானவை. ஒருவேளை உன்னைப் பொறுத்தவரை... —
— ஓ, என்னைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்... இந்த நாடகங்கள் மக்கள் படிப்பதற்கு ஏற்றவை அல்ல என்று நினைக்கிறீர்களா? —
— இல்லை, இவை உண்மையில் மிகச் சிறந்த நாடகங்கள் என்றுதான் நான் கருதுகிறேன் —
— அப்படியானால், இவை ஒழுக்கக்கேடானவை அல்லவா? —
— இப்சனுக்கு... மனித இயல்பைப் பற்றிய அபாரமான புரிதல் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்... மேலும், மனித இயல்பு சில சமயங்களில் மிகவும் விசித்திரமான ஒன்றாக இருக்கிறது —
ஸ்டீபன் இந்த பொதுவான கருத்தைக் கேட்டுத் திருப்தியடைய வேண்டியிருந்தது, ஏனெனில் அதில் ஒரு உண்மையான உணர்வு பொதிந்திருப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. உண்மையில், அவனது தாயார் மதம் பரப்பும் பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டது போல, இந்த நாடகங்களை மற்றவர்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்தும் பணியைத் தன் கணவரிடம் மேற்கொண்டார்; அதாவது, அந்த நாடகங்களில் சிலவற்றைத் தன் கணவரைப் படிக்குமாறு கொடுத்தார். அவர், தன் மனைவியின் பாராட்டுரைகளைக் கேட்டு ஒருவித அதிர்ச்சியுடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது கண்களில் வியப்பு ததும்பியது, கண்ணாடியை ஒரு கண்ணில் பொருத்திக்கொண்டு, வாயைத் திறந்தபடி மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் அவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் எப்போதும் புதிய விஷயங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்; ஒரு குழந்தையைப் போல எதையும் ஆர்வத்துடன் கவனிப்பார். இந்த புதிய பெயரும், அதன் விளைவாக அவரது வீட்டில் உருவான நிகழ்வுகளும் அவருக்குப் புதிய அனுபவங்களாக இருந்தன. தனது மனைவி அடைந்த இந்த புதிய முன்னேற்றத்தை அவர் குறை கூறவில்லை; ஆனால், தனது உதவியின்றி அவர் இதைச் சாதித்ததும், அதன் மூலம் அவருக்கும் அவரது மகனுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாகச் செயல்பட முடிந்தது என்பதும் அவருக்கு அதிருப்தியை அளித்தது. தனது மகன் விசித்திரமான இலக்கியங்களை ஆராய்வதை அவர் 'தவறான நேரத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்' என்று கருதினாரே தவிர, அதை முழுமையாக நிராகரிக்கவில்லை. தனக்கு அத்தகைய இலக்கியங்களில் ஆர்வம் இல்லையென்றாலும், ஒரு இளையவரின் பரிந்துரையை ஏற்று, பிற்காலத்தில் தனது ரசனையை விரிவுபடுத்திக்கொள்ள அவர் முன்வந்தார்—இது ஒருவிதமான பெருந்தன்மையான மனப்பான்மைதான். சில பழமைவாத மனிதர்களைப் போல—தங்கள் ஆதரவோ அல்லது தீர்ப்புகளோ ஏன் எழுத்தாளர்களுக்குக் கோபத்தை உண்டாக்குகின்றன என்பதை அவர்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது—அவரும் நாடகத்தைத் அதன் தலைப்பை வைத்தே தேர்ந்தெடுத்தார். உருவகம் (metaphor) என்பது ஒரு விசித்திரமான விஷயம்; அது பொருத்தமாக இருக்கும்போது மந்தமான மனதைக் கவர்ந்திழுக்கிறது, அதே சமயம் அது பொய்யானதாகவும் ஆபத்தானதாகவும் இருப்பதால், தீவிரமான சிந்தனை கொண்டவர்களை விலக்கி வைக்கிறது. எனவே, இலக்கியம் உட்பட அனைத்துத் துறைகளிலும் எப்போதும் யதார்த்தமான, நடைமுறைக்கு ஏற்ற பாதையில் மட்டுமே பயணிக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தினரைப் பற்றிச் சொல்ல ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது—பெரிதாக ஒன்றும் இல்லையென்றாலும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு வார்த்தை சொல்லலாம். எப்படியிருந்தாலும், திரு. டேடலஸ்,
'எ டால்ஸ் ஹவுஸ்' (A Doll's House) என்பது 'லிட்டில் லார்ட் ஃபான்ட்லெராய்' (Little Lord Fauntleroy) போன்ற ஒரு சாதாரணமான, முக்கியத்துவமற்ற படைப்பாகத்தான் இருக்கும் என்று கருதினார். மேலும், அமானுஷ்ய நிகழ்வுகளைச் சேகரித்து ஆராயும் அந்த சர்வதேச அமைப்பில் அவர் ஒருபோதும் உறுப்பினராக இருந்ததில்லை என்பதால், 'கோஸ்ட்ஸ்' (Ghosts) என்பது பேய் நடமாடும் வீட்டைப் பற்றிய சுவாரஸ்யமற்ற கதையாகத்தான் இருக்கும் என்று முடிவு செய்தார். அவர் 'லீக் ஆஃப் யூத்' (The League of Youth) என்ற நாடகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அதில் தன்னைப் போன்றே களிப்புடன் வாழும் மனிதர்களின் நினைவுகள் இடம்பெற்றிருக்கும் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால், மாகாணச் சூழலில் நடக்கும் சூழ்ச்சிகளைப் பற்றிய அந்த நாடகத்தின் இரண்டு அங்கங்களைப் படித்த பிறகு, அது மிகவும் சலிப்பைத் தருவதாக உணர்ந்து, அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டார். அந்தப் பெயரைச் சொல்லும்போது செய்தியாளர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அந்நியமான உணர்வுகளையும், அவர்கள் அரைகுறையாக வெளிப்படுத்திய மரியாதையையும் கவனித்த ஸ்டீபன், அந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, வடநாட்டுக்கே உரிய தீவிரமான அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு ஆளுமை ஒளிந்திருக்கும் என்று தனக்குள்ளேயே கற்பனை செய்துகொண்டான். இப்சனின் புகைப்படத்திற்குக் கீழே இருந்த அந்தப் பெயரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனுக்குள் ஒரு வியப்பு மீண்டும் துளிர்க்கும்; குறிப்பாக, முதல் எழுத்திற்கு அருகில் மிக விசித்திரமாக அமைந்திருந்த ‘b’ என்ற எழுத்து, ஒரு கணம் மனதை ஏதோ ஒரு நிச்சயமற்ற நிலையில், உலகத்தையே மறக்கச் செய்யும் ஒரு மர்மமான சூழலில் நிறுத்திவிடும். ஆனால், அந்தப் பெயருக்குச் சொந்தமான மனிதரைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு ஏற்பட்ட உணர்வு—டேம் தெருவில் (Dame St) இருந்த வழக்கறிஞர் அல்லது பங்குத் தரகர் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் ஒருவரைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட அந்த மனிதரைக் கண்டபோது—ஏமாற்றமும் அதே சமயம் ஒருவித நிம்மதியும் கலந்ததாக இருந்தது. தன் மகனுக்காக உணர்ந்த அந்த நிம்மதி, அவனுக்குள் இருந்த சிறிய, ஆனால் உண்மையான ஏமாற்றத்தை விட மேலோங்கி நின்றது. ஆக, ஸ்டீபனின் பெற்றோர் இருவருமே சமூக ஏற்புத்தன்மை கொண்ட அந்த ‘கௌரவமான’ வாழ்க்கைக்கு முழுமையான ஆதரவை வழங்கவில்லை.
கட்டுரையை வாசிப்பதற்காகக் குறிக்கப்பட்ட தேதிக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே, நேர்த்தியான கையெழுத்துகளால் மூடப்பட்ட ஒரு சிறிய பொதியை ஸ்டீபன் ‘ஆடிட்டர்’ (Auditor) வசம் ஒப்படைத்தான். மெக்கான் (McCann) தன் உதடுகளைச் சுவைபடச் சப்புக்கொட்டி, அந்த கையெழுத்துப் பிரதியைத் தன் கோட்டின் உட்புறப் பையில் வைத்துக்கொண்டான்:
— இதை நான் இன்றிரவு வாசித்துவிடுகிறேன்; நாளை இதே நேரத்தில் நாம் இங்கே சந்திக்கலாம். இதனுள் என்ன இருக்கிறது என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும் என்றுதான் நினைக்கிறேன் —
மறுநாள் மாலை, மெக்கான் இவ்வாறு கூறினான்:
— சரி, உன் கட்டுரையை வாசித்துவிட்டேன் —
— என்ன சொல்கிறாய்? —
— மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது — ஆனால், எனக்குச் சற்று வீரியம் அதிகமாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. எப்படியிருந்தாலும், இன்று காலை இதைப் படிப்பதற்காக நான் தலைவரிடம் (President) கொடுத்திருக்கிறேன் —
— எதற்காக? —
— உனக்குத் தெரியும்தானே, அனைத்துக் கட்டுரைகளும் முதலில் அவரிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, அவரது ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும் —
— என்ன சொல்கிறாய்? — என்று ஏளனத்துடன் கேட்டான் ஸ்டீபன்.
— அப்படியானால், உங்கள் சங்கத்தில் நான் என் கட்டுரையை வாசிப்பதற்கு முன்பாக, தலைவர் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டுமா! —
— ஆம். அவர்தான் தணிக்கையாளர் —
— என்னே ஒரு மதிப்புமிக்க சங்கம்! —
— ஏன் இருக்கக்கூடாது? —
— இது வெறும் சிறுபிள்ளை விளையாட்டுதான். நீங்கள் எனக்கு மழலையர் பள்ளியில் இருக்கும் குழந்தைகளை நினைவுபடுத்துகிறீர்கள் —
— வேறு வழியில்லை. கிடைப்பதை வைத்துக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும் —
— அப்படியென்றால், இப்போதே கடையைச் சாத்திவிட்டுப் போய்விடலாமே? —
— அப்படிச் சொல்ல முடியாது, இது பயனுள்ளதுதான். இது இளைஞர்களுக்கு வழக்கறிஞர் பணிக்கும், அரசியல் மேடைப் பேச்சிற்கும் தேவையான பயிற்சியை அளிக்கிறது —
— திரு. டேனியல் கூட தனது 'சராட்' (charades - சைகை மூலம் நடிக்கும் விளையாட்டு) நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி இதே போலச் சொல்லலாமே —
— சொல்லக்கூடும், ஏன் இல்லை? —
— அப்படியானால், உங்கள் இந்தத் தணிக்கையாளர் என் கட்டுரையைச் சோதித்துக் கொண்டிருக்கிறாரா? —
— அவர் தாராள மனப்பான்மை கொண்டவர்... —
— சரி —
இரு இளைஞர்களும் நூலகத்தின் படிக்கட்டுகளில் இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, கல்லூரியின் பேச்சாளரான வீலான் (Whelan) அங்கு வந்தான். சங்கத்தின் செயலாளராக இருந்த அந்த மென்மையான, பருமனான இளைஞன், வழக்கறிஞர் பணிக்கான படிப்பில் இருந்தான். அவன் ஸ்டீபனை ஒருவித மென்மையான, பொறாமை கலந்த அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்; அந்த நேரத்தில் அவன் தான் கற்றிருந்த கிரேக்கத் தத்துவங்களைக்கூட மறந்துபோனான்: —
— டேடலஸ் (Daedalus), உன் கட்டுரை தடைசெய்யப்பட்டுவிட்டது —
— யார் சொன்னது? —
— மதிப்பிற்குரிய டாக்டர் டிலான் (Dr. Dillon) —
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. அந்த இடைவெளியில் வீலான் தனது நாக்கினால் கீழ் உதட்டை நனைத்துக்கொண்டான், மெக்கான் (McCann) தனது தோள்களைக் குலுக்கத் தயாரானான் —
— அந்தத் தொலைந்துபோன கிழட்டு முட்டாள் எங்கே இருக்கிறான்? — என்று கட்டுரையாளன் சட்டென்று கேட்டான்.
வீலான் முகம் சிவக்க, தனது கட்டைவிரலால் பின்னோக்கிச் சுட்டிக்காட்டினான்.
மறுநொடியே ஸ்டீபன் வளாகத்தின் பாதியைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தான். மெக்கான் அவனைப் பின் தொடர்ந்து அழைத்தான்:
* ‘அவனிடம் திராட்சைப் பழங்களை நீட்டியபடி, “நான் மஸ்கட்டல் (Muscatel) திராட்சைகளை ஒருபோதும் உண்பதில்லை”’* என்ற சொற்றொடர்கள், ‘பேச்சாளர்’ (orator) என்ற சொல்லுக்குப் பின்னால் சேர்க்கப்பட வேண்டியவை என ஓரக்குறிப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஜாய்ஸ், இந்தச் சொற்றொடர்களுக்கு ஏற்ப உரைநடையை மாற்ற மறந்துவிட்டார் போலும்.
— எங்கே போகிறாய்? —
ஸ்டீபன் நின்றான்; ஆனால், மிகுந்த கோபத்தில் இருந்ததால் தன்னால் பேச முடியாது என்பதை உணர்ந்து, கல்லூரி இருக்கும் திசையை மட்டும் கைகாட்டிவிட்டு, விரைவாக நடக்கத் தொடங்கினான்.
இவ்வளவு சிரமப்பட்டு, கட்டுரைக்கான கருத்துகளைச் சிந்தித்து, வாக்கியங்களைச் செதுக்கி அமைத்த பிறகு, இந்த முதியவர் அதைத் தடை செய்யப் போகிறாரா! ‘கிரீன்’ (Green) பகுதியைத் கடந்து செல்லும்போது, அவனது ஆத்திரம் ஒருவிதமான அலட்சியமான மனநிலையாக மாறியது. கல்லூரியின் நுழைவு மண்டபத்தில் இருந்த கடிகாரம் மூன்றரை மணியைக் காட்டியது. ஸ்டீபன், தள்ளாடும் நிலையில் இருந்த கதவு காவலாளியிடம் பேசினான். அவன் மந்தபுத்தியும் செவித்திறன் குறைபாடும் கொண்டவன் என்பதால், ஸ்டீபன் தன் சொற்களைத் தெளிவாகவும் பிரித்தும், இருமுறை சொல்ல வேண்டியிருந்தது:
— என்னால் — தலைவரைப் — பார்க்க — முடியுமா? —
தலைவர் தனது அறையில் இல்லை; அவர் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பிரார்த்தனையில் (office) ஈடுபட்டிருந்தார். ஸ்டீபன் தோட்டத்திற்குள் சென்று, பந்து விளையாடும் மைதானத்தை (ball-alley) நோக்கி நடந்தான். நடைபாதையின் மறுமுனையில், ஸ்பானிய பாணியிலான தளர்வான கருப்பு அங்கியைப் போர்த்திய ஒரு சிறிய உருவம், அவனுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி நின்றிருந்தது. அந்த உருவம் மெதுவாக நடைபாதையின் இறுதி வரை சென்று, சிறிது நேரம் நின்றது. பின், கையில் வைத்திருந்த பிரார்த்தனைப் புத்தகத்திற்கு (breviary) மேலாகத் திரும்பிப் பார்த்தது. சுருள் சுருளான நரைமுடியைக் கொண்ட நேர்த்தியான உருண்டையான தலை; சுருக்கங்கள் நிறைந்த முகம்—அதன் நிறத்தை விவரிக்கவே முடியாது; முகத்தின் மேல் பகுதி ஒருவித சாம்பல்-மஞ்சள் (putty) நிறத்திலும், கீழ் பகுதி நீலச் சாம்பல் (slate) நிறத்திலும் இருந்தது. தலைவர் தனது அகலமான அங்கியை அணிந்தபடி, பிரார்த்தனை சொற்களை உச்சரித்தபடி, உதடுகளை மெதுவாக அசைத்துக்கொண்டு நடைபாதையில் நடந்து வந்தார். பாதையின் முடிவில் மீண்டும் நின்ற அவர், ஸ்டீபனை ஒருவித வினவும் பார்வையுடன் பார்த்தார். ஸ்டீபன் தன் தொப்பியை உயர்த்தி, “மாலை வணக்கம், ஐயா” என்றான். அதற்குத் தலைவர், ஒரு அழகான பெண் தனக்குக் கிடைத்த புகழ்ச்சியைக் கேட்டு, குழப்பத்துடன் வெளிப்படுத்தும் அந்த ‘வசீகரமான’ புன்னகையை உதிர்த்தார்:
— நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? — “நீங்களா?” என்று அவர் மிகவும் ஆழமான, கம்பீரமான, திட்டமிட்ட தொனியில் கேட்டார்.
“எனது கட்டுரை குறித்து நீங்கள் என்னைப் பார்க்க விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்... விவாத மன்றத்திற்காக நான் எழுதிய கட்டுரை அது,” என்றான் ஸ்டீபன்.
“ஓ, நீங்கள் தான் திரு. டேடலஸ் (Mr. Daedalus) இல்லையா?” என்று தலைவர் சற்று தீவிரமான, அதே சமயம் கனிவான குரலில் கேட்டார்.
“நான் உங்களுக்கு இடையூறு செய்கிறேனோ...”
“இல்லை, என் அலுவலகப் பணிகளை முடித்துவிட்டேன்,” என்றார் தலைவர்.
அவர் மெதுவாகப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினார்; அவரது நடை, தன்னுடன் வருமாறு அழைப்பது போல இருந்தது. எனவே, ஸ்டீபன் அவருக்கு அருகிலேயே நடந்தான்.
“உன் கட்டுரையின் நடையை நான் மிகவும் ரசிக்கிறேன்,” என்று உறுதியாகக் கூறினார் அவர், “ஆனால், அதில் உள்ள கோட்பாடுகளை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. இந்தக் கட்டுரையை நீ விவாத மன்றத்தில் வாசிப்பதற்கு நான் அனுமதி அளிக்க முடியாது.”
இருவரும் பேசிக்கொள்ளாமல் அந்தப் பாதையின் இறுதி வரை நடந்தனர். பிறகு ஸ்டீபன் கேட்டான்:
“ஏன், ஐயா?”
“இக்கல்லூரியில் பயிலும் இளைஞர்களிடையே இத்தகைய கோட்பாடுகளைப் பரப்புவதை என்னால் ஊக்குவிக்க முடியாது.”
“எனது கலைக் கோட்பாடு தவறானது என்று நினைக்கிறீர்களா?”
“நிச்சயமாக, இக்கல்லூரியில் மதிக்கப்படும் கலைக் கோட்பாடு இதுவல்ல.”
“அதை நானும் ஒப்புக்கொள்கிறேன்,” என்றான் ஸ்டீபன்.
“மாறாக, இது நவீன காலத்து அமைதியின்மை மற்றும் சுதந்திரச் சிந்தனையின் ஒட்டுமொத்த வெளிப்பாடாக இருக்கிறது. நீ உதாரணங்களாகக் குறிப்பிடும், நீ போற்றும் அந்த எழுத்தாளர்கள்...”
“அக்வினாஸையா (Aquinas) குறிப்பிடுகிறீர்கள்?”
“அக்வினாஸை அல்ல; அவரைப் பற்றி நான் பிறகு பேசுகிறேன். ஆனால் இப்சன் (Ibsen), மேட்டர்லிங்க் (Maeterlinck)... இத்தகைய நாத்திக எழுத்தாளர்கள்...”
“உங்களுக்கு அவர்கள் பிடிக்கவில்லையா...”
“இக்கல்லூரி மாணவன் ஒருவன், இத்தகைய எழுத்தாளர்களிடம் ரசிப்பதற்கு எதைக் கண்டான் என்பது எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது! கவிஞர் என்ற பெயரைத் தங்களுக்குச் சூட்டிக்கொண்டு, வெளிப்படையாகத் தங்கள் நாத்திகக் கொள்கைகளைப் போதித்து, வாசகர்களின் மனதை நவீன சமூகத்தின் குப்பைகளைக் கொண்டு நிரப்பும் இவர்களை எப்படி ரசிக்க முடியும்? இது கலை அல்ல!”
— நீங்கள் குறிப்பிடும் ஊழலை ஒப்புக்கொண்டாலும், அந்த ஊழலை ஆராய்வதில் சட்டவிரோதமான ஒன்றையும் நான் காணவில்லை —
— ஆம், அது சட்டப்பூர்வமானதாக இருக்கலாம் — ஒரு விஞ்ஞானிக்கு, ஒரு சீர்திருத்தவாதிக்கு —
— கவிஞருக்கு ஏன் இருக்கக்கூடாது? தாந்தே (Dante) சமூகத்தை ஆராய்ந்து, அதைக் கண்டித்திருக்கிறார் அல்லவா? —
— ஆமாம், ஆனால் அவர் ஒரு அற நோக்கத்துடன் அதைச் செய்தார்; தாந்தே ஒரு சிறந்த கவிஞர் —
— இப்சனும் (Ibsen) ஒரு சிறந்த கவிஞர்தான் —
— தாந்தேயையும் இப்சனையும் நீங்கள் ஒப்பிட முடியாது —
* திடுக்கிட்டார்.
— நான் அவர்களை ஒப்பிடவில்லை —
— தாந்தே — அழகின் உன்னதமான பாதுகாவலர், இத்தாலியக் கவிஞர்களில் மிகச் சிறந்தவர். ஆனால் இப்சன் — மற்ற அனைவரையும் விட முற்றிலும் மாறுபட்டவர். இப்சனும் சோலாவும் (Zola) தங்கள் கலையைத் தரம் தாழ்த்தி, சீரழிந்த ரசனைக்குத் தீனி போடுகிறார்கள்... —
— ஆனால், நீங்கள் அவர்களை ஒப்பிட்டுக்கொண்டுதானே இருக்கிறீர்கள்! —
— இல்லை, அவர்களை ஒப்பிட முடியாது. ஒருவருக்கு உயர்ந்த அற நோக்கம் இருக்கிறது — அவர் மனித இனத்தை மேன்மைப்படுத்துகிறார்; மற்றவரோ அதைத் தரம் தாழ்த்துகிறார் —
— என் பார்வையில், ஒரு குறிப்பிட்ட அறநெறிச் சட்டதிட்டங்கள் இல்லையென்பது கவிஞரைத் தரம் தாழ்த்திவிடாது —
— அவர் மிக இழிவான விஷயங்களை ஆராய்ந்தாலும் கூட... — என்று சற்றே சகிப்புத்தன்மையுடன் கூறினார் தலைவர் — அவர் அந்த விஷயங்களை ஆராய்ந்து, மனிதர்களுக்குத் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ளும் வழியைக் காட்டினால் அது வேறாக இருந்திருக்கும் —
— அது 'சால்வேஷனிஸ்டுகளின்' (Salvationists - மதப் பிரச்சாரகர்கள்) வேலை — என்றார் ஸ்டீபன் —
— நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்... —
— நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால், நவீன சமூகத்தைப் பற்றிய இப்சனின் சித்தரிப்பு, ஆங்கிலேய புராட்டஸ்டன்ட் அறநெறிகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் குறித்த நியூமேனின் (Newman) சித்தரிப்பைப் போலவே, உண்மையான அங்கதத் தன்மையைக் கொண்டது —
— அது இருக்கலாம் — என்று அந்த ஒப்பீட்டினால் சமாதானமடைந்த தலைவர் கூறினார் —
— மேலும், அதில் எந்தவிதமான மதப் பிரச்சார நோக்கமும் இல்லை —
தலைவர் மௌனமாக இருந்தார்.
— இது ஒரு மனநிலை சார்ந்த விஷயம். நியூமேன் தனது 'அப்போலோஜியா' (Apologia) நூலை எழுதாமல் இருபது ஆண்டுகள் காத்திருக்க முடிந்தது —
— ஆனால், அவர் பதிலடி கொடுத்தபோது! — என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினார் தலைவர், முழுமையற்ற அந்த வாக்கியத்தின் மூலம் பல விஷயங்களை உணர்த்தினார். பாவம் கிங்ஸ்லி (Kingsley)! —
— இது முழுக்க முழுக்க ஒருவரின் மனப்பாங்கைப் பொறுத்தது — சமூகத்தைப் பற்றிய ஒருவரின் அணுகுமுறை — அது கவிஞராக இருந்தாலும் சரி, விமர்சகராக இருந்தாலும் சரி —
— ஓ, ஆம் —
— இப்சன் ஒரு முதன்மைத் தூதரின் (archangel) மனப்பாங்கைக் கொண்டவர் —
— இருக்கலாம்; ஆனால், அவர் சோலாவைப் (Zola) போன்ற ஒரு தீவிர யதார்த்தவாதி என்றும், புதிய கொள்கை ஒன்றைப் போதிக்க வந்தவர் என்றும் நான் எப்போதும் நம்பி வந்தேன் —
— நீங்கள் தவறு செய்திருக்கிறீர்கள், ஐயா —