'தி பொசஸ்டு' (The Possessed) அல்லது 'தி டெவில்ஸ்' (The Devils) - ஃபியோதோ தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் மூன்று பாகங்களைக் கொண்ட நாவல். part 1

 முதலாம் பகுதி

முதலாம் அத்தியாயம்

முன்னுரைக்குப் பதிலாக: மிகவும் மதிக்கப்படும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வெர்கோவென்ஸ்கியின் வாழ்க்கை வரலாற்றிலிருந்து சில குறிப்புகள்

I

இதுவரை எந்த வகையிலும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இல்லாத நமது நகரில், சமீபகாலமாக நிகழ்ந்த விசித்திரமான சம்பவங்களை விவரிக்க முற்படும்போது, ​​வேறு வழியின்றி, நான் சற்று முந்தைய காலத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது, திறமைசாலியும் மிகவும் மதிக்கப்படுபவருமான ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வெர்கோவென்ஸ்கியின் வாழ்க்கை வரலாற்றிலிருந்து சில குறிப்புகளைக் கொண்டு தொடங்குகிறேன். இந்தக் குறிப்புகள், அடுத்து வரப்போகும் வரலாற்றுச் சித்திரத்திற்கு ஒரு முன்னுரையாக மட்டுமே இருக்கட்டும்; நான் சொல்லப்போகும் உண்மையான கதை இன்னும் தொடங்கவில்லை. 

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் நம்மிடையே ஒரு தனித்துவமான—ஒரு வகையில் 'பொதுவாழ்வு' சார்ந்த என்று சொல்லக்கூடிய—பாத்திரத்தை வகித்து வந்தார். இந்தப் பாத்திரத்தின் மீது அவருக்கு இருந்த பற்று எவ்வளவு தீவிரமானதென்றால், அது இல்லாமல் அவரால் வாழ்ந்திருக்கவே முடியாது என்று தோன்றுகிறது. அவர் மேடை நாடக நடிகரைப் போல இருந்தார் என்று நான் கூற வரவில்லை—அப்படியெல்லாம் நினைக்க வேண்டாம், ஏனெனில் அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. இது ஒருவேளை வெறும் பழக்கமாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், தனது 'பொதுவாழ்வு' அந்தஸ்தைப் பற்றிய ஒரு அழகான, கற்பனை கலந்த பிம்பத்தை நோக்கி அவர் கொண்டிருந்த வாழ்நாள் முழுமைக்குமான ஒரு உன்னதமான ஈர்ப்பாக இருந்திருக்கலாம். உதாரணமாக, தான் ஒரு 'ஒடுக்கப்பட்ட' மனிதராக, ஒரு 'நாடுகடத்தப்பட்ட' நபராக இருப்பதில் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டார். இத்தகைய சொற்களில் ஒருவிதமான பாரம்பரியமான கம்பீரம் இருந்தது—அந்தக் கம்பீரம் அவரை முழுமையாக ஈர்த்துக்கொண்டது. காலப்போக்கில், இந்த எண்ணம் அவரது சுய பிம்பத்தை உயர்த்தி, அவரை ஒரு உயர்ந்த பீடத்தில் அமர வைத்தது; இது அவரது கௌரவ உணர்வுக்கு மிகுந்த திருப்தியை அளித்தது. கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட ஒரு ஆங்கில நையாண்டி நாவலில், கல்லிவர் என்ற கதாபாத்திரம், லில்லிபுட் தேசத்திலிருந்து—அங்குள்ள மக்கள் வெறும் இரண்டு அங்குல உயரமே கொண்டவர்கள்—திரும்பி வந்தபோது, ​​தன்னை ஒரு ராட்சதராகக் கருதிப் பழகிப்போயிருந்தான். லண்டன் வீதிகளில் நடக்கும்போது கூட, மற்றவர்கள் தன் காலடியில் நசுங்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, பாதசாரிகளையும் வண்டிகளையும் விலகிச் செல்லுமாறு அவன் இயல்பாகவே கத்திக் கொண்டிருந்தான்; தான் இன்னும் ஒரு ராட்சதர் என்றும், மற்றவர்கள் மிகச் சிறியவர்கள் என்றும் அவன் உண்மையாகவே நம்பியிருந்தான். இதற்காக அவர் கேலிக்கும் கண்டனத்திற்கும் ஆளானார்; முரட்டுத்தனமான வண்டி ஓட்டுநர்கள் கூட அந்த "ராட்சதரை" தங்கள் சாட்டைகளால் அடிக்கத் துணிந்தனர்—ஆனால், இது நியாயம்தானா? பழக்கத்தால் செய்ய முடியாத காரியம் என்று ஏதேனும் இருக்கிறதா? இதே போன்றதொரு பழக்கம் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சையும் ஆட்கொண்டிருந்தது—இருப்பினும், இது மிகவும் அப்பாவித்தனமான, தீங்கற்ற வடிவிலேயே இருந்தது என்று சொல்லலாம்; ஏனெனில், உண்மையில் அவர் ஒரு மிக அற்புதமான மனிதர்.

அவர் வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில், அனைவராலும், எல்லா இடங்களிலும் கிட்டத்தட்ட மறக்கப்பட்டே போனார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், முன்னொரு காலத்தில் அவர் யாருக்கும் தெரியாதவராக இருந்தார் என்று கூறுவது முற்றிலும் தவறாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில், அவர் முந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற ஆளுமைகளின் அந்தச் சிறந்த வட்டத்தில் ஒருவராக இருந்தார் என்பதை மறுக்க முடியாது. அந்தச் சூழலில், மிகக் குறுகிய காலத்திற்கு—சொல்லப்போனால், ஒரு கணநேரத்திற்கு—அக்காலகட்டத்தின் பரபரப்பான மனிதர்கள் பலரும், சாடயேவ், பெலின்ஸ்கி, கிரனோவ்ஸ்கி மற்றும் அப்போதுதான் வெளிநாட்டில் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியிருந்த ஹெர்சென் ஆகியோரின் பெயர்களை உச்சரிக்கும் அதே மூச்சில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் பெயரையும் குறிப்பிட்டனர். இருப்பினும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் பொது வாழ்க்கை தொடங்கிய வேகத்திலேயே முடிவுக்கு வந்தது—ஏதோ ஒரு "சூறாவளி போன்ற சூழ்நிலைகளின் சங்கமம்" அவரை அடித்துச் சென்றது போல அது அமைந்தது. ஆனால், உண்மையில் என்ன நடந்தது? பார்த்தால், அங்கே எந்த "சூறாவளியும்" இல்லை, எந்தவிதமான "சூழ்நிலைகளும்" இல்லை—குறைந்தது, இந்த விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை அப்படித்தான். மிக சமீபத்தில்தான்—எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தாலும், அதே சமயம் முழுமையான உறுதியுடன்—ஒரு உண்மையை அறிந்துகொண்டேன்: ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் நம் மாகாணத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில், அவர் நாடு கடத்தப்படவில்லை—நாங்கள் அனைவரும் அப்படி நினைத்திருந்தோம்—அவர் மீது எந்தவிதமான காவல் கண்காணிப்பும் இருந்ததில்லை. மனித கற்பனைக்குத்தான் எவ்வளவு சக்தி! தன் வாழ்நாள் முழுவதும், உயர் மட்ட வட்டாரத்தினர் தன்னைக்கண்டு எப்போதும் அஞ்சுகிறார்கள் என்றும், தனது ஒவ்வொரு அடியும் கண்காணிக்கப்பட்டு பதிவு செய்யப்படுகிறது என்றும், கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் நம் மாகாணத்திற்கு வந்த மூன்று ஆளுநர்களும், பதவியேற்ற தருணத்திலேயே, தங்களைப் பற்றிய ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட, சிக்கலான எண்ணத்துடன் தான் வந்தார்கள் என்றும் அவர் உண்மையாகவே நம்பியிருந்தார். கண்ணியமிக்க ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம், அவருக்கு எந்தவிதமான பயமும் தேவையில்லை என்று மறுக்க முடியாத ஆதாரங்களுடன் யாராவது நிரூபிக்க முயன்றிருந்தால், அவர் நிச்சயமாக அதைக் கண்டு கோபப்பட்டிருப்பார். உண்மையில் அவர் மிகுந்த அறிவும் திறமையும் கொண்ட மனிதர்—ஒரு வகையில் அவரை 'அறிவியல் அறிஞர்' என்று கூடச் சொல்லலாம்—ஆனால், அவரது அறிவியல் பங்களிப்புகளைப் பொறுத்தவரை... சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் மிகக் குறைந்த அளவே சாதித்திருந்தார்—அல்லது, சொல்லப்போனால், எதுவுமே சாதிக்கவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. இருப்பினும், நம் ரஷ்யாவில், இத்தகைய 'அறிவியல் அறிஞர்களுக்கு' இது போன்ற நிகழ்வுகள் நடப்பது வழக்கமான ஒன்றுதான்.

1840-களின் இறுதிக்கட்டத்தில், வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பிய அவர், பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராகப் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார். அவர் சில விரிவுரைகளை மட்டுமே நிகழ்த்தினார்—அவை அரேபியர்களைப் பற்றியவை என்று நினைக்கிறேன். மேலும், 1413 முதல் 1428 வரையிலான காலகட்டத்தில், ஜெர்மனியின் ஹனாவு (Hanau) என்ற நகரத்தின் குடிமை மற்றும் ஹான்சியாடிக் (Hanseatic) முக்கியத்துவம் குறித்தும், அந்த முக்கியத்துவம் ஏன் ஒருபோதும் முழுமையாகச் செயல்பாட்டுக்கு வரவில்லை என்பதற்கான விசித்திரமான, தெளிவற்ற காரணங்கள் குறித்தும் ஒரு மிகச்சிறந்த ஆய்வுக் கட்டுரையைச் சமர்ப்பித்து வாதிட்டார். இந்த ஆய்வு, அக்காலகட்டத்திலிருந்த 'ஸ்லாவோஃபைல்' (Slavophile)* குழுவினருக்குக் கடுமையான அடியைக் கொடுத்தது; இதனால் அவர்கள் மத்தியில் அவருக்குப் பல தீவிர எதிரிகள் உருவானார்கள். பிற்காலத்தில்—அவர் தனது பல்கலைக்கழகப் பணியை இழந்த பிறகு—ஒரு முற்போக்கு மாத இதழில் (ஒருவேளை அவர்களுக்குப் பதிலடி கொடுக்கும் விதமாகவும், தாங்கள் இழந்தது என்ன என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்தும் நோக்கத்துடனும்) தனது ஆழமான ஆய்வுக் கட்டுரையின் முதல் பகுதியை வெளியிட்டார். அந்த இதழில் டிக்கன்ஸின் படைப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புகள் இடம்பெற்றன, மேலும் அது ஜார்ஜ் சாண்ட்* என்பவரின் படைப்புகளை ஆதரித்து வந்தது. அந்த ஆய்வு—எனக்குச் சரியாக நினைவிருந்தால்—முற்காலத்தைச் சேர்ந்த சில மாவீரர்களிடம் காணப்பட்ட அசாதாரணமான அறநெறி மற்றும் மேன்மைகளின் தோற்றம் குறித்ததாக இருந்தது. எப்படியிருப்பினும், அது மிகவும் உயர்ந்த, உன்னதமான ஒரு கருத்தை முன்வைத்தது. பிற்காலத்தில், அந்த ஆய்வின் தொடர்ச்சி குறித்துச் சொல்லப்பட்டதாவது... ...அது அவசரகதியில் தடை செய்யப்பட்டது; அதன் முதல் பாதியை வெளியிட்டதற்காக ஒரு முற்போக்கு இதழ் கூட பாதிப்புக்குள்ளானது. இது சாத்தியம்தான்—ஏனெனில், அக்காலத்தில் எதைத்தான் தடை செய்யவில்லை? ஆனால், இந்த குறிப்பிட்ட நிகழ்வைப் பொறுத்தவரை, அப்படி எதுவும் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; மாறாக, ஆசிரியர் தனது ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து முடிக்க விரும்பவில்லை என்பதே உண்மை. இருப்பினும், அவர் அரேபியர்கள் குறித்த தனது விரிவுரைகளை நிறுத்திக்கொண்டார். இதற்குக் காரணம், அவர் ஒருவருக்கு எழுதிய கடிதம்—அதில் சில "சூழ்நிலைகள்" விவரிக்கப்பட்டிருந்தன—யாரோ ஒருவரால் (வெளிப்படையாக, அவரது பிற்போக்கு எதிரிகளில் ஒருவரால்) இடைமறிக்கப்பட்டு கைப்பற்றப்பட்டதுதான். இது அவரிடமிருந்து ஒரு விளக்கத்தைக் கோரும் சூழலை உருவாக்கியது. இது உண்மையா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அதே காலகட்டத்தில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், சுமார் பதின்மூன்று பேர் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான, இயல்புக்கு மாறான, அரசுக்கு எதிரான அமைப்பு கண்டறியப்பட்டதாகவும், அது அரசின் அடித்தளத்தையே அசைக்கும் நிலைக்குச் சென்றதாகவும் ஒரு செய்தி பரவியது. அவர்கள் ஃபூரியேயின் (Fourier) படைப்புகளை மொழிபெயர்க்கத் திட்டமிட்டிருந்ததாகவும் வதந்திகள் எழுந்தன. அதே சமயம், மாஸ்கோவில், அதிகாரிகள் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் எழுதிய ஒரு கவிதையைக் கைப்பற்றினர். அவர் பெர்லினில் தனது இளமைப் பருவத்தில், சுமார் ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதிய அந்தக் கவிதை, சில ஆர்வலர்கள் மற்றும் ஒரு மாணவரிடையே கையெழுத்துப் பிரதியாகப் பரிமாறப்பட்டு வந்தது. அந்தக் கவிதை தற்போது என் மேஜையில்தான் உள்ளது; கடந்த ஆண்டுதான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அதை எனக்கு வழங்கினார். அது கையால் எழுதப்பட்ட புதிய பிரதி; அதில் ஒரு குறிப்பும், அழகான சிவப்பு நிறத் தோல் அட்டையும் (morocco binding) இணைக்கப்பட்டிருந்தது. உண்மையில், அதில் கவித்துவமோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான திறமையோ இல்லாமல் இல்லை; அது ஒரு விசித்திரமான படைப்பு. அக்காலத்தில்—குறிப்பாக 1830-களில்—இது போன்ற படைப்புகள் அடிக்கடி எழுதப்பட்டன. அதன் கருப்பொருளை விவரிப்பது எனக்குக் கடினமாக உள்ளது, ஏனென்றால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதில் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அது ஒரு வகை உருவகக் கதை (allegory); இது ஒரு கவித்துவ-நாடக வடிவில் அமைந்திருக்கிறது, மேலும் கோதேவின் *ஃபாஸ்ட்* (Faust) காவியத்தின் இரண்டாம் பகுதியை நினைவூட்டுகிறது. இந்தக் காட்சி பெண்களின் குழுவொன்றின் பாடலுடன் தொடங்குகிறது; அதைத் தொடர்ந்து ஆண்களின் குழுவும், பின்னர் ஏதோ ஒரு மர்மமான சக்திகளின் குழுவும், இறுதியாக ஆன்மாக்களின் குழுவும் பாடுகின்றன—இன்னும் பிறக்காத, ஆனால் பிறப்பதற்காகத் தீவிரமாக ஏங்கும் ஆன்மாக்கள் அவை. இந்தக் குழுக்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற விஷயத்தைப் பற்றிப் பாடுகின்றன—பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு சாபத்தைப் பற்றியதாக அது இருக்கிறது—இருப்பினும், அதில் ஒரு உன்னதமான நகைச்சுவை உணர்வும் இழையோடுகிறது. திடீரென்று, காட்சி "வாழ்க்கைக் கொண்டாட்டம்" (Celebration of Life) என்ற நிலைக்கு மாறுகிறது; அங்கு பூச்சிகள் கூட பாடலில் பங்கேற்கின்றன. ஒரு ஆமை தோன்றி லத்தீன் மொழியில் கம்பீரமான சொற்களை உதிர்க்கிறது; என் நினைவாற்றல் சரியாக இருந்தால், ஒரு கனிமம்—அதாவது உயிரற்ற ஒரு பொருள்கூட—ஏதோ ஒன்றைப் பற்றிப் பாடுகிறது. உண்மையில், அனைவரும் இடைவிடாது பாடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் பேசும்போது, ​​தெளிவற்ற, புதிரான அவதூறுகளைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்—ஆனால், அவற்றுக்குள்ளும் ஏதோ ஒரு ஆழமான, உயர்ந்த அர்த்தம் பொதிந்திருக்கிறது. காட்சி மீண்டும் மாறுகிறது; இப்போது ஒரு கரடுமுரடான, காட்டுப்பாங்கான நிலப்பரப்பு விரிகிறது. பாறைகளுக்கு இடையே ஒரு "நாகரிகமான" இளைஞன் அலைந்து கொண்டிருக்கிறான்; அவன் பல மூலிகைகளைப் பறித்து அவற்றின் சாற்றை உறிஞ்சிக் குடிக்கிறான். ஏன் இந்தத் தாவரங்களை உண்கிறாய் என்று ஒரு தேவதை அவனிடம் கேட்கும்போது, ​​தனக்குள் உயிர்ச்சக்தி அளவுக்கு அதிகமாக இருப்பதால், தான் மறதியைத் தேடுவதாகவும், அந்த மூலிகைச் சாற்றின் மூலம் அதை அடைவதாகவும் அவன் பதிலளிக்கிறான். தனது மனதை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக இழந்துவிட வேண்டும் என்பதே தனது இறுதி விருப்பம் என்றும் அவன் கூறுகிறான் (இந்த விருப்பம் ஒருவேளை தேவையற்ற ஒன்றாகக்கூட இருக்கலாம்). பிறகு, விவரிக்க முடியாத பேரழகு கொண்ட ஒரு இளைஞன் கருப்பு குதிரை ஒன்றின் மீது ஏறி வருகிறான்; அவனைத் தொடர்ந்து, உலகின் அனைத்து நாடுகளிலிருந்தும் வந்த பெருந்திரளான மக்கள் கூட்டம் வருகிறது. அந்த இளைஞன் 'மரணத்தை'க் குறிக்கிறான்; அந்த மக்கள் அனைவரும் அவளைத்தான் ஏங்குகிறார்கள். இறுதியாக, கடைசி காட்சியில், 'பாபெல் கோபுரம்' (Tower of Babel) திடீரெனத் தோன்றுகிறது; சில விளையாட்டு வீரர்கள் அதைக் கட்டி முடித்து, புதிய நம்பிக்கையைப் பாடுகிறார்கள். அவர்கள் கோபுரத்தின் உச்சியை அடைந்ததும், அங்கு இருந்தவன்—சொல்லப்போனால், ஒலிம்பஸின் தலைவன்—நகைச்சுவையான முறையில் அங்கிருந்து தப்பி ஓடுகிறான். உண்மையை உணர்ந்துகொண்ட மனிதகுலம், அவனது இடத்தைப் பிடித்து, உலகத்தின் இயல்பைப் பற்றிய புதிய, ஆழமான புரிதலுடன் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறது. சொல்லப்போனால், அக்காலத்தில் ஆபத்தானதாகக் கருதப்பட்டது இந்தப் கவிதைதான். கடந்த ஆண்டு, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் இதைப் பதிப்பிக்குமாறு நான் கூறினேன்—ஏனெனில், இன்றைய காலக்கட்டத்தின் பார்வையில் இது முற்றிலும் பாதிப்பில்லாத ஒன்றுதான்—ஆனால், அவர் மிகுந்த அதிருப்தியுடன் அந்த யோசனையை நிராகரித்துவிட்டார். அது "முற்றிலும் பாதிப்பில்லாதது" என்ற கருத்தை அவர் விரும்பவில்லை; சொல்லப்போனால், அவர் என்னிடம் காட்டிய ஒருவிதமான குளிர்ந்த அணுகுமுறை—அது இரண்டு மாதங்கள் வரை நீடித்தது—அதற்கு அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்துதான் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன். பிறகு என்ன நடந்தது? நான் அதை இங்கே வெளியிடலாம் என்று யோசனை சொன்ன அதே சமயத்தில், எங்கள் கவிதை திடீரென்று எங்கோ வெளிநாட்டில், ஒரு புரட்சிகரமான கவிதைத் தொகுப்பில் வெளியானது—அதுவும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுக்குத் துளியும் தெரியாமல்! முதலில் அவர் மிகுந்த அச்சமடைந்தார்; பதற்றத்துடன் ஆளுநரைச் சந்திக்க ஓடினார், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குத் தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில் ஒரு மிகச் சிறந்த கடிதத்தையும் எழுதித் தயார் செய்தார்—அதை அவர் என்னிடம் இருமுறை வாசித்துக் காட்டினார்—ஆனால், அதை யாருக்கு அனுப்புவது என்று தெரியாததால், அவர் அதை அனுப்பவே இல்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஒரு மாதம் முழுவதும் மிகுந்த மன உளைச்சலில் இருந்தார்; ஆனாலும், அவரது மனதின் ஆழத்தில் அவர் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்திருந்தார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை. அந்தத் தொகுப்பின் ஒரு பிரதியை அவர் எப்போதும் தன்னிடமே வைத்திருந்தார்; தூங்கும்போது அதைக் கூடவே வைத்துக்கொண்டார், பகல் நேரத்தில் அதைத் தனது மெத்தையின் அடியில் ஒளித்து வைத்தார்—வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்ணைக் கூடத் தன் படுக்கையைச் சரிசெய்ய அவர் அனுமதிக்கவில்லை! எங்கிருந்தாவது ஒரு தந்தி வரும் என்று ஒவ்வொரு நாளும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் மிகுந்த கம்பீரத்துடனும் மேட்டிமை உணர்வுடனும் நடந்துகொண்டார். ஆனால், எந்தத் தந்தியும் வரவில்லை. அந்தச் சமயத்தில்தான் அவர் என்னுடன் மீண்டும் சமாதானம் செய்துகொண்டார்—இது அவரது மென்மையான, மன்னிக்கும் குணம் கொண்ட இதயத்தின் அளப்பரிய கருணைக்குச் சான்றாகும்.

II

அவருக்கு எந்தவிதமான பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்று நான் கூறவில்லை; ஆனால், தேவையான விளக்கங்களை அவர் அளித்திருந்தால், அவர் விரும்பும் காலம் வரை அரேபியர்கள் குறித்த தனது ஆய்வைத் தொடர்ந்திருக்க முடியும் என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை உள்ளது. அதற்குப் பதிலாக, அவர் ஒருவித சுய-ஏளனத்தில் ஈடுபட்டு, "சூழ்நிலைகளின் சுழல்" ஒன்றினால் தனது வாழ்நாள் தொழில் வாழ்க்கை முற்றிலுமாகச் சிதைந்துவிட்டது என்று அவசரப்பட்டு நம்பிக்கொண்டார். உண்மையில், அவரது தொழில் பாதையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்திற்கு மிக முக்கியமான காரணம், லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஒருவரின் மனைவியும், பெரும் செல்வம் படைத்தவருமான வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஸ்டாவ்ரோகினா முன்வைத்த ஒரு நுணுக்கமான கோரிக்கைதான். அவர், தனது ஒரே மகனின் வளர்ப்பையும் அறிவுசார் வளர்ச்சியையும் கவனித்துக்கொள்ளுமாறு ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை அழைத்தார். இதற்காக அவருக்கு ஒரு உயர்நிலை ஆசிரியராகவும், அதே சமயம் ஒரு நண்பராகவும் செயல்படும் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது; அதோடு, மிக தாராளமான ஊதியமும் அளிக்கப்பட்டது. இந்த வாய்ப்பு அவருக்கு முதன்முதலில் பெர்லினில் இருந்தபோதே வழங்கப்பட்டது—அதாவது, அவர் முதல்முறையாக மனைவியை இழந்த அதே காலகட்டத்தில். அவரது முதல் மனைவி, எங்கள் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பொறுப்பற்ற இளம் பெண்; இளமைக்காலத்தின் முதிர்ச்சியற்ற வேகத்தில் அவர் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அவள் மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவளாக இருந்தபோதிலும், போதிய பணவசதி இல்லாமை மற்றும் இன்னும் சில நுணுக்கமான காரணங்களால், அவளுடன் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர் பெரும் துன்பங்களை அனுபவித்தார். அவள் பாரிஸில் காலமானாள்; இறப்பதற்கு முந்தைய மூன்று ஆண்டுகள் அவர்கள் பிரிந்தே வாழ்ந்தனர். அவள் விட்டுச் சென்ற ஐந்து வயது மகன்—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒருமுறை மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் இருந்தபோது என்னிடம் குறிப்பிட்டது போல, "முதல், தூய மற்றும் களங்கமற்ற காதலின் கனியாக" அந்தச் சிறுவன் இருந்தான். அந்தச் சிறுவன் மிகச் சிறிய வயதிலேயே ரஷ்யாவிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டு, மாகாணத்தில் இருந்த தூரத்து உறவினர்களான சில அத்தைகளின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தான். அந்த நேரத்தில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா விடுத்த அழைப்பை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் நிராகரித்துவிட்டார். அதற்குப் பிறகு ஓராண்டு முடிவதற்குள்ளேயே, பெர்லினைச் சேர்ந்த, அமைதியான, அதிகம் பேசாத ஒரு ஜெர்மன் பெண்ணை அவர் மறுமணம் செய்துகொண்டார்—அதற்கு எந்தவொரு குறிப்பிட்ட காரணமும் இருக்கவில்லை. இருப்பினும், அவர் ஆசிரியர் பணியை மறுத்ததற்கு வேறு காரணங்களும் இருந்தன: மறக்க முடியாத ஒரு பேராசிரியரின் பெரும் புகழால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், அவரது அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும் ஆர்வத்துடன், பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு உயர் பதவியைப் பெற முயன்றார்—தனது "கழுகுச் சிறகுகளை" சோதித்துப் பார்க்கத் துடித்தார். ஆனால், இப்போது அந்தச் சிறகுகள் கருகிப்போன நிலையில், ஒரு காலத்தில் அவர் தயங்கிய அந்த வாய்ப்பு அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவரது இரண்டாவது மனைவி—அவருடன் ஓராண்டு கூட வாழாதவர்—திடீரென மரணமடைந்த நிகழ்வு, இந்த முடிவை உறுதிப்படுத்தியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் தீவிர அக்கறையும், விலைமதிப்பற்ற—'கிளாசிக்கல்' (classical) வகை என்று சொல்லத்தக்க—நட்பும் (இந்தச் சூழலில் 'நட்பு' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாமென்றால்) இந்த விவகாரத்திற்கு ஒரு தீர்வைத் தந்தன. அவர் இந்த நட்பின் அரவணைப்பில் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்துக்கொண்டார்; இந்த ஏற்பாடு இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தது. 'தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டார்' என்று நான் கூறினாலும், இதில் தவறான அல்லது மேலோட்டமான அர்த்தம் ஏதும் இருப்பதாக யாரும் கருதிவிட வேண்டாம்; இந்த 'அரவணைப்பு' என்பது முற்றிலும் அறநெறி சார்ந்த பொருளில் மட்டுமே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். மிகவும் நுட்பமான, மென்மையான ஒரு பிணைப்பு இந்த இரு அசாதாரண மனிதர்களையும் என்றென்றும் இணைத்திருந்தது. 

அவர் ஆசிரியர் பணியை ஏற்றுக்கொண்டதற்கு மற்றொரு காரணமும் இருந்தது: அவரது முதல் மனைவியிடமிருந்து அவருக்குக் கிடைத்த சிறிய சொத்து, எங்கள் மாகாணத்தில் இருந்த ஸ்டாவ்ரோகின் குடும்பத்தின் பிரம்மாண்டமான கிராமப்புற இல்லமான 'ஸ்க்வோரெஷ்னிகி' (Skvoreshniki) என்பதற்கு அருகிலேயே அமைந்திருந்தது. மேலும், பல்கலைக்கழகப் பணிகளின் அழுத்தமான சுமைகள் ஏதுமின்றி, தனது தனி அறையின் அமைதியில், அறிவார்ந்த தேடல்களில் ஈடுபட்டு, ஆழமான ஆய்வுகள் மூலம் நாட்டின் இலக்கியத்தை வளப்படுத்த வாய்ப்பு இருந்தது. ஆனால், அத்தகைய ஆய்வுகள் எதுவும் நிகழவில்லை; மாறாக, அவர் தனது வாழ்நாளின் எஞ்சிய பகுதியை—இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக—தாய்நாட்டிற்கு ஒரு "உருவகப்படுத்தப்பட்ட கண்டனக் குறியீடாக" (embodied reproach) கழித்தார் என்று சொல்லலாம். மக்கள் கவிஞரின் வரிகளைக் கடன் வாங்கிச் சொல்வதானால்:

ஒரு கண்டனக் குறியீடாக,

. . . . . . . . . .

தாய்நாட்டின் முன் நின்றாய்,

தாராளவாத இலட்சியவாதியே. கவிஞர் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்த மனிதருக்கு, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அத்தகையதொரு தோரணையில் இருப்பதற்கான உரிமை இருந்திருக்கலாம்—அவர் விரும்பியிருந்தால்; ஆனால், அது மிகவும் சலிப்பூட்டும் ஒரு விஷயமாகவே இருந்திருக்கும். நம் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், உண்மையில், அத்தகைய மனிதர்களைப் போல நடித்துக் காட்டியவர் மட்டுமே; அதுமட்டுமின்றி, நீண்ட நேரம் நின்றுகொண்டிருப்பது அவருக்குச் சலிப்பைத் தரும் என்பதால், அவர் பெரும்பாலும் ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கொண்டே நேரத்தைக் கழிப்பார். இருப்பினும், அப்படிப் படுத்திருக்கும் நிலையிலும், அவர் ஒரு "உருவகப்படுத்தப்பட்ட கண்டனக் குறியீடாக" (embodied reproach) திகழ்ந்தார்—அவருக்கு அந்த அங்கீகாரத்தை வழங்கியே ஆக வேண்டும்—நமது இந்த ஒதுக்குப்புறமான மாகாணச் சூழலுக்கு அதுவே போதுமானதாக இருந்தது. நம் ஊர் கிளப்பில் அவர் சீட்டாட்டம் விளையாடுவதைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். அவரது ஒட்டுமொத்த உடல்மொழியும் இவ்வாறு பேசுவது போல இருக்கும்: "சீட்டாட்டம்! நான் உங்களுடன் சேர்ந்து 'எரலாஷ்' (eralash) விளையாடப் போகிறேனா? இது தகுதியானதா? இதற்கு யார் காரணம்? என் வாழ்நாள் உழைப்பைச் சிதைத்து, அதை இத்தகைய அற்பமான 'எரலாஷ்' விளையாட்டாக மாற்றியது யார்? ரஷ்யா ஒழியட்டும்!" —இப்படி ஒரு கம்பீரமான, கண்ணியமான தோரணையில், அவர் இதயச் சின்னம் கொண்ட சீட்டை (heart) முதன்முதலாக எறிவார்.

உண்மையில், அவருக்குச் சீட்டாட்டம் என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். இந்த வழக்கம், குறிப்பாகச் சமீபகாலமாக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் அடிக்கடி விரும்பத்தகாத மோதல்களுக்கு வழிவகுத்தது; அதிலும், அவர் பெரும்பாலும் தோற்றுக்கொண்டே இருந்ததால், மோதல்கள் இன்னும் தீவிரமடைந்தன. இதைப் பற்றிப் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். இப்போதைக்கு ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்: அவருக்கு மனசாட்சி இருந்தது (குறைந்தபட்சம் அவ்வப்போது), அதனால் அவர் அடிக்கடி மனச்சோர்வுக்கு ஆளாவார். இருபது ஆண்டுகால நட்பில், அவர் ஆண்டுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு முறை, நாங்கள் "குடிமைச் சோகம்" (civic sorrow) என்று அழைத்த நிலைக்குச் செல்வார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒருவிதமான ஆழ்ந்த மனச்சோர்வுதான்; ஆனால், மதிப்பிற்குரிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு இந்தச் சொற்றொடர் மிகவும் பிடிக்கும். பிற்காலத்தில், இந்த "குடிமைச் சோகத்துடன்" சேர்ந்து, அவருக்குச் ஷாம்பெயின் அருந்தும் பழக்கமும் ஏற்பட்டது; ஆனால், எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவர் இத்தகைய சாதாரணமான, மட்டமான ஈடுபாடுகளில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்கத் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் அர்ப்பணித்தார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவருக்கு ஒரு பராமரிப்பாளர் தேவைதான்; ஏனெனில், அவர் அவ்வப்போது மிகவும் விசித்திரமாக நடந்துகொள்வார்: மிக உயர்ந்த, துயரமான சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்திருக்கும்போதே, திடீரென்று உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்—அதுவும் மிகவும் சாதாரணமான, தரங்கெட்ட வகையிலான சிரிப்பு அது... ...மிகவும் அசாதாரணமான முறையில். சில சமயங்களில் அவர் தன்னைப் பற்றியே நகைச்சுவையான தொனியில் பேசத் தொடங்குவார். ஆனால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு அந்த நகைச்சுவையான தொனியை விட அச்சமூட்டும் விஷயம் வேறொன்றும் இருக்கவில்லை. அவர் பாரம்பரியமான ரசனைகளைக் கொண்டவர், கலைகளின் புரவலர்; எப்போதும் மிக உயர்ந்த நோக்கங்களுடனேயே செயல்படுபவர். இருபது ஆண்டுகளாகத் தனது ஏழை நண்பரின் மீது இந்த மேன்மையான பெண்மணி செலுத்திய செல்வாக்கு மிகவும் ஆழமானது. அவரைப் பற்றி மட்டுமே தனியாக விவாதிக்கப்பட வேண்டும்—அதைத்தான் நான் செய்யப்போகிறேன்.

III

விசித்திரமான நட்புறவுகள் என்று சில உண்டு: இரு நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விழுங்கிவிடத் துடிப்பது போலத் தோன்றும்—வாழ்நாள் முழுவதும் இப்படியே கழிப்பார்கள்—இருப்பினும் அவர்களால் பிரிந்திருக்க முடியாது. உண்மையில், பிரிவதைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது: ஒருவேளை அவர்களில் ஒருவர், ஏதோ ஒரு கணநேர மனமாற்றத்தால் அந்த உறவை முறித்துக்கொண்டால், அவர் உடனடியாக உடல்நலம் குன்றிவிடுவார்—ஏன், மரணம்கூட அடையக்கூடும். எனக்குத் தெரிந்தவரை, பலமுறை—வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் மிகவும் நெருக்கமான, மனம்திறந்த உரையாடல்களை மேற்கொண்ட பிறகும்கூட—அவர் சென்ற அடுத்த நொடியே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சோஃபாவிலிருந்து குதித்து எழுந்து, சுவரில் தன் கைகளால் ஓங்கி ஓங்கி அடிக்கத் தொடங்குவார்.

இது வெறும் உருவகமல்ல; ஒருமுறை அவர் சுவரிலிருந்த பூச்சையே பெயர்த்துவிட்டார். இவ்வளவு நெருக்கமான விவரம் எனக்கு எப்படித் தெரியும் என்று நீங்கள் கேட்கலாம்? ஒருவேளை, நானே இதைக் நேரில் பார்த்திருந்தால் என்ன செய்வது? ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பலமுறை என் தோள்மீது சாய்ந்து அழுது, தனது அகவாழ்க்கையின் அனைத்து நுணுக்கங்களையும், வண்ணமயமான விவரங்களுடன் என்னிடம் கொட்டியிருந்தால் என்ன செய்வது? (அத்தகைய தருணங்களில் அவர் என்னவெல்லாம் பேசுவார் தெரியுமா!) ஆனாலும், இத்தகைய அழுகை நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு எப்போதும் நடப்பது இதுதான்: அடுத்த நாளே, தான் காட்டிய நன்றியற்ற தன்மையைக் குறித்து அவரே தன்னைச் சிலுவையில் அறைந்துகொள்ளத் துணிவார்—உடனடியாக என்னை அழைத்து, அல்லது அவரே என்னிடம் ஓடிவந்து, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா "கண்ணியமும் நுணுக்கமான உணர்வும் கொண்ட ஒரு தேவதை" என்றும், தான் அதற்கு நேர்மாறானவன் என்றும் கூறுவார். அவர் என்னிடம் ஓடி வருவது மட்டுமல்லாமல்... அவர் இவை அனைத்தையும் அவளிடம் மிகச் சிறந்த சொற்களால் விவரித்து, கடிதங்களாக எழுதிக் குவித்தார். அதில், தனது முழு கையொப்பத்துடன், ஒரு விஷயத்தை ஒப்புக்கொண்டார்: உதாரணமாக, நேற்று ஒரு அந்நியரிடம், அவள் தன்னைத் தன் அருகில் வைத்திருப்பது வெறும் தற்பெருமைக்காகத்தான் என்றும், தனது அறிவையும் திறமைகளையும் கண்டு அவள் பொறாமைப்படுகிறாள் என்றும், அவள் தன்னை வெறுக்கிறாள், ஆனால் அதை வெளிப்படையாகக் காட்ட அஞ்சுகிறாள் என்றும் (ஏனெனில், தான் அவளை விட்டுச் சென்றுவிட்டால், அது அவளது இலக்கிய நற்பெயருக்குக் களங்கத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதால்) அவர் கூறியதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். இதன் விளைவாக, அவர் தன்னைத்தானே வெறுப்பதாகவும், தனது உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முடிவெடுத்திருப்பதாகவும், இப்போது அவளிடமிருந்து ஒரு இறுதிச் சொற்பெறக் காத்திருப்பதாகவும்—அந்த ஒரு சொல் எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்துவிடும் என்றும்—இப்படியே இன்னும் பல விஷயங்களை அவர் எழுதியிருந்தார். ஐம்பது வயதுடைய, ஆனால் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற இந்த மனிதனின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட வெடிப்புகள் எந்த அளவுக்கு உச்சத்தை எட்டியிருக்கும் என்பதை எளிதில் கற்பனை செய்துகொள்ளலாம்! அவர்களுக்கிடையே ஒரு சிறிய காரணத்திற்காக ஏற்பட்ட, ஆனால் மிகுந்த கசப்புடன் கூடிய ஒரு சண்டைக்குப் பிறகு அவர் எழுதிய கடிதம் ஒன்றை நான் ஒருமுறை வாசித்தேன். அதைப் படித்து நான் அதிர்ச்சியடைந்தேன்; அந்தக் கடிதத்தை அனுப்ப வேண்டாம் என்று அவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன். 

"என்னால் முடியாது... இதுதான் நேர்மையானது... இது என் கடமை... எல்லாவற்றையும்—ஒன்றையும் விடாமல்—அவளிடம் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால் நான் செத்துவிடுவேன்!" என்று அவர் ஒருவித காய்ச்சல் போன்ற மனநிலையில் பதிலளித்தார்; இருப்பினும், அந்தக் கடிதத்தை அனுப்பி வைத்தார். 

அவர்களுக்கும் அவளுக்கும் இருந்த வித்தியாசம் இதுதான்: வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒருபோதும் இது போன்ற கடிதத்தை எழுதியிருக்க மாட்டார். ஆனால், அவருக்கு எழுதுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது—சொல்லப்போனால், அது அவருக்கு ஒரு தீராத மோகமாகவே இருந்தது. ஒரே கூரையின் கீழ் வசிக்கும்போதே அவர் அவளுக்குக் கடிதங்களை எழுதுவார்; உணர்ச்சிவசப்படும் தருணங்களில், ஒரு நாளைக்கு இரண்டு கடிதங்கள் கூட அனுப்பிவிடுவார். அவர் அனுப்பும் கடிதங்களை—ஒரு நாளில் இரண்டு வந்தாலும் சரி—வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த கவனத்துடன் வாசிப்பார் என்பது எனக்குத் தெரியும். வாசித்து முடித்ததும், அவற்றை ஒரு சிறிய பெட்டியில் நேர்த்தியாக அடுக்கி, வகைப்படுத்தி வைத்துக்கொள்வார்; அதுமட்டுமின்றி, அவற்றை அவர் தனது இதயத்திலும் பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். பிறகு, நாள் முழுவதும் அந்த நண்பருக்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் இருந்துவிட்டு, மறுநாள் அவரைச் சந்திக்கும்போது, ​​எதுவுமே நடக்காதது போல—நேற்று ஒரு சாதாரண நாளாகவே இருந்தது போல—இயல்பாக நடந்துகொள்வார். சிறிது சிறிதாக, அவள் அவனை எவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பழக்கப்படுத்தினாள் என்றால், முந்தைய நாள் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேசவே அவன் அஞ்சினான்; அதற்குப் பதிலாக, நீண்ட நேரம் அவளது கண்களை உற்றுப் பார்ப்பதோடு அவன் திருப்தியடைந்து கொண்டான். ஆனால், அவள் எதையும் மறப்பவள் அல்ல; அவனோ, அவளது வெளிப்படையான அமைதியைக் கண்டு துணிச்சலடைந்து, சில சமயங்களில் மிக விரைவாகவே அனைத்தையும் மறந்துவிடுவான். அன்றைய தினமே நண்பர்கள் யாராவது வீட்டிற்கு வந்தால், அவன் அவர்களுடன் சேர்ந்து சிரித்துப் பேசிக்கொண்டோ அல்லது வேடிக்கையாக நடந்துகொண்டோ இருப்பான். அத்தகைய தருணங்களில் அவளது பார்வை எவ்வளவு விஷம் நிறைந்ததாக இருந்திருக்கும்! ஆனால், அவன் அதைக் கவனிக்கவே இல்லை! பிறகு, ஒரு வாரம் கழித்தோ, ஒரு மாதம் கழித்தோ, அல்லது ஆறு மாதங்கள் கழித்தோ—எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில்—அவள் எழுதிய கடிதங்களில் இருந்த ஏதோ ஒரு சொற்றொடர் அவனுக்கு நினைவுக்கு வரும்; அந்த நொடியே, அந்தக் கடிதம் முழுவதுமாக, அதைச் சுற்றியிருந்த அனைத்துச் சூழல்களுடனும் அவனது நினைவில் வந்து மோதும். அப்போது அவன் சொல்லொணா அவமானத்தில் மூழ்கிப்போவான்; அந்த வேதனை அவனை உடல்நலக் குறைவுக்கே தள்ளும்—அவன் அதை "கோலெரினா" (cholerina) என்று அழைத்தான். காலரா நோயின் லேசான வடிவம் போன்ற இந்த விசித்திரமான பாதிப்புகள், அவனது நரம்பு மண்டலம் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகும்போது வெளிப்படும் ஒரு தனித்துவமான உடல்ரீதியான எதிர்வினையாக இருந்தன.

உண்மையில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவனை வெறுத்திருக்கலாம்—அதுவும் அடிக்கடிதான். ஆனாலும், ஒரு முக்கியமான உண்மையை அவனால் இறுதிவரை புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை: காலப்போக்கில் அவன் அவளது மகனாக, அவளது படைப்பாக—சொல்லப்போனால், அவளே உருவாக்கிய ஒரு மனிதனாக, அவளது அங்கமாகவே மாறியிருந்தான். அவனைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு, அவனது தேவைகளைக் கவனித்துக்கொண்டதற்குப் பின்னால், அவனது "திறமைகள் மீதான பொறாமை" என்பதைத் தாண்டிய ஆழமான காரணங்கள் இருந்தன என்பதை அவன் உணரவில்லை. இத்தகைய தவறான அனுமானங்கள் அவளுக்கு எவ்வளவு பெரிய காயத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்! அவளது தொடர்ச்சியான வெறுப்பு, பொறாமை மற்றும் அவமதிப்பு ஆகியவற்றிற்கு அடியில், அவனுக்காக ஒரு மறைவான, தாங்க முடியாத அன்பு இருந்தது. அவன் மீது ஒரு சிறு தூசி கூடப் படாதவாறு அவனைப் பாதுகாத்தாள்; இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாக அவனை மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொண்டாள். குறிப்பாக, ஒரு கவிஞனாகவோ, அறிஞராகவோ அல்லது பொதுவாழ்வில் ஒரு நபராகவோ அவனது நற்பெயருக்குச் சவால் ஏற்படும் போதெல்லாம், அவள் உறங்காமல் விழித்திருந்து கவலைப்பட்டாள். அவளே அவனை உருவாக்கினாள்; தான் உருவாக்கிய அந்த மனிதனை முதலில் நம்பியவளும் அவளே ஆவாள். ஒரு வகையில், அவர் அவளது கனவு நனவான வடிவம் போல இருந்தார்... ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அவள் அவனிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்த்தாள்—சில சமயங்களில், முழுமையான அடிபணிதலைத் தவிர வேறெதையும் அவள் ஏற்கவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, அவள் துளியும் மன்னிக்கும் குணம் கொண்டவள் அல்ல; நம்ப முடியாத அளவிற்குத் தீவிரமான வன்மத்தை மனதிற்குள் வைத்திருப்பாள். இதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, ​​ஒரு இரண்டு சம்பவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

IV

ஒருமுறை, பண்ணையடிமைகளின் விடுதலை* குறித்த வதந்திகள் முதன்முதலில் பரவத் தொடங்கியிருந்த காலத்தில்—அதாவது, ஒட்டுமொத்த ரஷ்யாவும் ஒரு முழுமையான மறுபிறப்புக்குத் தயாராகிக்கொண்டு, திடீரெனப் பெருமகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த அந்த வேளையில்—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த ஒரு பிரபு ( baron*) வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்தித்தார். உயர்மட்ட வட்டாரங்களில் மிகுந்த செல்வாக்குக் கொண்டிருந்த அவர், இந்த விடுதலை விவகாரத்திலும் நெருங்கிய தொடர்புடையவராக இருந்தார். இத்தகைய வருகைகளுக்கு வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தார்; ஏனெனில், அவரது கணவரின் மறைவுக்குப் பிறகு, உயர்குடிச் சமூகத்துடனான அவரது பிணைப்புகள் மெல்ல மெல்லத் தளர்ந்து, இறுதியில் முற்றிலும் அறுந்து போயிருந்தன. அந்தப் பிரபு ஒரு மணிநேரம் தங்கி தேநீர் அருந்தினார். அப்போது அங்கு வேறு யாரும் இல்லை; இருப்பினும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை அங்கு வரவழைத்து, அவர் மற்றவர்களுக்குத் தெரியும் வகையில் அமர வைத்திருந்தார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பற்றி அந்தப் பிரபு முன்பே கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்—அல்லது கேள்விப்பட்டது போல நடித்திருக்கலாம்—ஆனால், தேநீர் அருந்தும் வேளையில் அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைக் கவனிக்கவே இல்லை. இயல்பாகவே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தன்னை அவமானப்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில் நடந்துகொள்ளவில்லை; மாறாக, அவரது பழக்கவழக்கங்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தன. அவர் சாதாரண பின்னணியிலிருந்து வந்தவர் என்றாலும், மிகச் சிறு வயதிலேயே மாஸ்கோவின்* ஒரு முக்கியக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தவர் என்பதால், அவருக்குச் சிறந்த வளர்ப்பு கிடைத்திருந்தது; அவர் ஒரு பாரிஸ் நகரவாசியைப் போலவே மிகச் சரளமாக பிரெஞ்சு மொழியைப் பேசினார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, மாகாணத்தின் தனிமையில் வாழ்ந்தாலும், எத்தகைய மனிதர்களைத் தன் அருகில் வைத்திருக்கிறார் என்பதை அந்தப் பிரபு பார்த்தவுடனேயே புரிந்துகொண்டிருப்பார் என்று எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால், உண்மையில் அப்படி நடக்கவில்லை. அந்தப் பெரும் சீர்திருத்தம் குறித்த வதந்திகள்—அப்போதுதான் பரவத் தொடங்கியிருந்தன—உண்மையே என்பதை அந்தப் பிரபு உறுதிப்படுத்தியதும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை; அவர் உற்சாகத்துடன் "ஹுர்ரா!" (Hurrah!) என்று கத்தினார், அதோடு மிகுந்த பரவசத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஒரு சைகையையும் செய்தார். அவர் உரத்த குரலில் கத்தவில்லை—அவரது வெளிப்பாடு மிகவும் நேர்த்தியாகவே இருந்தது—இருப்பினும், அந்தப் பரவசம் போலியானதாக இருந்திருக்கலாம்; தேநீர் விருந்துக்கு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பே, கண்ணாடியின் முன் நின்று அந்தச் சைகையைப் பயிற்சி செய்திருக்கவும் வாய்ப்புண்டு. ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்தது போல எதுவும் நடக்கவில்லை; எனவே, அந்தப் பிரபு ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தார். அதே சமயம், மிகுந்த கண்ணியத்துடனும் நயத்துடனும், இந்த முக்கியமான நிகழ்வால் ரஷ்ய மக்களின் இதயங்கள் அனைத்தும் எத்தகைய பொருத்தமான மற்றும் பொதுவான மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கின்றன என்பது குறித்து ஒரு கருத்தைச் சேர்த்துக் கூறினார். அவர் விரைவில் விடைபெற்றுச் சென்றார்; செல்லும்போது, ​​ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் தனது இரண்டு விரல்களை நீட்டவும் அவர் மறக்கவில்லை. வரவேற்பறைக்குத் திரும்பிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சுமார் மூன்று நிமிடங்கள் மௌனமாக இருந்தார்; மேசையின் மீது ஏதோ ஒன்றைத் தேடுவது போலத் தெரிந்தார். திடீரென்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் திரும்பிய அவர்—முகம் வெளுத்து, கண்கள் ஜொலிக்க—தாழ்ந்த குரலில், சீறும் தொனியில் இவ்வாறு கூறினார்:

“இதை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்!”

மறுநாள், அவர் தனது நண்பரைச் சந்தித்தபோது, ​​ஏதுமே நடக்காதது போல இயல்பாக இருந்தார்; அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடக் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால், பதிமூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—மிகவும் துயரமான ஒரு தருணத்தில்—அவர் அந்தச் சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தி, அதை மீண்டும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் முகத்திற்கு நேராக வீசினார். அப்போது, ​​பதிமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போலவே, அவர் முகம் மீண்டும் வெளுத்துப் போயிருந்தது. தனது வாழ்நாளில் இரண்டே முறைதான் அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம், “இதை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்!” என்று கூறினார். அந்தப் பிரபுவுடன் (பாரன்) தொடர்புடைய நிகழ்வு இரண்டாவது முறையாகும்; ஆனால், முதல் நிகழ்வு மிகவும் முக்கியமானதொரு உண்மையை வெளிப்படுத்துவதுடன், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் வாழ்க்கைப் பாதையில் பெரும் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. எனவே, அதைப் பற்றியும் குறிப்பிடுவது அவசியமெனக் கருதுகிறேன்.

இது 1855-ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்தில்—மே மாதத்தில்—நடந்தது. லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோகின் காலமானார் என்ற செய்தி ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்கு வந்து சேர்ந்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு இது நிகழ்ந்தது. அந்த ஜெனரல், சற்று பொறுப்பற்ற முதியவர்; அவர் கிரிமியாவிற்குச் சென்று அங்குள்ள போர்ப்படையில் ஒரு பொறுப்பை ஏற்கவிருந்த நிலையில், வழியில் வயிற்று உபாதை காரணமாக உயிரிழந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா விதவையானார்; துக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக முழுமையான துக்க உடைகளை அணிந்துகொண்டார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் ஆழ்ந்த துயரத்தில் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், குணாதிசயங்களில் இருந்த முரண்பாடுகள் காரணமாக, கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக அவர் தனது கணவரைப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தார்—இருப்பினும், அவருக்குத் தொடர்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வழங்கி வந்தார். (அந்த லெப்டினன்ட் ஜெனரலிடம் சுமார் 150 பண்ணையடிமைகள் மட்டுமே இருந்தனர், மேலும் அவருக்கு ஒரு ஊதியம் மட்டுமே கிடைத்தது; இருப்பினும், அவர் சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தையும், செல்வாக்கு மிக்க தொடர்புகளையும் கொண்டிருந்தார். ஸ்க்வோரெஷ்னிகி எஸ்டேட் உட்பட அனைத்துச் சொத்துக்களும், பெரும் செல்வந்தரான வரி வசூலிப்பாளர் ஒருவரின் ஒரே மகளான வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்குச் சொந்தமானவை.) இருப்பினும், அந்தச் செய்தி திடீரென வந்ததால் அவர் நிலைகுலைந்து போனார்; அதன் பிறகு, அவர் முற்றிலும் தனிமையில் வாழத் தொடங்கினார். இயல்பாகவே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவளை விட்டு நீங்காமல், எப்போதும் அவளுடனேயே இருந்தார்.

மே மாதம் முழு வீச்சில் மலர்ந்திருந்தது; மாலை நேரங்கள் மிகவும் அற்புதமானவை. பறவை-செர்ரி மரங்கள் பூத்துக் குலுங்கின. ஒவ்வொரு மாலையும், அந்த இரு நண்பர்களும் தோட்டத்தில் சந்தித்து, இரவு வரும் வரை கோடைகால இல்லத்தில் அமர்ந்து, தங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொண்டனர். சில தருணங்கள் மிகுந்த கவித்துவத்துடன் அமைந்தன. தனது சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்தின் விளைவாக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா வழக்கத்தை விட அதிகமாகப் பேசினாள். அவள் தன் நண்பனின் இதயத்திற்கு நெருக்கமாகச் செல்வது போலத் தோன்றியது; இது பல மாலைகளாகத் தொடர்ந்தது. அப்போது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் தோன்றியது: துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் இந்த விதவை, ஓராண்டு துக்க காலம் முடிந்ததும், தான் அவளுக்குத் திருமணப்a பிரேரணை முன்வைப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கிறாளோ? இது ஒரு ஏளனமான எண்ணம்; இருப்பினும், மிகவும் நுணுக்கமான இயல்பு கொண்டவர்கள் கூட, சில சமயங்களில் இத்தகைய ஏளனமான சிந்தனைகளுக்கு ஆளாகக்கூடும்—அவர்களின் ஆளுமையின் பன்முகத்தன்மையின் காரணமாகவே இது நிகழலாம். அவர் இந்த விஷயத்தை இன்னும் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினார்; இறுதியில், அது உண்மையாகவே இருக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தார். அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்: "சொத்து என்னவோ அபரிமிதமான ஒன்றுதான், ஆனால்..." உண்மையில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை ஒரு அழகி என்று சொல்ல முடியாது: அவர் உயரமான, வெளிறிய, எலும்பு தெரிந்த உடல்வாகு கொண்டவர்; அவரது முகம் மிக நீளமாகவும், பார்ப்பதற்கு ஒரு குதிரையின் முகத்தைப் போலவும் இருந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த சந்தேகங்களுக்கு ஆளாகி, தடுமாற்றமடைந்தார்; சில தருணங்களில், என்ன செய்வதென்று தெரியாத குழப்பத்தால் கண்ணீர் கூட வடித்தார் (உண்மையில், அவர் எளிதில் அழுதுவிடும் சுபாவம் கொண்டவர்). மாலை நேரங்களில்—அதாவது, கோடைகால இல்லத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது—அவரது முகபாவனை அறியாமலேயே ஒரு விசித்திரமான தன்மையைப் பெற்றது; அது ஒருபுறம் குறும்பும் ஏளனமும் கலந்ததாகவும், மறுபுறம் கவர்ச்சியும் அதே சமயம் கர்வமும் கொண்டதாகவும் இருந்தது. இத்தகைய விஷயங்கள் பெரும்பாலும் கவனக்குறைவாகவே நிகழ்கின்றன; ஒரு நபர் எவ்வளவு மேன்மையானவராக இருக்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக இவை மற்றவர்களின் கண்களுக்குத் தென்படுகின்றன. உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது என்றாலும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இதயத்தில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் சந்தேகங்களை நியாயப்படுத்தும் வகையில் எந்த உணர்வும் எழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது. மேலும், அவர் எதற்காக... ...தனது சொந்தப் பெயரான ‘ஸ்தாவ்ரோகினா’வை, அவனுடைய பெயருடன் மாற்றிக்கொண்டாள்—அவனுடைய பெயர் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒன்றாக இருந்தபோதிலும் கூட. ஒருவேளை இது அவளது ஒரு பெண்புத்தி சார்ந்த விருப்பமாகவோ அல்லது ஆழ்மனதில் எழுந்த ஒரு உந்துதலாகவோ இருந்திருக்கலாம்—பெண்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் சில அசாதாரணச் சூழல்களில் இத்தகைய உணர்வுகள் இயல்பானவைதானே! இருப்பினும், இதை நான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; பெண்ணின் இதயத்தின் ஆழம் இன்றும் கூட ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது! ஆனால், நான் விஷயத்தை விட்டு விலகிச் செல்கிறேன். 

அவள் தனது நண்பனின் முகத்தில் தெரிந்த விசித்திரமான உணர்வின் பொருளை விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டிருப்பாள் என்றுதான் கருத வேண்டும்; அவள் கூர்மையான கவனிப்புத் திறன் கொண்டவள், ஆனால் அவனோ சில சமயங்களில் மிகவும் அப்பாவித்தனமாக இருந்தான். இருப்பினும், அவர்களின் மாலை நேரங்கள் முன்போலவே கவித்துவமான, சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களுடன் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தன. ஒரு நாள் இரவு—மிகவும் கலகலப்பான, கவித்துவமான உரையாடலுக்குப் பிறகு—இருவரும் நட்புடன் விடைபெற்றுக்கொண்டனர். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் தங்கியிருந்த சிறிய இல்லத்தின் வராண்டாவில் நின்று, அவர்கள் அன்புடன் கைகுலுக்கிக்கொண்டனர். ஒவ்வொரு கோடைகாலத்திலும், அவர் ‘ஸ்க்வோரெஷ்னிகி’யில் உள்ள பிரம்மாண்டமான மாளிகையிலிருந்து, தோட்டத்திற்குள்ளேயே அமைந்திருந்த இந்தச் சிறிய இல்லத்திற்கு வந்துவிடுவார். அவர் உள்ளே நுழைந்து, ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபடி ஒரு சுருட்டை கையில் எடுத்தார்—அதை இன்னும் பற்றவைக்கவில்லை—அப்போது, ​​திறந்திருந்த ஜன்னலுக்கு முன்னால் சோர்வுடன் அசையாமல் நின்றார். பிரகாசமான நிலவைச் சுற்றி மென்மையான, பஞ்சு போன்ற மேகங்கள் நகர்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஏதோ சலசலப்பு கேட்கவே, அவர் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே மீண்டும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நின்றுகொண்டிருந்தாள்—நான்கு நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் அவளிடமிருந்து அவர் விடைபெற்றிருந்தார்! அவளது வெளிறிய முகம் நீல நிறமாக மாறியிருந்தது; உதடுகளை இறுக்கமாக மூடியிருந்தாள், அதன் ஓரங்கள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. பத்து வினாடிகளுக்கும் மேலாக, அவள் அசைவின்றி, உறுதியான பார்வையுடன் அவரது கண்களை உற்று நோக்கினாள். பிறகு, திடீரென்று மிக வேகமான, பதற்றமான குரலில் முணுமுணுத்தாள்:

“இதை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்!” பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் இந்த சோகமான கதையை என்னிடம் விவரித்தபோது—கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு, மிக மெல்லிய குரலில் பேசினார்—அப்போது தான் மிகுந்த அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்ததாகவும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அங்கிருந்து சென்றதை தான் கவனிக்கவே இல்லை என்றும், கேட்கவே இல்லை என்றும் சத்தியம் செய்தார். அதன்பிறகு அவள் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி ஒருமுறை கூடக் குறிப்பிடவில்லை; எதுவுமே நடக்காதது போல அனைத்தும் இயல்பாகத் தொடர்ந்தன. எனவே, அது ஒரு நோய்க்கு முன்னால் ஏற்பட்ட மாயத்தோற்றம் மட்டுமே என்று அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்ப முற்பட்டார். இதற்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக, அதே இரவில் அவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டு, முழுமையாக இரண்டு வாரங்கள் படுக்கையில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த நிகழ்வு, தோட்டத்திலிருந்த மண்டபத்தில் அவர்கள் சந்தித்து வந்த வழக்கத்திற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.

இருப்பினும், அது ஒரு மாயத்தோற்றம் என்ற கோட்பாடு இருந்தபோதிலும், அந்தச் சம்பவத்தின் தொடர்ச்சியை—அல்லது ஒரு முடிவை—எதிர்பார்ப்பது போலவே அவர் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்தார். அது அங்கேயே முடிந்துவிட்டது என்பதை அவரால் நம்ப முடியவில்லை! அப்படி இருக்கையில், அவர் அவ்வப்போது தன் தோழியை எவ்வளவு விசித்திரமாகவும், ஏதோ ஒன்றைத் தேடுவது போலவும் உற்றுப் பார்த்திருப்பார் என்பதை நாம் ஊகித்துக்கொள்ளலாம்.

V

அவளே அவருடைய உடை அலங்காரத்தையும் வடிவமைத்தாள்—அந்த பாணியையே அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பின்பற்றினார். அது நேர்த்தியாகவும் தனித்துவமாகவும் இருந்தது: நீண்ட கருப்பு நிற மேலங்கி (frock coat), கழுத்து வரை பொத்தான்கள் இடப்பட்டிருந்தாலும் ஒருவித கம்பீரத்துடன் அமைந்திருந்தது; அகலமான விளிம்புகளைக் கொண்ட மென்மையான தொப்பி (கோடைகாலத்தில் வைக்கோல் தொப்பி); பெரிய முடிச்சாகக் கட்டப்பட்டு, நீண்ட முனைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் மெல்லிய வெள்ளை நிறக் கழுத்துப்பட்டை (cravat); வெள்ளிப்பிடி கொண்ட கைத்தடி—இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, தோள் வரை நீண்டிருந்த அவரது தலைமுடி. அடர் பழுப்பு நிறத்திலிருந்த அவரது முடியில், சமீபகாலமாகத்தான் சில நரைகள் தெரியத் தொடங்கியிருந்தன. அவர் முகத்தில் மீசையோ தாடியோ இன்றி, எப்போதும் மழித்த முகத்துடன் இருந்தார். அவர் இளமையில் மிகவும் அழகானவராக இருந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது; என் பார்வையில், பிற்காலத்திலும் அவர் மிகுந்த வசீகரத்துடனேயே இருந்தார். மேலும், ஐம்பத்து மூன்று வயதை உண்மையிலேயே 'முதுமை' என்று சொல்லிவிட முடியுமா? இருப்பினும், ஒருவித நுணுக்கமான பாவனையுடன், அவர் தன்னை இளமையாகக் காட்டிக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை; மாறாக, தனது முதிர்ந்த வயதைக் குறித்து ஒருவித பெருமிதமே கொண்டிருந்தார். உயரமாகவும் மெலிந்தும், தோள் வரை நீண்ட முடியுடனும் இருந்த அவர், ஒரு குலமூதாதையரைப் போலத் தோன்றினார்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், 1830-களில் ஏதோ ஒரு வெளியீட்டில் லித்தோகிராஃப் (கல் அச்சு) சித்திரமாக இடம்பெற்ற கவிஞர் குக்கோல்னிக்கின் உருவப்படத்தைப் போலவே இருந்தார். கோடைகாலத்தில் அவர் தோட்டத்திலிருந்த ஒரு பெஞ்சில், பூத்துக் குலுங்கும் லிலாக் செடிக்கு அடியில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​கைகளின் பிடியை ஊன்றுகோலின் மீது வைத்துக்கொண்டு, அருகில் ஒரு திறந்த புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு, சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்த்தபடி கவித்துவமான கனவுலகில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது, ​​இந்த ஒற்றுமை இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. புத்தகங்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது வாழ்நாளின் இறுதிக்கட்டத்தில் வாசிப்பிலிருந்து மெல்ல விலகத் தொடங்கினார் என்று சொல்ல வேண்டும்—இருப்பினும், இது அவரது இறுதி நாட்களில் மட்டுமே நிகழ்ந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏராளமாகச் சந்தா செலுத்தி வரவழைத்த செய்தித்தாள்களையும் இதழ்களையும் அவர் தொடர்ந்து வாசித்து வந்தார். ரஷ்ய இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியிலும் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார், அதே சமயம் தனது கண்ணியத்தையும் எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. ஒரு கட்டத்தில், உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு அரசியல் விவகாரங்களின் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள அவர் முயன்றார், ஆனால் விரைவில் கையை அசைத்து அலட்சியமாக அதை விட்டுவிட்டார். சில சமயங்களில், அவர் டோக்வில் (Tocqueville) எழுதிய புத்தகமொன்றைத் தோட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்வார்; அதே சமயம், தனது பாக்கெட்டில் பால் டி காக் (Paul de Kock) எழுதிய புத்தகமொன்றையும் மறைத்து வைத்திருப்பார்—இருப்பினும், இவை வெறும் அற்பமான விஷயங்களே. 

இன்னொரு குறிப்பைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா முதன்முதலில் இந்த குக்கோல்னிக்கின் உருவப்படத்தைப் பார்த்தது, அவர் மாஸ்கோவில் இருந்த இளம் பெண்களுக்கான விடுதிப் பள்ளியில் பயின்றுகொண்டிருந்த காலத்தில்தான். அந்தச் சிறுமி அந்த உருவப்படத்தின் மீது உடனடியாக ஈர்ப்பு கொண்டாள்—இது போன்ற பள்ளிகளில் பயிலும் சிறுமிகள், தங்கள் ஆசிரியர்கள், குறிப்பாக கையெழுத்துப் பயிற்சி அல்லது ஓவியம் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் உட்பட, எதன் மீதோ அல்லது யார் மீதோ எளிதில் ஈர்ப்பு கொள்வது வழக்கம். இதில் வியக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அந்தச் சிறுமியின் இயல்பு அல்ல; மாறாக, ஐம்பது வயதை எட்டிய பிறகும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அந்த உருவப்படத்தைத் தனது மிக நெருக்கமான பொக்கிஷங்களில் ஒன்றாகப் போற்றி வந்தார் என்பதுதான். எந்த அளவுக்கு என்றால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிற்காக அவர் வடிவமைத்த உடை, அந்தப் படத்தில் இருந்த உடையைப் போலவே அமைந்திருந்தது. ஆனால், நிச்சயமாக, இதுவும் ஒரு அற்பமான விஷயம்தான். முதல் சில ஆண்டுகளில்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் அவர் கழித்த காலத்தின் முதல் பாதியில்—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஏதோ ஒரு இலக்கியப் படைப்பை உருவாக்கும் எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தார்; ஒவ்வொரு நாளும் அதை எழுத மிகுந்த ஆர்வத்துடன் முனைந்தார். ஆனால், இரண்டாம் பாதிக்குள் வந்தபோது, ​​அவர் அதைப் பற்றியே முற்றிலும் மறந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. அடிக்கடி அவர் எங்களிடம், "அந்தப் பணியைச் செய்ய நான் தயாராக இருப்பதாக உணர்கிறேன்—தேவையான அனைத்து மூலப்பொருட்களும் என்னிடம் உள்ளன—இருந்தும், என்னால் வேலை செய்ய முடியவில்லை! ஒன்றும் உருப்படியாக நடக்கவில்லை!" என்று கூறி, மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் தலைகுனிந்து அமர்வார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, இது அவருக்கு இன்னும் கூடுதலான... ...தனது சொந்தப் பெயரான ‘ஸ்தாவ்ரோகினா’வை, அவனுடைய பெயருடன் மாற்றிக்கொண்டாள்—அவனுடைய பெயர் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒன்றாக இருந்தபோதிலும் கூட. ஒருவேளை இது அவளது ஒரு பெண்புத்தி சார்ந்த விருப்பமாகவோ அல்லது ஆழ்மனதில் எழுந்த ஒரு உந்துதலாகவோ இருந்திருக்கலாம்—பெண்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் சில அசாதாரணச் சூழல்களில் இத்தகைய உணர்வுகள் இயல்பானவைதானே! இருப்பினும், இதை நான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; பெண்ணின் இதயத்தின் ஆழம் இன்றும் கூட ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது! ஆனால், நான் விஷயத்தை விட்டு விலகிச் செல்கிறேன். 

அவள் தனது நண்பனின் முகத்தில் தெரிந்த விசித்திரமான உணர்வின் பொருளை விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டிருப்பாள் என்றுதான் கருத வேண்டும்; அவள் கூர்மையான கவனிப்புத் திறன் கொண்டவள், ஆனால் அவனோ சில சமயங்களில் மிகவும் அப்பாவித்தனமாக இருந்தான். இருப்பினும், அவர்களின் மாலை நேரங்கள் முன்போலவே கவித்துவமான, சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களுடன் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தன. ஒரு நாள் இரவு—மிகவும் கலகலப்பான, கவித்துவமான உரையாடலுக்குப் பிறகு—இருவரும் நட்புடன் விடைபெற்றுக்கொண்டனர். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் தங்கியிருந்த சிறிய இல்லத்தின் வராண்டாவில் நின்று, அவர்கள் அன்புடன் கைகுலுக்கிக்கொண்டனர். ஒவ்வொரு கோடைகாலத்திலும், அவர் ‘ஸ்க்வோரெஷ்னிகி’யில் உள்ள பிரம்மாண்டமான மாளிகையிலிருந்து, தோட்டத்திற்குள்ளேயே அமைந்திருந்த இந்தச் சிறிய இல்லத்திற்கு வந்துவிடுவார். அவர் உள்ளே நுழைந்து, ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபடி ஒரு சுருட்டை கையில் எடுத்தார்—அதை இன்னும் பற்றவைக்கவில்லை—அப்போது, ​​திறந்திருந்த ஜன்னலுக்கு முன்னால் சோர்வுடன் அசையாமல் நின்றார். பிரகாசமான நிலவைச் சுற்றி மென்மையான, பஞ்சு போன்ற மேகங்கள் நகர்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஏதோ சலசலப்பு கேட்கவே, அவர் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே மீண்டும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நின்றுகொண்டிருந்தாள்—நான்கு நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் அவளிடமிருந்து அவர் விடைபெற்றிருந்தார்! அவளது வெளிறிய முகம் நீல நிறமாக மாறியிருந்தது; உதடுகளை இறுக்கமாக மூடியிருந்தாள், அதன் ஓரங்கள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. பத்து வினாடிகளுக்கும் மேலாக, அவள் அசைவின்றி, உறுதியான பார்வையுடன் அவரது கண்களை உற்று நோக்கினாள். பிறகு, திடீரென்று மிக வேகமான, பதற்றமான குரலில் முணுமுணுத்தாள்:

“இதை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்!” பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் இந்த சோகமான கதையை என்னிடம் விவரித்தபோது—கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு, மிக மெல்லிய குரலில் பேசினார்—அப்போது தான் மிகுந்த அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்ததாகவும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அங்கிருந்து சென்றதை தான் கவனிக்கவே இல்லை என்றும், கேட்கவே இல்லை என்றும் சத்தியம் செய்தார். அதன்பிறகு அவள் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி ஒருமுறை கூடக் குறிப்பிடவில்லை; எதுவுமே நடக்காதது போல அனைத்தும் இயல்பாகத் தொடர்ந்தன. எனவே, அது ஒரு நோய்க்கு முன்னால் ஏற்பட்ட மாயத்தோற்றம் மட்டுமே என்று அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்ப முற்பட்டார். இதற்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக, அதே இரவில் அவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டு, முழுமையாக இரண்டு வாரங்கள் படுக்கையில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த நிகழ்வு, தோட்டத்திலிருந்த மண்டபத்தில் அவர்கள் சந்தித்து வந்த வழக்கத்திற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.

இருப்பினும், அது ஒரு மாயத்தோற்றம் என்ற கோட்பாடு இருந்தபோதிலும், அந்தச் சம்பவத்தின் தொடர்ச்சியை—அல்லது ஒரு முடிவை—எதிர்பார்ப்பது போலவே அவர் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்தார். அது அங்கேயே முடிந்துவிட்டது என்பதை அவரால் நம்ப முடியவில்லை! அப்படி இருக்கையில், அவர் அவ்வப்போது தன் தோழியை எவ்வளவு விசித்திரமாகவும், ஏதோ ஒன்றைத் தேடுவது போலவும் உற்றுப் பார்த்திருப்பார் என்பதை நாம் ஊகித்துக்கொள்ளலாம்.

V

அவளே அவருடைய உடை அலங்காரத்தையும் வடிவமைத்தாள்—அந்த பாணியையே அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பின்பற்றினார். அது நேர்த்தியாகவும் தனித்துவமாகவும் இருந்தது: நீண்ட கருப்பு நிற மேலங்கி (frock coat), கழுத்து வரை பொத்தான்கள் இடப்பட்டிருந்தாலும் ஒருவித கம்பீரத்துடன் அமைந்திருந்தது; அகலமான விளிம்புகளைக் கொண்ட மென்மையான தொப்பி (கோடைகாலத்தில் வைக்கோல் தொப்பி); பெரிய முடிச்சாகக் கட்டப்பட்டு, நீண்ட முனைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் மெல்லிய வெள்ளை நிறக் கழுத்துப்பட்டை (cravat); வெள்ளிப்பிடி கொண்ட கைத்தடி—இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, தோள் வரை நீண்டிருந்த அவரது தலைமுடி. அடர் பழுப்பு நிறத்திலிருந்த அவரது முடியில், சமீபகாலமாகத்தான் சில நரைகள் தெரியத் தொடங்கியிருந்தன. அவர் முகத்தில் மீசையோ தாடியோ இன்றி, எப்போதும் மழித்த முகத்துடன் இருந்தார். அவர் இளமையில் மிகவும் அழகானவராக இருந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது; என் பார்வையில், பிற்காலத்திலும் அவர் மிகுந்த வசீகரத்துடனேயே இருந்தார். மேலும், ஐம்பத்து மூன்று வயதை உண்மையிலேயே 'முதுமை' என்று சொல்லிவிட முடியுமா? இருப்பினும், ஒருவித நுணுக்கமான பாவனையுடன், அவர் தன்னை இளமையாகக் காட்டிக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை; மாறாக, தனது முதிர்ந்த வயதைக் குறித்து ஒருவித பெருமிதமே கொண்டிருந்தார். உயரமாகவும் மெலிந்தும், தோள் வரை நீண்ட முடியுடனும் இருந்த அவர், ஒரு குலமூதாதையரைப் போலத் தோன்றினார்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், 1830-களில் ஏதோ ஒரு வெளியீட்டில் லித்தோகிராஃப் (கல் அச்சு) சித்திரமாக இடம்பெற்ற கவிஞர் குக்கோல்னிக்கின் உருவப்படத்தைப் போலவே இருந்தார். கோடைகாலத்தில் அவர் தோட்டத்திலிருந்த ஒரு பெஞ்சில், பூத்துக் குலுங்கும் லிலாக் செடிக்கு அடியில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​கைகளின் பிடியை ஊன்றுகோலின் மீது வைத்துக்கொண்டு, அருகில் ஒரு திறந்த புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு, சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்த்தபடி கவித்துவமான கனவுலகில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது, ​​இந்த ஒற்றுமை இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. புத்தகங்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது வாழ்நாளின் இறுதிக்கட்டத்தில் வாசிப்பிலிருந்து மெல்ல விலகத் தொடங்கினார் என்று சொல்ல வேண்டும்—இருப்பினும், இது அவரது இறுதி நாட்களில் மட்டுமே நிகழ்ந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏராளமாகச் சந்தா செலுத்தி வரவழைத்த செய்தித்தாள்களையும் இதழ்களையும் அவர் தொடர்ந்து வாசித்து வந்தார். ரஷ்ய இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியிலும் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார், அதே சமயம் தனது கண்ணியத்தையும் எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. ஒரு கட்டத்தில், உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு அரசியல் விவகாரங்களின் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள அவர் முயன்றார், ஆனால் விரைவில் கையை அசைத்து அலட்சியமாக அதை விட்டுவிட்டார். சில சமயங்களில், அவர் டோக்வில் (Tocqueville) எழுதிய புத்தகமொன்றைத் தோட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்வார்; அதே சமயம், தனது பாக்கெட்டில் பால் டி காக் (Paul de Kock) எழுதிய புத்தகமொன்றையும் மறைத்து வைத்திருப்பார்—இருப்பினும், இவை வெறும் அற்பமான விஷயங்களே. 

இன்னொரு குறிப்பைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா முதன்முதலில் இந்த குக்கோல்னிக்கின் உருவப்படத்தைப் பார்த்தது, அவர் மாஸ்கோவில் இருந்த இளம் பெண்களுக்கான விடுதிப் பள்ளியில் பயின்றுகொண்டிருந்த காலத்தில்தான். அந்தச் சிறுமி அந்த உருவப்படத்தின் மீது உடனடியாக ஈர்ப்பு கொண்டாள்—இது போன்ற பள்ளிகளில் பயிலும் சிறுமிகள், தங்கள் ஆசிரியர்கள், குறிப்பாக கையெழுத்துப் பயிற்சி அல்லது ஓவியம் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் உட்பட, எதன் மீதோ அல்லது யார் மீதோ எளிதில் ஈர்ப்பு கொள்வது வழக்கம். இதில் வியக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அந்தச் சிறுமியின் இயல்பு அல்ல; மாறாக, ஐம்பது வயதை எட்டிய பிறகும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அந்த உருவப்படத்தைத் தனது மிக நெருக்கமான பொக்கிஷங்களில் ஒன்றாகப் போற்றி வந்தார் என்பதுதான். எந்த அளவுக்கு என்றால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிற்காக அவர் வடிவமைத்த உடை, அந்தப் படத்தில் இருந்த உடையைப் போலவே அமைந்திருந்தது. ஆனால், நிச்சயமாக, இதுவும் ஒரு அற்பமான விஷயம்தான். முதல் சில ஆண்டுகளில்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் அவர் கழித்த காலத்தின் முதல் பாதியில்—ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஏதோ ஒரு இலக்கியப் படைப்பை உருவாக்கும் எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தார்; ஒவ்வொரு நாளும் அதை எழுத மிகுந்த ஆர்வத்துடன் முனைந்தார். ஆனால், இரண்டாம் பாதிக்குள் வந்தபோது, ​​அவர் அதைப் பற்றியே முற்றிலும் மறந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. அடிக்கடி அவர் எங்களிடம், "அந்தப் பணியைச் செய்ய நான் தயாராக இருப்பதாக உணர்கிறேன்—தேவையான அனைத்து மூலப்பொருட்களும் என்னிடம் உள்ளன—இருந்தும், என்னால் வேலை செய்ய முடியவில்லை! ஒன்றும் உருப்படியாக நடக்கவில்லை!" என்று கூறி, மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் தலைகுனிந்து அமர்வார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, இது அவருக்கு இன்னும் கூடுதலான... ...இலக்கியக் கூட்டங்களில். இத்தகைய பொது இலக்கிய வாசிப்பு நிகழ்வு ஒன்றில் அவர் முதன்முதலில் மேடை ஏறியபோது—அவர் அங்கு வாசிக்க வேண்டியவர்களில் ஒருவராக இருந்தார்—அரங்கமே அதிரும் வகையில் பலத்த கைதட்டல் எழுந்தது; அது முழு ஐந்து நிமிடங்கள் நீடித்தது. ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது கண்களில் கண்ணீருடன் பேசினார்—இருப்பினும், இது உண்மையான நன்றியுணர்வை விட, அவரது இயல்பான கலை உணர்வின் வெளிப்பாடாகவே இருந்திருக்கக்கூடும். "உன்னிடம் சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன்—வேண்டுமானால் பந்தயம் கூட கட்டலாம்," என்று அவர் என்னிடம் ரகசியமாகக் கூறினார்—"அங்கே கூடியிருந்தவர்களில் ஒருவருக்குக் கூட என்னைப் பற்றி எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை!" இது ஒரு வியக்கத்தக்க ஒப்புதல்: அந்த மேடையில் நின்றுகொண்டு, அந்தத் தருணத்தின் போதையில் ஆழ்ந்திருந்தபோதும், தனது உண்மையான நிலையை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவர் கூர்மையான அறிவுத்திறன் கொண்டிருந்தார் என்பதையே இது காட்டுகிறது. அதே சமயம், ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்தும், அந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும்போது அவரால் ஒருவித மனக்குறையின்றி இருக்க முடியவில்லை என்பது, அவரிடம் அந்த அறிவுத்திறன் போதிய அளவில் இல்லை என்பதையும் உணர்த்துகிறது. அவர் சில கூட்டு எதிர்ப்பு அறிக்கைகளில் கையெழுத்திடுமாறு வற்புறுத்தப்பட்டார்—அவை எதைப் பற்றியவை என்று கூட அவருக்குத் தெரியாது—இருந்தும் அவர் கையெழுத்திட்டார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் ஏதோ ஒரு "அதிர்ச்சிகரமான செயலை" ஆதரிக்குமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார், அவரும் அதில் கையெழுத்திட்டார். சொல்லப்போனால், இந்த "புதிய மனிதர்கள்" பலரும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்து சென்றாலும், ஏனோ அவரை அவமதிப்புடனும் வெளிப்படையான ஏளனத்துடனும் நடத்த வேண்டும் என்று கருதினர். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த கசப்புடன் இருந்த தருணமொன்றில், அந்தச் சமயத்திலிருந்தேதான் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவர் மீது பொறாமை கொள்ளத் தொடங்கினார் என்று என்னிடம் குறிப்பால் உணர்த்தினார். இத்தகைய மனிதர்களுடன் தொடர்புகொள்வது தனக்குச் சரியாக இருக்காது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததுதான்; ஆனாலும், அவர் அவர்களை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும்—பெண்களுக்கே உரிய ஒருவித பதற்றமான அவசரத்துடனும்—வரவேற்றார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றிற்காகக் காத்திருந்தார். இத்தகைய கூட்டங்களில் அவர் மிகக் குறைவாகவே பேசினார்—பேசும் திறன் அவருக்கு இருந்தபோதிலும்—அதற்குப் பதிலாக, மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனிப்பதையே அவர் விரும்பினார். அவர்கள் தணிக்கை முறையை ஒழிப்பது, 'ъ' (கடினக் குறியீடு) என்ற ரஷ்ய எழுத்தை நீக்கிவிட்டு அதற்குப் பதிலாக லத்தீன் எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்துவது, இன்னார் நாடு கடத்தப்பட்டது, 'பாஸாஜ்' (Passage) வணிக வளாகத்தில் நடந்த ஏதோ ஒரு சர்ச்சை, ரஷ்யாவை இன அடிப்படையில் பல கூறுகளாகப் பிரித்து ஒரு தளர்வான கூட்டமைப்பாக மாற்றுவதன் நன்மைகள், ராணுவத்தையும் கடற்படையையும் கலைப்பது, போலந்து நாட்டை நீப்பர் நதி வரை மீண்டும் உருவாக்குவது, விவசாயச் சீர்திருத்தம் மற்றும் பல்வேறு பிரகடனங்கள், வாரிசுரிமை, குடும்ப அமைப்பு, குழந்தைகள் மற்றும் மதகுருமார்கள் ஆகியவற்றை ஒழிப்பது, பெண்களின் உரிமைகள், கிராயெவ்ஸ்கியின் இல்லம் (இதற்காக திரு. கிராயெவ்ஸ்கியை எவராலும் மன்னிக்க முடியவில்லை) எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இந்த "புதிய மனிதர்கள்" அடங்கிய பன்முகக் குழுவில் பல அயோக்கியர்கள் இருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அதே சமயம், சில விசித்திரமான குணாதிசயங்கள் இருந்தாலும், அவர்களில் நேர்மையானவர்களும், ஏன், மிகவும் கவரக்கூடிய மனிதர்களும் கூட இருந்தனர் என்பது உறுதி. நேர்மையானவர்களைப் புரிந்துகொள்வது, நேர்மையற்றவர்களையோ அல்லது முரட்டுத்தனமானவர்களையோ புரிந்துகொள்வதை விட மிகவும் கடினமாக இருந்தது; மேலும், யார் யாரை ஏமாற்றுகிறார்கள் அல்லது கையாளுகிறார்கள் என்பதைக் கண்டறிவது இயலாத காரியமாக இருந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒரு இதழைத் தொடங்கப்போவதாக அறிவித்தபோது, ​​அவரைச் சுற்றி இன்னும் அதிகமான கூட்டம் கூடியது; ஆனால், அவர்கள் உடனடியாக அவரை நேருக்கு நேராக, ஒரு முதலாளி என்றும், உழைப்பாளர்களைச் சுரண்டுபவர் என்றும் குற்றம் சாட்டினர். இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளின் துணிச்சலும், அவை முன்வைக்கப்பட்ட எதிர்பாராத விதமும் வியக்கத்தக்க வகையில் இருந்தன. வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இல்லத்தில் நடந்த ஒரு விருந்தின்போது, ​​இவான் இவானோவிச் துரோஸ்தோவ் என்ற முதிய ஜெனரல்—மறைந்த ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோகினின் நண்பரும், போர்க்களத் தோழரும், (அவர் பார்வையில்) மிகுந்த நேர்மை கொண்டவருமான, நம் அனைவருக்கும் நன்கு தெரிந்த அந்த மனிதர்—அங்கு வந்திருந்த ஒரு "பிரபலமான" இளைஞனுடன் விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அந்த இளைஞன் அவரிடம் முதலில் சொன்னதே இதுதான்: "சரி, நீங்கள் ஒரு ஜெனரல் தானே—அதனால்தான் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்"—அதாவது, ஒருவரை 'ஜெனரல்' என்று அழைப்பதை விடப் பெரிய அவமானம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது என்று அவன் மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்டான். இவான் இவானோவிச் கடும் கோபமடைந்தார்: "ஆம்! நான் ஒரு ஜெனரல்—அதுவும் லெப்டினன்ட் ஜெனரல்! என் பேரரசருக்கு நான் சேவை செய்திருக்கிறேன்! நீங்களோ, ஒரு சிறு பையன்—மத நம்பிக்கையற்றவன்!" அங்கு மிகவும் மோசமான, ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு சூழல் உருவானது. மறுநாள், இந்தச் சம்பவம் செய்தித்தாள்களில் வெளிவந்தது. ஜெனரலை உடனடியாக வேலையிலிருந்து நீக்கத் தவறியதற்காக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் "அநாகரிகமான நடத்தையைக்" கண்டித்து ஒரு கூட்டு மனு கையெழுத்துக்காகச் சுற்றத் தொடங்கியது. ஒரு சித்திர இதழில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அந்த ஜெனரல் மற்றும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஆகிய மூவரையும் பிற்போக்குத்தனமான கூட்டாளிகளாகச் சித்தரிக்கும் கேலிச் சித்திரம் ஒன்று வெளியானது; அதனுடன், இந்தச் சம்பவத்திற்காகவே ஒரு "மக்கள் கவிஞர்" எழுதிய கவிதைகளும் இடம்பெற்றிருந்தன. ஒரு குறிப்பு என்னவென்றால், ஜெனரல் அந்தஸ்தில் உள்ள பலர், "நான் *என்* பேரரசருக்குச் சேவை செய்திருக்கிறேன்..." என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு வேடிக்கையான பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏதோ அந்தப் பேரரசர், நம்மைப் போன்ற சாதாரண குடிமக்களுக்கு உரியவர் அல்லாமல், இவர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவர் என்பது போல அவர்கள் பேசுகிறார்கள்! 

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தொடர்ந்து தங்குவது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்றாக மாறியது—குறிப்பாக, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒரு பெரும் தோல்வியைச் சந்தித்திருந்த நிலையில், அது இன்னும் கடினமானது. தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல், அவர் கலையின் உரிமைகள் குறித்துப் பேசத் தொடங்கினார்; ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அவருக்குக் கிடைத்ததோ இன்னும் பலமான ஏளனங்களே. தனது கடைசிப் பொது வாசிப்பின்போது, ​​அவர் குடிமை உணர்வுடன் கூடிய வசீகரமான சொற்களைப் பயன்படுத்தி மக்களின் இதயங்களைத் தொட முயன்றார்; தான் ஒரு "நாடுகடத்தப்பட்டவர்" என்ற பிம்பத்தின் மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் மரியாதையை அவர் நம்பியிருந்தார். "தாய்நாடு" என்ற சொல்லே பயனற்றது மற்றும் அபத்தமானது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்; மதம் என்பது தீங்கானது என்ற கருத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டார்—இருப்பினும், புஷ்கினை விட ஒரு ஜோடி காலணிகள் மிகக் கீழ்நிலையில் உள்ளவை என்று அவர் உரத்த குரலில், உறுதியாகக் கூறினார். மக்கள் அவரை மிகக் கடுமையாகக் கூச்சலிட்டும், ஏளனம் செய்தும் அவமானப்படுத்தினர்; இதனால் அவர் மேடையிலேயே கண்ணீர் விட்டு அழுதார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை, கிட்டத்தட்ட உயிர் பிழைக்கவே மாட்டார் என்ற நிலையில் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். "என்னை ஒரு பழைய பருத்தித் தொப்பியைப் போலக் கையாண்டுவிட்டார்கள்!" என்று அவர் உளறிக் கொண்டிருந்தார். அவர் இரவு முழுவதும் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டார், செர்ரி-லாரல் சொட்டு மருந்துகளைக் கொடுத்தார், மேலும் விடியும் வரை தொடர்ந்து இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்: "நீங்கள் இன்னும் பயன்படக்கூடியவர் தான்; நீங்கள் இன்னும் ஒரு முத்திரையைப் பதிப்பீர்கள்; நீங்கள் மதிக்கப்படுவீர்கள்... வேறொரு இடத்தில்."

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே, இலக்கியவாதிகள் ஐவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திக்க வந்தனர். அவர்களில் மூவர் முற்றிலும் அந்நியர்கள்—அவர் இதற்கு முன் பார்த்திராத நபர்கள். அவர்கள் தீவிரமான முகபாவனையுடன், அவரது இதழ் தொடர்பான விஷயத்தை ஆய்வு செய்ததாகவும், அதற்காகத் தாங்கள் கொண்டு வந்திருப்பது... என்று கூறினர்.

...ஒரு தீர்வு. தனது இதழ் தொடர்பான விஷயங்களை மறுஆய்வு செய்யும் அல்லது முடிவெடுக்கும் பொறுப்பை யாரிடமும் ஒப்படைக்கக்கூடாது என்பதில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உறுதியாக இருந்தார். இதழைத் தொடங்கி, அதற்குத் தேவையான முதலீட்டுடன் அதை அவர்களிடம் ஒரு சுதந்திரமான கூட்டு முயற்சியாக ஒப்படைப்பது என்பதுதான் திட்டம்; அதன் பிறகு, அவர் தானாகவே ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்கு (Skvoreshniki) புறப்பட்டுச் சென்றுவிடுவார்—அவருடன், "காலாவதியாகிவிட்ட" ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சையும் அழைத்துச் செல்வார். ஒருவித நாகரிக உணர்வின் காரணமாக, அவர்கள் அவரது சொத்து உரிமையை அங்கீகரிப்பதற்கும், நிகர லாபத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கை ஆண்டுதோறும் அவருக்கு அனுப்பி வைப்பதற்கும் ஒப்புக்கொண்டனர். இதில் மிகவும் நெகிழ்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஐந்து பேரில் குறைந்தது நான்கு பேர், எந்தவிதமான பொருள் ஈட்டும் நோக்கமும் இன்றி, முற்றிலும் "பொது நலனுக்காக" மட்டுமே உழைத்துக் கொண்டிருந்தனர். "நாங்கள் ஏதோ பைத்தியக்காரர்களைப் போலப் புறப்பட்டோம்," என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் விவரித்தார். "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை; ரயில் பெட்டியின் தாளலயத்துடன் கூடிய சத்தத்திற்கு இடையே, நான் ஏதோ உளறிக்கொண்டே இருந்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறது:

'ஏஜ் அண்ட் ஏஜ் அண்ட் லெவ் காம்பெக்*,

லெவ் காம்பெக் அண்ட் ஏஜ் அண்ட் ஏஜ்...'

...இன்னும் என்னென்னவோ சொல்லிக்கொண்டே மாஸ்கோ வரை சென்றேன். மாஸ்கோவை அடைந்தபோதுதான் எனக்குத் தெளிவு பிறந்தது—அங்கே மட்டும் ஏதோ வேறொன்றைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்பது போல! ஓ, என் நண்பர்களே!" அவர் சில சமயங்களில் மிகுந்த உணர்ச்சியுடனும் உத்வேகத்துடனும் எங்களிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: "ஒரு உன்னதமான கருத்து—நீங்கள் நீண்டகாலமாகப் புனிதமாகக் கருதி வந்த ஒன்று—திறமையற்ற கைகளில் சிக்கி, அதைச் சிதைத்த அதே முட்டாள்களின் கூட்டத்திற்கு முன்னால் வீதிக்கு இழுத்து வரப்படும்போது, ​​உங்கள் ஆன்மாவையே ஆட்கொள்ளும் அந்தத் துயரத்தையும் ஆத்திரத்தையும் உங்களால் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்க முடியாது! திடீரென்று, அது பொதுச் சந்தையில்—அடையாளமே காண முடியாதபடி, அழுக்கு படிந்து, அபத்தமான மற்றும் பொருத்தமற்ற முறையில், விகிதாச்சாரங்கள் சிதைந்து, எந்தவொரு இசைவுமின்றி—முட்டாள்தனமான குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொருளாகக் கிடப்பதைக் காண்கிறீர்கள்! இல்லை! எங்கள் காலத்தில் நிலைமை இப்படி இருக்கவில்லை; நாங்கள் இதற்காகவா பாடுபட்டோம்? இல்லை, அறவே இல்லை. இப்போது எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை... எங்கள் காலம் மீண்டும் வரும்; அப்போது, ​​தற்சமயம் மிகவும் நிலையற்றதாக இருக்கும் அனைத்தும் மீண்டும் ஒரு உறுதியான பாதையில் கொண்டு வரப்படும். இல்லையெனில்—நமக்கு என்னதான் கதி நேரும்?.."VII

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து திரும்பிய உடனேயே, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது நண்பரை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்—"சிறிது ஓய்வெடுப்பதற்காக." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்கள் இருவரும் சிறிது காலம் பிரிந்திருப்பது அவசியம் என்று அவர் கருதினார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் புறப்பட்டார். "அங்கே நான் மறுபிறவி எடுப்பேன்! அங்கே, இறுதியாக, நான் முழுமையாக அறிவார்ந்த பணிகளில் ஈடுபடுவேன்!" என்று அவர் முழங்கினார். ஆனால், பெர்லினிலிருந்து அவர் எழுதிய முதல் கடிதங்களிலேயே, அவர் தனது வழக்கமான புலம்பலைத் தொடங்கிவிட்டார். "என் இதயம் உடைந்துவிட்டது," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு அவர் எழுதியிருந்தார், "என்னால் எதையும் மறக்க முடியவில்லை! இங்கே பெர்லினில், எல்லாமே என் கடந்த காலத்தை—என் ஆரம்பகால பரவசங்களையும், வேதனைகளையும்—நினைவூட்டுகின்றன. அவள் எங்கே இருக்கிறாள்? அவர்கள் இருவரும் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள்? நான் ஒருபோதும் தகுதியற்றவனாக இருந்த அந்த இரு தேவதைகளே, நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள்? என் மகன்—என் அன்புக்குரிய மகன்—எங்கே இருக்கிறான்? இறுதியாக, நான் எங்கே இருக்கிறேன்? ஒரு காலத்தில் எஃகு போல வலிமையாகவும், பாறை போல அசைக்க முடியாதவனாகவும் இருந்த நான், இப்போது ஒரு 'ஆண்ட்ரியேவ்'—தாடி வைத்த ஒரு முட்டாள் ஆர்த்தடாக்ஸ் மனிதன்—என் வாழ்வையே இரண்டாக உடைத்துவிடுகிறான்," என்பது போன்ற பல புலம்பல்கள் அதில் இருந்தன. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் மகனைப் பொறுத்தவரை, அவர் அவனைத் தன் வாழ்நாளில் இருமுறை மட்டுமே பார்த்திருந்தார்: முதல்முறை அவன் பிறந்தபோது, ​​இரண்டாவது முறை மிக சமீபத்தில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்—அவன் பல்கலைக்கழகத்தில் சேரத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோது. அவனது குழந்தைப் பருவம் முழுவதும்—ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி—அவன் 'O—' மாகாணத்தில் (வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் செலவில்) அவனது அத்தைகளின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தான்; இது ஸ்க்வோரெஷ்னிகி பகுதியிலிருந்து எழுநூறு வெர்ஸ்ட் (சுமார் 750 கி.மீ) தொலைவில் இருந்தது. அந்த 'ஆண்ட்ரியேவ்' என்பவரைப் பொறுத்தவரை—அதாவது ஆண்ட்ரியேவ்—அவர் ஒரு உள்ளூர் வணிகர் மற்றும் கடைக்காரர்; விசித்திரமான குணம் கொண்ட அவர், சுயமாகக் கற்றுக்கொண்ட தொல்பொருள் ஆய்வாளராகவும், ரஷ்ய பழங்காலப் பொருட்களைச் சேகரிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அவர் அவ்வப்போது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுடன் அறிவார்ந்த விஷயங்களிலும், மிக முக்கியமாக, உலகைப் பார்க்கும் பார்வைக் கோணத்திலும் மோதிக்கொள்வார். நரைத்த தாடியும், வெள்ளி விளிம்பு கொண்ட பெரிய கண்ணாடியும் அணிந்திருந்த அந்த மதிப்பிற்குரிய வணிகர், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் சிறிய தோட்டத்திலிருந்து (ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்கு அருகில் அமைந்திருந்தது) வாங்கிய மரங்களுக்கான தொகையில், நானூறு ரூபிள்களைக் கொடுக்கத் தவறியிருந்தார். பெர்லினுக்குப் பயணம் செய்யத் தேவையான பணத்தை வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏற்கனவே தாராளமாக வழங்கியிருந்தபோதிலும், புறப்படுவதற்கு முன்பாக அந்த நானூறு ரூபிள்கள் தமக்குக் கிடைக்கும் என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் உறுதியாக நம்பியிருந்தார்... ஒருவேளை தனது சொந்த ரகசியச் செலவுகளுக்காக இருக்கலாம்—ஆண்ட்ரேயேவ் ஒரு மாத கால அவகாசம் கேட்டபோது, ​​அவர் கிட்டத்தட்ட அழுதுவிடும் நிலைக்குச் சென்றார். உண்மையில், அந்த அவகாசத்தைக் கோர ஆண்ட்ரேயேவிற்கு உரிமை இருந்தது; ஏனெனில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அப்போது எதிர்கொண்ட கடுமையான நிதி நெருக்கடியைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர் முன்கூட்டியே—சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே—தவணைத் தொகைகளைச் செலுத்தியிருந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இந்த முதல் கடிதத்தை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வாசித்தாள்; அதில் இடம்பெற்றிருந்த "நீங்கள் இருவரும் எங்கே இருக்கிறீர்கள்?" என்ற வினாக்குறி கொண்ட வாக்கியத்தின் கீழ் பென்சிலால் கோடிட்டுக் காட்டி, தேதியைக் குறித்து வைத்துக்கொண்டு, அந்தக் கடிதத்தைப் பெட்டி ஒன்றில் பூட்டி வைத்தாள். அவர் நிச்சயமாகத் தனது மறைந்த இரண்டு மனைவிகளைத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். பெர்லினிலிருந்து வந்த இரண்டாவது கடிதத்தில் தொனி மாறியிருந்தது: "நான் நாளொன்றுக்கு பன்னிரண்டு மணிநேரம் உழைக்கிறேன்" ("பதினொரு மணிநேரமாவது இருந்திருக்கக்கூடாதா!" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா முணுமுணுத்தாள்), "நூலகங்களில் தேடுதல், குறிப்புகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல், குறிப்பு எடுத்தல், அலைந்து திரிதல் என மும்முரமாக இருக்கிறேன்; பேராசிரியர்களைச் சந்தித்தேன். அற்புதமான துண்டசோவ் குடும்பத்தினருடன் மீண்டும் தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டேன். நதேஜ்தா நிகோலாயெவ்னா எப்போதும் போல இப்போதும் வசீகரமானவராகவே இருக்கிறார்! அவர் உங்களுக்குத் தன் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துள்ளார். அவருடைய இளம் கணவரும், மூன்று மருமகன்களும் இப்போது பெர்லினில்தான் இருக்கிறார்கள். மாலை நேரங்களில், நாங்கள் அந்த இளைஞர்களுடன் விடியும் வரை உரையாடுகிறோம்—எங்கள் சந்திப்புகள் பண்டைய ஏதென்ஸ் நகரத்தின் நிகழ்வுகளைப் போல, மிகுந்த நேர்த்தியும் நயமும் கொண்டவையாக இருக்கின்றன! அனைத்தும் உன்னதமானவை: நிறைய இசை, ஸ்பானிய பாணிகள், மனிதகுலத்தின் முழுமையான மறுமலர்ச்சி குறித்த கனவுகள், நித்திய அழகைப் பற்றிய சிந்தனை, சிஸ்டைன் மடோனா (Sistine Madonna)—இருளை ஊடுருவி வரும் ஒளி—இருப்பினும், சூரியனில் கூட கறைகள் இருக்கத்தானே செய்கின்றன! என் அன்பிற்குரியவரே—உன்னதமான, நம்பிக்கைக்குரிய நண்பரே! என் இதயம் உங்களுடனேயே இருக்கிறது; நான் உங்களுடையவள்—எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும், *en tout pays* (எந்த நாட்டிலும்)—அது 'மகாரும் அவனது கன்றுகளும் இருக்கும் தேசமாக' (land of Makar and his calves) இருந்தாலும் சரி! செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் கிளம்புவதற்கு முன்பு, மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் நாம் அடிக்கடி பேசிக்கொண்ட அந்த இடம் நினைவிருக்கிறதா? இப்போது அதை நினைக்கும்போது புன்னகைதான் வருகிறது." "எல்லையைக் கடந்ததும், எனக்குள் ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வு ஏற்பட்டது—பல நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் உணர்ந்த ஒரு விசித்திரமான, புதிய உணர்வு இது..." என அந்தக் கடிதம் நீண்டு கொண்டே சென்றது.

"என்ன முட்டாள்தனமான பேச்சு இது!" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தீர்மானித்தபடி, அந்தக் கடிதத்தையும் மடித்து வைத்தாள். "அவன் தன் மாலை நேரங்களை ஏதென்ஸில் கழிப்பதாகச் சொல்கிறான் என்றால், பிறகு எப்படி பன்னிரண்டு மணிநேரம் தொடர்ந்து புத்தகங்களுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்க முடியும்? குடித்துவிட்டு எழுதினானா என்ன? இந்த துண்டசோவாவுக்கு எனக்கு வாழ்த்து சொல்ல எவ்வளவு துணிச்சல்! சரி, போகட்டும்... அவன் கொஞ்ச காலம் ஜாலியாக இருக்கட்டும்..."

"dans le pays de Makar et de ses veaux" (மகாரும் அவனது கன்றுகளும் இருக்கும் தேசம்) என்பது, "மகார் தனது கன்றுகளை ஒருபோதும் ஓட்டிச் செல்லாத இடம்" என்ற ரஷ்ய மரபுத்தொடரின் மொழிபெயர்ப்பாகும்; இது அடிப்படையில், "எவருமே செல்லாத, மிகத் தொலைதூரமான, பாழடைந்த இடம்" என்று பொருள்படும். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவ்வப்போது ரஷ்யப் பழமொழிகளையும் நாட்டுப்புறச் சொலவடைகளையும் பிரெஞ்சு மொழியில் வேண்டுமென்றே முட்டாள்தனமாக மொழிபெயர்ப்பார். உண்மையில், அவற்றைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு மொழிபெயர்க்கும் திறன் அவருக்கு நன்றாகவே இருந்தது; ஆனால், இது ஒருவிதமான பாவனை—அவருக்கு இது மிகவும் புத்திசாலித்தனமான செயலாகத் தோன்றியது.

இருப்பினும், அவரது இந்த "சாகசம்" நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை; நான்கு மாதங்கள் கூடத் தாங்க முடியாமல், அவர் மீண்டும் ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்கு (Skvoreshniki) விரைந்து வந்து சேர்ந்தார். அவர் எழுதிய கடைசி கடிதங்கள் அனைத்தும், பிரிந்திருந்த தனது நண்பர் மீதான மிகுந்த பாசத்தைப் பொழிவனவாக இருந்தன—சொல்லப்போனால், அவை பிரிவின் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தன. சில மனிதர்கள் ஒரு வீட்டின் மீது எந்த அளவுக்கு ஆழமான பிணைப்பைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், அது ஒரு செல்ல நாய் தன் வீட்டின் மீது வைத்திருக்கும் பிணைப்பைப் போன்றது. நண்பர்கள் மீண்டும் சந்தித்தபோது, ​​அது மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூடியதாக இருந்தது. இரண்டு நாட்களுக்குள், எல்லாம் பழையபடி வழக்கமான நிலைக்குத் திரும்பியது—சொல்லப்போனால், முன்பை விட இன்னும் சலிப்பூட்டும் விதமாகவே மாறியிருந்தது. இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் என்னிடம் மிகவும் ரகசியமாக, "என் அன்ப நண்பரே," என்றார், "எனக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியளிக்கும் ஒரு விஷயத்தைக் கண்டறிந்தேன்... *je suis*—நான் வெறும் ஒரு ஒட்டுண்ணிதான், *et rien de plus*—வேறு ஒன்றுமில்லை!" "ஆம், வேறு ஒன்றுமில்லை!"

VIII

அதன்பிறகு, அந்த ஒன்பது ஆண்டுகளின் பெரும்பகுதி வரை, எங்களிடையே ஒரு அமைதியான சூழல் நிலவியது. அவ்வப்போது நிகழும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட வெடிப்புகளும், என் தோள் மீது சாய்ந்து அவர் அழுவதும்—இவை மிகத் தவறாமல் தொடர்ந்து நடந்தன—எங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் நிம்மதியைக் கொஞ்சமும் பாதிக்கவில்லை. இந்த காலகட்டத்தில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் உடல் எடை கூடவில்லை என்பது எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது. அவரது மூக்கு மட்டும் இன்னும் சற்று சிவந்திருந்தது; மேலும், அவர் முன்பை விட இன்னும் கனிவான சுபாவம் கொண்டவராக மாறினார். மெல்ல மெல்ல, அவரைச் சுற்றி ஒரு சிறிய நண்பர் வட்டம் உருவானது—இருப்பினும், அது எப்போதும் மிகச் சிறிய வட்டமாகவே இருந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு இந்த வட்டத்துடன் பெரிய தொடர்பில்லை; ஆனாலும், நாங்கள் அனைவரும்... ...அவரை எங்கள் புரவலர் என்று அழைத்தோம். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு, அவர் நிரந்தரமாக எங்கள் நகரத்தில் குடியேறினார்—குளிர்காலத்தில் நகரத்திலுள்ள வீட்டிலும், கோடைகாலத்தில் நகரத்திற்கு வெளியே இருந்த தனது பண்ணை வீட்டிலும் வசித்து வந்தார். தற்போதைய ஆளுநர் நியமிக்கப்படும் வரை, அந்த கடைசி ஏழு ஆண்டுகளில் அவர் கொண்டிருந்த செல்வாக்கும் முக்கியத்துவமும் வேறெக்காலத்திலும் இருந்ததில்லை. எங்கள் முந்தைய ஆளுநரான, மறக்க முடியாத, மென்மையான சுபாவம் கொண்ட இவான் ஒசிபோவிச், அவருக்கு நெருங்கிய உறவினராக இருந்தார்; ஒரு காலத்தில் அவர் இவருடைய கருணைக்கு ஆளானவர்தான். இவான் ஒசிபோவிச்சின் மனைவி, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை அதிருப்தி அடையச் செய்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சியே நடுங்குவார். உள்ளூர் சமூகத்தினர் அவர் மீது கொண்டிருந்த பக்தி, ஒரு கட்டத்தில் பாவம் என்று சொல்லுமளவிற்கு உச்சத்தை எட்டியிருந்தது. இயல்பாகவே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிற்கும் வாழ்க்கை மிகவும் வசதியாகவே இருந்தது. அவர் ஒரு கிளப்பின் உறுப்பினராக இருந்தார்; அங்கே அவர் மிகுந்த கண்ணியத்துடன் பணத்தை இழப்பார், இது அவருக்கு ஒருவித மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்தது—இருப்பினும், பலர் அவரை ஒரு "அறிஞர்" என்று மட்டுமே கருதினர். பிற்காலத்தில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரைத் தனியாக ஒரு வீட்டில் வசிக்க அனுமதித்தபோது, ​​எங்களுக்கு இன்னும் கூடுதல் சுதந்திரம் கிடைத்தது. வாரத்திற்கு ஓரிரு முறை நாங்கள் அவருடைய வீட்டில் கூடுவோம்; அங்கு எப்போதும் கலகலப்பான சூழல் நிலவும்—குறிப்பாக அவர் தாராளமாக ஷாம்பெயின் மதுவை வழங்கும்போது! இந்த மது ஆண்ட்ரீயேவ் என்பவரின் கடையிலிருந்து வாங்கப்பட்டது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒவ்வொரு ஆறு மாதத்திற்கும் ஒருமுறை அதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்துவார்; அந்த கணக்கு தீர்க்கப்படும் நாள், எப்போதும் பெரும் பதற்றத்தையும் மன உளைச்சலையும் தருவதாகவே அமைந்தது. 

இந்த வட்டத்தின் மிக நீண்டகால உறுப்பினராக இருந்தவர் லிபுட்டின். அவர் ஒரு மாகாண அரசு ஊழியர்; வயதானவர், தீவிர தாராளவாதி, மேலும் நகர மக்களின் பார்வையில் ஒரு நாத்திகர். அவர் இரண்டாவது முறையாக, தன்னைவிட மிகவும் இளமையான, அழகான பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்—அவளுடைய வரதட்சணைப் பணத்தையும் அவர் பெற்றுக்கொண்டார். அவருக்கு வளர்ந்த மூன்று மகள்களும் இருந்தனர். அவர் தனது குடும்பத்தினர் அனைவரையும் கடுமையான கட்டுப்பாட்டிலும் அச்சத்திலும் வைத்திருந்தார்; அவர்களை வீட்டிற்குள்ளேயே முடக்கிப் போட்டிருந்தார். அவர் மிகுந்த கஞ்சத்தனம் கொண்டவர்; அரசுப் பணியில் இருந்துகொண்டே, ஒரு சிறிய வீட்டையும் கணிசமான தொகையையும் சேர்த்து வைத்திருந்தார். அவர் எப்போதும் அமைதியற்றவராக இருந்தார்; அரசுப் பணியில் கீழ்நிலையில் இருந்ததால், நகரத்தில் அவருக்கு பெரிய மரியாதை இருக்கவில்லை, உயர் சமூக வட்டங்களிலும் அவருக்கு இடமிருக்கவில்லை. மேலும், அவர் வதந்திகளைப் பரப்புவதில் மிகவும் பெயர் பெற்றவர். இந்தப் பழக்கத்திற்காக அவர் பலமுறை கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறார்; ஒருமுறை ஒரு ராணுவ அதிகாரியாலும், மற்றொரு முறை மதிப்பிற்குரிய நில உரிமையாளரும் குடும்பத் தலைவருமான ஒருவராலும் அவர் தண்டிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், அவரது கூர்மையான அறிவுத்திறன், எதையும் அறியத் துடிக்கும் குணம், மற்றும் ஒருவிதமான தீய குறும்பு கலந்த அவரது உற்சாகமான சுபாவம் ஆகியவற்றால் நாங்கள் அவரை விரும்பினோம். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு அவரைப் பிடிக்காது, ஆனாலும் அவர் எப்படியோ அவளிடம் தன்னை நெருக்கமாக்கிக் கொள்வதில் எப்போதும் வெற்றி பெற்றுவிடுவார். 

அவருக்கு ஷாதோவையும் பிடிக்கவில்லை; அவன் கடந்த ஓராண்டு காலத்தில்தான் இந்த வட்டத்திற்குள் வந்தான். ஷாதோ ஒரு காலத்தில் பல்கலைக்கழக மாணவனாக இருந்தான், ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட "மாணவர் விவகாரத்திற்குப்" பிறகு அங்கிருந்து நீக்கப்பட்டான். சிறுவயதில் அவன் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் மாணவனாக இருந்தான். அவன் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பண்ணையடிமை வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன்—அவரது மறைந்த பணியாள் பாவெல் ஃபியோடோரோவின் மகன்—மேலும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கருணையால் பயனடைந்தவன். அவனது அகங்காரத்தையும் நன்றியற்ற தன்மையையும் அவர் வெறுத்தார். பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து நீக்கப்பட்ட பிறகு, அவன் நேராக அவரிடம் வராததை அவரால் மன்னிக்கவே முடியவில்லை. அதற்கு மாறாக, அவர் அவனுக்கு எழுதிய கடிதத்திற்குப் பதிலளிக்கக்கூட அவன் மெனக்கெடவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, ஒரு "நாகரிகமான" வணிகரின் பிள்ளைகளுக்கு ஆசிரியராகச் சேர்ந்தான். அவன் அந்த வணிகரின் குடும்பத்துடன் வெளிநாட்டிற்குச் சென்றான்—அங்கே அவன் ஒரு முறையான ஆசிரியராக இருப்பதை விட, ஒரு பாதுகாவலரைப் போலவே செயல்பட்டான். ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் வெளிநாட்டிற்குச் செல்ல அவன் மிகவும் துடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு பணிப்பெண் (ஆசிரியை) இருந்தாள்—அவள் ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த துடிப்பான இளம் பெண். பயணத்திற்குச் சற்று முன்புதான் அவள் பணியமர்த்தப்பட்டாள்; அவளைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் முக்கிய காரணம், அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய ஊதியம் குறைவாக இருந்ததுதான். இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, "நாசகாரக் கருத்துகளை" கொண்டிருந்தாள் என்ற காரணத்திற்காக அந்த வணிகர் அவளை வேலையிலிருந்து நீக்கினார். ஷாதோ அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்; சிறிது காலத்திலேயே, அவர்கள் ஜெனிவாவில் திருமணம் செய்துகொண்டனர். இருவரும் சுமார் மூன்று வாரங்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர், பிறகு எந்தவிதக் கட்டுப்பாடுமின்றி, சுதந்திரமான தனிநபர்களாகப் பிரிந்து சென்றனர்—நிச்சயமாக, வறுமையும் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்தது. அதன் பிறகு, அவன் நீண்ட காலம் ஐரோப்பா முழுவதும் தனியாக அலைந்து திரிந்தான். அவன் எப்படி உயிர் பிழைத்தான் என்பது யாருக்கும் தெரியாது—தெருக்களில் காலணிகளுக்கு மெருகேற்றும் வேலை செய்ததாகவும், ஏதோ ஒரு துறைமுக நகரத்தில் சுமை தூக்கும் தொழிலாளியாக வேலை செய்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. சுமார் ஓராண்டுக்கு முன்பு, அவர் மீண்டும் எங்கள் பழைய ஊருக்குத் திரும்பி, தனது வயதான அத்தை ஒருவருடன் வசிக்கத் தொடங்கினார்; ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு அந்த அத்தையும் இறந்துவிட, அவர் அவரை அடக்கம் செய்தார். தனது சகோதரி தாஷாவுடன் அவருக்கு மிகக் குறைந்த அளவிலான, தூரமான தொடர்பே இருந்தது. தாஷாவும் ஒரு காலத்தில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பாதுகாப்பில் இருந்தவள்; அவரது இல்லத்தில் மிகவும் விருப்பத்திற்குரியவளாக, மிகுந்த சலுகைகளுடன் வாழ்ந்து வந்தவள். எங்களிடையே அவர் எப்போதும் மௌனமாகவும், முகத்தைச் சுளித்தபடியும் காணப்பட்டார். ஆனால், அரிதான தருணங்களில் அவரது கொள்கைகள் குறித்துப் பேச்சு எழும்போது, ​​அவர் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி, கட்டுக்கடங்காத வகையில் ஆவேசமாகப் பேசத் தொடங்குவார். "ஷாதோவை முதலில் கட்டிப்போட்டுவிட்டு, அதன் பிறகு அவனிடம் தர்க்கரீதியாகப் பேச முயல வேண்டும்" என்று ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அவ்வப்போது கேலியாகக் கூறுவார்—உண்மையில், அவருக்கு ஷாதோவிடம் ஒருவிதமான பாசம் இருந்தது. வெளிநாட்டில் இருந்த காலத்தில், ஷாதோ தனது முந்தைய சோசலிசக் கொள்கைகளை முற்றிலும் மாற்றிக்கொண்டு, நேர் எதிரான தீவிர நிலைக்குச் சென்றிருந்தார். அவர் ரஷ்யர்களுக்கு உரிய ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதர்; ஏதோ ஒரு வலிமையான சிந்தனை திடீரென அவர்களைத் தாக்கும்போது, ​​அது ஒரு பெரும் பாறையைப் போல அவர்கள் மீது விழுந்து, அவர்களை என்றென்றும் அதன் அடியில் சிக்க வைத்துவிடுகிறது. இத்தகைய சிந்தனைகளை அவர்களால் ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்த முடிவதில்லை; மாறாக, அவர்கள் அதை மிகுந்த தீவிரத்துடன் தழுவிக்கொள்கிறார்கள். அதன் பிறகு, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும், ஒரு பெரும் பாறையின் அடியில் சிக்கி, நசுங்கிப்போன ஒரு மனிதனின் இறுதி வேதனையான துடிப்புகளைப் போலவே கழிக்கிறார்கள். ஷாதோவுடைய தோற்றமும் அவரது கொள்கைகளுக்கு ஏற்றவாறே இருந்தது: அவர் பார்ப்பதற்கு ஒருவிதமான உறுத்தலான தோற்றம் கொண்டவர்; பொன்னிறமான, கலைந்த தலைமுடி, குட்டையான உயரம், அகன்ற தோள்கள், தடித்த உதடுகள், அடர்த்தியான, கீழ்நோக்கி வளர்ந்த வெளிறிய பொன்னிற புருவங்கள், சுருங்கிய நெற்றி, மற்றும் எதையோ குறித்து வெட்கப்படுவது போன்ற, பிடிவாதமான, கீழ்நோக்கிய பார்வைக் கொண்டவர். அவரது தலைமுடியில் ஒரு பகுதி மட்டும் எப்போதும் அடங்க மறுத்து, நேராக நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருக்கும். அவருக்கு வயது இருபத்தேழு அல்லது இருபத்தெட்டு இருக்கலாம். "அவரது மனைவி அவரை விட்டு ஓடிப்போனதில் எனக்கு ஆச்சரியமே இல்லை" என்று, அவரை உற்று நோக்கிய பிறகு வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். மிகுந்த வறுமையில் இருந்தபோதிலும், அவர் நேர்த்தியாக உடை அணிய முயன்றார். அவர் மீண்டும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் உதவி கோரவில்லை; மாறாக, வணிகர்களிடம் வேலை செய்வது உள்ளிட்ட பல்வேறு வழிகளில், எப்படியோ கஷ்டப்பட்டுத் தனது வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கட்டத்தில், அவர் ஒரு கடையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்; இறுதியில், சரக்குக் கப்பல் ஒன்றில் எழுத்தரின் உதவியாளராகப் பொருட்களுடன் பயணம் மேற்கொண்டார்—ஆனால்... ...அவர் புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்புதான் உணவு உண்டார். அவர் எந்த அளவுக்கு வறுமையை—எந்தவிதச் சிந்தனையுமின்றி—தாங்கிக்கொள்ளக்கூடியவர் என்பதை கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது. அவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது, ​​வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவருக்கு நூறு ரூபிள்களை, யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாக அனுப்பி வைத்தார். ஆனால், இந்த ரகசியம் அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது; அவர் அதைப் பற்றிச் சற்று யோசித்துவிட்டு, அந்தப் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு நன்றி தெரிவிக்கச் சென்றார். அவர் இவரை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றார், ஆனால் இவர் மீண்டும் ஒருமுறை அவரது எதிர்பார்ப்புகளைப் பெரும் ஏமாற்றத்திற்குள்ளாக்கினார்: அவர் வெறும் ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்; முட்டாள்தனமான புன்னகையுடன் தரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று, உரையாடல் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகப் போய்க்கொண்டிருந்த வேளையில், அவர் எழுந்து நின்று, கால்களை உட்புறமாகத் திருப்பி, ஒருவித விசித்திரமான, தர்மசங்கடமான கோணத்தில் தலைவணங்கினார். அப்போது அவருக்கு ஏற்பட்ட கடும் அவமான உணர்வால், குழப்பமடைந்து, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் விலையுயர்ந்த, வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேசையின் மீது மோதினார். அந்த மேசை கீழே விழுந்து சுக்குநூறாக உடைந்தது; அவர் அங்கிருந்து ஓடியே போய்விட்டார்—அவமானத்தால் செத்துப்போகும் நிலைக்கு ஆளானார். பிற்காலத்தில் லிபுட்டின், அந்த நூறு ரூபிள்களை—தன்னுடைய முன்னாள் எதேச்சதிகார நிலப்பிரபுவிடமிருந்து வந்தவை என்பதால்—ஏற்றுக்கொண்டு நன்றி தெரிவிக்கச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை அவமதிப்புடன் நிராகரித்திருக்க வேண்டாமா என்று அவரை மிகவும் கடிந்துகொண்டார். அவர் நகரின் விளிம்பில் தனிமையில் வாழ்ந்து வந்தார்; யாராவது—நாங்களில் யாராவது கூட—அவரைச் சந்திக்க வருவதை அவர் விரும்புவதில்லை. இருப்பினும், செய்தித்தாள்களையும் புத்தகங்களையும் இரவல் வாங்குவதற்காக, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் மாலை நேரக் கூட்டங்களுக்கு அவர் தவறாமல் வந்து செல்வார். 

இந்தக் கூட்டங்களுக்கு மற்றொரு இளைஞரும் வந்து கொண்டிருந்தார்—அவர் பெயர் விர்கின்ஸ்கி, உள்ளூர் அரசு ஊழியர். அவர் ஷாதோவைப் போலவே சற்றுத் தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் அவனுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவராக இருந்தார்; அவரும் ஒரு "குடும்பஸ்தர்". அவர் மிகவும் பரிதாபகரமான, மிகுந்த அமைதி கொண்ட இளைஞர்—அவருக்கு அப்போது முப்பது வயது ஆகியிருந்தது—நல்ல கல்வி அறிவு பெற்றவர், ஆனால் பெரும்பாலும் சுயமாகக் கற்றுக்கொண்டவர். அவர் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தார், திருமணமானவர், ஒரு வேலையில் இருந்தார், மேலும் தனது மனைவியின் அத்தை மற்றும் சகோதரியையும் கவனித்து வந்தார். அவருடைய மனைவியும், அந்த வட்டாரத்தில் இருந்த மற்ற பெண்களும் மிகவும் தீவிரமான கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தனர்—ஆனால், அவர்களிடமிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த கருத்துகள் மிகவும் முதிர்ச்சியற்ற, மேலோட்டமான நிலையில் இருந்தன. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வேறொரு சூழலில் குறிப்பிட்டது போல, இது "தெருவில் கொட்டிக்கிடக்கும் ஒரு கருத்து" என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணமாக இருந்தது. அவர்கள் அனைத்தையும் புத்தகங்களிலிருந்தே கற்றுக்கொண்டனர். தலைநகரிலுள்ள முற்போக்கு வட்டாரங்களிலிருந்து ஏதேனும் ஒரு சிறு வதந்தி வந்து சேர்ந்தால் போதும், எதையும், எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிய அவர்கள் தயாராகிவிடுவார்கள்—நிச்சயமாக, யாராவது அப்படிச் செய்யச் சொன்னால் மட்டும் போதும்! மேடம் விர்கின்ஸ்கயா எங்கள் ஊரில் மருத்துவச்சியாகப் பணியாற்றினார்; அவர் தனது இளமைக்காலத்தில் நீண்ட காலம் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வாழ்ந்தவர். விர்கின்ஸ்கி ஒரு மிகச் சிறந்த, தூய உள்ளம் கொண்ட மனிதர்; இவ்வளவு நேர்மையான, தீவிரமான ஆன்மாவைக் கொண்ட ஒருவரை நான் அரிதாகவே பார்த்திருக்கிறேன். "இந்த ஒளிமயமான நம்பிக்கைகளை நான் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன், ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்!" என்று அவர் கண்களில் ஒளி மின்ன என்னிடம் கூறுவார். இந்த "ஒளிமயமான நம்பிக்கைகளைப்" பற்றிப் பேசும்போது, ​​அவரது குரல் மென்மையாகவும், இனிமையாகவும், ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வது போல கிசுகிசுக்கும் தொனியிலும் மாறிவிடும். அவர் நல்ல உயரமானவர், ஆனால் மிகவும் மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டவர்; தோள்கள் குறுகியவை, தலைமுடி மிகக் குறைவாகவும், லேசான சிவப்பு நிறத்திலும் இருந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரது கருத்துகளை ஏளனம் செய்து கேலி செய்தபோது, ​​அவர் மிகுந்த பணிவுடன் அதை எதிர்கொண்டார். அதே சமயம், சில சமயங்களில் அவர் மிகவும் தீவிரமான மறுப்பு வாதங்களை முன்வைப்பார்; அவை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை பலமுறை பதில் சொல்ல முடியாமல் திகைக்க வைத்திருக்கின்றன. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரிடம் அன்பாகவே நடந்துகொண்டார்; உண்மையில், அவர் எங்கள் அனைவரிடமும் ஒரு தந்தை போன்ற அணுகுமுறையையே கொண்டிருந்தார். 

"நீங்கள் அனைவரும் இன்னும் 'முழுமையாக முதிர்ச்சியடையாதவர்கள்' (half-baked)," என்று அவர் விர்கின்ஸ்கியிடம் ஒருவித கேலியுடன் கூறுவார். "உங்களிடம், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் பார்த்த அந்த மதப்பள்ளி மாணவர்களிடம் (séminaristes) இருந்த குறுகிய மனப்பான்மையை நான் காணவில்லைதான்—இருந்தாலும், நீங்கள் இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சியடையவில்லை. ஷாதோவைப் பொறுத்தவரை, அவன் 'முழுமையாக முதிர்ச்சியடைய' தீவிரமாக விரும்புகிறான், ஆனால் அவனும் இன்னும் முழுமையடையவில்லை." 

"அப்படியானால் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று லிபுட்டின் கேட்டான்.

— நீயோ, ஒரு கச்சிதமான 'நடுநிலைவாதி' (golden mean)—எல்லா இடங்களிலும், எப்படியோ தன்னைச் சரியாகப் பொருத்திக்கொண்டு வாழத் தெரிந்தவன்!

லிபுட்டின் இதைக் கேட்டு மனமுடைந்தான். விர்கின்ஸ்கியைப் பற்றி—துரதிர்ஷ்டவசமாக, மிகவும் நம்பகமான வட்டாரங்களிலிருந்து—ஒரு செய்தி பரவியிருந்தது. அதன்படி, அவருடன் சட்டப்பூர்வமாகத் திருமணம் முடிந்து ஓராண்டு கூட ஆகாத நிலையில், அவரது மனைவி திடீரென்று அவரை "நீக்கிவிட்டதாக" அறிவித்தாள்; தான் லெப்யாட்கின் என்பவனையே விரும்புவதாகவும் கூறினாள். இந்த லெப்யாட்கின்—எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு நபர்—மிகவும் சந்தேகத்திற்குரிய மனிதனாக இருந்தான். அவன் தன்னை ஒரு ஓய்வுபெற்ற 'ஸ்டாப்ஸ்-கேப்டன்' (இராணுவத் தரவரிசை அதிகாரி) என்று அழைத்துக்கொண்டாலும், உண்மையில் அவன் அப்படிப்பட்டவன் அல்ல. மீசையை முறுக்குவது, மது அருந்துவது, மற்றும் அர்த்தமற்ற, அபத்தமான உளறல்களைக் கொட்டுவது மட்டுமே அவனது திறமைகளாக இருந்தன. எந்தவிதமான நாகரிக உணர்வும் இன்றி, அவன் உடனடியாக அவர்களது வீட்டிற்கே வந்து குடியேறினான்—மற்றவர்களின் செலவில் வாழ்வதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்ட அவன், அங்கேயே உண்டு உறங்கத் தொடங்கினான்; காலப்போக்கில், தன்னை அனுமதித்த அந்த வீட்ட உரிமையாளரையே ஏளனத்துடனும் அலட்சியத்துடனும் நடத்தவும் செய்தான். மனைவி அவனை "நீக்கிவிட்டதாக" அறிவித்தபோது, ​​விர்கின்ஸ்கி, "அன்பே, இதுவரை நான் உன்னை நேசித்தேன்; இப்போது உன்னை மதிக்கிறேன்" என்று கூறியதாகச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால், பண்டைய ரோமானியர்களுக்கு உரிய இத்தகைய உயரிய உணர்வை அவர் உண்மையிலேயே வெளிப்படுத்தியிருப்பாரா என்பது சந்தேகமே; மாறாக, அவர் மனம் உடைந்து கதறி அழுததாகவே கூறப்படுகிறது. அந்த "நீக்கம்" நடந்து சுமார் இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு நாள், அந்த "குடும்பம்" முழுவதுமாக நகரத்திற்கு வெளியே இருந்த ஒரு தோப்பிற்குச் சென்று, சில நண்பர்களுடன் தேநீர் அருந்தியது. அப்போது விர்கின்ஸ்கி, ஏதோ ஒரு பதற்றமான, கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மகிழ்ச்சியில் இருப்பது போல நடந்துகொண்டார்; நடனத்திலும் பங்கேற்றார். ஆனால் திடீரென்று—எந்தவித முன்னறிவிப்போ அல்லது சண்டையோ இன்றி—அவர், 'கான்-கான்' நடனத்தை ஆடிக்கொண்டிருந்த பிரம்மாண்டமான லெப்யாட்கினின் தலைமுடியைப் பிடித்து, அவனை கீழே தள்ளி, இழுத்துச் செல்லத் தொடங்கினார். அப்போது அவர் கத்திக்கொண்டும், கூச்சலிட்டுக்கொண்டும், விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டும் இருந்தார். அந்தப் பிரம்மாண்டமான மனிதன் எவ்வளவு பயந்துபோயிருந்தான் என்றால், தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளக்கூட முயலவில்லை; அந்தச் சம்பவம் முழுவதும் அவன் கிட்டத்தட்ட அமைதியாகவே இருந்தான். ...ஆனால், அந்த அடிதடிக்குப் பிறகு, ஒரு கௌரவமிக்க மனிதனுக்கு உரிய தீவிரத்துடன் அவன் கடும் அதிருப்தி அடைந்தான். அன்று இரவு முழுவதும், விர்கின்ஸ்கி தனது மனைவியின் காலடியில் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கோரினார்—ஆனால், லெப்யாட்கினிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்க அவர் மறுத்துவிட்டதால், அவருக்கு மன்னிப்பு கிடைக்கவில்லை. மேலும், அவர் உறுதியான கொள்கைகள் இல்லாதவர் என்றும், முட்டாள் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டார்—முட்டாள் என்று சொல்லப்பட்டதற்குக் காரணம், ஒரு பெண்ணிடம் தன்னை விளக்க முயன்றபோது அவர் முழங்காலிட்டபடியே இருந்ததே ஆகும். அந்த ஸ்டாஃப்-கேப்டன் விரைவில் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார்; ஆனால், மிக அண்மையில் தனது சகோதரியுடன், புதிய நோக்கங்களுடன் மீண்டும் நம் ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தார்—அவரைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். இந்த ஏழை "குடும்பஸ்தர்" நம்மிடையே ஆறுதலைத் தேடியதும், நம்முடைய சகவாசத்தை விரும்பியதும் வியப்பிற்குரிய ஒன்றல்ல. இருப்பினும், அவர் தனது குடும்ப விவகாரங்கள் குறித்து எங்களிடம் ஒருபோதும் பேசியதில்லை. ஒரே ஒருமுறை மட்டும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் வீட்டிலிருந்து என்னுடன் திரும்பி வரும்போது... ...அவர் தனது சொந்தச் சூழலைப் பற்றிச் சுற்றி வளைத்துப் பேசத் தொடங்கினார்; ஆனால் திடீரென என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் இவ்வாறு கூறினார்:

“அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை; அது ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வுதான்; அது ‘பொது இலக்குக்கு’ எந்த வகையிலும்—சிறிதளவுகூட—தடையாக இருக்கப்போவதில்லை!”

எப்போதாவது சில விருந்தினர்களும் எங்கள் குழுவிற்கு வந்து செல்வதுண்டு; லியாம்ஷின் எனும் யூதர் ஒருவரும், கேப்டன் கார்துசோவும் வருவார்கள். ஒரு கட்டத்தில், ஆர்வம் மிக்க முதியவர் ஒருவர் கலந்துகொண்டு வந்தார், ஆனால் அவர் இறந்துவிட்டார். ஒருமுறை லிபுதின், நாடு கடத்தப்பட்ட கத்தோலிக்க மதகுருவான ஸ்லோன்செவ்ஸ்கியை அழைத்து வந்தார்; ஆரம்பத்தில் கொள்கை ரீதியாக அவரை வரவேற்றாலும், காலப்போக்கில் அவரைச் சேர்ப்பதை முற்றிலும் நிறுத்திவிட்டனர்.

IX

ஒரு காலகட்டத்தில், எங்கள் சிறு குழு சுதந்திரச் சிந்தனை, ஒழுக்கக்கேடு மற்றும் இறைமறுப்பு ஆகியவற்றின் மையமாகத் திகழ்வதாக ஊர் முழுவதும் ஒரு பேச்சு இருந்தது—உண்மையில், இத்தகைய வதந்தி எப்போதும் நீடித்தே வந்தது. ஆனால், எதார்த்தத்தில் எங்கள் சந்திப்புகள் மிகவும் அப்பாவித்தனமான, கவரும் வகையிலான, முற்றிலும் ரஷ்யத்தன்மை கொண்ட, கலகலப்பான தாராளவாத உரையாடல்களாக மட்டுமே இருந்தன. "உயர்ந்த தாராளவாதம்" (higher liberalism) —அதாவது, குறிப்பிட்ட இலக்கு ஏதுமற்ற ஒரு தாராளவாதி— என்பது ரஷ்யாவில் மட்டுமே இருக்க முடியும். எந்தவொரு அறிவுக்கூர்மை கொண்ட மனிதரைப் போலவே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுக்கும் ஒரு சபையோ அல்லது கேட்பவர்களோ தேவைப்பட்டனர்; அதற்கும் மேலாக, தனது கருத்துகளைப் பரப்புவதன் மூலம் ஏதோ ஒரு உயர்ந்த கடமையைச் செய்கிறோம் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை அவருக்குத் தேவைப்பட்டது. மேலும், ஒரு பாட்டில் ஷாம்பெயினைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு நண்பர் தேவைப்பட்டார்—அவருடன் அமர்ந்து, மது அருந்திக்கொண்டே, ரஷ்யாவைப் பற்றியும் "ரஷ்ய ஆன்மா"வைப் பற்றியும், பொதுவாக இறைவனைப் பற்றியும், குறிப்பாக "ரஷ்யக் கடவுள்" பற்றியும் சுவாரஸ்யமான கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டும்; அல்லது, ஏற்கனவே பலமுறை சொல்லப்பட்ட, நன்கு அறியப்பட்ட, அந்தச் சர்ச்சைக்குரிய ரஷ்யக் கதைகளை மீண்டும் ஒருமுறை விவரிக்க வேண்டும். உள்ளூர் வதந்திகளைப் பேசுவதிலும் நாங்கள் தயங்கியதில்லை—அதே சமயம், அவ்வப்போது மிக உயர்ந்த தார்மீக நெறிகளின் அடிப்படையில் கடுமையான தீர்ப்புகளை வழங்கவும் தவறவில்லை. ஐரோப்பாவின் எதிர்காலம் மற்றும் மனிதகுலத்தின் கதி குறித்த பரந்த, உலகளாவிய தலைப்புகளிலும் நாங்கள் விவாதித்தோம்; பிரான்ஸ், தனது 'சீசரிசம்' (Caesarism) காலத்திற்குப் பிறகு, மிக விரைவில் இரண்டாம் தர நாடாகச் சரிந்துவிடும் என்று அடித்துக் கூறினோம்—இத்தகைய மாற்றம் வியக்கத்தக்க வேகத்துடனும் எளிமையுடனும் நிகழக்கூடும் என்று நாங்கள் முழுமையாக நம்பினோம். போப்பைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஐக்கிய இத்தாலியில் ஒரு சாதாரண பெருநகர ஆயராக (metropolitan) மட்டுமே இருக்க முடியும் என்று நாங்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே முடிவு செய்துவிட்டோம்; மனிதநேயம், தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் ரயில்வே காலமான இன்றைய சூழலில், ஆயிரம் ஆண்டுகாலமாக நீடிக்கும் இந்தப் பிரச்சினை உண்மையில் ஒரு அற்பமான விஷயம் என்றே நாங்கள் உறுதியாக நம்பினோம். ஆனால், "உயர்ந்த ரஷ்ய தாராளவாதம்" இத்தகைய விஷயங்களை அணுகும் விதமே இதுதான். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவ்வப்போது கலை குறித்தும் பேசுவார்—மிகச் சிறப்பாகவே பேசுவார், இருப்பினும் அது சற்று நுண்மையான, நடைமுறைக்கு அப்பாற்பட்ட பாணியில் இருக்கும். சில சமயங்களில் அவர் தனது இளமைக்கால நண்பர்களை நினைவுகூர்வார்—எங்கள் அறிவுசார் வளர்ச்சியின் வரலாற்றில் முக்கியப் பங்காற்றிய அந்த மனிதர்களை, மிகுந்த பாசத்துடனும் மரியாதையுடனும், அதே சமயம் ஒரு சிறு பொறாமையுடனும் அவர் நினைவு கூர்வார். சூழல் மிகவும் சலிப்பூட்டும் வகையில் மாறும்போது, ​​தபால் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்த, பியானோ வாசிப்பதில் நல்ல திறமை கொண்ட லியாம்ஷின் என்பவர் பியானோவை வாசிக்கத் தொடங்குவார். இடைவேளைகளில், அவர் பன்றியின் ஒலியைப் போலவோ, இடி முழக்கத்தைப் போலவோ, அல்லது குழந்தை பிறக்கும் தருணத்தை (குழந்தையின் முதல் அழுகை உட்பட) போலவோ நடித்துக் காட்டுவார். உண்மையில், அவரை விருந்துகளுக்கு அழைப்பதற்கே இந்த ஒரு திறமைதான் காரணமாக இருந்தது. மது தாராளமாகப் பரிமாறப்படும் அரிதான தருணங்களில், அங்கிருந்தவர்கள் மிகுந்த உற்சாகமடைவார்கள்; ஒருமுறை, லியாம்ஷினின் இசையோடு இணைந்து அனைவரும் சேர்ந்து 'லா மார்சேயிஸ்' (La Marseillaise) பாடலைப் பாடினர்—ஆனால், அது எவ்வளவு சிறப்பாக ஒலித்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பிப்ரவரி 19-ஆம் தேதி எனும் அந்த முக்கியமான நாளை நாங்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வரவேற்றோம்; அந்த நாள் வருவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, அதைக் கொண்டாடும் விதமாக மதுக்கோப்பைகளை உயர்த்தி வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கத் தொடங்கிவிட்டோம். இது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு நடந்த நிகழ்வு—அப்போது ஷாதோவோ அல்லது விர்கின்ஸ்கியோ இன்னும் களத்திற்கு வரவில்லை; ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் அதே வீட்டில்தான் வசித்து வந்தார். அந்த முக்கியமான நாளுக்கு முந்தைய நாட்களில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஏதோ சில கவிதை வரிகளைத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவை ஏதோ செயற்கையாக அமைக்கப்பட்டவை; ஒருவேளை, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு வாழ்ந்த தாராளவாத சிந்தனை கொண்ட நிலப்பிரபு ஒருவரால் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்:

விவசாயிகள் வருகிறார்கள், கையில் கோடரிகளுடன்,

ஏதோ பயங்கரமான ஒன்று உருவாகிறது அங்கே. 

இதே போன்ற அர்த்தம் கொண்ட வரிகள்—துல்லியமான சொற்கள் எனக்கு நினைவில்லை. ஒருமுறை இதைக் கேட்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, "அர்த்தமற்றது, முற்றிலும் அர்த்தமற்றது!" என்று கத்தினார்—பின் கோபத்துடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார். அப்போது அங்கிருந்த லிபுட்டின், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் நையாண்டியாகக் கூறினார்:

"இருப்பினும், முன்னாள் பண்ணையடிமைகள் தங்கள் கொண்டாட்டத்தின் வேகத்தில், தங்கள் எஜமானர்களுக்கு ஏதேனும்—சொல்லப்போனால்—'சங்கடத்தை' ஏற்படுத்திவிட்டால் அது வருத்தத்திற்குரிய விஷயமாகிவிடுமே."

இப்படிச் சொன்னபடியே, அவர் தனது ஆள்காட்டி விரலால் தனது கழுத்தை அறுப்பது போல சைகை காட்டினார். “*Cher ami* (அன்பு நண்பரே),” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கனிவுடன் பதிலளித்தார், “நம்புங்கள், அந்தச் செயல்”—அவர் மீண்டும் தன் கழுத்தைக் குறுக்காக வெட்டிக்கொள்வது போன்ற சைகையைச் செய்தார்—“எந்த நன்மையையும் தராது—நமது நிலப்பிரபுக்களுக்கோ அல்லது நம்மில் யாருக்கோ எந்தப் பயனும் கிடைக்கப்போவதில்லை. நம் தலைகள் பத்திரமாக இருந்தால்கூட, எதையும் நம்மால் சரிசெய்துவிட முடியாது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நம் புரிதலுக்குத் தடையாக இருப்பதே நம் தலைகள்தாம்!”

இங்கே நான் ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்: நம்மிடையே இருந்த பலர்—அதாவது, சாமானிய மக்கள் மற்றும் அரசு குறித்த ‘நிபுணர்கள்’ என்று தங்களை அழைத்துக்கொண்டவர்கள்—‘மேனிஃபெஸ்டோ’ (அறிவிப்பு) வெளியிடப்படும் நாளில் ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வு நடக்கும் என்று நம்பினர்; லிபுட்டின் கணித்திருந்தது போலவே ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போவதாக அவர்கள் கருதினர். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூட இத்தகைய அச்சத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்றுதான் தோன்றுகிறது; உண்மையில், அந்த முக்கியமான நாளுக்கு முந்தைய நாள், அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் வெளிநாடு செல்ல அனுமதி கேட்டார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் மிகுந்த பதற்றமடைந்திருந்தார். ஆனால், அந்த முக்கியமான நாள் கடந்து சென்றது, மேலும் சில காலமும் உருண்டோடியது; விரைவில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் உதடுகளில் மீண்டும் ஒரு ஏளனமான புன்னகை அரும்பியது. ரஷ்ய மக்கள், குறிப்பாக ரஷ்ய விவசாயிகள் குறித்து அவர் சில குறிப்பிடத்தக்க அவதானிப்புகளை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.

“நாம் மிகுந்த அவசரப்பட்டு, நம் விவசாயிகளுடன் தொடர்புடைய விஷயங்களை மிகைப்படுத்திவிட்டோம்,” என்று அவர் தனது ‘குறிப்பிடத்தக்க’ கருத்துகளைத் தொகுத்துக் கூறினார். “அவர்களை ஒரு ஃபேஷனாக மாற்றிவிட்டோம்; பல ஆண்டுகளாக, நம் இலக்கியத்தின் ஒரு பெரும் பகுதி, ஏதோ புதிதாகக் கண்டறியப்பட்ட பொக்கிஷத்தைப் போல அவர்களைப் போற்றிப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களின் பேன் நிறைந்த தலைகளின் மீது வெற்றிக் கிரீடங்களைச் சூட்டினோம்.” ஆயிரம் ஆண்டுகால வரலாற்றில், ரஷ்ய கிராமம் ஒரே ஒரு ‘கோமரின்ஸ்கி’ (நாட்டுப்புற நடன இசை) மெட்டை மட்டுமே உருவாக்கியுள்ளது. ரஷ்யாவின் மிகச்சிறந்த கவிஞர் ஒருவர்—அவர் அறிவாற்றல் மிக்கவர்—மேடையில் புகழ்பெற்ற நடிகை ரேச்சலைக் கண்டபோது, ​​மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், “நான் ரேச்சலுக்குப் பதிலாக ஒரு விவசாயியைத் தரமாட்டேன்!” என்று கூறினார். நான் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று சொல்கிறேன்: நம் ரஷ்ய விவசாயிகள் அனைவரையும் கொடுத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக ஒரே ஒரு ரேச்சலைப் பெற்றுக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்! இப்போது நாம் யதார்த்தத்தை இன்னும் நிதானமாக அணுக வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது; நம்முடைய கரடுமுரடான, தார் படிந்த எதார்த்த வாழ்க்கையை, ஒரு நேர்த்தியான மலர்க்கொத்துடன் (*bouquet de l'impératrice*) குழப்பிக்கொள்வதை நிறுத்த வேண்டும். லிபுட்டின் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார்; அதே சமயம், அக்காலத்தில் "குறிக்கோளுக்காக" சற்று நேர்மையற்ற முறையில் நடந்துகொள்ள வேண்டியிருந்ததையும், விவசாயிகளைப் புகழ்ந்து பேச வேண்டியிருந்ததையும் அவர் குறிப்பிட்டார். உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் கூட *ஆண்டன் கோரெமிக்கா* (Anton Goremyka) கதையைப் படித்துக் கண்ணீர் சிந்தியதாகவும், அவர்களில் சிலர் பாரிஸிலிருந்து ரஷ்யாவில் உள்ள தங்கள் தோட்ட மேலாளர்களுக்குக் கடிதம் எழுதி, இனிவரும் காலங்களில் விவசாயிகளை இயன்றவரை மனிதாபிமானத்துடன் நடத்த வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தியதாகவும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். 

தற்செயலாக, ஒரு கட்டத்தில்... ஆண்டன் பெட்ரோவ் குறித்த வதந்திகள் பரவிய அதே வேளையில், ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki)-யிலிருந்து வெறும் பதினைந்து வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில், எங்கள் மாகாணத்திலேயே ஒரு "தவறான புரிதல்" ஏற்பட்டது. இது அவசரகதியில் ஒரு படைப்பிரிவை அங்கு அனுப்பி வைக்கும் சூழலை உருவாக்கியது. இந்தச் சம்பவத்தால் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகவும் பதற்றமடைந்தார்; அவரது நிலையைப் பார்த்து நாங்கள் கூட அச்சமடைந்தோம். கிளப்பில் அவர், கூடுதல் படைகள் தேவை என்றும், தந்தி மூலம் வேறொரு மாவட்டத்திலிருந்து படைகளை வரவழைக்க வேண்டும் என்றும் உரக்கக் கூறினார். ஆளுநரிடம் விரைந்து சென்று, இந்த விவகாரத்திற்கும் தனக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று வலியுறுத்தினார்; தனது கடந்த காலப் பழக்கத்தின் காரணமாகவோ என்னவோ, தன்னை இதில் சிக்க வைக்க வேண்டாம் என்று கெஞ்சினார். மேலும், தனது இந்த விளக்கத்தை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் உள்ள உரிய அதிகாரிகளுக்கு முறையாகத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார். அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த விவகாரம் விரைவில் அடங்கி, ஒன்றும் இல்லாமல் போனது. இருப்பினும், அந்தச் சமயத்தில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் நடத்தையைக் கண்டு நான் மிகவும் திகைத்துப் போனேன்.

சுமார் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அனைவரும் அறிந்தபடி, "தேசியத்தன்மை" (nationality) குறித்த பேச்சுக்கள் எழுந்தன; மேலும் "பொதுக் கருத்து" (public opinion) என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றும் உருவெடுக்கத் தொடங்கியது. இதைக் கண்டு ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த கேலி உணர்வுடன் இருந்தார்.

"நண்பர்களே," என்று அவர் எங்களுக்கு அறிவுரை கூறுவார், "செய்தித்தாள்கள் கூறுவது போல, இந்த 'தேசியத்தன்மை' உண்மையிலேயே 'உருவெடுத்திருக்கிறது' என்று வைத்துக்கொண்டால், அது இன்னும் ஏதோ ஒரு ஜெர்மன் பள்ளியில் (Peterschule) வகுப்பறையில் அமர்ந்து, ஜெர்மன் பாடப்புத்தகத்தின் மீது குனிந்தபடி, தனது முடிவில்லாத ஜெர்மன் பாடத்தைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அந்த ஜெர்மன் ஆசிரியர், எப்போது தோன்றுகிறதோ அப்போதெல்லாம் அதை ஒரு மூலையில் முழங்காலிட வைக்கிறார். அந்த ஜெர்மன் ஆசிரியரிடம் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை; ஆனால், உண்மையில் எதுவும் நடக்கவில்லை, எதுவும் 'உருவெடுக்கவும்' இல்லை. எல்லாம் எப்போதும் போல, இறைவனின் அருளால் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்தவரை, ரஷ்யாவிற்கு இதுவே போதுமானது—*pour notre sainte Russie* (நமது புனித ரஷ்யாவிற்கு). மேலும், இந்த 'பான்-ஸ்லாவியம்' (Pan-Slavism) மற்றும் 'தேசியத்தன்மை' குறித்த பேச்சுகள் எல்லாம் மிகவும் பழையவை, இவற்றை புதியவை என்று சொல்ல முடியாது. என்னைக் கேட்டால், நம்மிடையே 'தேசியத்தன்மை' என்பது பிரபு வர்க்கத்தினரின் ஒரு மேலோட்டமான பொழுதுபோக்காக—ஒரு கிளப் பாணியிலான பாவனையாக—மட்டுமே வெளிப்பட்டிருக்கிறது; அதுவும் குறிப்பாக மாஸ்கோவாசிகளுக்கே உரிய ஒரு பாணியாகவே இருந்து வருகிறது." நிச்சயமாக, நான் இளவரசர் இகோர் (Prince Igor) வாழ்ந்த காலத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை. இறுதியில், எல்லாவற்றிற்கும் மூல காரணம் சோம்பேறித்தனம்தான். நம்மிடம் உள்ள அனைத்தும்—நல்லவை மற்றும் மேன்மையானவை என அனைத்தும்—நமது அந்த உயர்குடி சார்ந்த, வசீகரமான, அறிவுள்ள, அதே சமயம் தன்னிச்சையான சோம்பேறித்தனத்திலிருந்தே பிறக்கின்றன! முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளாக நான் இதையேதான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். சொந்த உழைப்பால் எப்படி வாழ்வது என்பது நமக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது ஏதோ ஒரு "தோன்றி வரும்" பொதுக்கருத்தைப் பற்றி இவ்வளவு ஆரவாரம் செய்கிறார்களே—அது என்ன, திடீரென்று வானத்திலிருந்து குதித்து வந்ததா? ஒரு கருத்தை உருவாக்க வேண்டுமானால், அதற்கு முன்னதாக உழைக்க வேண்டும்—சொந்த உழைப்பு, சொந்த முயற்சி, சொந்த நடைமுறை அனுபவம் தேவை என்பதை அவர்கள் உணரவில்லையா? எதையும் இலவசமாகப் பெற்றுவிட முடியாது. நாம் உழைத்தால், நமக்கென்று ஒரு கருத்து இருக்கும். ஆனால், நாம் ஒருபோதும் உழைக்கப் போவதில்லை என்பதால், இதுவரை நமக்காக உழைத்து வந்தவர்களே—அதாவது ஐரோப்பியர்கள், கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாக நமக்கு ஆசிரியர்களாக இருந்த அதே ஜெர்மானியர்களே—நமக்கான கருத்துகளை உருவாக்கித் தருவார்கள். மேலும், ரஷ்யா என்பது மிகவும் சிக்கலான ஒரு புதிர்; ஜெர்மானியர்களின் உதவியும் உழைப்பும் இன்றி, நாமே அதைத் தீர்த்துவிட முடியாது. இருபது ஆண்டுகளாக நான் எச்சரிக்கை விடுத்து வருகிறேன், உழைக்க வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுக்கிறேன்! என் வாழ்நாளையே இந்த அறைகூவலுக்காக அர்ப்பணித்தேன்—முட்டாள்தனமாக, இதை நம்பியும் இருந்தேன்! இப்போது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை, ஆனாலும் நான் தொடர்ந்து எச்சரிக்கை மணியை அடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்; இறுதிவரை—கல்லறைக்குச் செல்லும் வரை—இதைச் செய்துகொண்டே இருப்பேன்; என் சொந்த இறுதிச் சடங்கிற்காக அந்த மணி ஒலிக்கப்படும் வரை, நான் கயிற்றை இழுத்துக்கொண்டே இருப்பேன்!

ஐயோ! நாம் வெறும் எதிரொலிகளாக மட்டுமே இருந்தோம். நம் ஆசிரியருக்குக் கைதட்டி உற்சாகப்படுத்தினோம்—அதுவும் எவ்வளவு தீவிரமாக! சொல்லுங்கள் கனவான்களே, இப்போதும் கூட—அடிக்கடி, மிக அடிக்கடி—அந்தப் பழைய, "வசீகரமான", "புத்திசாலித்தனமான", "தாராளவாத" ரஷ்ய முட்டாள்தனமான கருத்துகளை நாம் கேட்டுக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம்? 

நம் ஆசிரியர் கடவுளை நம்பினார். "ஏன் எல்லாரும் என்னை நாத்திகன் என்று சித்தரிக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை," என்று அவர் அவ்வப்போது கூறுவார். "நான் கடவுளை நம்புகிறேன்—ஆனால், ஒரு நுணுக்கமான வேறுபாட்டுடன்—அதாவது, எனக்குள் மட்டுமே தன்னை உணர்ந்துகொள்ளும் ஒரு সত্তையாக நான் அவரை நம்புகிறேன். என்னால், என் பணிப்பெண் நஸ்தாஸ்யா நம்புவது போலவோ, அல்லது ஏதோ ஒரு நபர் 'பாதுகாப்பிற்காக' (ஏதாவது ஒரு ஆபத்து நேரிட்டால் இருக்கட்டும் என்று) நம்புவது போலவோ, அல்லது நம் அன்பிற்குரிய ஷாதோவ் நம்புவது போலவோ நம்ப முடியாது... சரி, ஷாதோவை இதில் சேர்க்க வேண்டாம்; அவர் ஒரு மாஸ்கோ ஸ்லாவோஃபைலைப் (Slavophile) போல, கட்டாயத்தின் பேரில் நம்பிக்கை கொண்டவர். கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பொறுத்தவரை, அதன் மீது எனக்கு உண்மையான மரியாதை உண்டு, ஆனால் நான் ஒரு கிறிஸ்தவன் அல்ல. நான் ஒரு பண்டைய பேகன் (pagan) போன்றவன்—பெரிய கோதே (Goethe) அல்லது பண்டைய கிரேக்கர்களைப் போல. ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், கிறிஸ்தவ மதம் பெண்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டது—இந்தக் கருத்தை ஜார்ஜ் சாண்ட் (George Sand) தனது மிகச்சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றில் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். வழிபாடு, விரதம் போன்ற சடங்குகளைப் பொறுத்தவரை, அதில் மற்றவர்களுக்கு என்ன வேலை? நம் ஊர் ஒற்றர்கள் எவ்வளவுதான் குழப்பத்தை உருவாக்க முயன்றாலும், நான் ஒரு இயேசு சபையினராக (Jesuit) மாறப்போவதில்லை. 1847-ல், வெளிநாட்டில் இருந்தபோது, ​​பெலின்ஸ்கி (Belinsky) கோகோலுக்கு (Gogol) ஒரு புகழ்பெற்ற கடிதத்தை எழுதினார். அதில், அவர் 'ஏதோ ஒரு கடவுளை' நம்புவதற்காக கோகோலைக் கடுமையாகச் சாடினார். நமக்குள் சொல்லிக்கொள்வதானால், கோகோல்—அக்காலகட்டத்திலிருந்த கோகோல்!—அந்த வாசகத்தை—முழு கடிதத்தையும்!—வாசித்தபோது அவருக்கு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது... அது மிகவும் வேடிக்கையான தருணம்! ஆனால், அந்த வேடிக்கையான விஷயத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால்—இந்த விவகாரத்தின் சாராம்சத்தில் நான் உடன்படுவதால்—இதைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: அவர்கள் எவ்வளவு உன்னதமான மனிதர்கள்! அவர்களுக்குத் தங்கள் மக்களை நேசிக்கத் தெரியும், அவர்களுக்காகத் துன்பப்படத் தெரியும், அவர்களுக்காக அனைத்தையும் தியாகம் செய்யத் தெரியும்—அதே சமயம், தேவைப்படும்போது அவர்களுடன் கருத்து வேறுபட்டு நிற்கவும், அவர்களின் தவறான போக்குகளுக்குத் துணை போகாமல் இருக்கவும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது..." "நிச்சயமாக, பெலின்ஸ்கி காய்கறி எண்ணெயிலோ, அல்லது முள்ளங்கி மற்றும் பட்டாணிகளிலோ முக்தியைத் தேடியிருக்க முடியாது!.." ஆனால், இந்த இடத்தில் ஷாதோவ் குறுக்கிட்டான்.

"நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த மனிதர்கள் ஒருபோதும் சாதாரண மக்களை நேசித்ததில்லை; அவர்களுக்காக ஒருபோதும் துன்பப்பட்டதில்லை; அவர்களுக்காக எதையும் தியாகமும் செய்ததில்லை—தங்களைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள அவர்கள் அப்படி நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம், அவ்வளவுதான்!" என்று அவன் முணுமுணுத்தான். அவன் கண்கள் கீழே பார்த்தபடி இருந்தன, நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த அவன் பொறுமையின்றி அங்கும் இங்கும் அசைந்துகொண்டிருந்தான்.

"அவர்கள் சாதாரண மக்களை நேசிக்கவில்லை என்கிறாயா!" என்று ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் கூச்சலிட்டார். "ஐயோ, அவர்கள் ரஷ்யாவை எவ்வளவு நேசித்தார்கள்!"

"ரஷ்யாவையும் நேசிக்கவில்லை, சாதாரண மக்களையும் நேசிக்கவில்லை!" என்று ஷாதோவ் பதிலுக்குக் கத்தினான்; அவன் கண்கள் மின்னின. "தங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றை யாராலும் நேசிக்க முடியாது; ரஷ்ய மக்களைப் பற்றி அவர்களுக்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை! அவர்கள் அனைவரும்—நீங்களும் உட்பட—ரஷ்ய மக்களை முற்றிலும் கவனிக்கத் தவறிவிட்டீர்கள்..."...சாதாரண மக்களைப் பொறுத்தவரை—அவர் அவர்களைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; பெலின்ஸ்கியை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்—கோகோலுக்கு அவர் எழுதிய கடிதத்திலிருந்தே இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. கிரிலோவின் நீதிக்கதையில் வரும் அந்த "ஆர்வமுள்ள மனிதரைப்" போல, பெலின்ஸ்கியும் ஒரு விசித்திரப் பொருட்கள் அருங்காட்சியகத்திற்குள் நுழைந்து, அங்கிருந்த யானையைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டு, மாறாக அங்கிருந்த சிறிய பிரெஞ்சு சமூக "பூச்சிகளை" உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்—அவ்வளவுதான், அவர் அங்கேயே நின்றுவிட்டார்! ஆனாலும், உங்களில் யாரை விடவும் அவர் புத்திசாலிதான்! நீங்கள் சாதாரண மக்களைக் கவனிக்கத் தவறியது மட்டுமல்ல—அவர்களை வெறுப்புடனும் அவமதிப்புடனும் நடத்தினீர்கள். ஏனென்றால், "மக்கள்" என்று நீங்கள் நினைக்கும் போதெல்லாம், உங்கள் கண்முன் பிரெஞ்சுக்காரர்கள்—குறிப்பாக பாரிஸ் நகரவாசிகள்—மட்டுமே வந்து நின்றனர்; ரஷ்ய மக்கள் அவர்களைப் போல இல்லை என்பதற்காக நீங்கள் வெட்கப்பட்டீர்கள். இதுதான் கசப்பான உண்மை! சொந்த மக்கள் என்று எவருக்கும் இல்லாதவர்களுக்கு, கடவுளும் இல்லை! உறுதியாகச் சொல்கிறேன்: யார் ஒருவர் தனது சொந்த மக்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறி, அவர்களுடனான பிணைப்பை இழக்கிறாரோ, அவர் அதே அளவில் தனது முன்னோர்களின் நம்பிக்கையையும் இழக்கிறார்; இறுதியில் அவர் நாத்திகராகவோ அல்லது எதைப் பற்றியும் கவலையற்ற, உணர்ச்சியற்ற மனிதராகவோ மாறிவிடுகிறார். நான் சொல்வது உண்மை! இது காலப்போக்கில் நிரூபிக்கப்படும். இதனால்தான் நீங்களும்—நாமும்—இப்போது அருவருப்பான நாத்திகர்களாகவோ அல்லது எதைப் பற்றியும் அக்கறையற்ற, சீரழிந்த மனிதர்களாகவோ இருக்கிறோம்—வேறு ஒன்றுமில்லை! இதில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், நீங்களும் அடங்குவீர்கள்—உங்களை நான் இதில் விலக்கி வைக்கவில்லை; சொல்லப்போனால், உங்களை மனதில் வைத்துத்தான் இதைப் பேசினேன்—இதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்!

பொதுவாக, இது போன்ற நீண்ட பேச்சை நிகழ்த்திய பிறகு (இது அடிக்கடி நடக்கும்), ஷாதோவ் தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு கதவை நோக்கி வேகமாக ஓடிவிடுவார். எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்றும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுடனான தனது நட்பை நிரந்தரமாக முறித்துக்கொண்டேன் என்றும் அவர் உறுதியாக நம்புவார். ஆனால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் எப்படியோ சரியான நேரத்தில் அவரைத் தடுத்து நிறுத்திவிடுவார். 

"சரி, ஷாதோவ், இவ்வளவு 'அன்பான' வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு, நாம் சமாதானம் செய்துகொள்ளலாமா?" என்று அவர் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே, கனிவுடன் கையை நீட்டுவார். இயல்பிலேயே கூச்ச சுபாவம் கொண்ட ஷாதோவிற்கு, இத்தகைய பாச வெளிப்பாடுகள் அவ்வளவாகப் பிடிக்காது. வெளியே முரட்டுத்தனமாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளுக்குள் அவர் மிகுந்த மென்மையான உணர்வுகள் கொண்ட மனிதராகவே இருந்தார். அவர் அடிக்கடி அளவுகடந்து நடந்துகொள்ளும்போதெல்லாம், அதன் விளைவாக முதலில் அவதிப்படுபவர் அவராகவேதான் இருப்பார். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் அழைப்புகளுக்கு ஏதோ முணுமுணுத்தபடி, ஒரு கரடியைப் போல அங்கும் இங்கும் அசைந்து அமர்ந்திருப்பார்; திடீரென்று புன்னகைத்து, தனது தொப்பியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொள்வார். அப்போது அவரது பார்வை பிடிவாதமாகத் தரையையே நோக்கியிருக்கும். இயல்பாகவே, மது கொண்டுவரப்படும்; ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பொருத்தமான ஒரு வாழ்த்துரை வழங்குவார்—ஒருவேளை கடந்த காலத்தின் ஏதோ ஒரு முக்கிய ஆளுநரின் நினைவாக இருக்கலாம்.