இந்த இனிமையான, பொன்னிற முடி கொண்ட உயிரினங்கள், மெல்லிய கவுன்களையும் வெள்ளிச் செருப்புகளையும் அணிந்திருந்தனர். ஒன்பது மணியிலிருந்து, அவர்கள் தங்கள் தந்தை, வீட்டுப் பொறுப்பாளர், பணிப்பெண் ஆகியோரை நோக்கியும், ஏன், அந்த வீட்டிற்கு வருகை தந்திருந்த பிரம்மாண்டமான உருவம் கொண்ட ஒரு மதிப்பிற்குரிய உள்ளூர் பிரமுகரை (கோகோவின் உறவினர்) நோக்கியும் கூட, தங்கள் பஞ்சுபோன்ற விசிறிகளைச் சுறுசுறுப்பாக அசைத்துக் கொண்டிருந்தனர். இறுதியாக, நீண்ட நாட்களாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட, மெல்லியதாக ஒலித்த கதவு மணி ஒலித்தது; பிரகாசமாக ஒளியூட்டப்பட்ட கூடத்தின் கதவு படீரெனத் திறந்தது, மேலும், தனது வால் கோட்டின் பொத்தான்களை இறுக்கமாகப் போட்டுக்கொண்டு, மெலிந்த, கருப்புப் பறவை போலத் தோற்றமளித்த வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட பியானோ கலைஞர், தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டே, அவ்வழியே சென்ற ஒரு பணியாளரின் மீது ஏறக்குறைய தடுமாறி விழுந்தார் (இந்தப் பளபளக்கும் வீட்டில் நடக்கும் நடன விருந்திற்காகவே அவர் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தார்). அந்தப் பணியாளரின் கைகளில், நடன விருந்துக்கான சிறுபொருட்களான சிறிய பதக்கங்கள், ரிப்பன்கள் மற்றும் குட்டி மணிகளால் முழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு அட்டைத் தாள், சலசலத்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த அடக்கமான பியானோ கலைஞர், தனது இசைப் புத்தகங்களின் வரிசைகளை ஒழுங்குபடுத்தி, பியானோவின் மூடியைத் திறந்து மூடி, அதன் விசைப்பலகையில் இருந்த தூசியை மென்மையாக ஊதித் தள்ளிவிட்டு, எந்த நோக்கமுமின்றித் தனது பளபளப்பான காலணியால் பெடலை அழுத்தினார். இது, ஒரு தொடர்வண்டி புறப்படுவதற்கு முன்பு கொதிகலனைச் சோதிக்கும் ஒரு விடாமுயற்சியுள்ள தொடர்வண்டிப் பொறியாளரை நினைவூட்டியது. அந்த இசைக்கருவி நல்ல நிலையில் இயங்குகிறது என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட பிறகு, அந்தப் பணிவான பியானோ கலைஞர் தனது மாலை நேர மேலங்கியின் ஓரங்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு, ஒரு குட்டையான இருக்கையில் அமர்ந்து, சற்றே பின்னால் சாய்ந்து, தனது விரல்களை விசைப்பலகையின் மீது வைத்து, ஒரு கணம் உறைந்துபோய், சுவர்களையே அதிரச் செய்யும் ஒரு எதிரொலிக்கும் நாதத்தை மீட்டினார்: அது, ஒரு தொலைதூரப் பயணத்தைத் தொடங்க அனைவரையும் அழைக்கும் ஒரு விசில் ஒலித்தது போல இருந்தது.

அங்கே, இந்தக் கொண்டாட்டங்களுக்கு மத்தியில்—அங்கே இருப்பதைப் போலவும், தன் இனத்தவரிடையே ஒருவனைப் போலவும்—நிகோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ் ஒரு நெகிழ்வான சுறுசுறுப்புடன் பரபரப்பாகச் சுற்றித் திரிந்தார். அவன் தன் விரல்களால் பக்க மீசையின் வெள்ளிப் பின்னலை விரிப்பான்; அவனது வழுக்கைத் தலையும், வழுவழுப்பாகச் சவரம் செய்யப்பட்ட தாடியும் பிரகாசமாக மின்னும். அவர் ஜோடிக்கு ஜோடியாகச் சென்று வந்தார்; சில இள வயது வாலிபர்களிடம் ஒரு அப்பாவியான சிறு நகைச்சுவையை உதிர்த்தார், ஒரு முறுக்கு மீசை கொண்ட திடகாத்திரமான மனிதரின் விலாப்புறத்தில் இரண்டு விரல்களால் பலமாக ஒரு குத்து வைத்தார், அல்லது சற்று மிடுக்கான தோற்றமுடைய ஒரு கனவானின் காதில் இவ்வாறு கிசுகிசுத்தார்: "சரி, அவர்கள் மகிழ்ந்து கொண்டாடட்டும்; நானும் என் வாழ்நாளை நடனமாடியே கழித்துவிட்டதாக மக்கள் என்னிடம் சொல்வதுண்டு—ஆனால், என் காலத்தில் அந்த அப்பாவியான இன்பம் ஒன்றுதான், என்னை வாலிபப் பருவத்தின் பாவங்களிலிருந்து—மது, மாதர் மற்றும் சீட்டாட்டம் ஆகிய தீமைகளிலிருந்து—காப்பாற்றியது." ஆயினும், அந்த அதே கொண்டாட்டங்களுக்கு நடுவே—அங்கு தனக்குச் சற்றும் சம்பந்தமே இல்லாதது போலவும், ஒரு அந்நிய தேசத்தில் அகப்பட்ட அந்நியனைப் போலவும்—அந்த *Zemstvo* அதிகாரி சும்மா நின்றுகொண்டிருந்தார்; தன் நரைத்து மஞ்சள் பூத்த தாடியின் முடிகளைப் பற்களால் கடித்துக்கொண்டே, தர்மசங்கடமாகத் தன் கால்களை மாற்றி மாற்றி வைத்து, அங்கிருந்த பெண்களின் நீண்ட பாவாடை ஓரங்களை மிதித்துக்கொண்டிருந்தார். நடனமாடும் ஜோடிகளுக்கு நடுவே தனிமையில் அவர் அலைந்து திரிந்தார்; இறுதியில், தன் சொந்த அறை எனும் பாதுகாப்பான புகலிடத்திற்கு அவர் பின்வாங்கிச் சென்றார்.

நடன நிகழ்ச்சி முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தது. வழக்கம் போலவே, வரவேற்பறைகளிலிருந்து வந்த விருந்தினர்கள் இன்று அவ்வப்போது இந்த நடன மண்டபத்தின் வழியாக நடந்து சென்றனர்—சுவர்களை ஒட்டியவாறே, ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான பாவனையுடன் அவர்கள் மண்டபத்தைக் கடந்து சென்றனர். துணிச்சலான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட விசிறிகள் அவர்கள் மார்புகளுக்கு அருகே படபடத்தன; கண்ணாடி மணிகள் பதிக்கப்பட்ட பாவாடைகள் அவர்கள் மீது உரசின; சுழன்று எழும் ஆவிப் புகையின் வெப்பக் காற்று அவர்கள் முகங்களை வருடியது—ஆயினும், அவர்கள் முழுமையான அமைதியுடன் அந்த மண்டபத்தைக் கடந்து சென்றனர்.

முகத்தில் அருவருக்கத்தக்க வகையில் அம்மைத் தழும்புகள் கொண்ட, சற்று பருமனான ஒரு மனிதர்தான் அந்த மண்டபத்தை முதலில் கடந்து சென்றார். அவர் அணிந்திருந்த நீண்ட மேலங்கியின் (frock coat) மடிப்புப் பகுதி மிக அதிகமாக வெளியே துருத்திக்கொண்டிருந்தது; தன் பிரம்மாண்டமான தொப்பியின் மீது அந்த ஆடையை மிக இறுக்கமாகக் கட்டியிருந்ததால், அந்த ஆடை ஒருபுறம் கோணலாக இழுபட்டிருந்தது. அவர் ஒரு பழமைவாத நாளிதழின் ஆசிரியர்—தாராளவாதக் கருத்துடைய ஒரு மதகுரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். வரவேற்பறையை அடைந்ததும், அவர் லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னாவின்—நாற்பத்தைந்து வயதான, வீங்கிய முகமும், மார்புக் கச்சின் துணையால் உயர்த்தப்பட்ட மார்பின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் இரட்டைத் தாடியும் கொண்ட ஒரு பெண்மணியின்—குண்டான சிறிய கையைத் தன் உதடுகளுக்கு அருகே உயர்த்தி முத்தமிட்டார். நடன மண்டபத்திலிருந்து, நடுவே அமைந்திருந்த இரண்டு அறைகளைக் கடந்து பார்த்தால், அந்த வரவேற்பறையின் தொலைவில் அவர் நிற்பதைக் காண முடிந்தது. அங்கே, வெகு தொலைவில், ஒரு மின்விளக்குச் சரத்தின் நீலநிறக் கோளம் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது; அந்த மின்னும் நீல ஒளியின் நடுவே, அந்தப் பழமைவாத நாளிதழின் ஆசிரியர்—ஏதோ ஒருவிதமான கனத்த தோற்றத்துடன்—தன் யானை போன்ற கால்களின் மீது நின்றுகொண்டிருந்தார்; நீலநிறப் புகையிலைப் புகையின் தொங்கும் இழைகளுக்கு நடுவே, அவர் உருவம் மங்கலாகத் தெரிந்தது. லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா அவரிடம் ஏதோ ஒரு வெகுளித்தனமான கேள்வியைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே, அந்தப் பருத்த உடல் கொண்ட பதிப்பாசிரியர் அந்தக் கேள்வியை மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விஷயமாகத் திரித்துவிட்டார்:

— "என்னிடம் வேறு எதையும் சொல்லாதீர்கள்—இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை! அவர்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதற்கு ஒரே காரணம், அவர்கள் அனைவரும் முட்டாள்கள் என்பதே. இதை உங்களுக்கு மிகத் துல்லியமாக நிரூபித்துக் காட்ட நான் முன்வருகிறேன்."


75


— "ஆனால் நிச்சயமாக, என் கணவர்—கோகோ..."

— "இவையெல்லாம் யூத-மேசனிக் (Jewish-Masonic) சூழ்ச்சிகள், அம்மையாரே: அமைப்புருவாக்கம், அதிகாரக் குவிப்பு..."

— "இருப்பினும் அவர்களில், இன்னும் சில மிகவும் வசீகரமான, உலக ஞானம் கொண்ட மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்—மேலும், நம்முடைய சொந்த சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்," என்று அந்த இல்லத்தரசி தயக்கத்துடன் குறுக்கிட்டுச் சொன்னார்.

— "ஆம், ஆனால் கலகத்தின் உண்மையான சக்தி எங்கே ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை நம் சமூகம் புரிந்துகொள்ளவில்லை."

— "உங்கள் பார்வையில்?"

— "கலகத்தின் சக்தி சார்ல்ஸ்டனில் (Charleston) இருக்கிறது..."

— "சார்ல்ஸ்டனில் ஏன்?"

— "ஏனெனில், அனைத்துக் கலகங்களுக்கும் தலைவன் வசிப்பது அங்கேதான்."

— "அந்த 'தலைவன்' யார்?"

— "எதிர்-போப் (Antipope)!" என்று அந்தப் பதிப்பாசிரியர் கர்ஜித்தார்.

— "அதாவது—'எதிர்-போப்' என்று நீங்கள் எதை அர்த்தப்படுத்துகிறீர்கள்?"

— "ஓ, அப்படியா—தெளிவாகச் சொன்னால், நீங்கள் எதையுமே வாசித்ததில்லை என்று தெரிகிறது." "ஓ, இவையெல்லாம் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கின்றன! தயவுசெய்து எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்." இவ்வாறு வியப்புடன் கூறிய லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா, அம்மைத் தழும்புகள் நிறைந்த அந்தப் பதிப்பாசிரியரை ஒரு மெத்தென்ற இருக்கையில் அமருமாறு அழைத்தார்; அவர் அந்த இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தவாறே கூறினார்:

"ஆம், நிச்சயமாக—ஆம், நிச்சயமாக, கனவான்களே!"

தொலைவிலிருந்து—வரவேற்பறையிலிருந்து, நடுவே அமைந்திருந்த இரண்டு அறைகளைக் கடந்து—கூடத்திலிருந்து வரும் திறந்த வாசலின் வழியாக, ஏதோ ஒன்று போராடிக்கொண்டு வருவதை அவர்களால் காண முடிந்தது...ஒளிகளும் அசைவுகளும். இடி முழக்கம் போன்ற ஒரு குரல் ஒலித்தது:

— "பின்வாருங்கள்!..."

— "உங்கள் பெண் துணைகளைச் சுழற்றுங்கள்!..." மீண்டும் அதே குரல்:

— "பின்வாருங்கள்..."

நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் நடனமாடியே கழித்திருந்தார்; இப்போது, ​​நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் தன் வாழ்வின் இறுதி அடிகளை நடனமாடிக்கொண்டிருந்தார்—மிகவும் லேசாகவும், எவருக்கும் தீங்கற்ற வகையிலும், எந்தவிதமான அநாகரிகமும் இன்றியும் அவர் நடனமாடினார். ஒரு சிறு மேகமும் அவரது ஆன்மாவை இருளாக்கவில்லை; அவரது ஆன்மா, சூரிய ஒளியில் மின்னும் அவரது வழுக்கைத் தலையைப் போலவே—அல்லது, அவரது பக்கவாட்டு மீசைகளுக்கு இடையே அமைந்திருக்கும், மிக நேர்த்தியாகச் சிரைக்கப்பட்ட அவரது தாடையைப் போலவே—மிகவும் தூய்மையாகவும் களங்கமற்றும் விளங்கியது; அந்தத் தாடை, மேகங்களுக்குப் பின்னால் எட்டிப் பார்க்கும் நிலவைப் போலவே காட்சியளித்தது.

அவருக்குச் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்தும், ஏதோ நடனமாடிக்கொண்டே வந்து தங்கள் இடத்தில் அமர்வது போலவே தோன்றின.

76

சிறுவனாக இருந்தபோதே அவர் நடனமாடத் தொடங்கியிருந்தார்; மற்ற எவரையும் விடச் சிறப்பாக அவர் நடனமாடியதால், ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த தொழில்முறை நடனக் கலைஞரைப் போலவே அவர் பலரின் வீடுகளுக்கும் விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டார். உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பை முடித்தபோது, ​​நடனத்தின் மூலமாகவே அவர் ஒரு பரந்த அறிமுக வட்டத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்; சட்டக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றபோது, ​​அந்தப் பரந்த அறிமுக வட்டம்—முற்றிலும் இயல்பாகவே—செல்வாக்கு மிக்க புரவலர்களின் ஒரு பிணைப்பு வலையாக உருமாறியிருந்தது. இவ்வாறு, நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ் தன் தொழில் வாழ்க்கையையும் நடனமாடிக்கொண்டே முன்னெடுத்துச் செல்லத் தொடங்கினார். அதற்குள்ளாகவே, தன் குடும்பச் சொத்து முழுவதையும் அவர் நடனமாடியே கரைத்திருந்தார்; தன் சொத்துகளை இழந்த பிறகு, அவர் மிக லேசான மனதுடனும் எளிமையுடனும் நடன விருந்துகள் நிறைந்த உலகத்தை நோக்கித் திரும்பினார். அந்த நடன விருந்துகளிலிருந்தே, வியக்கத்தக்க எளிமையுடன், தன் வாழ்வின் துணையை அவர் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தார்: அவர்தான் லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா. முற்றிலும் தற்செயலாக, அந்தத் துணைப்பெண் மிக அதிகமான சீதனத்தைச் சொத்தாகக் கொண்டிருந்தார்; அந்தத் தருணத்திலிருந்து, நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் தன் சொந்த வீட்டின் சௌகரியங்களுக்குள்ளேயே நடனமாடத் தொடங்கினார்—அத்துடன், குழந்தைகள் பிறந்து வளர்வதும் ஒரு நடனத்தைப் போலவே நிகழ்ந்தது. இவ்வாறு அந்த நடனம் தொடர்ந்து நடைபெற்றது—அது ஒரு 'டேனிஷ்' பாணி வளர்ப்பாகவே அமைந்திருந்தது—அவை அனைத்தும் மிக லேசாகவும், எளிமையாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் அரங்கேறின.

இப்போது, ​​அவர் தன் வாழ்வின் இறுதி முடிவை நோக்கிய நடனத்தை ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.

நடன விருந்து.

ஒரு விறுவிறுப்பான 'வால்ட்ஸ்' (Waltz) நடனம் நடைபெறும் வேளையில், வரவேற்பறை என்பது எத்தகையது? அது நடன அரங்கிற்கு ஒரு துணை உறுப்பாகவும், தாய்மார்கள் ஓய்வெடுப்பதற்கான ஒரு புகலிடமாகவும் மட்டுமே திகழ்கிறது. ஆயினும், கூர்மையான மதிநுட்பம் கொண்ட லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா—தன் கணவரின் நற்குணத்தையும் (அவருக்கு ஒரே ஒரு எதிரி கூடக் கிடையாது), அத்துடன் தன் சொந்தமான பிரம்மாண்டமான சீதனச் சொத்தையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு— மேலும், நடனத்தைத் தவிர, மற்ற அனைவருக்கும் தங்கள் வீடு ஒரு ஆழ்ந்த அலட்சியப் பொருளாக இருந்ததாலும், அது ஒரு நடுநிலையான சந்திப்புக் களமாகச் செயல்பட்டதாலும், இந்த உண்மையை தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சாமர்த்தியசாலி லியுபோவ் அலெக்ஸீவ்னா, நடனங்களை நடத்தும் பொறுப்பைத் தன் கணவரிடம் விட்டுவிட்டு, மிகவும் மாறுபட்ட தனிநபர்களின் சந்திப்புகளை நடத்த வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை உருவாக்கினார். இங்கே, அவர்கள் சந்தித்தனர்: ஒரு *ஜெம்ஸ்த்வோ* ஆர்வலர் ஒரு உயர் அதிகாரியுடன்; ஒரு பத்திரிகையாளர் ஒரு துறை இயக்குநருடன்; ஒரு மக்கள் தலைவர் ஒரு யூத வெறுப்பாளருடன். அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் கூட இந்த வீட்டிற்கு வருகை தந்திருந்தார்—அவர் அங்கே உணவும் உண்டிருந்தார்.

மேலும், நிகோலாய் பெட்ரோவிச் இந்த *முரண்பாடுகளை* எதிர்பாராத வடிவங்களாகப் பின்னிக்கொண்டிருந்த வேளையில், அலட்சியமான விருந்தோம்பல் கொண்ட அந்த வரவேற்பறையில், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அரசியல் சூழ்ச்சிகள் பின்னப்பட்டு அவிழ்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.

77

இங்கும் நடனம் நடைபெற்றது—இருப்பினும், அது தனக்கே உரிய ஒரு பாணியில்.

வழக்கம் போலவே, அன்றும் கூட, வரவேற்பறையிலிருந்து வந்த பார்வையாளர்கள் அவ்வப்போது நடன மண்டபத்தின் தரையைக் கடந்து சென்றனர்; அவரைத் தொடர்ந்து—வரிசையில் இரண்டாவதாக—உண்மையிலேயே பழங்காலத் தோற்றமுடைய ஒரு மனிதர் கவனமாக நடந்து வந்தார்; அவரது முகம் ஒரே நேரத்தில் இனிமையாகவும், திகிலூட்டும் வகையில் வெறுமையாகவும் இருந்தது; அவரது மென்மையான உரோமங்கள் போர்த்திய முதுகின் மீது அவரது மேலங்கியின் ஒரு மடிப்பு மேலே ஏறியிருந்ததால், அதன் ஓரங்களுக்கு இடையில் ஒரு சிறிய கருப்புப் பட்டை அநாகரிகமாக வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. இவர்தான் புள்ளியியல் பேராசிரியர்; அவரது கன்னத்திலிருந்து ஒரு மஞ்சள் நிற, அடர்த்தியான தாடி தொங்கியது, மேலும் கம்பளித் துணி போலத் தோற்றமளிக்கும் சீவப்படாத தலைமுடிக் கற்றைகள் அவரது தோள்களில் சரிந்து விழுந்தன. ஒருவரை மிகவும் கவர்ந்தது அவரது இரத்தச் சிவப்பு நிற உதடுதான், அது அவரது வாயிலிருந்து உரிந்து வருவது போலத் தோன்றியது.

உண்மையில், நடந்துகொண்டிருந்த நிகழ்வுகளின் வெளிச்சத்தில், தீவிரமானவை அல்ல, ஆனால் எப்படியாயினும் மிகவும் மனிதாபிமான சீர்திருத்தங்களை ஆதரிக்கும் ஒரு தரப்பினருக்கும், உண்மையான தேசபக்தி உள்ளம் கொண்டவர்களுக்கும் இடையே ஒருவித நல்லிணக்கத்திற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. அது ஒரு அடிப்படையான நல்லிணக்கம் அல்ல, மாறாக ஒரு நிபந்தனைக்குட்பட்ட நல்லிணக்கமாகும்—அனைவரையும் நெருக்கிக்கொண்டிருந்த மாபெரும் மக்கள் கூட்டங்களின் பெருவெள்ளத்தின் இரைச்சலால் தற்காலிகமாகத் தேவைப்பட்ட ஒன்று. சொல்லப்போனால், *படிப்படியான*, ஆனாலும் மிகவும் *மனிதாபிமானமான* சீர்திருத்தங்களின் ஆதரவாளர்கள், இந்தப் பயங்கரமான பனிச்சரிவின் இடி முழக்கத்தால் உலுக்கப்பட்டு, திடீரென்று தற்போதைய நிலையின் பாதுகாவலர்களை அச்சத்துடன் நெருங்கிக் கூடினர்; ஆயினும், பிந்தையவர்கள் அவர்களைச் சரிபாதியில் சந்திக்க எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. பொதுநலனின் பெயரால், அந்தத் தாராளவாதப் பேராசிரியர்தான் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தார்—அவருக்கு ஆபத்து நிறைந்ததாக இருந்த ஒரு வாசலைக் கடந்தார். அவர் பரந்த சமூகத்தால் மதிக்கப்பட்டார் என்பதையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடைசி எதிர்ப்பு மனுவில் கூட அவருடைய கையொப்பம் இருந்தது என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. ...மேலும், கடைசி விருந்திலும், வசந்த காலத்தை வரவேற்க ஒரு கோப்பை உயர்த்தப்பட்டது.

ஆனால், பிரகாசமாக ஒளிரூட்டப்பட்ட அந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்ததும், பேராசிரியர் திகைத்துப்போனார்; அந்த மினுமினுப்புகளும் மின்னும் விளக்குகளும் அவரைக் கூசச் செய்திருந்தன. ஆச்சரியத்தில் அவரது முழுமையான, சிவந்த உதடுகள் திறந்தன; மிகவும் கனிவான முறையில், அவன் ஆரவாரம் நிறைந்த அந்த மண்டபத்தை நோக்கினான்; பிறகு, தன் கால்களை அசைத்துத் தயங்கினான்; தெருவிலிருந்து கொண்டு வந்த தன் மீசையில் ஒட்டியிருந்த ஈரத்தைத் துடைப்பதற்காக, இன்னும் மடிக்கப்பட்டிருந்த தன் கைக்குட்டையைத் தன் சட்டைப்பையில் துழாவினான்; மேலும், குவாட்ரில் நடனக் குழுவினருக்கு இடையில் நின்றுகொண்டிருந்த, உடனடியாக மௌனமாகிவிட்டிருந்த அந்த ஜோடிகளைப் பார்த்து இமைத்தான்.

இப்போது அவன் ஏற்கெனவே வரவேற்பறையைக் கடந்து, நீல நிற மின்சார சரவிளக்கின் மினுமினுப்பான ஒளிக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தான்.

78

பதிப்பாசிரியரின் குரல் அவனை வாசலில் நிறுத்தியது:

“இப்போது உங்களுக்குப் புரிகிறதா, அம்மையாரே—ஜப்பானியப் போர், யூதர்கள், நம்மை அச்சுறுத்தும் மங்கோலியப் படையெடுப்பு, மற்றும் கலகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்பு? இந்த யூதர்கள்...”
"...அந்த 'பயணங்களுக்கும்', சீனாவில் நடந்த 'பெரிய முஷ்டிகள்' (Big Fists) கிளர்ச்சிக்கும் இடையேதான் மிக நெருக்கமானதும், மிகத் தெளிவானதுமான தொடர்பு உள்ளது."

— "எனக்குப் புரிகிறது! இப்போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது!"

இப்படி உரக்கக் கூவியவர் லியுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா ஆவார். ஆனால் பேராசிரியர் திடுக்கிட்டு, பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில்—எது எப்படியாயினும்—அவர் தன் எலும்பு மஜ்ஜை வரை ஒரு தாராளவாதியாகவே திகழ்ந்தார்; சொல்லப்போனால், மிகவும் மனிதாபிமானம் மிக்க சீர்திருத்தங்களின் ஆதரவாளராகவும் விளங்கினார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சைச் சந்திக்கும் எதிர்பார்ப்புடன் அவர் முதன்முறையாக இந்த வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்; ஆனால், வெளிப்படையாகவே, அப்பல்லோன் அங்கே இல்லை. அங்கே இருந்தது ஒரு பழமைவாத நாளிதழின் ஆசிரியர் மட்டுமே—அதே ஆசிரியர், சற்று மென்மையாகச் சொல்வதானால், புள்ளிவிவரங்களைச் சேகரிக்கும் ஒருவரின் இருபத்தைந்து ஆண்டுகால ஒளிமயமான உழைப்பின் மீது, மிகக் கேவலமானதொரு குப்பைக் கூளத்தை அண்மையில் வாரி இறைத்தவர். திடீரென்று பேராசிரியர் மூச்சிரைக்கத் தொடங்கினார்; அவர் அந்த ஆசிரியரைப் பார்த்து கோபத்துடன் கண்களைச் சிமிட்டத் தொடங்கினார்; தன் அடர்த்தியான தாடிக்குள் வைத்துக்கொண்டு தெளிவற்ற முறையில் மூக்கால் உறுமும் ஒலிகளை எழுப்பினார்; மேலும், தன் சிவந்த உதடுகளால், மீசையிலிருந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஈரப்பதத்தை உள்ளிழுக்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அந்த இல்லத்தரசியின் இரட்டைத் தாடை முதலில் பேராசிரியரை நோக்கித் திரும்பியது; பின்னர்—அது அந்தப் பழமைவாத நாளிதழ் ஆசிரியரை நோக்கித் திரும்பியது; தன் கைக்கண்ணாடியின் (lorgnette) வழியாக அவர்கள் இருவரையும் ஒருவருக்கொருவர் சுட்டிக்காட்டி, அவர்களை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்—அப்போது இருவரும் முதலில் சற்றுத் திகைத்துப்போயினர்; ஆனால் பின்னர் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் குளிர்ந்த விரல்களை நீட்டினர்: வீங்கியும் பிசுபிசுத்தும் இருந்த விரல்கள், வீங்கியும் வறண்டும் இருந்த விரல்களுடன் இணைந்தன; தாராளவாத-மனிதாபிமானம் மிக்க விரல்கள், சற்றும் மனிதாபிமானம் இல்லாத விரல்களுடன் கைகுலுக்கின.

பேராசிரியர் இன்னும் அதிகமாகத் தடுமாறிப்போனார்; அவர் முன்புறம் குனிந்து, தெளிவற்ற முறையில் மூக்கால் உறுமிவிட்டு, ஒரு கைநாற்காலியில் சாய்ந்தார்; அதிலேயே ஆழமாகப் புதைந்துபோய், அங்கே அமைதியற்றுத் தவிக்கவும், உடலை அசைத்துக்கொள்ளவும் தொடங்கினார். ஆனால் அந்த ஆசிரியர்—எதுவுமே நடக்காதது போல நடந்துகொண்டு—இல்லத்தரசியுடன் தான் பாதியில் நிறுத்தியிருந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்தார். அப்லேவுகோவ் அங்கே வந்து அவருக்கு உதவியிருக்கலாம்; ஆனால்... அப்லேவுகோவ் அங்கே இல்லை.

இவையெல்லாம்—அந்தச் சமயோசிதமான 'சூழல்' (conjuncture) பேராசிரியரிடம் எதிர்பார்த்த அனைத்தும்—அண்மையில் கையெழுத்திடப்பட்ட எதிர்ப்பறிக்கையும், வசந்த காலத்தை வரவேற்க உயர்த்தப்பட்ட மதுக் கோப்பையும் உட்பட—இவையெல்லாம் மட்டும்தானா உண்மையில் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்பட்டவை?


79


அந்தக் குண்டான கனவான் தொடர்ந்து பேசினார்:

— "அம்மா அவர்களே, யூத-மேசோனிக் சதித்திட்டத்தின் இந்தச் செயல்பாடுகள் உங்களுக்குப் புரிகின்றன அல்லவா?" — "எனக்குப் புரிகிறது—இப்போது எனக்கு நன்றாகவே புரிகிறது."

தன்னிலை மறந்து ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டும், உதடுகளை அசைத்துக்கொண்டும் இருந்த அந்தப் பேராசிரியர், இதற்கு மேல் பொறுத்திருக்க இயலாமல் போனார்; விருந்தளித்த அந்தப் பெண்மணியின் பக்கம் திரும்பி, அவர் இவ்வாறு கூறினார்:

— "அம்மையாரே, அடியேனும் என் தாழ்மையான கருத்தை—ஒரு அறிவியல் சார்ந்த கருத்தை—இங்கே முன்வைக்க அனுமதியுங்கள்: இங்கே அளிக்கப்பட்டிருக்கும் தகவல்களுக்கு, மிகத் தெளிவான ஒரு மூல ஆதாரம் உள்ளது."

ஆனால், அந்தப் பருமனான கனவான் திடீரென அவரை இடைமறித்தார். — "அதோ அங்கே... அதோ அங்கே..."

அங்கே அந்த நடனக் கலைஞர், ஒரு கையால் 'பாஸ்' (bass) இசைக் கருவியின் மீது கம்பீரமான ஒரு தாளத்தை இட்டு, தனது இசை நடனத்தை இடைநிறுத்தினார்; மறு கையால், கண் இமைக்கும் நேரத்தில், இசைக்குறிப்புகள் அடங்கிய தாளைப் புரட்டினார். கையை வானில் உயர்த்தியவாறு, விரல்களைத் தாளக்கட்டுடன் விரித்து, இசைக் கருவிக்கும் இசைக்குறிப்புகளுக்கும் இடையே நின்றுகொண்டு, ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்த்தது போலத் தனது உடலை அந்த வீட்டு உரிமையாளரை நோக்கித் திருப்பினார்; அப்போது அவரது பளபளக்கும் வெண்மையான பற்களின் பளபளப்பு மின்னியது.

அந்தப் பியானோ கலைஞரின் சைகைக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, நிகோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ் திடீரெனத் தனது நேர்த்தியாகச் சவரம் செய்யப்பட்ட முகவாய்க்கட்டையை, அங்கே குழுமியிருந்த மக்கள் கூட்டத்திற்கு நடுவே நீட்டினார்; அந்த முகவாய்க்கட்டையை அசைத்து, பியானோ கலைஞருக்கு ஊக்கத்தையும் ஒப்புதலையும் தெரிவித்தார். பின்னர், தலை குனிந்தவாறு—முன்னால் உள்ள வெளியைக் குத்தித் துளைப்பது போல—அவர் அந்த நடனத் தம்பதிகளுக்கு முன்னால், பளிச்சென்று ஒளிரும் மரத்தரை மீது பாய்ந்து சென்றார்; அப்போது அவரது இரண்டு விரல்களுக்கு இடையே இருந்த ஒரு சிறிய குப்பியின் முனை சுழன்றுகொண்டிருந்தது. அவருக்குப் பின்னால், தேவதையைப் போன்ற ஒரு உருவம், சக்தியற்ற நிலையில் பறந்து வந்தது; அது தனது ஊதா நிறத் துப்பட்டாவை (heliotrope scarf) காற்றில் விரித்துக்கொண்டிருந்தது. நடனக் கற்பனையின் வேகத்தால் உந்தப்பட்ட நிகோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ், மின்னல் வேகத்தில் பியானோ கலைஞரை நோக்கிப் பாய்ந்தார்; அந்த அரங்கம் முழுவதையும் அதிரச் செய்யும் வகையில் சிங்கத்தைப் போல கர்ஜித்தார்:

— "பாஸ்-டி-காட்ரே (Pas de quadre), தயவுசெய்து!"

அவருக்குப் பின்னால், தேவதையைப் போன்ற அந்த உருவம் சக்தியற்ற நிலையில் பறந்து வந்தது.

இதற்கிடையில், அந்த நடைபாதையில் மக்கள் கூட்டம் வேகமாகத் தோன்றியது. ஏதோ ஒரு காரணத்தினால்—அல்லது ஒருவேளை எந்தக் காரணமும் இல்லாமலே—சிறிய மேசைகள், குட்டிப் பலகைகள் மற்றும் நாற்காலிகள் எங்கிருந்தோ வெளியே கொண்டுவரப்பட்டன; மீண்டும் உள்ளேயே எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. பீங்கான் தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த, புதிதாகத் தயாரிக்கப்பட்ட 'சாண்ட்விச்'களின் ஒரு சிறிய குவியல், உணவு உண்ணும் அறைக்குள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.


80


முட்கரண்டிகள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி ஒலித்தன. நேர்த்தியான சிறிய தட்டுகளின் ஒரு அடுக்கு, அவர்கள் முன்னால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

ஒளி வெள்ளத்தில் மிதந்த அந்த நடைபாதைக்குள், ஜோடி ஜோடியாக மக்கள் கூட்டம் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது. நகைச்சுவைகள் சரசரவெனப் பறந்தன, அவை கரகரப்பான சிரிப்பொலிகளுடன் கலந்து ஒரு தொடர்ச்சியான களிப்புக் கூச்சலாக ஒலித்தன; அந்தப் பொதுவான இரைச்சலுக்கு மத்தியில், நாற்காலிகள் உரசி நகர்ந்தன.

தாழ்வாரத்திலும் புகைப்பிடிக்கும் அறையிலும் சிகரெட் புகையின் மெல்லிய கீற்றுகள் எழுந்தன; முன் மண்டபத்தில்கூட புகையின் கீற்றுகள் எழுந்தன. இங்கே, ஒரு இளம் பயிற்சி மாணவன் தன் விரல்களிலிருந்து ஒரு கையுறையைக் கழற்றி, தன் கையைச் சட்டைப்பைக்குள் நுழைத்து, இப்போது கறுத்துப்போன அந்தக் கையுறையால் தன் கன்னங்களை விசிறினான்; அருகில், இரண்டு பெண்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி நின்று, சில பொக்கிஷமான இரகசியங்களை—ஒருவேளை சில கணங்களுக்கு முன்புதான் தோன்றிய இரகசியங்களாக இருக்கலாம்—காது கருங்கூந்தல் கொண்டவள் பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்டவளிடம் தன் ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்க, பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்டவள் தன் மென்மையான கைக்குட்டையை விளையாட்டுத்தனமாகக் கடித்துக்கொண்டே கலகலவெனச் சிரித்தாள்.

தாழ்வாரத்தில் நின்றுகொண்டு, இப்போது விருந்தினர்களால் நிரம்பி வழிந்த உணவறையின் ஒரு காட்சியைப் பார்க்க முடிந்தது; அந்த அறையை நோக்கி, சாண்ட்விச்கள், பழங்கள் நிறைந்த பூச்சாடிகள், ஒயின் புட்டிகள், மற்றும் அந்தப் புளிப்பான, மூக்கைச் சுளுக்குவிடும் நுரைக்கும் பானம் ஆகியவை தொடர்ச்சியாக வந்துகொண்டிருந்தன.

கண்கூசும் அளவுக்குப் பிரகாசமாக ஒளியூட்டப்பட்டிருந்த அந்த நடன மண்டபத்தில், இப்போது பியானோ கலைஞர் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தார்; அவர் தனது சூடான விரல்களைக் கவனமாகத் துடைத்துக்கொண்டு, எச்சரிக்கையுடன் ஓடி, தனது இசைக்குறிப்புகளைச் சேகரித்துக்கொண்டிருந்தார்...பியானோவின் விசைகளின் மீது ஒரு மென்மையான துணியைத் துடைத்து, இசைக்குறிப்புத் தாள்களை நேர்த்தியான குவியல்களாக அடுக்கிய பிறகு, அந்தப் பணிவான பக்கவாத்தியக்காரன்—அவன் முன்னிலையில்தான் வேலையாட்கள் கூடத்தில் இருந்த ஒவ்வொரு சாளரத்தையும் திறந்துவிட்டிருந்தனர்—ஒரு உயரமான, கருமையான, நீண்ட கால்களைக் கொண்ட பறவையைப் போலத் தயக்கத்துடன் மெருகூட்டப்பட்ட தாழ்வாரத்தில் நடக்கத் தொடங்கினான். அவனும்கூட, தேநீரையும் சாண்ட்விச்களையும் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்தான்.

வரவேற்பறைக்குச் செல்லும் வாசலில், நாற்பத்தைந்து வயது மூதாட்டி ஒருவர் அந்த இருளிலிருந்து வெளிப்பட்டார்—தொங்கிய தாடையுடனும், ஒரு கோர்செட்டால் தாங்கப்பட்ட சதைப்பிடிப்புள்ள மார்பகங்களுடனும் இருந்த ஒரு பெண். அவள் ஒரு லார்னெட் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளைப் பின்தொடர்ந்து, ஒரு பருத்த மனிதன் கூடத்திற்குள் நுழைந்தான்—பெரியம்மையால் முகம் அருவருப்பாகக் குழிவிழுந்திருந்த, தனது ஃபிராக் கோட்டின் மடிப்புகளால் இறுக்கமாகச் சுருக்கப்பட்ட, கண்ணியமான அளவிலான தொப்பையுடன் இருந்த ஒரு மனிதன்.

தொலைவில் எங்கோ, பின்னால் பின்தொடர்ந்து, புள்ளியியல் பேராசிரியர் இருந்தார்—அவர் இதுவரை ஊசிகளின் மீது அமர்ந்திருப்பது போல அமர்ந்திருந்தார்; அப்போது அவன், மிகுந்த சலிப்புடன் நடைபாதையோரத்தில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்த உள்ளாட்சி அதிகாரி ஒருவரைக் கண்டான்.

தொகுப்பு II.
81


...திடீரென அந்த உருவத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்; ஒரு வரவேற்புப் புன்னகையை — ஒரு வகையில், அச்சம் கலந்த புன்னகையையும் கூட — உதிர்த்தார்; மேலும், தான் பற்றிக்கொள்ள ஒரு கைவிடப்பட்ட மீட்பின் நங்கூரத்தையே பற்றுவது போல, தனது நீண்ட மேலங்கியின் (frock coat) ஒரு பொத்தானை இரண்டு விரல்களால் கூச்சத்துடன் பற்றிக்கொண்டார். அப்போது, ​​குரல்கள் ஒலித்தன:

— "புள்ளிவிவரங்களின்படி... ஒரு சராசரி டச்சுக்காரரின் ஆண்டு உப்பு நுகர்வு..."

மீண்டும் அந்தக் குரல்கள் ஒலித்தன:

— "ஒரு சராசரி ஸ்பானியரின் ஆண்டு உப்பு நுகர்வு..."

— "புள்ளிவிவரங்களின்படி..."

அது யாரோ அழுதுகொண்டிருப்பது போலவே ஒலித்தது.

அவர்கள் முகமூடிகளுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். ஆயினும், முகமூடிகள் தோன்றவே இல்லை. தெளிவாகச் சொன்னால், அது வெறும் வதந்தியாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும், அவர்கள் முகமூடிகளுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

அப்போது, ​​கதவு மணியின் கலகலத்த ஒலி கேட்டது; அது மிகவும் கூச்சத்துடன் ஒலித்தது — யாரோ அழைக்கப்படாத விருந்தாளி ஒருவர் தனது இருப்பை நினைவூட்டுவது போலவும், தெருவின் ஈரமான, விரோதமான மூடுபனியிலிருந்தும், சேற்றிலிருந்தும் தப்பித்து உள்ளே அனுமதிக்கப்படுமாறு கெஞ்சுவது போலவும் அந்த ஒலி இருந்தது; ஆனால் யாரும் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. பின்னர், அந்தச் சிறிய மணி மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது; இம்முறை இன்னும் அதிக வற்புறுத்தலுடன் ஒலித்தது.

அது யாரோ அழுதுகொண்டிருப்பது போலவே ஒலித்தது.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில், பத்து வயதுச் சிறுமி ஒருத்தி, அருகருகே அமைந்திருந்த இரண்டு அறைகளிலிருந்து மூச்சு வாங்க ஓடிவந்தாள்; அவள் அந்த மண்டபத்தைப் பார்த்தாள் — சில கணங்களுக்கு முன்புவரை மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்த அந்த மண்டபம், இப்போது முழுமையான வெறுமையுடன் காட்சியளித்தது. அங்கே, நுழைவாயிலின் முகப்பில், ஒரு கதவு தயக்கத்துடன் தட்டப்பட்டது; அந்தக் கதவின் மீது பொருத்தப்பட்டிருந்த, வைரம் போலப் பிரகாசிக்கும் பலமுகப்புடைய கைப்பிடி மென்மையாக அசைந்துகொண்டிருந்தது. சுவர்களுக்கும் கதவுக்கும் இடையிலான இடைவெளி முழுமையாகத் தெரிந்தபோது, ​​ஒரு சிறிய கருப்பு முகமூடி அந்த வெற்றிடத்தின் வழியாக எச்சரிக்கையுடன் எட்டிப் பார்த்தது — அது மூக்கு வரை மட்டுமே வெளியே தெரிந்தது — மேலும், கண்களுக்காக வெட்டப்பட்டிருந்த துளைகளின் வழியாக, இரண்டு ஒளிரும் தீப்பொறிகள் போலக் கண்கள் பிரகாசமாக மின்னின. அப்போது அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுமி, சுவருக்கும் கதவுக்கும் இடையில் அந்தச் சிறிய கருப்பு முகமூடியைக் கண்டாள் — மேலும், அந்த முகமூடியின் கண் துளைகளின் வழியாக, இரண்டு தீயப் பொறிகள் போன்ற கண்கள் தன்னை உற்று நோக்குவதைக் கண்டாள். பின்னர் அந்த முழு முகமூடியும் முன்னோக்கித் தள்ளிக்கொண்டு வந்தது; மென்மையாகச் சுருண்டிருக்கும் சரிகையினால் செய்யப்பட்ட ஒரு கருப்புத் தாடி வெளியே தெரிந்தது; அந்தத் தாடிக்குப் பின்னால், சலசலத்தபடியும், வேண்டுமென்றே மெதுவான அசைவுகளுடனும், பட்டு ஆடை அணிந்த ஒரு உருவம் கதவு நிலையில் தோன்றியது. முதலில், பயந்துபோன அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுவன் தன் கண்களை மறைக்கத் தன் சுண்டு விரல்களை உயர்த்தினான்,

82

ஆனால் பிறகு அவன் ஆனந்தமாகப் புன்னகைத்து, கைகளைத் தட்டி, "பாருங்கள்! முகமூடிகள் வந்துவிட்டன! அவை இங்கே இருக்கின்றன!" என்று கூச்சலிட்டபடி, அந்த வரிசையிலுள்ள ஆழமான பகுதிகளுக்குள் விரைந்து ஓடினான். அங்கே, தொங்கும் நீல நிறப் புகையிலைப் புகையின் மெல்லிய கீற்றுகளுக்கு மத்தியில், யானை போன்ற தன் கால்களில் பேராசிரியரின் மங்கலான உருவம் உயர்ந்து நின்றது.

பிரகாசமான செந்நிற டோமினோ ஒன்று—திடீர், வேகமான அசைவுகளுடன் நகர்ந்து—தன் பட்டுப் பின்னலை மரத்தரை ஓடுகளின் மீது இழுத்துச் சென்றது; அந்த ஓடுகளில், அது மிக மெல்லிய ஒரு தடயத்தை மட்டுமே விட்டுச் சென்றது: அதன் சொந்தப் பிரதிபலித்த ஒளியின் அலைபோன்ற, செந்நிற மினுமினுப்பு. ஒரு சிறிய இரத்தக் குளம் வழிதவறி ஒரு மரத்தரைச் சதுரத்திலிருந்து அடுத்ததற்குச் சொட்டுவது போல, அந்த மண்டபம் முழுவதும் ஒரு செந்நிறப் பொலிவு பரவியது; அதை நோக்கி நகர்ந்து வந்த கால்களின் கனத்த ஓசை கேட்டது—தொலைவிலிருந்து, டோமினோ அணிந்த ஒரு உருவம் அணிந்திருந்த பிரம்மாண்டமான பூட்ஸ்களின் கீச்சிடும் சத்தம்.

ஜெம்ஸ்த்வோ அதிகாரி—இப்போது மண்டபத்திற்குள் உறுதியாக நின்று கொண்டிருந்தார்—திகைப்பில் நின்றார், தன் கையால் தன் தாடியின் ஒரு கொத்தைப் பற்றிக்கொண்டார். அவர்களுக்கு இடையில், ஒரு தனி டோமினோ—ஊமையைப் போல—அதை இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் சகதிக்குள் மீண்டும் தள்ளிவிட வேண்டாம் என்றும், இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி, அந்தக் கொடூரமான, அடர்ந்த பனிமூட்டத்திற்குள் மீண்டும் தள்ளிவிட வேண்டாம் என்றும் அவரிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது. அந்த *ஜெம்ஸ்த்வோ* அதிகாரி ஒரு நகைச்சுவை செய்ய எண்ணியிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது, ஏனெனில் அவர் மெதுவாகச் சிரித்தார்; ஆயினும், அவர் தனது நகைச்சுவையை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முயன்றபோது, அது சற்று குழப்பமான வடிவத்தை எடுத்தது:

— "ம்ம்... ஆம், ஆம்..."

அந்த டோமினோ அவரை நோக்கி முன்னேறியது, அதன் உடல் மன்றாடுவது போல முன்னோக்கிச் சாய்ந்திருந்தது; அது, நீட்டிய, சலசலக்கும் சிவப்பு உடை அணிந்த கரத்துடன் அவனை நோக்கி முன்னேறியது; அதன் குனிந்த தோள்களிலிருந்து தொங்கிய மெல்லிய சரிகை, அதன் தலைக்கு மேலே மிக மெதுவாகப் படபடத்தது.

— "தயவுசெய்து சொல்... நீ ஒரு முகமூடியா?" மௌனம்.

— "ம்ம்... ஆம், ஆம்..."

"நான் ஒரு முகமூடிதான்!" என்று அது மன்றாடியது; அதன் முழு உருவமும்—உடலை நீட்டியபடி—வெற்றிடத்திற்குள், இருக்கைகளுக்குக் குறுக்கே, ஒளிக்கீற்றுகளுக்கு மத்தியில் பாய்ந்து, தன் சொந்த மினுமினுக்கும் பிம்பங்களின் குவியலுக்கு மேலே மிதந்தது; அது தனிமையில் விரக்தியுடன் மண்டபம் முழுவதும் அங்குமிங்கும் அலைந்தது.

— "சரி, இது ஒரு நல்ல காரியம்தான்..."

மீண்டும் அது முன்னோக்கிப் பாய்ந்தது, மீண்டும் அந்தச் சிவப்புப் பிரதிபலிப்புகள் முன்னால் சறுக்கிச் சென்றன.

இப்போது அந்த *ஜெம்ஸ்த்வோ* அதிகாரி, மூச்சு வாங்கியபடி, பின்வாங்கத் தொடங்கினார்.

திடீரென்று, அவர் தன் கையை அசைத்தார்; பிறகு திரும்பிச் சென்றார். திடீரென்று—கடவுளுக்கே வெளிச்சம்—அவர் எங்கிருந்து வந்தாரோ அந்த இடத்திற்கே திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார்: அங்கே ஒரு பிரகாசமான நீல நிற மின்விளக்கு ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது; அந்த நீல நிற மின்விளக்கின் நடுவே, ஒரு புள்ளியியல் பேராசிரியர் நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவரது மேலங்கி உயரமாகத் தூக்கிவிடப்பட்டிருந்தது—சுழலும் புகையிலைப் புகையின் மெல்லிய கீற்றுகளிலிருந்து அவர் மங்கலாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், அவரை நோக்கி விரைந்து வந்த இளம் பெண்களின் கூட்டத்தால் அந்த ஜெம்ஸ்த்வோ அதிகாரி கிட்டத்தட்ட நிலைதடுமாறி கீழே தள்ளப்பட்டார்: அவர்களின் நாடாக்கள் படபடத்தன, நடன விருந்துக்கான சிறு ஆபரணங்கள் காற்றில் நடனமாடின, மேலும் அவர்களின் சிறு ஆடைகள் சலசலத்தன.

தங்கள் மத்தியில் நுழைந்த முகமூடி அணிந்த உருவத்தைக் காணும் ஆவலில், இந்தக் கீச்சிடும் கூட்டம் வெளியே விரைந்து வந்தது; ஆயினும், வாசலை அடைந்ததும், அந்தக் கீச்சிடும் கூட்டம் திடீரென அமைதியானது—அவர்களின் குதூகலமான கூக்குரல்கள் திடீரென மங்கி, கேட்கவே முடியாத மெல்லிய முணுமுணுப்பாக மாறின. இறுதியில், அந்த முணுமுணுப்பும் நின்றது; அதைத் தொடர்ந்த அமைதி கனமாகவும் அழுத்தமாகவும் சூழ்ந்திருந்தது. எதிர்பாராதவிதமாக, அந்த இளம் பெண்களுக்குப் பின்னாலிருந்து, ஒரு துணிச்சலான இளம் படைவீரன் உரக்கக் கூறினான்:

"கண்ணியமான விருந்தினரே, நீங்கள் யார், நீங்கள் யார்?
ஓ விதிவசமான டோமினோ!
இதோ பாருங்கள்—ஒரு செந்நிறப் போர்வையில்
அது தன்னை இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டுள்ளது."

பளபளப்பான தரைகளின் மீது, ஒளிப் பரப்புகளின் வழியே, மற்றும் தன் பிம்பங்களின் மின்னும் சிற்றலைகளின் மீது சறுக்கிச் சென்ற அந்த டோமினோ—ஒரு விசித்திரமான சோகமான பாவனையுடன் நகர்ந்து—திடீரென்று பக்கவாட்டில் பாய்ந்தது, அதே சமயம் திறந்த வெளியிலிருந்து ஒரு தென்றல் வீசியது...காற்றோட்டத் துளைகள் வழியாக, தெளிவானதும் பட்டு போன்ற மென்மையும் கொண்ட காற்றில், ஒரு குளிர்ந்த காற்றுப் பாய்ச்சல் சீட்டியடித்துப் பாய்ந்தது. அந்தப் பாவம், அந்த 'டொமினோ'! ஏதோ ஒரு தவறைச் செய்தபோது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டது போல அது காட்சியளித்தது—அது முழுவதுமாக முன்னால் சாய்ந்திருந்தது; அதன் நிழலுருவம் அவர்களுக்கு முன்னால் நீண்டு விரிந்திருந்தது. சலசலக்கும் சிவப்பு ஆடை அணிந்த கரத்தை முன்னால் நீட்டியவாறு, அது அமைதியாக அவர்களை மன்றாடுவது போலிருந்தது—இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் சேற்றுக்குள்ளோ அல்லது இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி, அந்தக் கொடூரமான, ஈரப்பதம் மிகுந்த மூடுபனிக்குள்ளோ தன்னைத் துரத்திவிட வேண்டாம் என்று அது மன்றாடியது. அதைக் கண்ட அந்தப் படைவீரன் சற்றுத் தயங்கினான்.

— "சொல்லுங்கள், டொமினோவே—பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் வீதிகளில் அலைந்து திரிபவர் நீங்கள் தானே?"

— "பெருமக்களே, இன்றைய *பீட்டர்ஸ்பர்க் டைரி* இதழை நீங்கள் படித்தீர்களா?"

— "ஏன்? அதில் என்ன விஷயம்?"

— "அதுவும் அந்தச் சிவப்பு டொமினோவைப் பற்றிய செய்திதான்..."

84

— "பெருமக்களே, அது சுத்த முட்டாள்தனம்." அந்தத் தனித்த டொமினோ மௌனமாகவே இருந்தது.

திடீரென்று, முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த இளம் பெண்களில் ஒருத்தி—தலையைச் சற்றுச் சாய்த்துக்கொண்டு, அந்த எதிர்பாராத விருந்தினரைப் பார்த்து ஏற்கனவே கடுமையாகக் கண்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தவள்—தன் தோழியிடம் ஏதோ ஒன்றை அர்த்தத்துடன் கிசுகிசுக்கத் தொடங்கினாள்.

— "முட்டாள்தனம்..."

— "இல்லை, இல்லை—ஏனோ... ஏதோ ஒருவிதமான கலக்கத்தை அது ஏற்படுத்துகிறது..."

— "பெரும்பாலும், நம் அன்பிற்குரிய டொமினோ தன் வாய்க்குள் தண்ணீரை அடைத்துக்கொண்டு மௌனம் சாதிக்கிறது என்றுதான் நினைக்கிறேன்—இதை ஒரு டொமினோ என்று வேறு அழைத்துக்கொள்கிறதே!"

— "உண்மையாகச் சொன்னால், நமக்கு அதனோடு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை..."

— "இதை ஒரு டொமினோ என்று வேறு அழைத்துக்கொள்கிறதே!"

அந்தத் தனித்த டொமினோ மௌனமாகவே இருந்தது.

— "உங்களுக்குச் சற்றுத் தேநீரும், சாண்ட்விச்களும் வேண்டுமா?"

— "அல்லது ஒருவேளை உங்களுக்கு *இது* வேண்டுமா?"

இப்படி உரக்கக் கூறியவாறே, அந்தப் படைவீரன் சட்டென்று திரும்பி—அங்கு அமர்ந்திருந்த இளம் பெண்களின் வண்ணமயமான தலைகளுக்கு மேலாகக் குறிவைத்து—அந்த டொமினோவை நோக்கிச் சலசலக்கும் காகிதத் துண்டுகளின் (confetti) மழையை வீசினான். ஒரு கணப்பொழுதில், ஒரு காகித நாடா காற்றில் விரிந்து ஒரு வளைவை உருவாக்கியது; ஆனால் அதன் நுனி அந்த முகமூடியின் மீது 'படக்' என்ற உலர் ஒலியுடன் மோதியதும், அந்தக் காகித வளைவு—தன்னுள்ளேயே சுருண்டு—தளர்ந்துபோய், தரையில் மிதந்து விழுந்தது. இந்த விளையாட்டுத்தனமான சேட்டைக்கு, அந்த டொமினோ எவ்விதப் பதிலையும் அளிக்கவில்லை; அது தன் கைகளை மட்டும் முன்னால் நீட்டி, இந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றிப் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் வீதிகளில் தன்னைத் துரத்திவிட வேண்டாம் என்றும்—அந்தக் கொடூரமான, அடர்த்தியான மூடுபனிக்குள் தன்னைத் தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டாம் என்றும்—மன்றாடியது. "பெருமக்களே, நாம் இந்த இடத்தை விட்டுச் செல்வோம்..." என்று கூற, அந்த இளம் பெண்கள் கூட்டம் ஓடி மறைந்தது.

டோமினோவிற்கு மிக அருகில் நின்றவள் மட்டும் ஒரு கணம் தயங்கினாள்; அவள் அந்த உருவத்தை இரக்கமான பார்வையுடன் நோக்கினாள். விவரிக்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகப் பெருமூச்சு விட்டபடி, அவள் திரும்பி நடந்து சென்றாள்; ஆனாலும், அவள் மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பி, தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்:

"இருந்தாலும்... இது... இது சரியாகத் தோன்றவில்லை."

ஒரு மெலிந்த, ஒல்லியான உருவம்.

அது வேறு யாருமல்ல, அவன்தான்: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அவன் இன்று சொல்ல வந்திருந்தான்... ஆனால் என்ன சொல்ல?

அவன் தன்னை மறந்திருந்தான்; தன் எண்ணங்களை மறந்திருந்தான்; மேலும் அவன் மறந்திருந்தான்

தன் நம்பிக்கைகளையும். அவன் தனக்காக விதிக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரத்தில் மயங்கியிருந்தான்: தெய்வம் போன்ற, பற்றற்ற அந்தப் பாத்திரம் எங்கோ பறந்து சென்றுவிட்டது; நிர்வாணமான பேரார்வம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது—அந்தப் பேரார்வமும் விஷமாக மாறியிருந்தது. ஒரு காய்ச்சல் போன்ற விஷம் அவன் மூளையில் ஊடுருவியது; அது கண்ணுக்குத் தெரியாமல், சுடர்விடும் மேகம் போல அவன் கண்களிலிருந்து வழிந்து, அவனை ஒட்டிக்கொள்ளும் இரத்தச் சிவப்புப் பட்டுத் துணியால் மூடியது—அவன் சதையைச் சுட்டெரித்த தீயிலிருந்து வெளிவரும் கருகிய முகத்துடன் எல்லாவற்றையும் நோக்குவது போலிருந்தது; அந்தக் கருகிய முகம் ஒரு கருப்பு முகமூடியாக மாறியிருந்தது, அதே சமயம் அவன் உடலைச் சுட்டெரித்த தீ சிவப்புப் பட்டுத் துணியாக மாறியிருந்தது. அவன் இப்போது உண்மையாகவே ஒரு கோமாளியாக மாறியிருந்தான்—அசிங்கமாகவும் சிவப்பாகவும் (அவளே ஒரு காலத்தில் அவனை அப்படித்தான் அழைத்திருந்தாள்). பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன், இந்தக் கோமாளி இப்போது ஏதோ ஒரு உண்மையை—அவனுடையதா? அல்லது அவளுடையதா?—வஞ்சகத்துடனும் குத்தலான நகைச்சுவையுடனும் கேலி செய்தான்; மீண்டும் அந்தக் கேள்வி எழுந்தது: அவன் அவளைக் காதலித்தானா, அல்லது வெறுத்தானா?

கடந்த சில நாட்களாக அவன் அவள் மீது ஏதோ மந்திரம் போட்டுக்கொண்டிருப்பது போல இருந்தது; ஒரு மஞ்சள் வீட்டின் ஜன்னல்களிலிருந்து குளிர்ந்த கைகளை நீட்டி, கருங்கல் கரைகளிலிருந்து நெவாவின் மூடுபனிக்குள் குளிர்ந்த கைகளை நீட்டுவது போல. அவன் தானே உருவாக்கிய அந்த மனப் பிம்பத்தை—காதலுடன்—அணைக்க முயன்றான்; பழிவாங்கும் எண்ணத்தில், தொலைவில் எங்கோ மிதந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தடுமாறும் நிழலுருவத்தின் கழுத்தை நெரிக்க அவன் முயன்றான். அதனால்தான், இத்தனை நாட்களாக, குளிர்ந்த கரங்கள் வெளியின் ஒரு மண்டலத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கு நீண்டு சென்றன; அதனால்தான், இத்தனை நாட்களாக, பூவுலகத்திலிருந்து இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள்—சீறும் மந்திரங்களும் கரகரக்கும் பேரார்வங்களும்—அவள் காதுகளில் கிசுகிசுக்கப்பட்டன. அதனால்தான் அவளது காதுகளில் தெளிவற்ற சீழ்க்கை ஒலிகள் ஒலித்தன; அதே வேளையில், அவளது பாதங்களுக்கு அடியில் கிடந்த செந்நிற இலைகள், சலசலக்கும் சொற்களின் குவியல்களாகச் சிதறிப் பரவின. சரியாக அந்த நோக்கத்துடனேயே அவன் அந்த வீட்டிற்கு வந்திருந்தான்; ஆனால் அவளோ—அந்த நம்பிக்கையற்றவளோ—அங்கே இல்லை; எனவே ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, அவன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான். ஒரு மூடுபனியின் ஊடே, வியப்புற்ற ஒரு கண்ணியமான மாகாணப் பெருமகனை அவன் காண்பது போலிருந்தது; எங்கோ தொலைவில்—கண்ணாடிகளால் ஆன ஒரு சிக்கலான பெருவழியின் (labyrinth) உள்ளே—சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் இளம் பெண்களின் உருவங்கள், மினுமினுக்கும், நிலையற்ற ஒளித்துணுக்குகளைப் போல அவனைத் தாண்டி மிதந்து செல்வது போலிருந்தது. அந்தப் பெருவழியின் உள்ளிருந்து—அதன் குளிர்ந்த, பசுமை கலந்த மேற்பரப்பிலிருந்து—கேள்விகளின் எதிரொலிகள் வண்ணக் காகிதத் துணுக்குகளுடன் (confetti) சேர்ந்து அவனை வந்து தாக்கியபோது, ​​கனவில் காண்பவன் வியப்பது போலவே அவனும் வியந்துபோனான்: உண்மையில் இல்லாத ஒரு பிம்பம், பிரகாசமான, நிஜமான உலகிற்குள் தோன்றிவிட்டதை எண்ணி அவன் திகைத்தான். ஆயினும், அவன் அனைத்தையும் அலைபாயும், கனவு போன்ற பிம்பங்களின் தொகுப்பாகவே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்த வேளையிலும், அந்தப் பிம்பங்களோ—அவனுக்குத் தோன்றிய வரையில்—*அவனையே* மறுவுலகிலிருந்து வந்த ஒரு ஆவியாகத் (revenant) தவறாகப் புரிந்துகொண்டன; மறுவுலகிலிருந்து வந்த ஒரு ஆவியைப் போலவே, அவன் அவற்றையெல்லாம் சிதறடித்து விரட்டினான்.

பின்னர், மீண்டும் ஒருமுறை, தொலைதூர எதிரொலிகள் அவனை நோக்கி மிதந்து வந்தன; அவன் மெதுவாகத் திரும்பினான். மங்கலாகவும், தெளிவற்றும்—அங்கே எங்கோ... அங்கே எங்கோ... தலைமுடி, மீசை, புருவங்கள் ஏதுமின்றி—சுருங்கிப்போன ஒரு சிறிய உருவம் அந்த மண்டபத்தின் குறுக்கே மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து சென்றது. நிகோலாய் யாப்போல்...மண்டபத்திற்குள் படபடத்து நுழைந்த அந்தச் சிறிய உருவத்தின் விவரங்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மிகவும் சிரமப்பட்டார்; தனது முகமூடியின் பிளவுகள் வழியாக உற்றுப் பார்த்ததால் ஏற்பட்ட சிரமத்தில், அவரது கண்களில் ஒருவித எரிச்சல் உணர்வு ஏற்பட்டது (நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கும் விதமாக, அவருக்கு கிட்டப்பார்வையும் இருந்தது); பச்சை நிறக் காதுகளின் வெளிப்புறக் கோடுகள் மட்டுமே தெரிந்தன—அதோ அங்கே, எங்கோ அங்கே. அது அனைத்திலும் ஏதோ பரிச்சயமான ஒன்று, நெருக்கமாக உயிருள்ள ஒன்று இருந்தது, மேலும் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு கணநேர மறதியில், அந்த உருவத்தை உற்றுப் பார்ப்பதற்காக உள்ளுணர்வின் உந்துதலால் அதை நோக்கிப் பாய்ந்தார்; ஆனால் அந்த உருவம் பின்வாங்கியது—தன் இதயத்தைப் பிடித்துக்கொள்வது போலத் தோன்றியது—விரைந்து ஓடி, இப்போது அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தபடி நின்றது. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் திகைப்பைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அவருக்கு முன்னால் நின்றிருந்தது, தனக்குத் தெரிந்த தன் சொந்த முகம்; கன்னங்கள், நெற்றி, தாடை மற்றும் மூக்கில் பதிந்திருந்த சிறு சுருக்கங்களால் அது முழுவதுமாக மூடப்பட்டிருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது; தொலைவிலிருந்து பார்த்தால், அந்த முகத்தை ஒரு அலியின் முகம் என்று ஒருவர் தவறாக நினைத்திருக்கலாம்—ஒரு வயதானவரை விட, ஒரு இளைஞரின் முகம் என்று—ஆனால் அருகில் பார்த்தபோது, அது மெலிந்த, நலிந்த ஒரு முதியவர்; கண்ணுக்குப் புலப்படாத மெல்லிய மீசைகளால் அவர் அடையாளம் காணப்பட்டார்: சுருக்கமாகச் சொன்னால்—அவரது மூக்கின் கீழேயே, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தந்தையைக் கண்டார். அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், தனது கைக்கடிகாரச் சங்கிலியின் இணைப்புகளைக் கோதிக் கொண்டே, எதிர்பாராதவிதமாகத் தன் மீது பாய்ந்த அந்தப் பட்டுத் துணியாலான டோமினோவை, மறைக்க முடியாத திகிலுடன் உற்றுப் பார்த்தார். அந்த நீலக் கண்களில், மெல்ல மெல்லப் புலப்படும் ஒரு மெய்யுணர்வைப் போன்ற ஒன்று மின்னியது. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு விரும்பத்தகாத நடுக்கத்தை உணர்ந்தார்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தனது முகமூடிக்குப் பின்னால் இருந்து அந்த உணர்ச்சியற்ற கண்களைப் பார்ப்பது ஒரு விசித்திரமான வெட்கக்கேடான செயலாக இருந்தது—சாதாரண நாட்களில், விவரிக்க முடியாத கூச்சத்துடன் அவன் தன் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொள்வான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இப்போது அந்தக் கண்களில் ஒருவித அச்சத்தையும், ஒருவித உதவியற்ற, நலிந்த முதுமையையும் காண்பது விசித்திரமாக இருந்தது; மேலும், அவன் மனதில் சட்டென்று தோன்றிய ஒரு ஊகம் உடனடியாக ஒரு உறுதியாக உணரப்பட்டது: நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன்னை யாரோ அடையாளம் கண்டுகொண்டதாக நினைத்தான். அது உண்மையல்ல: அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், ஏதோ ஒரு தந்திரமற்ற குறும்புக்காரன், தனது பிரகாசமான மேலங்கியின் அடையாள நிறத்தைக் கொண்டு, தன்னை—ஒரு அரசவை உறுப்பினரை—பயமுறுத்துவதாக வெறுமனே கற்பனை செய்துகொண்டான்.

87

இருப்பினும், அவன் தன் நாடித்துடிப்பை உணரத் தொடங்கினான். சமீபகாலமாக, செனட்டரின் இந்த விரல்களின் சைகையை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை கவனித்திருந்தான்; அது இரகசியமாகச் செய்யப்பட்டது (தெளிவாக, செனட்டரின் இதயம் சோர்வடைந்து கொண்டிருந்தது). அதே சைகையை இப்போது கண்டபோது, அவனுக்குப் பரிதாபம் போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது; தன்னையறியாமல், அவன் தன் சலசலக்கும் சிவப்பு உடை அணிந்த கைகளைத் தன் தந்தையை நோக்கி நீட்டினான்—மாரடைப்பின் வேதனையில் மூச்சுத் திணறும்போது, தன்னைவிட்டு ஓடிவிட வேண்டாம் என்று கெஞ்சுவது போல; தனது கடந்தகாலத் தீமைகள் அனைத்தையும் மன்னிக்கும்படி கெஞ்சுவது போல. ஆனால் யப்போலோன் யப்போலோனோவிச் தன் நடுங்கும் விரல்களால் நாடித்துடிப்பைத் தொடர்ந்து உணர்ந்தான், மாரடைப்பின் வேதனையில், அவன் இப்போது தப்பி ஓடிக்கொண்டிருந்தான்—அங்கே எங்கோ, அங்கே எங்கோ...

திடீரென்று, ஒரு மணி ஒலித்தது: அறை முழுவதும் முகமூடிகளால் நிரம்பியது; கப்புச்சின் துறவிகளின் ஒரு கறுப்பு ஊர்வலம் உள்ளே நுழைந்தது; அந்தக் கறுப்பு கப்புச்சின் துறவிகள் விரைவாகத் தங்கள் சிவப்பு உடை அணிந்த தோழனைச் சுற்றி ஒரு சங்கிலியை உருவாக்கி, அவனைச் சுற்றி ஒருவித நடனத்தை ஆடத் தொடங்கினர்; அவர்களின் பட்டு அங்கிகள் காற்றில் அசைந்தாடிச் சுழன்றன; அவர்களின் தலைக்கவசங்களின் முனைகள் வேடிக்கையாக மேலும் கீழும் பறந்தன; மேலும், ஒவ்வொருவரின் மார்பிலும், குறுக்காக வைக்கப்பட்ட இரண்டு எலும்புகளுக்கு மேலே ஒரு மண்டை ஓடு எம்ப்ராய்டரி செய்யப்பட்டிருந்தது—அந்த மண்டை ஓடும் கூடவே நடனமாடுவது போலத் தோன்றியது.

சிவப்பு டோமினோ அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி, பின்னர் அந்த மண்டபத்தை விட்டு ஓடினான்; கப்புச்சின் துறவிகளின் கறுப்புக் கூட்டம் சிரிப்பொலியுடன் அவர்களைத் துரத்தியது; இவ்வாறு அவர்கள் அகன்ற தாழ்வாரத்தில் விரைந்து சென்று உணவறைக்குள் நுழைந்தனர், அங்கு மேசையில் அமர்ந்திருந்த அனைவரும் தட்டுகளை நட்புடன் தட்டி அவர்களை வரவேற்றனர்.

"கப்புச்சின் துறவிகளே! முகமூடிகளே! கோமாளிகளே!"

முத்து போன்ற இளஞ்சிவப்பு மற்றும் நீலநிற ஆடைகளை அணிந்திருந்த இளம் பெண்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து துள்ளி எழுந்தனர்; ஹுசார் வீரர்கள், சட்ட மாணவர்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் அவ்வாறே துள்ளி எழுந்தனர். நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ், கையில் ரைன் ஒயின் கோப்பையுடன், துள்ளி எழுந்து நின்று, அந்த விசித்திரமான கூட்டத்தைக் கௌரவிக்கும் விதமாக இடி முழக்கம் போன்ற ஒரு *விவாட்* பாடலை உரக்கக் கத்தினார்.

பின்னர் யாரோ ஒருவர் குறிப்பிட்டார்:

"பெருமக்களே, இது சற்று எல்லை மீறிப் போகிறது..." ஆனால் அவர் உடனடியாக நடனமாடத் தூண்டப்பட்டார். நடன மண்டபத்தில், பியானோ கலைஞர்—தன் முதுகை வளைத்து—மீண்டும் நடனமாடத் தொடங்கினார்; அவரது தலைமுடி அலங்காரம் மேலும் கீழும் அசைந்தாட, அவரது விரல்கள் நடுக்கங்களையும் வட்ட அசைவுகளையும் இசைத்தன.

உயர் சுருதி ஆவேசமாக ஆடியது, அடி சுருதி மெதுவான, நிதானமான அடியுடன் அசைந்தது.

மேலும், தனது பட்டு அங்கியை ஒரு குறிப்பிட்ட துணிச்சலுடன் சுழற்றிய ஒரு கறுப்பு கப்புச்சின் துறவியைப் பார்த்து ஒரு அப்பாவிப் புன்னகையை வீசியெறிந்த ஊதாப் பாவாடை அணிந்த ஒரு தேவதை போன்ற உருவம், திடீரென அந்தத் தலைக்கவசத்தின் திறப்புக்குக் கீழே குனிந்தது (அங்கே ஒரு சிறிய முகமூடி அவளை நேருக்கு நேர் முறைத்துப் பார்த்தது). அந்த உருவம் ஒரு கையால், வரி போட்ட கோமாளியின் திமிலைப் பற்றியது—அவனுடைய ஒரு கால் (நீல நிறக் கால்) காற்றில் பறந்திருக்க, மற்றொன்று (சிவப்பு நிறக் கால்) மரத் தரையை நோக்கித் தாழ்ந்து வளைந்திருந்தது. ஆயினும் அந்த உருவம் எந்தப் பயத்தையும் காட்டவில்லை; அவள் தனது பாவாடையின் ஓரத்தைச் சுருட்டினாள், அதற்குக் கீழிருந்து ஒரு வெள்ளி நிறச் செருப்பு வெளிப்பட்டது.

அப்படியே அது தொடங்கியது—ஒன்று, இரண்டு, மூன்று...

அவர்களைத் தொடர்ந்து ஸ்பானியப் பெண்கள், துறவிகள், மற்றும் பிசாசுகள் வந்தனர்; கோமாளிகள், குல்லா அணிந்த ஹுசார் வீரர்கள், காட்டு விலங்குகள், மொட்டை முதுகுகள், மற்றும் வெள்ளிப் பூமாலைகளால் செய்யப்பட்ட சால்வைகள். இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உயர்ந்து, தாள லயத்துடன் அசைந்தாடி, ஒரு ஒல்லியான பனை மரம் நடனமாடியது.

ஆனால் அங்கே—தொங்கும் பச்சை நிறத் திரைகளுக்கு மத்தியில், ஜன்னல் விளிம்பில் சாய்ந்தபடி, முற்றிலும் தனித்து நின்றுகொண்டிருந்த அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தனது...இதய நோய்—அதுவும் எவருக்கும் தெரியாத ஒரு விசித்திரமான நோய்.

பாம்படூர்கள்.

அந்த இளம் தேவதை முட்டை வடிவக் கண்ணாடிக்கு முன் நின்றாள்; சற்றே விலகித் திரும்பினாள். அங்கே இருந்த அனைத்தும்—மேற்கூரை, சுவர்கள் மற்றும் தரை—கீழே, இன்னும் கீழே என ஆழத்திற்குள் விழுந்தன. அவளும் அந்த ஆழத்திற்குள்—பச்சை நிறச் சேற்றுக்குள்—விழுந்தாள். அங்கே... ஆம், அங்கேதான்! பொருட்களின் ஊற்றிலிருந்தும், பட்டுத்துணி மற்றும் சரிகைகளின் குவியலிலிருந்தும், இப்போது ஒரு பேரழகி வெளிப்பட்டாள். அடர்த்தியாகப் பின்னி உயர்த்தப்பட்ட கூந்தல், கன்னத்தில் ஒட்டப்பட்ட கரும்புள்ளித் தழும்பு (fly)—அவள் வேறு யாருமல்ல, மேடம் பாம்படூர்!

சுருள் சுருளாகப் பின்னப்பட்டு, ஒரு நாடாவால் லேசாக இழுத்துக் கட்டப்பட்டிருந்த அந்தக் கூந்தல், பனி படர்ந்தது போல வெண்மையாக இருந்தது. மெல்லிய விரல்களில் பூசப்பட்டிருந்த முகப்பூச்சின் (powder) மீது, மென்மயிர்கள் இறுகிப் போயிருந்தன. இறுக்கமாக இழுத்துக் கட்டப்பட்டிருந்த, நீல நிற வானம்போன்ற மெல்லிய இடை, கையில் ஒரு கருப்பு முகமூடியை ஏந்தியவாறு, இடதுபுறம் மிகச் சிறிதாக வளைந்திருந்தது. மார்புக் கவசத்தின் (corsage) குறுகிய பிளவிலிருந்து, உயிருடன் துடிக்கும் முத்துக்களைப் போல, பனி படர்ந்த மார்பகங்கள் எட்டிப் பார்த்தன. குறுகிய, சலசலக்கும் பட்டுச் சட்டையின் கைகளிலிருந்து, வாலென்சியன் சரிகையின் மெல்லிய மடிப்புகள் அமைதியாகத் தொங்கின. எங்கும்... ஆம், கழுத்துச் சுற்றிலும், அதற்குச் சற்று கீழும் அந்தச் சரிகைகள் அலை அலையாய்ப் படர்ந்திருந்தன. மார்புக் கவசத்திற்குக் கீழே, அந்தப் பாவாடை—மென்மையான பஞ்சு மிட்டாயின் மூச்சில் மிதப்பது போல—அசைந்தாடிற்று. அது விளிம்புகளில் மடிப்புகளுடன் விளையாடியது; வெள்ளிப் புற்களால் ஆன மாலை போல, ஒளி வீசும் அலங்காரத் தோரணங்களுடன் ஜொலித்தது. கீழே, அதே பாணியிலான காலணிகள் அணிந்திருந்தாள்; ஒவ்வொரு காலணியின் மீதும், வெள்ளி நிறப் பூக்குஞ்சம் (pompom) ஒன்று அலங்கரித்தது. ஆனால் ஒரு விசித்திரம்: அந்த ஆடையை அணிந்ததும், திடீரென்று அவள் முதுமையடைந்தவள் போலவும், அழகிழந்தவள் போலவும் தோன்றினாள். முகத்திற்குப் பொருத்தமான சிறிய இளஞ்சிவப்பு இதழ்களுக்குப் பதிலாக, மிகைப்படுத்தப்பட்ட சிவப்பு நிறத்தில், பார்ப்பதற்கே சங்கடமூட்டும் வகையில் பருத்த இதழ்கள் துருத்திக்கொண்டு நின்றன. அவள் கண்களை மூடியபோது, ​​மேடம் பாம்படூர் அந்தப் புகைமூட்டத்திற்குள் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்ய உருவம் போலத் தெரிந்தாள்; அந்தத் தருணத்தில்தான், அவள் ஒரு கடிதத்தை தன் மார்புக் கவசத்திற்குள் மறைத்து வைத்தாள்.

அதே புகைமூட்டத்திற்குள், மாவ்ருஷ்கா (Mavrushka) அந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவள் கையில், தங்கக் கைப்பிடியுடன் கூடிய ஒரு புனித மரக் கோல் இருந்தது; அதில் வண்ண நாடாக்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அந்தக் கோலை வாங்குவதற்காக மேடம் பாம்படூர் தன் கையை நீட்டியபோது, ​​அவளுக்குத் தன் கணவரின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு குறிப்பு கிடைத்தது. அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "நீ மாலையில் வெளியேறினால், இனி என் வீட்டிற்குத் திரும்பமாட்டாய். செர்கே செர்கேவிச் லிகுட்டின்."

நிச்சயமாக, இந்தக் குறிப்பு சோஃப் பெத்ரோவ்னா லிகுட்டினாவைக் குறிப்பதே தவிர, இவளை—மேடம் பாம்படூரை—அல்ல; மேடம் பாம்படூர் அந்தக் குறிப்பைப் பார்த்து இகழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தாள். அவள் கண்ணாடியை உற்று நோக்கினாள்—அதன் ஆழத்தை, அந்தப் பசுமை கலந்த சேற்றுப் பரப்பை; அங்கே வெகு தொலைவில், ஒரு மெல்லிய மேட்டுப்பகுதி போல ஏதோ ஒன்று தெரிந்தது. திடீரென்று அந்த ஆழத்திலிருந்தும், அந்தப் பசுமை கலந்த சேற்றிலிருந்தும், வலதுபுறம் இருந்த செந்நிற விளக்குக் கூண்டின் ஒளியில், மெழுகு போன்ற ஒரு முகம் சறுக்கிக்கொண்டு வருவது போலத் தோன்றியது; உடனே அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவள் தோள்களுக்குப் பின்னால், அவளுடைய கணவனான அந்த அதிகாரி அசைவற்று நின்றுகொண்டிருந்தார். ஆனால் ஐந்து மணி அடித்ததும், அவள் இகழ்ச்சியுடன் ஒரு புன்னகை பூத்தாள்; தன் சரிகை வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பாவாடையை லேசாக மேலே தூக்கிக்கொண்டு, அவரிடமிருந்து மென்மையாக விலகி, ஒரு வணக்கத்தை அர்ப்பணிப்பது போல மிதந்து சென்றாள். மெல்லிய காற்று அவளைத் தாங்கிச் சென்றது; அவளுடைய 'கிரினோலின்' (உள்பாவாடை) அந்த மெல்லிய காற்றின் இனிமையான அலைகளில், ஒரு மணி போல ஒலித்து, அசைந்து அலைபாய்ந்தது. அவள் வாசற்படியில் தோன்றியபோது, ​​தன் முகத்தை அவரை நோக்கித் திருப்பினாள்; தன் கையில் அணிந்திருந்த பட்டு உறையின் வழியாக, அந்த நீண்ட மூக்குடைய அதிகாரியைப் பார்த்து...

90

...ஒரு நயவஞ்சகப் புன்னகையை வெளிப்படுத்தினாள். கதவுகளுக்குப் பின்னால், அந்தப் புன்னகையின் எதிரொலியும், ஒரு அப்பாவியான வியப்புக்குரலும் ஒலித்தன:
— "மர்ஃபுஷ்கா, அந்த உரோம அங்கி!"

பின்னர், மாட்சிமை பொருந்திய மன்னரின் கிர்-கோர்ஷ் படைப்பிரிவின் துணை லெப்டினன்ட்டான செர்ஜி செர்ஜியேவிச் லிகுதின்—மரணத்தைப் போல வெளுத்துப்போய், முற்றிலும் அமைதியாக, கேலியான புன்னகையுடன்—அந்த நேர்த்தியான சிறிய முகமூடியைத் தேடித் துள்ளிச் சென்றான்; பிறகு, தன் காலணிகளின் முட்களைக் கிளிக்கிட்டு, அந்த உரோம அங்கியைக் கைகளில் ஏந்தியபடி மரியாதையுடன் நின்றான். இன்னும் அதிக மரியாதையுடன், அவன் அந்த அங்கியை அவள் தோள்களில் போர்த்தி, கதவை அகலமாகத் திறந்து, அதற்கு அப்பால் இருந்த அந்த அடர் இருள் சூழ்ந்த பகுதிக்குள் நுழையுமாறு பணிவுடன் சைகை காட்டினான். அவள் அந்த இருளுக்குள் சலசலப்புடன் நுழைந்தபோது—அத்தகைய பணிவான சேவையால் தன் முகத்தை லேசாக உயர்த்தியபடி—அவளுடைய பணிவான வேலைக்காரன், மீண்டும் ஒருமுறை தன் காலணிகளின் முட்களைக் கிளிக்கிட்டு, அவளுக்கு இரண்டாவது முறையாகத் தாழ்ந்து வணங்கினான். அந்த அடர் இருள் அவள் மீது பொங்கி எழுந்தது—எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பொங்கி, சலசலக்கும் அவளது உருவத்தை விழுங்கியது; நீண்ட நேரமாக, அந்தப் படிக்கட்டுகளில் ஒரு சலசலப்பு ஒலி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. முன் கதவு படாரெனச் சாத்தப்பட்டது; பிறகு, செர்ஜி செர்ஜியேவிச் லிகுதின்—அதே அதீதக் கூர்மையான சைகைகளுடன் அசைந்தவாறே—வீடு முழுவதும் நடக்கத் தொடங்கி, எல்லா இடங்களிலும் இருந்த மின்விளக்குகளை அணைத்தார்.

அந்த விபரீதமான விளக்குகள்.

அந்தப் பியானோ கலைஞர், பேஸ் சுருதியில் ஒரு நேர்த்தியான, எதிரொலிக்கும் நாதத்துடன் தனது இசை நடனத்தை திடீரென நிறுத்தினார்; அதே சமயம், தனது மற்றொரு கையால்—பயிற்சி பெற்ற, தொழில்முறை பாணியில்—இசைக்குறிப்புத் தாளின் பக்கத்தைத் திருப்பினார். ஆனால் அதே கணத்தில், நிகோலாய் பெட்ரோவிச் சுகாடோவ் எதிர்பாராதவிதமாகத் தனது அடங்காத பக்க மீசைகளுக்கு நடுவிலிருந்து, மழிக்கப்பட்ட தனது தாடியை வெளியே நீட்டினார்; தலை குனிந்தபடி, அவன் நடனமாடும் ஜோடிகளுக்கு முன்னால் பளபளக்கும் மரத்தரை மீது வேகமாகப் பாய்ந்தான், தனக்குப் பின்னால் உதவியற்ற, பணிந்துபோகும் ஒரு உயிரினத்தை விரைவாக இழுத்துக்கொண்டு வந்தான்:

— "நான்கு வேண்டாம், தயவுசெய்து!.."

— "என்னுடன் வா," என்று ஒரு குறிப்பிட்ட மேடம் பொம்படூர் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் விடாப்பிடியாகக் கூறினார்; மேடம் பொம்படூரை அடையாளம் காணத் தவறிய நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தயக்கத்துடன் அவளுக்குத் தன் கையை நீட்டினான். பின்னர், தன் சிவந்த முகமுடைய வீரனை ஒரு நொடிப் பார்வை பார்த்து—மிக மெல்லிய புன்னகையுடன்—தன் முகமூடியை குறிப்பாகத் துணிச்சலாக மேல்நோக்கிச் சாய்த்து, மேடம் பொம்படூர் தன் கையை நீட்டி—

91

—முழுமையான பணிவின் சைகையுடன், டோமினோ அணிந்த அந்த உருவத்தின் கையின் மீது அதை வைத்தாள். தன் மறு கையால்—அதில் ஒரு படபடக்கும் விசிறியை ஏந்திக்கொண்டு, இறுக்கமான மெல்லிய தோல் கையுறையை அணிந்தவாறு—மேடம் பாம்படோர், சுழலும் நீலநிறப் பனிமூட்டத்தால் நெய்யப்பட்ட தன் பாவாடையின் ஓரத்தை மேலே இழுத்துப் பிடித்தார்; அதன் அடியிலிருந்து, மெல்லிய சலசலப்புடன், ஒரு வெள்ளி நிறச் செருப்பு எட்டிப் பார்த்தது.

அவர்கள் புறப்பட்டனர்—தொடர்ந்து, இடைவிடாமல் நடனமாடினர்.

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று—அசைந்தாடும் இடுப்பிற்கு அடியில், பாதத்தின் ஒரு நளினமான அசைவு:

— "என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டீர்களா?"

— "இல்லை."

— "நீங்கள் இன்னும் யாரையாவது தேடிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா?"

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று—மீண்டும் உடலின் ஒரு நளினமான வளைவு, மீண்டும் அந்தச் செருப்பு எட்டிப் பார்த்தது.

— "உங்களுக்காக என்னிடம் ஒரு கடிதம் இருக்கிறது."

அந்த முதல் ஜோடியைப் பின்தொடர்ந்து—அந்த 'டொமினோ'வும் (முகமூடி அணிந்தவரும்), அந்த 'மார்கீஸ்' சீமாட்டியும் சென்ற பிறகு—ஹார்லெக்வின்கள், ஸ்பானியப் பெண்கள், முத்துப்போல் வெளிறிய இளம் கன்னியர், சட்ட மாணவர்கள், ஹுசார் வீரர்கள், மற்றும் அந்த உதவியற்ற, மெல்லிய ஆடை அணிந்த உயிரினங்கள்... ...வெற்றுத் தோள்கள், வெள்ளி போன்ற முதுகுகள், மற்றும் சால்வைகள் எனப் பலரும் வந்தனர்.

திடீரென்று, சிவப்பு நிற 'டொமினோ' அணிந்த ஒருவரின் கை, ஒரு ஒல்லியான நீலநிற இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்தது; அதே வேளையில், மறு கை—பதிலுக்குப் பற்றிக்கொள்ள வேறொரு கையைத் தேடி நீட்டுகையில்—தன் உள்ளங்கைக்குள் ஒரு கடிதம் வைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தது; அந்தத் துல்லியமான கணத்தில், அனைத்து ஜோடிகளினதும்—அடர் பச்சை, கருப்பு மற்றும் கனமான துணி ஆடை அணிந்த—கைகள், ஹுசார் வீரர்களின் சிவந்த கைகளுடன் இணைந்து, சூரியகாந்தி நிறம், முத்துச் சாம்பல் நிறம் மற்றும் சலசலக்கும் ஆடை அணிந்த பெண் நடனமணிகளின் ஒல்லியான இடுப்புகளைத் தழுவின; பின்னர், 'வால்ட்ஸ்' நடனத்தின் சுழற்சிகளாக—மீண்டும், மீண்டும், மீண்டும்—சுழன்று சுழன்று ஆடின.

கூட்டத்திற்கு முன்னால் வந்து நின்ற அந்த நரைமுடி கொண்ட விருந்தோம்பாளர், அந்த ஜோடிகளைப் பார்த்து கர்ஜித்தார்:

— "உங்கள் இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள்!"

அவருக்குப் பின்னால், ஒரு உதவியற்ற இளம் பருவத்தினர் பறந்து வருவதுபோல் ஓடிவந்தார்.


அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் இதயப் பிடிப்பிலிருந்து மீண்டிருந்தார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்த அறைகளின் நீண்ட வரிசையின் ஆழத்தை உற்று நோக்கினார்; இருண்ட திரைச்சீலைகளுக்குள் மறைந்தவாறு, யாராலும் கவனிக்கப்படாமல் அவர் நின்றிருந்தார்; அந்த வரவேற்பறையில் அவர் தோன்றும் விதம், ஒரு—


92


—அரசியல்வாதியின் விசித்திரமான நடத்தையை வெளிப்படுத்திவிடாதவாறு, திரைச்சீலைகளிலிருந்து வெளியேற அவர் முயன்றார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தனக்கு ஏற்படும் இதயப் பிரச்சினைகளை அனைவரிடமிருந்தும் மறைத்து வைத்திருந்தார்; ஆயினும், தனக்கு முன்னால் திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு சிவப்பு டோமினோவால் இன்றைய வலிப்பு ஏற்பட்டது என்பதை ஒப்புக்கொள்வது அவருக்கு இன்னும் அதிக அவமானமாக இருந்திருக்கும்: ஏனெனில், சிவப்பு நிறம் என்பது, ரஷ்யாவை அழித்துக்கொண்டிருந்த குழப்பத்தின் சின்னம்; ஆனால், தன்னை அச்சுறுத்துவதற்கான அந்த டோமினோவின் அபத்தமான நோக்கத்தில் ஏதேனும் அரசியல் உள்நோக்கம் உள்ளது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை.

மேலும், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது பயத்தைக் குறித்து வெட்கப்பட்டார்.

வலிப்பிலிருந்து மீண்ட அவர், மண்டபத்தை நோட்டமிட்டார். அங்கே அவர் கண்ட அனைத்தும் ஒரு பகட்டான கலவையாக அவரது பார்வையைத் தாக்கின; அங்கு விரைந்து செல்லும் உருவங்கள், தனிப்பட்ட முறையில் அவரை அவமதிக்கும் ஒருவித அருவருப்பான தன்மையைக் கொண்டிருந்தன: இரண்டு தலை கழுகின் தலையுடன் ஒரு அரக்கனை அவர் கண்டார்; அங்கே எங்கோ—அந்த வெளியில் எங்கோ—ஒரு சுருங்கிய தோலுடைய சிறிய வீரன், பளபளக்கும் வாளை ஏந்தியபடி, ஏதோ ஒரு ஒளிரும் நிகழ்வின் சாயலிலும் உருவத்திலும் தோன்றி, மண்டபத்தைக் கடந்து வேகமாகப் பாய்ந்தான்; அவன் மயிரற்றவனாகவும், மீசையற்றவனாகவும், மிகவும் தெளிவற்றும் அசைந்தான்—அவனுடைய பச்சை நிறக் காதுகளின் வடிவங்களாலும், மார்பில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த மின்னும் வைரச் சின்னத்தாலும் மட்டுமே அவனை வேறுபடுத்தி அறிய முடிந்தது; முகமூடிகளுக்கும் கப்புச்சின் குரங்குகளுக்கும் நடுவிலிருந்து, ஒற்றைக் கொம்புடைய ஒரு பிராணி அந்தச் சிறிய வீரனை நோக்கிப் பாய்ந்தபோது, அது தன் கொம்பைப் பயன்படுத்தி அந்த வீரனின் ஒளிமயமான தோற்றத்தை முறித்தது; தூரத்தில் ஏதோ ஒன்று கிலுங்கியது, நிலவொளி போன்ற ஒரு பொருள் தரையில் விழுந்தது; ஸ்ட்ர—$இந்தக் காட்சி, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சின் நனவில், அவரது கடந்த காலத்திலிருந்து சமீபத்தில் மறக்கப்பட்ட ஏதோவொரு சம்பவத்தை மீண்டும் எழுப்பியிருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; மேலும் அவர் தன் முதுகெலும்பில் ஒருவித உணர்வை உணர்ந்தார்; ஒரு கணம், தனக்கு முதுகுத்தண்டுவடம் (tabes dorsalis) இருப்பதாக அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் நினைத்தார். அருவருப்புடன், அவர் அந்தக் கலவையான கூடத்திலிருந்து விலகி, வரவேற்பறைக்குள் சென்றார்.

அங்கே, அவர் நுழைந்ததும், அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர்; லியுபோவ் அலெக்ஸீவ்னா கனிவுடன் அவரை வரவேற்க முன்னே சென்றார்; புள்ளிவிவரப் பேராசிரியர், தன் இடத்திலிருந்து எழுந்து, முணுமுணுத்தார்:

— "நாம் இதற்கு முன்பு ஒருமுறை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது; உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், உங்களுடன் நான் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டும்."

அதற்கு அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், தன்னை உபசரித்தவரின் கையை முத்தமிட்டு, சற்றே உணர்ச்சியற்ற குரலில் பதிலளித்தார்:

93

— "ஆனால் நிச்சயமாக, நான் என் நிறுவனத்தில் பார்வையாளர்களைச் சந்திக்கிறேன்." இந்தப் பதிலின் மூலம், எந்தவொரு தாராளவாதக் கட்சியும் அரசாங்கத்துடன் சமரசம் செய்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பை அவர் துண்டித்தார். அரசியல் சூழல் மோசமடைந்திருந்தது; ஆகவே, அந்தப் பேராசிரியருக்கு, இனிமேல் அவர் ஒவ்வொரு எதிர்ப்புக் குறிப்பிலும் தடையின்றி கையெழுத்திடவும், ஒவ்வொரு தாராளமான விருந்திலும் தடையின்றி மதுக்கோப்பையை உயர்த்தவும் முடியும் என்பதற்காக, இந்தப் பளபளக்கும் மாளிகையிலிருந்து கண்ணியமாக விடைபெறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

அவர் புறப்படத் தயாரானபோது, தன்னை உபசரித்த பெண்மணியை அணுகினார்; அவரிடம் அந்தப் பதிப்பாசிரியர் தொடர்ந்து தன் சொல்லாற்றலைப் பயன்படுத்தினார்.

— "சமூக சமத்துவத்தின் பெயரில் ரஷ்யாவின் அழிவு நமக்காகத் திட்டமிடப்படுகிறது என்று நீங்கள் கற்பனை செய்கிறீர்கள். அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை! அவர்கள் நம்மைச் சாத்தானுக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவே எண்ணுகிறார்கள்."

— "அதாவது... எப்படி?" என்று அந்தப் பெண்மணி வியப்புடன் கேட்டார்.

— "மிகவும் எளிது, அம்மையாரே: நீங்கள் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி எதுவுமே படிக்காததால்தான் ஆச்சரியப்படுகிறீர்கள்..."

— "ஆனால் நில்லுங்கள், நில்லுங்கள்!" என்று பேராசிரியர் மீண்டும் குறுக்கிட்டார். "உங்கள் கூற்றுகளை நீங்கள் டாக்ஸிலின் புனைவுகளின் அடிப்படையில் கூறுகிறீர்கள்..."

— "டாக்ஸிலா?" என்று அந்தப் பெண்மணி இடைமறித்தார்; அவள் திடீரென்று ஒரு சிறிய, நேர்த்தியான நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து எழுதத் தொடங்கினாள்:

— "டாக்சில் என்கிறீர்களா?..."

— "யூத-மேசனரியின் உயர்மட்டத்தினர் ஒரு குறிப்பிட்ட வழிபாட்டு முறையை—பல்லாடிசத்தை—பிரகடனம் செய்வதால், நாம் சாத்தானுக்குப் பலியாகத் தயார் செய்யப்படுகிறோம்... இந்த வழிபாட்டு முறை..."

— "பல்லாடிசமா?" விருந்தோம்பும் பெண்மணி மீண்டும் குறுக்கிட்டுப் பேசினார்; மறுமுறையாகவும் தனது சிறிய குறிப்பேட்டில் எதையோ குறித்துக்கொண்டார்.

— "Pal-la... அதை நீங்கள் எப்படி உச்சரித்தீர்கள்?"

— "Palladism." எங்கிருந்தோ வீட்டுப் பணிப்பெண்ணின் கவலையூட்டும் பெருமூச்சு ஒன்று கேட்டது; பின்னர் ஒரு தட்டு உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டது—அதில், புத்துணர்ச்சியூட்டும் பழச்சாறுடன் விளிம்புவரை நிரம்பிய, பல முகப்புகள் கொண்ட ஒரு கண்ணாடிப் பாத்திரம் (decanter) இருந்தது; அது, வரவேற்பறைக்கும் நடன மண்டபத்திற்கும் இடைப்பட்ட அறையில் வைக்கப்பட்டது. வரவேற்பறையில் நின்றுகொண்டிருப்பவர், ஒரு காட்சியைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது: சுவர்களில் மோதி எழும் இசை அலைகளின் ஓசையிலிருந்தும், மஸ்லின் மற்றும் சரிகை ஆடைகள் அணிந்து 'வால்ட்ஸ்' நடனமாடும் ஜோடிகளின் அலைபாயும் கடலிலிருந்தும்—மீண்டும் மீண்டும், பலமுறை—ஒரு பெண் வெளியேறி வந்தாள்; ஒளியில் குளித்தவளாய், முகம் மேலும் மேலும் பிரகாசிக்க...

94

...மேலும், அவளது மெல்லிய, பொன்னிறக் கூந்தல் பின்னல்கள் கலைந்து முதுகில் சரிந்திருக்க—அவள் அந்த நடனக் கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு, சிரித்துக்கொண்டே அருகிலுள்ள அறைக்குள் ஓடினாள்; அங்கே, தனது சிறிய வெள்ளைச் சரிகை மிதியடிகளின் உயரமான குதிங்கால்கள் தரையில் தட்ட, அந்தப் பாத்திரத்திலிருந்த—கட்டியான, பனிக்கட்டிபோல் குளிர்ந்த—அந்தச் சிவந்த நிறப் பழச்சாற்றை அவசரமாகத் தனக்கென ஊற்றிக்கொண்டாள். அதை அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பேராசையுடனும் மடமடவெனப் பருகினாள்.

இதற்கிடையில், ஒரு கணம் கவனம் சிதறிய நிலையில், விருந்தோம்பும் பெண்மணி தன்னுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தவரை நோக்கித் திரும்பினார்.

"சொல்லுங்கள்..."

ஒரு சிறிய கைக்கண்ணாடியைத் (lorgnette) தன் கண்களுக்கு நேராக உயர்த்திய அவர், அருகிலுள்ள அந்த அறையில்—ஒளிவீசும் அந்தப் பெண் பழச்சாறு பருகிக்கொண்டிருந்த இடத்தில்—ஒரு இளம் சட்டக்கல்லூரி மாணவன் நடன மண்டபத்திலிருந்து உள்ளே நுழைந்திருப்பதைக் கண்டார்; இடுப்பில் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட, சலசலக்கும் பட்டுச் சீருடையை அவன் அணிந்திருந்தான். மேலும்—இயற்கைக்கு மாறான, இடிமுழக்கம் போன்ற ஆழமான குரலில் 'r' எழுத்தை உருட்டி உச்சரித்தவாறே—அந்த மாணவன் விளையாட்டுத்தனமாக அந்தப் பெண்ணின் கையிலிருந்த சிவந்த நிறப் பழச்சாறு கோப்பையைப் பறித்துக்கொண்டு, செயற்கையான நாணத்துடன் தானும் அதிலிருந்து ஒரு மிடறு குளிர்ந்த பானத்தைப் பருகினான். உடனே லுபோவ் அலெக்ஸியேவ்னா, அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியரின் ஆவேசமான பேச்சை இடைமறித்து, இருக்கையிலிருந்து சற்றே எழுந்து—ஆடை சலசலக்க—மங்கலான ஒளியில் இருந்த அந்த அருகறைக்குள் நழுவிச் சென்று, கண்டிப்பான குரலில் இவ்வாறு கூறினார்:

— "நீங்கள் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்? நடனமாடுங்கள்! நீங்கள் கட்டாயம் நடனமாட வேண்டும்!"

அவ்வாறாக, அந்த மகிழ்ச்சியான ஜோடி மீண்டும் நடன மண்டபத்திற்கே திரும்பியது; அந்த மண்டபம் இப்போது விளக்குகளின் ஒளியில் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தது. பனி போன்ற வெண்மையான கையுறை அணிந்த அந்த சட்ட நிபுணர், குளவியின் மெலிதான அந்தப் பெண்ணின் இடுப்பைத் தழுவினார்; அந்தப் பெண் அதே கையுறையின் மீது சாய்ந்தாள்; திடீரென்று, இருவரும் போதையூட்டும் பரவசத்தில் சுழன்று ஆடத் தொடங்கினர்—அவர்களின் பாதங்கள் வேகமாக அசைந்தாட, பறக்கும் ஆடைகள், சால்வைகள், விசிறிகள் அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்று, காற்றில் மின்னும் கோலங்களை நெய்தன; இறுதியில், அவர்களே வெறும் ஒளிவீச்சுத் துளிகளாகக் கரைந்துபோவது போலத் தோன்றியது. மூலையில், பியானோ கலைஞர்—ஒருவித பாசாங்குடன் தன் முதுகை வளைத்து—தன் பறக்கும் விரல்களை நோக்கி ஒருவித திருட்டுத்தனமான தீவிரத்துடன் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தார்; விளையாட்டுத்தனமாக ஒன்றையொன்று துரத்துவது போலத் தோன்றிய, கீச்சிடும், சற்றே கீச்சலான இசைக்குறிப்புகளை அவர் பொழிந்தார். பின்னர், சோம்பலாகப் பின்னால் சாய்ந்தபடி—அவரது இருக்கை அவருக்குக் கீழே கீச்சிட—அவர் தனது விரல்களை ஆழமான, எதிரொலிக்கும் பாஸ் இசைக்குள் மெல்ல விட்டார்...

— "மேசன்களைப் பற்றி டாக்சில் ஒரு முழுமையான புனைக்கதையை உருவாக்கினார்," பேராசிரியரின் எள்ளலான குரல் ஒலித்தது; "துரதிர்ஷ்டவசமாக, பலர் அந்தப் புனைக்கதையை நம்பினர்; ஆயினும் பின்னர், டாக்சில் மிகவும் உறுதியாக—

95

—அந்தப் புனைக்கதையை மறுத்தார்; போப்பைப் பற்றிய தனது பரபரப்பான கூற்றுகள் ஒரு எளிய... என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று அவர் பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொண்டார்."
...வாடிகனின் அறியாமைக்கும் வன்மத்திற்கும் ஒரு கேலி. ஆனால் இதற்காகவே, ஒரு போப்பாண்டவர் சுற்றறிக்கையின் மூலம் Taxil சபிக்கப்பட்டு, சமய விலக்கம் செய்யப்பட்டார்...

சரியாக அந்த நேரத்தில், ஒரு புதிய நபர் உள்ளே நுழைந்தார்—அவர் ஒரு நுணுக்கமான, அமைதியான, குள்ளமான கனவான்; அவரது மூக்கருகே ஒரு பெரிய மரு இருந்தது. அவர் திடீரென்று செனட்டரைப் பார்த்து ஊக்கமளிக்கும் விதமாகத் தலையசைத்து, விரல்களை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்தவாறே புன்னகைக்கத் தொடங்கினார். பின்னர், ஒருவித தெளிவற்ற பணிவுணர்வுடன், அவர் செனட்டரை ஓரமாக ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றார்:

— "பாருங்கள்... Apollon Apollonovich அவர்களே... 14-ஆம் துறை இயக்குனர் ஒரு யோசனையை முன்மொழிந்திருக்கிறார்... இதை நான் எப்படிச் சொல்வது... சரி, உங்களிடம் சற்று நுட்பமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது."

அந்தத் தருணத்திலிருந்து, எதையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வது கடினமாகிவிட்டது: அந்தச் சிறிய கனவான் அதே தெளிவற்ற பணிவுணர்வுடன் செனட்டரின் வெளிறிய காதில் ஏதோ ஒன்றை முணுமுணுப்பது மட்டுமே காதில் விழுந்தது; அதே வேளையில், Apollon Apollonovich பரிதாபத்திற்குரியதொரு பதற்றத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, அவரை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்றார்.

— "தெளிவாகப் பேசுங்கள் ஐயா... இது என் மகனைப் பற்றியதா?"

— "சரியாகச் சொன்னீர்கள், மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள்: கையில் இருக்கும் அந்த நுட்பமான கேள்வி அதுவேதான்."

— "என் மகன் யாருடனாவது உறவு கொண்டிருக்கிறானா...?"

அதற்கு மேல் எதையும் பிரித்தறிய முடியவில்லை; இந்தக் குறிப்பிட்ட வார்த்தைகள் மட்டுமே காதில் விழுந்தன:

— "முழுப் பைத்தியக்காரத்தனம்..."

— "இவையெல்லாம் முற்றிலும் அர்த்தமற்ற விஷயங்கள்..."

— "ஒப்புக் கொள்கிறேன், வருந்தத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், இந்தத் தவறான குறும்புத்தனம் மிகவும் பொருத்தமற்ற ஒரு தன்மையை அடைந்துவிட்டது—குறிப்பாகப் பத்திரிகைகள்..."

— "மேலும், உங்களுக்குத் தெரியுமா: நான் ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும், உங்கள் மகனைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும் என்று செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காவல்துறைக்கு நாங்கள் ஒரு உத்தரவைப் பிறப்பித்திருக்கிறோம்..."

— "முழுக்க முழுக்க அவனது சொந்த நன்மைக்காகவே, நிச்சயமாக..."

மீண்டும் ஒருமுறை, அந்த முணுமுணுப்புத் தொடங்கியது. அதற்குச் செனட்டர் கேட்டார்:

— "ஒரு 'டொமினோ' (முகமூடி அணிந்த நபர்) என்று சொல்கிறீர்களா?"

— "ஆம்—சரியாக அதுவேதான்."

இச்சொற்களைக் கூறியவாறே, அந்த நுணுக்கமான சிறிய கனவான் அருகிலிருந்த அறையை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டினார். அந்த அறையில்—சரியாக அங்கே, எங்கோ ஓர் இடத்தில்—ஒரு பரபரப்பான 'டொமினோ' உருவம், அவசரமான, துள்ளலான அசைவுகளுடன் நடந்து, தனது பட்டு ஆடையின் நீண்ட பின்பாக்கைப் பளபளப்பான மரத்தரை பலகைகளின் மீது இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது.

96

அந்தப் பெரும் சர்ச்சை.

கடிதத்தை ஒப்படைத்த பிறகு, Sofya Petrovna Likhutina தன்னை அழைத்து வந்த துணையிடமிருந்து நழுவி விலகிச் சென்றாள்; மிகுந்த களைப்பால் மயக்கமுற்றவளாய், ஒரு மெத்தென்ற இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். அவளது கைகளும் கால்களும் அவளது கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடங்க மறுத்தன.

அவள் என்ன செய்துவிட்டாள்?

விருந்தறையிலிருந்து வெளியேறி, காலியாக இருந்த மற்றொரு அறையின் ஒரு மூலைக்குள், ஒரு சிவப்பு நிற 'டொமினோ' உருவம் அவளைக் கடந்து மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து செல்வதை அவள் கண்டிருந்தாள். முன் அறையில், யாரும் கவனிக்காதவாறு, அந்தச் சிவப்பு டோமினோ உறையைக் கிழித்தது; அதன் பிரகாசமாக மின்னும் கைகளில் அந்தக் குறிப்பு சலசலத்தது. அந்தக் குறிப்பில் இருந்த சிறிய, மணி போன்ற கையெழுத்தைப் படிக்கப் போராடிய அந்தச் சிவப்பு டோமினோ, தன்னையறியாமல் தனது சிறிய முகமூடியை மீண்டும் நெற்றியில் மாட்டிக்கொண்டது; அதன் விளைவாக, டோமினோவின் போலித் தாடியின் கருப்புச் சரிகை, அதன் வெளிறிய முகத்தைச் சுற்றி இரண்டு செழிப்பான மடிப்புகளாக விழுந்தது—அது பார்ப்பதற்கு ஒரு கருப்புப் பட்டுத் தொப்பியின் இரண்டு இறக்கைகளைப் போலவே காட்சியளித்தது. படபடக்கும் அந்த இறக்கைகளுக்கு நடுவிலிருந்து ஒரு முகம் வெளிப்பட்டது—மெழுகு போன்று, உறைந்துபோய், வேதனையில் இதழ்கள் பிரிந்திருந்தன; அதன் கை நடுங்கியது, விரல்களுக்கு இடையில் அந்தக் சிறிய குறிப்பு சிலிர்த்தது; அதன் நெற்றியில் குளிர்ந்த வியர்வைத் துளிகள் வழிந்தன.

மூலையிலிருந்து தன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த "மேடம் பொம்படோர்" உருவத்தை அந்தச் சிவப்பு டோமினோ கவனிக்கவில்லை; அதன் முழு இருப்பும் இப்போது படிப்பதில் மூழ்கியிருந்தது. அது பரபரப்பாக அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து, தனது நீண்ட டோமினோவின் பட்டு மடிப்புகளை அகலமாக விரித்தது; அதன் மூலம் அதன் வழக்கமான உடையான அடர்-பச்சை நிற ஃபிராக் கோட் வெளிப்பட்டது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது தங்க மூக்குக் கண்ணாடியை வெளியே எடுத்து, அதைத் தன் கண்களுக்குப் பொருத்திக்கொண்டு, அந்தச் சிறிய குறிப்பை நோக்கித் தன் முகத்தைக் குனிந்தார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் முற்றிலும் பின்வாங்கினார்; அவரது பார்வை மிகுந்த திகிலுடன் அந்தக் குறிப்பின் மீது நிலைத்தது; ஆனாலும், அவரால் அதை உண்மையாகப் பார்க்க முடியவில்லை: அவரது உதடுகள்—ஒருவேளை—முற்றிலும் தொடர்பற்ற விஷயங்களை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தன; சோஃபியா பெட்ரோவ்னா தன் மூலையிலிருந்து அவரை நோக்கி விரைந்து வரவிருந்தாள், ஏனெனில் அந்த விரிந்த கண்கள் தன்னை நேராக உற்றுப் பார்ப்பதை அவளால் இனியும் தாங்க முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில், மக்கள் அறைக்குள் நுழைந்தனர்; அந்தச் சிவப்பு டோமினோ பதற்றத்துடன் அந்தக் குறிப்பைத் தன் நடுங்கும் விரல்களில் பற்றிக்கொண்டது, அவை அந்த ஆடையின் மடிப்புகளுக்குள் ஆழமாக மறைந்தன; இருப்பினும், அந்தச் சிவப்பு டோமினோ தன் முகமூடியைக் கீழே இறக்க மறந்துவிட்டது. இவ்வாறு அது, அந்தச் சிறிய முகமூடியைத் தன் நெற்றியில் தள்ளியபடி, பாதி திறந்த வாயுடன், எதையும் பார்க்காத பார்வையுடன் நின்றது.

முன்னெப்போதையும் விட அதிக உற்சாகத்துடன், வால்ஸ் நடனத்திற்குப் பிறகு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள இங்கு விரைந்து வந்த ஒரு இளம் பெண், அறைக்குள் துள்ளிக் குதித்து வந்தாள்; நுழைவாயிலுக்கு அருகில் ஏனோ தனியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு *ஜெம்ஸ்த்வோ* அதிகாரியை அவள் கிட்டத்தட்டத் தள்ளிவிட்டாள்; பிறகு, ஒரு உயரமான கண்ணாடிக் குவளைக்கு முன் நின்று, தன் தலைமுடியிலிருந்து நழுவியிருந்த ஒரு நாடாவைச் சரிசெய்து, ஒரு நாற்காலியின் மீது தன் காலை வைத்து, தனது வெள்ளைப் பட்டுச் செருப்பின் கயிறுகளை மீண்டும் கட்டினாள்; அவள் மற்றொரு தோழியுடன் உரையாடலைத் தொடங்கினாள். அவளைப் போலவே இருந்த ஒரு இளம் பெண்—மூலையில் நிலவிய சந்தேகத்திற்கிடமான கிசுகிசுப்புகளுக்கு மத்தியில், ஓடை ஓசைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்: தொடர்பற்ற, சலசலக்கும் காலடி ஓசை, வரவேற்பறையிலிருந்து வந்த கரகரப்பான கூக்குரல்கள், சிரிப்பு, நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரின் கூக்குரல்கள், மற்றும் கனவான்களின் காலணிகளின் மெல்லிய சலசலப்பு.

திடீரென்று, முகமூடியை இன்னும் உயர்த்தியபடி இருந்த ஒரு டோமினோ உருவத்தை அவள் கண்டாள்; அதைக் கண்டதும், அவள் கூச்சலிட்டாள்:

— "அப்படியானால் *இதுதான்* நீங்களா! வணக்கம், நிக்கோலாய் யபோலோனோவிச்—வணக்கம்! உங்களை யாரால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிந்திருக்கும்?"

நிக்கோலாய் யபோலோனோவிச் அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு வேதனையான புன்னகையை அளித்ததையும், ஒரு விசித்திரமான, திடீர் அசைவில் சட்டென்று அதிர்ந்து, பின்னர் நடன மண்டபத்தை நோக்கி ஓடத் தொடங்கியதையும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினா கண்டாள்.

அங்கே, முத்து போன்ற இளஞ்சிவப்பு, புறாச் சாம்பல், நீலநிறம், மற்றும் தூய வெண்மை நிற வெல்வெட் மற்றும் பட்டுத் துணிகளின் மின்னும் அலைகளில், இரண்டு வரிசை நடனக் கலைஞர்கள் மென்மையாக அசைந்தாடி, மென்மையாகக் கண்ணைப் பறிக்கும் பார்வையில் மிதந்து சென்றனர்; அந்தப் பட்டு மற்றும் வெல்வெட் துணிகளின் மீது சால்வைகள், கழுத்துப்பட்டைகள், முக்காடுகள், விசிறிகள், மற்றும் கண்ணாடி மணிகள் கிடந்தன......வெள்ளிப் பளபளக்கும் சீக்வின்களால் செய்யப்பட்ட கனமான சரிகை; சிறு அசைவிலும், செதில்களுடைய முதுகு அதற்குள் மின்னியது; எங்கும் இப்போது சிவந்த கைகள் தெரிந்தன—விரல்கள் தங்களின் விசிறிகளின் சீக்வின்களுடன் தங்களையறியாமல் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன—மேலும், ஆழமான கழுத்து வெட்டுகளின் வெண்பட்டுத் துணிக்கு நடுவே கரடுமுரடான, செந்நிறப் திட்டுகளும், நடனத்தால் கிளம்பிய புகை மூட்டத்தில் மூடப்பட்டிருந்த முற்றிலும் கருஞ்சிவப்புக் கன்னங்களும் தெரிந்தன.

அங்கே இரண்டு வரிசைகளில் நடனமாடும் ஜோடிகள் நின்றிருந்தனர்; கருப்பு, பச்சை கலந்த, மற்றும் பிரகாசமான சிவப்பு நிற ஹுசார் சீருடைகளின் மங்கலான தோற்றத்தில் அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மிதந்து சென்றனர்—தாடையைக் குத்துவது போல் தோன்றும் தங்கக் கழுத்துப் பட்டைகளுடனும், விறைப்பான, திண்டு வைத்த மார்பு மற்றும் தோள்களுடனும், அழுத்தும்போது கீச்சிடும் பனிவெள்ளை நிற வால்சட்டை இடுப்புக்கச்சைகளுடனும், திரவப் பளபளப்புடன் மின்னும் காகத்தின் இறக்கை போன்ற கருமை நிற வால்சட்டைகளுடனும் அவர்கள் காணப்பட்டனர்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், முகமூடி அணிந்தவர்களையும் கனவான்களையும் கடந்து தலைதெறிக்க ஓடினார்; அவரது நடுங்கும் கால்கள், தொடர்ச்சியான திடீர் திடீர் எனத் துடிக்கும் அடிகளில் முன்னோக்கிப் பாய்ந்தன; அவருக்குப் பின்னால், இரத்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுத்துணி ஒன்று மரத்தளத்தின் மெருகூட்டப்பட்ட ஓடுகளின் மீது இழுபட்டுச் சென்றது—அதன் சொந்தப் பிரதிபலித்த ஒளியின் விரைந்து மறையும் கருஞ்சிவப்பு அலைகளைத் தவிர, அந்தப் பளபளப்பான பரப்பில் அது ஒரு சிறு தடயத்தையும் விட்டுச் செல்லவில்லை; அந்த கருஞ்சிவப்பு—அந்த அலைபாயும் மினுமினுப்பு—மின்னலின் சிவந்த கீற்றைப் போல, அந்தப் பிரம்மாண்டமான தப்பியோடியவனுக்குச் சற்று முன்னால் மரத்தளத்தைச் சுட்டெரிப்பது போல் தோன்றியது.

நெற்றியில் முகமூடியை உயரமாகத் தள்ளியபடி, அதன் கீழே நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் துருத்திய முகத்தோற்றத்தை வெளிப்படுத்திய அந்தச் சிவப்பு டோமினோவின் ஓட்டம், ஒரு உண்மையான பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது; மகிழ்ச்சியாக இருந்த ஜோடிகள் தங்கள் இடங்களிலிருந்து சிதறி ஓடினர்; ஒரு இளம் பெண் மனநிலை பிறழ்வுக்கு ஆளானாள்; மேலும், அந்தப் பயத்தால் திடுக்கிட்ட முகமூடி அணிந்த இரண்டு உருவங்கள், திடீரெனத் தங்கள் திகைத்த முகங்களைக் காட்டின. பின்னர், தப்பி ஓடும் யப்லூகோவை அடையாளம் கண்டுகொண்ட லைஃப்-ஹுசார் ஷ்போரிஷேவ், அவனது சட்டையின் கைப்பிடியைப் பிடித்து, "நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்! நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்! கடவுளுக்காகவாவது, சொல்—உனக்கு என்ன ஆயிற்று?" என்று கூச்சலிட்டார். இதைக் கேட்டதும், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—வேட்டையாடப்பட்ட மிருகத்தைப் போல—பரிதாபமான கோரப் பார்வையில் பற்களைக் காட்டினான்; அவனது முகம் வெறியால் மூர்க்கமாக இருந்தது. அவன் சிரிக்க முயன்றான், ஆனால் சிரிப்பு வரவில்லை. தனது சட்டையின் கைப்பிடியைக் கிழித்தெறிந்துகொண்டு, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் வாசலின் வழியே மறைந்து போனான்.

அந்த நடன மண்டபம் முழுவதும் விவரிக்க முடியாத ஒரு கலக்கம் பரவியது; இளம் பெண்களும் ஆண்களும் ஒருசேர அங்குமிங்கும் பரபரப்பாகச் சுற்றிக்கொண்டு, தங்களின் எண்ணங்களைப் பதட்டத்துடன் பரிமாறிக்கொண்டனர். அனைவரும் திடுக்கிட்டுப் போயினர். சில கணங்களுக்கு முன்புவரை மிக மர்மமான முறையில் அசைந்து திரிந்த அந்த முகமூடிகள் அனைத்தும்—அந்த நீல நிற வீரர்கள், கோமாளிகள் மற்றும் ஸ்பானியப் பெண்கள்—திடீரெனத் தங்கள் ஈர்க்கும் வசீகரத்தை இழந்துவிட்டன. ஷ்போரிஷேவை நோக்கி விரைந்து வந்த, இரண்டு தலைகளைக் கொண்ட ஒரு அரக்கனின் முகமூடியின் அடியிலிருந்து, திடுக்கிட்டது போன்ற அதே சமயம் நன்கு அறிமுகமான ஒரு குரல் ஒலித்தது:

"கடவுள் மீது ஆணை, எனக்கு விளக்குங்கள்—இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?"

அந்தக் குரல் வெர்கெஃப்டேனுடையது என்பதை 'லைஃப்-ஹுசார்' (Life-Hussar) ஷ்போரிஷேவ் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அந்த நடன அரங்கில் எழுந்த பரபரப்பு, இயல்பாகவே அதனோடு இணைந்திருந்த இரண்டு அறைகள் வழியாகவும், அங்கிருந்து வரவேற்பறைக்குள்ளும் பரவியது; அங்கே—மின்சார சரவிளக்கின் நீல நிறக் கோளம் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த இடத்தில்—அந்த நீல நிற, மினுமினுக்கும் ஒளியில், வரவேற்பறைக்கு வந்திருந்த விருந்தினர்கள் சற்றுப் பாரமான உணர்வுடன் நின்றிருந்தனர்; நீல நிறப் புகையிலைப் புகையின் தொங்கும் இழைகளுக்கு நடுவே மங்கலாகத் தெரிந்த அவர்கள் அனைவரும், நடன அரங்கத்தை நோக்கி மிகுந்த கவலையுடன் உற்று நோக்கினர். அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே தனித்துத் தெரிந்தது அந்த செனட்டரின் சுருங்கிய உருவம்—காகிதக் கூழால் (papier-mâché) செய்யப்பட்டது போல வெளிறிப்போயிருந்த அவரது முகம், இறுக்கமாக ஒட்டியிருந்த உதடுகள், இருபுறமும் சிறிய மீசைத் துண்டுகள் மற்றும் பச்சை நிறம் படர்ந்தது போன்ற காதுகளின் தெளிவான வடிவங்கள்:


99


—சரியாக, ஏதோ ஒரு தெருவோரச் செய்தித்தாளின் முகப்பு அட்டையில் அவர் எப்படிச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தாரோ, அதே கோலத்தில் அவர் அங்கே நின்றிருந்தார்.

நடன அரங்கிற்குள், செனட்டரின் மகனின் விசித்திரமான—மிகவும் விசித்திரமான, அசாதாரணமான—நடத்தை குறித்துப் பலவிதமான ஊகங்கள், கவலைகள் மற்றும் வதந்திகள் ஒரு பெருவெள்ளம் போலப் பரவிக்கொண்டிருந்தன; முதலாவதாக, அந்த நடத்தை ஏதோ ஒரு நாடகத்தின் விளைவு என்று பேசப்பட்டது; இரண்டாவதாக, சுகாடோவ் குடும்பத்தில் மிக மர்மமான முறையில் குடியேறியிருந்த நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் என்பவர்தான்—செய்தித்தாள்களில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தி வந்த—அந்த 'சிவப்பு டோமினோ' (Red Domino) என்ற வதந்தி பரப்பப்பட்டது. இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம் என்று மக்கள் தங்களுக்குள் ஊகித்துப் பேசிக்கொண்டனர். இந்த விஷயம் குறித்து செனட்டருக்கே துளியும் தெரியாது என்றும் பேசப்பட்டது; தூரத்திலிருந்து—அந்த நடன அரங்கிலிருந்து—ஒலிகள் மிதந்து வரவேற்பறைக்குள் வந்தன: சரியாக, செனட்டரின் குள்ளமான உருவம் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த இடத்திற்கே அவை வந்து சேர்ந்தன; நீல நிறப் புகையிலைப் புகையின் தொங்கும் இழைகளுக்கு நடுவே, அவரது ஒடுங்கிய முகம் மங்கலாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்த இடமும் அதுவே.

ஆனால்... ஒருவேளை?

நடன விழாவில் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவை நாம் தனியாக விட்டுவிட்டு வந்திருந்தோம்; இப்போது மீண்டும் அவரிடமே திரும்புவோம். சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினா மண்டபத்தின் நடுவில் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

முதல் முறையாக, அவளுடைய பழிவாங்கலின் முழுமையான கொடூரம் அவளை எதிர்கொண்டது: அந்தச் சுருங்கிய சிறிய உறை இப்போது *அவனுடைய* கைகளுக்குச் சென்றிருந்தது. தான் என்ன செய்துவிட்டோம் என்பதை சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; முந்தைய நாள் அந்தச் சுருங்கிய உறையில் படித்ததன் முக்கியத்துவத்தை அவள் உண்மையாகவே உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது, அந்தப் பயங்கரமான குறிப்பின் உள்ளடக்கம், உடலை நடுங்க வைக்கும் தெளிவுடன் அவள் முன் தோன்றியது: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் கடிதத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரக் குண்டை வீசுவதற்கான அறிவுறுத்தல்கள் இருந்தன—அது, அநேகமாக, அவனது மேசையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் குறிப்பைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, செனட்டர் மீது இந்தக் குண்டை வீசுமாறு அவன் தூண்டப்பட்டிருந்தான் (ஏனெனில் அனைவரும் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சை "செனட்டர்" என்றே குறிப்பிட்டனர்).

முகமூடி அணிந்த கொண்டாட்டக்காரர்களுக்கு மத்தியில், மெலிந்து வெளிறிய நீல நிறத்திலும், லேசாக வளைந்த இடுப்புடனும் காணப்பட்ட சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, நடந்த அனைத்தையும் புரிந்துகொள்ளப் போராடியபடி, மிகுந்த திகைப்பு நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அது, நிச்சயமாக, யாரோ ஒருவரின் கொடூரமான மற்றும் இழிவான குறும்பு மட்டுமே; ஆனாலும் *அவன்*...நான் அவளைப் பயமுறுத்த விரும்பினேன்: எப்படியாயினும், அவன் ஒரு கோழைதான். சரி, ஒருவேளை... அந்தக் கடிதத்தில் ஏதேனும் ஒரு 'சுவர்' (wall) பற்றிய குறிப்பு இருந்திருந்தால் என்ன செய்வது? சரி, அதையும் தாண்டி... நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் போன்ற ஒருவர், இத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த...

100

...அத்தகைய பயங்கரமான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட பொருட்களைத் தன்வசம் வைத்திருப்பாரா? அதைப் பற்றி ஏதேனும் கேள்விப்பட்டீர்களா? இப்போது நீங்கள் அவனைப் பிடிக்கப் போகிறீர்களா?.. சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அந்த முகமூடி அணிந்தோர் கூட்டத்தின் நடுவே நின்றாள்; நீலம் மற்றும் வெள்ளை நிறம் கலந்த தன் இடைப்பகுதியால் குழப்பமடைந்தவளாய், பவுடரால் வெள்ளி-கருப்பு நிறம் பூசப்பட்டு, செழிப்பாகச் சுருண்டிருந்த தன் கூந்தலை உதறினாள்.

பின்னர் அவள் அமைதியற்று அந்த முகமூடி அணிந்தோர் கூட்டத்திற்குள் அலைந்தாள்; அவளது ஆடையின் மீது வாலென்சியென்ஸ் சரிகைகள் மின்னின; அவளது மேலாடைக்குக் கீழே இருந்த பாவாடைப் பகுதி, இருண்ட இரவின் மெல்லிய காற்று பட்டு எழுவது போல, விளிம்புச் சரிகைகளுடன் அசைந்தாடிற்று; வெள்ளிப் புற்களால் ஆன மாலைகள், மெல்லிய அலங்காரத் தோரணங்கள் போல ஜொலித்தன. அவளது குரல்களின் வட்டத்திற்குள், இடைவிடாத கிசுகிசுப்புகளுடன் ஒன்றிணைந்து, ஒரு நூற்புச் சக்கரத்தின் சத்தம் மாறாமல், சலிப்பூட்டும் ஒரு விதியின் குரல் போல முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தது. நரைத்த புருவங்களையுடைய முதிர்ந்த பெண்களின் ஒரு சிறு கூட்டம், தங்கள் சாட்டின் பாவாடைகள் சரசரக்க, அந்த மகிழ்ச்சியான நடன விருந்தில் உற்சாகத்துடன் கலந்துகொண்டிருந்தது; அவர்களில் ஒருத்தி, தன் கழுத்தை நீட்டி, அங்கிருந்த படைவீரர்களின் கூட்டத்திற்குள்ளிருந்து, 'கிராமத்துப் பெண்' வேடமணிந்த தன் மகளைக் கூப்பிட்டாள்; தன் சாம்பல் நிறக் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு சிறிய தொலைநோக்கியை (lornette) வைத்துக்கொண்டு, அவள் சோர்வின்றி உற்று நோக்கினாள். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, ஏதோ ஒரு தளை சூழ்ந்த, பதற்றமான சூழல் நிலவியது. காற்றில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த இசை ஒலிகள் மெல்ல அடங்கின; ஒருவன், சுவரோடு சாய்ந்தவாறு, பியானோ மூடியின் மீது தன் முழங்கையை ஊன்றிக்கொண்டு நின்றான்; அடுத்த நடனத்திற்காகக் காத்திருந்தான்; ஆனால் அதற்கான அழைப்பு ஏதும் வரவில்லை.

இளம் படைவீரர்கள் (Junkers), பள்ளி மாணவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் — அனைவரும் அந்த நடனக் கூட்டமாகிய கடலுக்குள் மூழ்கினர்; மூழ்கியதும், அவர்கள் மறைந்துபோயினர்; அந்தக் கூட்டத்திற்கு முடிவே இல்லை என்பது போலிருந்தது; எல்லா இடங்களிலிருந்தும் — புலம்பல்கள், ஆடைச் சரசரப்புகள், கிசுகிசுப்புகள் — ஆகிய ஒலிகள் மட்டுமே கேட்டன.

"இல்லை, நீங்கள் பார்த்தீர்களா? பார்த்தீர்களா? உங்களுக்குப் புரிகிறதா?"

"அதைச் சொல்லாதீர்கள், அது மிகவும் பயங்கரமானது."

— "நான் எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன், எப்போதும் எச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தேன்: அவன் ஒரு முரட்டுப் பிள்ளையாக வளர்ந்துவிட்டான் என்று. லேப்டேவ் (Laptev) கூடச் சொன்னார்; மிமி (Mimi) சொன்னாள்; குசோலாஸ் (Gusolas) கூடச் சொன்னார்." "B-vdnaya Yanna Petrovna: எனக்கு அவளைப் புரிகிறது!.."

"ஆம், எனக்கும் புரிகிறது: எங்களுக்கு எல்லாம் புரிகிறது."

"அதுதான் விஷயம், அதுதான் விஷயம்."

"அவனுக்குக் காதுகள் மிகவும் மந்தம்..."

"அவனுக்கு அமைச்சர்கள் படித்துக் காட்டினார்கள்..."

"அவன் நாட்டை அழித்துவிட்டான்..."

"'அவனிடம் சொல்ல வேண்டும்..."

"பாருங்கள்: நெடோபிர் நம்மைப் பார்க்கிறான்; பார்ப்பதற்கு..."

101