ஆந்த்ரே பெலியின் “சொற்களின் மந்திரம்” மற்றும் ‘வெள்ளிப் புறா’-தாமஸ் ஆர். பேயர், ஜூனியர், மிடில்பரி கல்லூரி

 ஆந்த்ரே பெலியின் “சொற்களின் மந்திரம்” மற்றும் ‘வெள்ளிப் புறா’

ஸ்லாவிக் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய இதழ்
தாமஸ் ஆர். பேயர், ஜூனியர், மிடில்பரி கல்லூரி
கவிஞர், உரைநடை எழுத்தாளர், கோட்பாட்டாளர் மற்றும் இலக்கிய விமர்சகர் எனப் பன்முகத் திறன்கொண்ட ஆந்த்ரே பெலி (Andrej Belyj), ‘குறியீட்டியம்’ (Symbolism - 1910) சார்ந்த படைப்புகளில் அவர் மேற்கொண்ட யாப்பிலக்கணம் மற்றும் கவித்துவ தாளம் குறித்த முன்னோடி ஆய்வுகளுக்காக, பெரும்பாலும் “ரஷ்ய வடிவவியலின் தந்தை” (Father of Russian Formalism) எனப் போற்றப்படுகிறார். இருப்பினும், உரைநடையின் வடிவவியல் உத்திகள் (formal devices) மீதான அவரது கூர்மையான ஆர்வம்—அதுவும் கவிதை மீதான ஆர்வத்திற்குச் சற்றும் குறையாதது—மிகக் குறைவாகவே கவனிக்கப்பட்டுள்ளது. பெலியைப் பொறுத்தவரை, உரைநடையின் அடிப்படை அலகு ‘சொல்’ ஆகும்; சொற்கள் மீதான அவரது ஈடுபாடு, அவரது படைப்புலக வாழ்வின் அனைத்துக் காலகட்டங்களிலும், அனைத்து இலக்கிய வகைகளிலும் தெளிவாகப் புலப்படுகிறது. இலக்கியத்தில் அவர் மேற்கொண்ட முதல் பரிசோதனை முயற்சிகளான ‘சிம்பொனிகள்’ (Symphonies - 1902 மற்றும் 1904), கவித்துவ உரைநடையில் சொற்களின் ஒலிக்கூறுகளைப் பயன்படுத்தி, இசைக்கோர்ப்புகளைப் போலவே அமைந்த படைப்புகளை உருவாக்க மேற்கொண்ட முயற்சிகளாகும். தனது பிற்காலப் படைப்பான ‘கிளாஸலலியா: ஒலியைப் பற்றிய கவிதை’ (Glossalolia: A Poem on Sound - 1922) என்பதில், சொற்களின் ஒலிக்கும் பொருளுக்கும் இடையிலான விசித்திரமான உறவை, சொற்பிறப்பியல், சீர்மையொழுங்கு (eurythmy) மற்றும் ஒலிக்குறிப்புச் சொற்கள் (onomatopoeia) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பெலி ஆராய்ந்துள்ளார். இலக்கிய ஆய்வுகளுக்கு பெலி அளித்த இறுதிப் பங்களிப்பு, அவரது சொந்த வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒரு ‘பாணியியல் அகராதி’யாக அமைந்த ‘கோகோலின் கைத்திறன்’ (Gogol's Craftmanship - 1934) எனும் நூலாகும். சொற்களைக் கையாள்வதில் பெலி அடைந்த மிகச்சிறந்த மற்றும் காலத்தால் அழியாத சாதனைகள், அவரது நாவல்களிலேயே காணப்படுகின்றன. இவற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்றது ‘பீட்டர்ஸ்பர்க்’ (Petersburg - 1916) எனும் நாவலாகும்; இந்நாவலின் வெற்றிக்கு, சொற்கள் எனும் ஊடகத்தின் மீது அதன் ஆசிரியர் கொண்டிருந்த முழுமையான ஆளுமையே ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது. இருப்பினும், பெலியின் உரைநடை நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான திறவுகோல், ஆசிரியரின் முதல் ‘மரபுசார் நாவலான’ ‘வெள்ளிப் புறா’ (The Silver Dove - 1909) என்பதில் தான் அமைந்துள்ளது. இந்நாவல் பரவலாக அறியப்படாத ஒன்றாக இருப்பினும், ஒரு உரைநடை எழுத்தாளராக பெலி அடைந்த வளர்ச்சியைக் கூர்ந்து பயில்வதற்கு இது சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் திகழ்கிறது. 'The Silver Dove' நூலை எழுதும் காலகட்டமானது, உரைநடை மற்றும் கவிதை ஆகிய இரண்டிலும் உள்ள வடிவ உத்திகள் குறித்த நேரடி ஆய்வில் பெலிஜ் (Belyj) முதன்முதலில் ஆர்வம் கொண்ட நேரத்தோடு ஒத்துப்போனது. ஒருபுறம், 'Symbolism' இதழில் வெளியிடுவதற்காக, கவிதை தாளம் குறித்த தரவுகளை அவர் தொகுத்தும், அவற்றை விளக்கவுரை செய்தும் வந்தார். அதே சமயத்தில், அந்த எழுத்தாளரின் நூற்றாண்டுப் பிறப்பு விழாவைக் கௌரவிக்கும் வகையில் வெளியிடப்பட்ட தனது “Gogol” (கோகோல்) என்ற கட்டுரையில், அவர் உரைநடை பாணி குறித்த தனது கருத்துக்களையும் முன்வைத்தார்.3 R. V. Ivanov-Razumnik (ஆர். வி. இவனோவ்-ரஸும்னிக்) என்பவருக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில், Belyj (பெலிஜ்) தனது சொந்த இலக்கியப் பயணத்தை மீள்பார்வை செய்தார்; மேலும் 1909-இல் தொடங்கிய காலகட்டமானது, “அறிவுத் தத்துவத்தில் (‘The Theory of Knowledge’) எனக்கு ஆர்வம் இருந்ததற்குப் பதிலாக, ‘சொல் குறித்த சிக்கலில்’ (‘The Problem of the Word’ — அதாவது தாளநயம், Potebnja-வின் கோட்பாடுகள், மொழித் தத்துவம் ஆகியவற்றில்) எனக்கு ஆர்வம் மிகுந்திருந்த ஒரு காலம்” என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

ஆகவே, ‘The Silver Dove’ (வெள்ளிப் புறா) எனும் படைப்பானது, இசையை மையமாகக் கொண்ட ‘Symphonies’ (சிம்பொனிகள்) எனும் ஆரம்பகாலப் படைப்புகளிலிருந்து, Rudolf Steiner-இன் ‘Eurythmy’ (யூரித்மி) கோட்பாட்டைச் சார்ந்திருந்த பிற்கால நாவல்களுக்கு நிகழ்ந்த மாற்றத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. Belyj-இன் நாவல்களிலேயே மிகவும் மரபுசார்ந்த பாணியில் அமைந்திருப்பது ‘The Silver Dove’ என்பதால், அந்த எழுத்தாளர் சொற்களைப் பயன்படுத்திய விதத்தை ஆய்வு செய்வதற்கு இந்நாவல் மிகவும் உகந்ததாக அமைகிறது.

Kiril Taranovskij (கிரில் தாரனோவ்ஸ்கி) சுட்டிக்காட்டியுள்ளதைப் போலவே, Belyj-இன் கோட்பாட்டு ஆய்வுகளுக்கும் அவரது கவிதைக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான தொடர்பு நிலவுகிறது. Belyj-இன் உரைநடைக்கும் இதுவே பொருந்தும். ‘The Silver Dove’ நாவலில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள சொல் சார்ந்த பரிசோதனைகளுக்கான தத்துவ அடிப்படை, 1909-ஆம் ஆண்டிலேயே எழுதப்பட்ட “The Magic of Words” (“Magija slov” — சொற்களின் மந்திரம்) எனும் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ளது. இக்கட்டுரையில், மனிதனின் இருப்புக்குச் ‘சொல்’ என்பது ஒரு இன்றியமையாத நிபந்தனை என்றும், அதுவே மனிதகுலத்தின் சாரம் என்றும் Belyj வலியுறுத்துகிறார். Belyj-இன் மெய்யியல் அமைப்பின்படி, பொருள்கள் அல்லது நிகழ்வுகள் நிறைந்த புற உலகத்திற்கும், அனுபவம் அல்லது புலனுணர்வு சார்ந்த அக உலகத்திற்கும் இடையே ஒரு தெளிவான பிரிவினை நிலவுகிறது; ஆயினும், ஒன்று இல்லாமல் மற்றொன்று தனித்து இயங்க இயலாது. இவ்விரண்டையும் ஒன்றிணைப்பதற்காக, மனிதன் ‘சொற்களை’ (ஒலிகளை) நம்பியிருக்கிறான்; அச்சொற்களே ‘உலகத்தையும்’ ‘நான்’ (I) எனும் இருப்பையும் ஒன்றிணைக்கின்றன:

“சொற்கள் இல்லையென்றால், உலகமும் இருந்திருக்காது. சூழலிலிருந்து தனித்து நிற்கும் எனது ‘நான்’ (I) எனும் இருப்புக்குச் சிறிதும் அர்த்தமில்லை; என்னிடமிருந்து தனித்து நிற்கும் உலகத்திற்கும் அர்த்தமில்லை; ‘நான்’ என்பதும் ‘உலகம்’ என்பதும், ஒலியின் வாயிலாக அவை ஒன்றிணைக்கப்படும் செயல்முறையின்போது மட்டுமே தோற்றம் பெறுகின்றன.” (Simvolizm, 429-30.)

ஒரு தனிநபரால் ஒரு பொருள் எவ்விதம் உணரப்படுகிறதோ, அப்பொருளுக்கு இடப்படும் பெயரே ‘சொல்’ எனப்படும். இவ்வாறு பெயரிடும் செயல்முறையின் வாயிலாகவே, மனிதன் அப்பொருளின் இருப்பை உறுதிசெய்கிறான்; அதன் மூலம் அப்பொருளை அறிந்துகொண்டு, அதனைத் தன் ஆளுமைக்கு உட்படுத்துகிறான். பொருட்களின் உலகத்தைத் தனக்கே உரியதாக்கிக் கொள்கிறார் பெலிஜ். காந்திய சொற்களில், பெலிஜ் புலனுணர்வு மற்றும் புலனுணர்வு உலகங்களை இணைத்து யதார்த்தத்தை அடைகிறார், மேலும் இந்த யதார்த்தம் சொற்களில் மட்டுமே உள்ளது.
சொற்கள் தனிநபரின் இருப்பை உறுதி செய்வது போலவே, அவை மனிதகுலத்தின் "சாராம்சமாகவும்" அமைகின்றன. பெலிஜின் கூற்றுப்படி, சமூகப் பரிமாற்றத்திற்கான ஒரே வழி சொற்களே. மனிதன் மொழி மூலம் தொடர்பு கொள்கிறான், எனவே சொற்களே மனித உறவுகளின் அடித்தளமாகும். சொற்களின் மூலம் மனிதர்கள் வாழ்வின் உள்ளார்ந்த இரகசியங்களைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள் - உலகின் கலவை மற்றும் அந்த உலகின் தனிப்பட்ட அனுபவம். இந்த அறிவைத் தொடர்ந்து பெறுவதன் மூலமும் அதை மற்றவர்களுக்குக் கடத்துவதன் மூலமும், மனிதகுலம் தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறது, அதுவே வாழ்வின் தொடர்ச்சியான பரவலாகும்.
மனிதகுலத்தின் குறிக்கோள் வாழ்வைப் பரப்புவது என்பதால், மொழியின் நோக்கம் "உயிருள்ள சொற்களை" உருவாக்குவதாகும். பெலிஜ் சொற்களை மூன்று தனித்துவமான வகைகளாகப் பிரிக்கிறார்: "உயிருள்ள சொல்" (živoe slovo) அல்லது "சொல்-பிம்பம்" (slovo- obraz); "சொல்-பதம்" (slovo-termin); மற்றும் "அரை-பிம்ப அரை-காலம்" (poluobraz polutermin). முதல் குழு உருவகப் பேச்சால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

 ஒலியும் பொருளும் ஒரே உயிருள்ள சொல்லில் இலட்சியமாக இணைந்திருக்கும் ஒன்று - அதுவே குறியீடு. "பொருள்" என்பதன் மூலம் பெலிஜ், ஒரு பொருளின் குறிப்பு(கள்) (நேரடிப் பொருள்) மற்றும் அந்தப் பொருளைப் பற்றிய தனிநபரின் உணர்வால் தூண்டப்படும் தொடர்பு(கள்) (உட்பொருள்) ஆகிய இரண்டையும் ஒரே சொல்லில் இணைப்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். "சொல்-பதங்கள்" என்ற வகை, ஒரு நேரடிப் பொருள் மிகவும் திடப்படுத்தப்பட்டு, அது எந்தவொரு புதிய உட்பொருளையும் தடுத்து, அதன் ஒலியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றும் சொற்களைக் கொண்டுள்ளது. பெலிஜின் கூற்றுப்படி, இந்த இரண்டு குழுக்களும் ஒரு மொழியில் உள்ள அனைத்து சொற்களிலும் ஒரு சிறிய சிறுபான்மையினரை மட்டுமே கொண்டுள்ளன, ஆனால் இரண்டும் மொழிக்கு அவசியமானவை: "சொல்-பதங்கள்" என்பவை "உயிருள்ள சொற்களின்" சதையைத் தாங்கும் எலும்புக்கூடு அல்லது முதுகெலும்பாகும் (434). மூன்றாவது மற்றும் மிகப்பெரிய வகையானது, "சாதாரண உரைநடைச் சொல்லை" உள்ளடக்கியது - இது ஒலி மற்றும் காட்சி உருவகத்தை இழந்து, இன்னும் ஒரு இலட்சியப் பதமாக மாறாத ஒரு துர்நாற்றம் வீசும், சிதைந்து கொண்டிருக்கும் சடலமாகும்" (436). இந்தச் சொற்களுக்குப் புத்துயிர் அளித்து, அவற்றை உயிருள்ள பேச்சின் நிலைக்கு உயர்த்துவதற்கு, எழுத்தாளரும் வாசகரும் ஏற்கனவே உள்ள சொற்களுடன் புதிய தொடர்புகளையோ அல்லது குறிப்புப் பொருள்களையோ இணைத்து புதிய குறியீடுகளை உருவாக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஒலிக்கும் நேரடிப் பொருளுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்த விழிப்புணர்வையும் மீட்டெடுக்க வேண்டும். இத்தகைய முறையில் சொற்களைக் கையாளும் எழுத்தாளர்கள், சொல் விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுவதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்வதில்லை என்று விமர்சகர்கள் குற்றம் சாட்டியிருப்பதை பெலிஜ் ஒப்புக்கொள்கிறார். அவர்களின் கூற்றை மறுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் அந்த உருவகத்தை ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்:

அத்தகைய ஒரு பயிற்சி ஒரு விளையாட்டு என்று அவர்கள் சொல்லட்டும்; ஒரு விளையாட்டு என்பது படைப்புப் பணியில் (tvorčestvo) ஒரு பயிற்சி அல்லவா? வடிவங்களின் அனைத்து உறுதியான பன்முகத்தன்மையும் விளையாட்டிலிருந்தே உருவாகின்றன; அந்த விளையாட்டே ஒரு உயிர் உள்ளுணர்வு (žiznennyj instinkt); கடினமான விளையாட்டுகளில் தசைகளுக்குப் பயிற்சி அளித்து அவற்றை வலுப்படுத்துகிறோம்; எதிரியைச் சந்திக்கும் வீரனுக்கு அவை தேவைப்படுகின்றன; உயிருள்ள பேச்சில் ஆன்மாவின் படைப்பு சக்தி பயன்படுத்தப்பட்டு வலுப்படுத்தப்படுகிறது; மனிதகுலத்தை அச்சுறுத்தும் ஆபத்துகளின் தருணங்களில் அது தேவைப்படுகிறது. (434- 35.)
சொல் விளையாட்டுகள் 'குறிக்கோளற்றவை' என்று சிலர் கருதக்கூடும் என்றாலும், பெலிஜியைப் (Belyj) பொறுத்தவரை அவை 'பொருள் செறிந்தவை': "சொற்களின் நேரடிப் பொருள் (logičeskij smysl) எத்தகையதாக இருப்பினும், அச்சொற்களை ஒன்றிணைக்கும் செயலே, அறியப்படாதவற்றின் அழுத்தத்திலிருந்து மனிதன் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள உதவும் ஒரு கருவியாக அமைகிறது" (437).
தனது கட்டுரையில், பெலிஜி இப்பிரச்சினையை அடையாளம் காட்டுவதுடன், எழுத்தாளர்களின் கடமையையும் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்; தனது நாவலிலோ, இக்கோட்பாடுகளைத் தனது தனித்துவமான உரைநடை பாணியின் வாயிலாக நடைமுறைப்படுத்திக் காட்டுகிறார். 'வெள்ளிப் புறா' (The Silver Dove) எனும் நாவலே, சொல் விளையாட்டுகள் குறித்த உருவகம் யதார்த்தமாக உருமாறும் ஒரு களமாகத் திகழ்கிறது. 'சொல் விளையாட்டுகள்' எனும் இத்தொடர், இந்நாவலில் கையாளப்பட்டுள்ள முதன்மையான பாணியியல் உத்தியைச் சுட்டிக்காட்டப் பெரிதும் பொருத்தமானதொரு விளக்கமாக அமைகிறது. ஒலி மற்றும் பொருள் ஆகியவற்றின் புதிய சேர்க்கைகள் வாயிலாகச் சொற்களுக்குப் புத்துயிர் அளிக்க விழையும் வாசகர்களுக்கு, இந்நாவல் ஒரு பயிற்சி நூலாகவோ அல்லது அடிப்படைப் பாடநூலாகவோ விளங்குகிறது. சொற்களின் பன்முகத்தன்மை குறித்த வாசகரின் உணர்வுநிலையையும் விழிப்புணர்வையும் கூர்மைப்படுத்தும் நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்ட பல்வேறு சொல் விளையாட்டுகளை வாசகர் இந்நாவலில் தொடர்ந்து எதிர்கொள்கிறார்; சொற்கள் என்பவை வெறும் தகவல் அல்லது நேரடிப் பொருளைச் சுமந்து செல்லும் ஊடகங்கள் மட்டுமே எனும் வாசகரின் முந்தைய மனப்பிம்பங்கள் அனைத்தும், ஏதோவொரு மந்திரத்தால் நீக்கப்படுவது போல முற்றிலுமாக அகன்றுவிடுகின்றன. நாவலாசிரியரான பெலிஜி, பல்வேறு வகையான சொல் வித்தைகளையும் தந்திரங்களையும் வாசகர்களுக்கு முன்வைக்கிறார். எனினும், இவ்வித்தைகள் சொற்களின் மந்திரத்தன்மையை மறைக்கும் நோக்கம் கொண்டவையல்ல; மாறாக, ஒரு மந்திரவாதியின் பணிமனைக்குள் வாசகரை அழைத்துவரும் பெலிஜி, அம்மந்திரக்கலையின் சாரத்தை அங்கே வெளிப்படுத்துகிறார். இதன் வாயிலாக, நாவலின் ஆழமான ரகசியங்கள் மறைத்துவைக்கப்பட்டுள்ள அந்த அந்தரங்கக் களத்திற்குள் வாசகரால் ஊடுருவிச் செல்ல முடிகிறது.
ஒரு சொல்லின் நேரடிப் பொருளை (denotation) மட்டுமே உணர்ந்துகொள்ளப் பழகிப்போன, ஐயுணர்வு கொண்ட வாசகரை நோக்கித் தனது முதல் பணியைத் தொடங்குகிறார் பெலிஜி; ஒரு சொல்லின் ஒலிக்கும் அதன் ஆழமான பொருளுக்கும் இடையே நிலவும் நெருங்கிய பிணைப்பை அவ்வாசகருக்கு உணர்த்துவதே அவரது முதன்மையான நோக்கமாகும். இந்நாவலில் மிக அதிக அளவில் இடம்பெறும் சொல் விளையாட்டுகளில் ஒன்று, 'சிலேடை' (puns) எனும் உத்தியைப் பயன்படுத்துவதாகும். ஒரே மூலச்சொல்லிலிருந்து கிளைத்தெழுந்து, ஒலியில் ஒத்திருக்கும் தனித்தனிச் சொற்களின் மீது ஆசிரியர் தனது கவனத்தைக் குவிக்கிறார்: "Ne budem pominat' prošloe: čto bylo prošlo" ("கடந்த காலத்தைப் பற்றி நாம் பேசவேண்டாம்; கடந்துபோனது கடந்துபோனதே," II, 182). இத்தொடரில் இடம்பெறும் 'prošloe' எனும் சொல், 'prošlo' எனும் சொல்லிலிருந்து கிளைத்தெழுந்ததே என்பதை வாசகரால் உணராமல் இருக்க இயலாது; சொற்களுக்கு இடையிலான ஒலி ஒற்றுமையைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதன் வாயிலாகவே இத்தகைய உணர்தல் வாசகருக்குச் சாத்தியமாகிறது. தொடர்புடைய சொற்களின் இத்தகைய அருகமைப்பிற்குரிய, இன்னும் நுட்பமான ஒரு எடுத்துக்காட்டு, இவ்வாட்டத்தில் கூடுதல் சிக்கலை அறிமுகப்படுத்துகிறது: “Vot i sudite, kakoj èto graždanin: nu, posmotrite že na ètogo graždanina, obsudite ego graždanstvo: ne graždanstvo, a poddanstvo. Baronessin poddannyj on i dovol'no ob ètom” (I, 147; “இதோ, இவன் எத்தகைய குடிமகன் என்பதை நீங்களே மதிப்பிடுங்கள்: ஆம், இந்தக் குடிமகனை உற்றுநோக்குங்கள்; இவனது குடியுரிமையைப் பற்றி விவாதியுங்கள்: அது குடியுரிமை அல்ல, மாறாக அடிமைத்தன்மை (subjection) ஆகும். இவன் அந்தப் பாரோனஸின் அடிமை; இவனைப் பற்றிப் பேசியது போதும்”). இவ்வாக்கியத்தில், வாசகர் ‘graždanin’ (குடிமகன்) என்பதிலிருந்து ‘graždanstvo’ (குடியுரிமை) என்பதற்கும், அதிலிருந்து ‘poddanstvo’ (இதுவும் ‘குடியுரிமை’ என்றே பொருள்படும்; ஆனால் இங்கு ‘அடிமைத்தன்மை’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது) என்பதற்கும், இறுதியாக ‘poddannyj’ (அடிமை/பிரஜை) என்பதற்கும் எனப் படிப்படியாக நகர்கிறார். அதேபோல, ‘sudit’’ (மதிப்பிடுதல்/தீர்ப்பளித்தல்) மற்றும் ‘obsudit’’ (ஆராய்தல்/விவாதித்தல்) ஆகிய சொற்களின் மாறி மாறி வரும் பயன்பாடும் வாசகரின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது; இச்சொற்களின் ஒலிவடிவத்தில் காணப்படும் நெருக்கம், அவற்றின் பொருள்விளக்கங்களில் உள்ள வேறுபாட்டிற்கு முழுமையாகப் பொருந்தி வருவதில்லை. சொற்பிறப்பியலின் காரணமாக ஒலிவடிவத்திற்கும் பொருளுக்கும் இடையே தொடர்பு நிலவும் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட சொற்ஜோடிகளைப் போலன்றி, பெலிஜ் பல ஜோடி சொற்களை முன்வைக்கிறார், அவற்றில் ஒலி ஒற்றுமையானது தற்செயலானது மற்றும் தனிப்பட்ட சொற்களின் அர்த்தத்துடன் தொடர்பற்றது. சில எடுத்துக்காட்டுகள்: "proletarij i est' tot, kto, značit, proletit po vsem punktam, tois' vyletel v trubu” (I, 26), “My-de sami s usami" (I, 32), மற்றும் "Ljudi stepennye proživajut v Celebeeve: vo-pervyx, Ivan Stepanov" (I, 32). பெலிஜின் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கான சிக்கல்கள் இங்கு வெளிப்படையானவை மற்றும் சவாலானவை. எந்தவொரு நேரடி ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும், "பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த" proletarij, "பறந்து செல்" proletet, மற்றும் "வெளியே பறந்து செல்" vyletet' ஆகிய சொற்களின் ஒலி அளவை மறைத்துவிடுகிறது. ஆனால், vyleter' v trubu என்ற சொற்றொடரில், இது "நொறுக்குவது" அல்லது "திவாலாவது" என்றும் பொருள்படும். 'நம்மைக்' குறிக்கும் 'சாமி' (sami) மற்றும் 'மீசைகளைக்' குறிக்கும் 'உசாமி' (usami) ஆகியவற்றுக்கும், 'கம்பீரமான' 'ஸ்டெபென்னிஜ்' (stepennyj) மற்றும் 'ஸ்டெபனோவ்' (Stepanov) என்ற குடும்பப்பெயருக்கும் மாற்றுச் சொற்களைக் கண்டுபிடிப்பதும் அதே அளவு எரிச்சலூட்டுகிறது. சிலேடைகளில் உள்ள இந்த ஏமாற்றும் இருமைத்தன்மைக்கு இணையாக, 'ஒரு இரகசியத்தை மறைத்தல்' (tait' tajnu) மற்றும் 'தந்திரம் செய்தல்' (šutku šutit') போன்ற பல மெய்யொத்த சொற்றொடர்கள் உள்ளன; இவற்றில் ஒலியும் பொருளும் ஒரே மூலச்சொல்லுடன் தொடர்புடையவை. இவற்றுக்கு மாறாக, 'ஆன்மாவை மூச்சுத்திணறச் செய்தல்' (dušu dušit) என்ற சொற்றொடர் உள்ளது; இதில் இரண்டு சொற்களும் ஒரே மாதிரியாக ஒலிப்பதோடு, ஒரே மூலச்சொல்லிலிருந்தும் பெறப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றின் நேரடிப் பொருள்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத வகையில் வேறுபட்டுள்ளன.
பெலியின் தந்திரங்கள், ஒரே சொற்றொடரில் கூறுகள் இருப்பதால் எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய சிலேடைகளுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடவில்லை. நாவலின் ஒரு கட்டத்தில், 'தேநீர்' என்று பொருள்படும் čaj, 'தேநீர்க் குவளை' என்று பொருள்படும் čajnik மற்றும் 'தேநீர்க் கூடம்' என்று பொருள்படும் čajnaja ஆகிய சொற்களின் இடைவினையில் பெலிஜ் மகிழ்கிறார்: ஒரு கதாபாத்திரம் தேநீர்க் கூடத்தில் தனது தேநீர்க் குவளையிலிருந்து தேநீருக்குப் பதிலாக ஓட்காவை ஊற்றும்போது அந்த முரண்நகை வெளிப்படுகிறது. மற்ற புதிர்களுக்கு அதிகக் கவனம் தேவைப்படுகிறது: 'புகழ்பெற்ற தளபதி' என்று பொருள்படும் legendarnyj general என்ற சொற்றொடரை உற்று நோக்கினால், 'புகழ்பெற்ற' என்ற சொல்லுக்குள் 'தளபதி' என்ற சொல் அடங்கியிருப்பதால், அது ஒரு எழுத்து மாற்றுப் புதிராக இருப்பது தெரியவருகிறது.

நாவலின் இடப்பெயர்களான செலபீவோ மற்றும் லிக்சோவ் ஆகியவற்றிலும் பெயரியல் ஒரு பங்கு வகிக்கிறது. அவற்றின் வெளிப்படையான குறிப்புகளை, எதையும் அறியாத வாசகருக்கு பெலிஜ் கவனமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: “uže ona v mestax, svjatyx, celebnyx -celebeevskix” (II, 54) மற்றும் lixie ljudi (II, 226). மேலும் சாகச விரும்பிகளுக்காக, பெலிஜ் ஒரு கோடிட்ட இடங்களை நிரப்பும் போட்டியை வழங்குகிறார்: otr... (II, 235). இங்கே, சுவர்களில் otravleny bolezn'ju (II, 40) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள லூகா சிலிச் என்ற பேச்சாளர், உண்மையில் தன் மனைவியால் விஷம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை வாசகர் நினைவுகூர வேண்டும். அவருடைய இறுதி வார்த்தையான otr என்பது, மூல உரை குறிப்பிடுவது போல, தன் மனைவியின் திருமணத்திற்கு முந்தைய பெயரான ஒட்ரிகனேவாவைக் குறிப்பிடுவதற்கான ஒரு முயற்சி அல்ல; மாறாக, தனக்கு விஷம் கொடுக்கப்பட்டதை (otravili) வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு முயற்சியாகும். இதற்கான தீர்வு சாய்வெழுத்துக்களில் (II, 61) காணப்படுகிறது. வாசகரை மகிழ்விப்பதற்காக (அல்லது அவரை விரக்திக்கு உள்ளாக்குவதற்காக) வடிவமைக்கப்பட்ட பெலியின் உரைநடையின் மற்ற கூறுகளில், 'அகானே' (akan'e) போன்ற வட்டார வழக்கு விநோதங்களும், 'g' என்ற எழுத்துக்குப் பதிலாக 'x' என்ற எழுத்தைப் பயன்படுத்துவதும், 'ஸ்கூபென்ட்' (skubent) அதாவது 'மாணவர்', 'சிசிலிஸ்ட்' (sicilist) அதாவது 'சோசலிஸ்ட்' போன்ற சொற்களும் அடங்கும். இவற்றில் மிகவும் சவாலானவை, பேச்சுக்குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு '/' அல்லது 'r' போன்ற எழுத்துக்களை உச்சரிக்க முடியாத ஜெனரல் சிசிகோவின் பேச்சுகளாகும். இதன் விளைவாக, "Vsjudju v akgestnosti ag'jajnye bezpogjadki: b'jagopojučno gi u vas?" போன்ற வாக்கியங்கள் உருவாகின்றன. (I, 190-இல் வரும் “Vsjudu v okrestnosti agrarnye besporjadki: blagopolučno li u vas?” மற்றும் (I, 195-இல் வரும்) “Goubi pojaviis', goubi.... Sekta goubej: ispgavnik mne govouj, budto sekta èta mističeskaja i vmeste s tem gevojjucionnaja - goubi!" ஆகிய வாக்கியங்கள், முறையே “Golubi pojavilis', golubi.... Sekta golubej: ispravnik mne govoril, budto sekta éta mističeskaja i vmeste s tem revoljucionnaja golubi!” என்ற மூல வாக்கியங்களின் மாறுபட்ட வடிவங்களாகும்.)
இந்தச் சொல் விளையாட்டுகளின் நோக்கம் குறித்துப் பல முடிவுகளை எட்ட முடியும்; இங்குத் தரப்பட்டுள்ள எடுத்துக்காட்டுகள் முழுமையானவை என்று கூறிவிட முடியாது. உரைநடை நடையில் வேண்டுமென்றே புகுத்தப்பட்டுள்ள இந்தச் சிக்கல் தன்மையின் ஒரு வெளிப்படையான விளைவு என்னவென்றால், வாசகரை மிக மெதுவாக வாசிக்கத் தூண்டுவதே ஆகும். உண்மையில், தனது இலக்கியப் பயணத்தின் பிற்காலத்தில், இலக்கிய விமர்சனம் என்பது "மெதுவாக வாசிக்கும் கலை" என்று பெலிஜ் (Belyj) வலியுறுத்தினார். நூலின் உள்ளடக்கத்தில் பொதிந்துள்ள பல்வேறு பாணி மாற்றங்களை வாசகர் உணரும்போது, ​​அவர் சொற்களை இன்னும் கூர்ந்து ஆராயக் கடமைப்படுகிறார். இவ்வாறு, ஆசிரியர் அமைத்துள்ள புதிர்களை அவிழ்க்க முயலும்போது, ​​வாசகர் அந்த இலக்கியப் படைப்பின் 'இணை-படைப்பாளராக' (co-creator) உருவெடுக்கிறார். பெலிஜ் தனது படைப்பின் ஊடே வழங்கியுள்ள சிக்கல்கள், அவற்றுக்கான தீர்வுகள் மற்றும் குறிப்புகள் அனைத்தும், ஒரு 'பெலிஜ் நாவலை எவ்வாறு வாசிப்பது' என்பது குறித்த ஒரு அஞ்சல்வழிப் பாடத்திட்டத்தைப் (correspondence course) போன்றவை அமைகின்றன. எனினும், இந்தச் சொல் விளையாட்டுகள் வாசகருக்கு ஒருவித மனப் "பயிற்சியை" அளிக்கும் வகையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருப்பினும், இவை மட்டுமே அந்தப் படைப்பின் 'இறுதிச் சொற்கூட்டத்தை' (ultimate group of words) முழுமையாகப் பிரதிபலிப்பவை அல்ல. ஏனெனில், இவை முதன்மையாகச் சொற்களின் ஒலிக்கும், அதன் பொருளுக்கும் இடையிலான தொடர்பையோ அல்லது மறு-இணைப்பையோ மையமாகக் கொண்டுள்ளதால், இச்சொற்கள் ஒரு இடைநிலை அல்லது ஆயத்த நிலையையே குறிக்கின்றன. இருப்பினும், இந்நாவலின் மையக் கருப்பொருளாகத் திகழும் 'golub'' (கோலுப்) என்ற சொல்லைக் கண்டறிய வாசகரை இவை தயார்படுத்துகின்றன; ஒலி, பொருள் மற்றும் அதனோடு தொடர்புடைய பிற சங்கதிகள் ஆகியவற்றின் இணைப்பிலிருந்து கிளைக்கும் பன்முகப் பொருள்களின் காரணமாக, அச்சொல் ஒரு "உயிருள்ள சொல்லாக" (living word) உருவெடுக்கிறது.
'Serebrjanyj golub'' என்ற தலைப்பு ஆங்கிலத்தில் பொதுவாக 'The Silver Dove' (வெள்ளிப் புறா) என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும், 'golub'' என்ற சொல்லின் எந்தவொரு மொழிபெயர்ப்பும், அந்நாவலில் அச்சொல்லோடு பிணைந்துள்ள பல்வேறு பொருள்களைப் போதுமான அளவு வெளிப்படுத்தத் தவறிவிடுகிறது. ஆங்கிலத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மாற்றுச் சொற்களான "dove" அல்லது "புறா" — இவை கவித்துவத்திற்கும் உரைநடைக்கும் இடையிலான, அல்லது விண்ணுலகிற்கும் மண்ணுலகிற்கும் இடையிலான அந்த விசித்திரமான மாறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்ட மட்டுமே பயன்படுகின்றன. ஒரு ரஷ்ய மொழி...ஒரு அகராதி இவ்வார்த்தையை, "சாம்பல் கலந்த நீல அல்லது வெள்ளை நிற இறகுகளையும், பெரிய தீனிப்பையையும் கொண்ட ஒரு பறவை" என்று வரையறுக்கிறது.10 ஒலி, பொருள் மற்றும் குறியீடு ஆகிய நிலைகளில், 'golub'' (கோலுப்) என்ற வார்த்தை தூண்டும் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மற்றும் சிக்கலான தொடர்புகள் எதையும் இவ்விரு வரையறைகளும் முழுமையாக விளக்கவில்லை. ஒரு ஒலியாகப் பார்க்கையில், 'golub'' என்பது 'goluboj' (கோலுபோய்) எனும் "வெளிறிய நீல நிறம்" என்பதோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது மட்டுமல்லாமல், உண்மையில் அந்த நிறப் பெயருக்கான மூலச்சொல்லாகவும் திகழ்கிறது. பொருள் அல்லது கருத்து நிலையில் பார்க்கையில், 'golub'' என்பது பெலிஜின் (Belyj) பறவைக்கூட்டத்தில் இடம்பெறும் உயிரினங்களின் பட்டியலின் தொடக்கப்புள்ளி மட்டுமே ஆகும். மேலும், 'golub'' ஒரு குறியீடாக வகிக்கும் பங்கு, பாரம்பரியக் கிறிஸ்தவக் குறியீட்டியலை அறிந்த எவருக்கும் தெளிவாகப் புலப்படும்; அக்குறியீட்டியலில் புறாவானது 'Holy Spirit' (புனித ஆவி) அல்லது 'Svjatoj Dux' (ஸ்வ்யாதோய் டுக்ஸ்) என்பதைக் குறிக்கிறது; இந்த 'spirit' (ஆவி) அல்லது 'dux' (டுக்ஸ்) என்பதே இந்நாவலின் மூன்றாவது முக்கிய கருப்பொருளாக அமைகிறது. நிறங்கள், பறவைகள் மற்றும் ஆவி ஆகிய மூன்றையும் ஒரே வார்த்தையின் மூலம் ஒன்றிணைப்பதில் பெலிஜ் வெற்றி பெறுகிறார்—இம்மூன்றுமே 'The Silver Dove' (வெள்ளிப் புறா) நாவலின் முதன்மையான கருப்பொருள்களாகத் திகழ்கின்றன.
நிறம் சார்ந்த அம்சம், நாவலின் தொடக்கப் பத்தியிலேயே 'goluboj pokoj' ("நீல அமைதி") மற்றும் 'sinjaja bezdna' ("நீலப் படுகுழி") (I, 9) ஆகிய குறிப்புகளின் வாயிலாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. 'golub'' மற்றும் 'goluboj' ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பு, 'Dove sect' (புறாச் சமூகம்) சார்ந்த புனிதமான அல்லது புனிதத்தன்மை அற்ற சடங்குகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஆடைகளை விவரிக்கும்போது வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது: "kusok ogromnyj golubogo šelka, s na nem našitym čeloveč'im serdcem bisernym golubem" ("ஒரு பெரிய நீலப் பட்டுத்துண்டு; அதன் மீது மணிகளால் செய்யப்பட்ட ஒரு புறாவின் வடிவில் மனித இதயம் ஒன்று தைக்கப்பட்டிருந்தது"; I, 102). ஒருபுறம் 'goluboj' எனும் சொல் 'golub'' என்ற வார்த்தையின் ஒலி மற்றும் பொருள் சார்ந்த தொடர்புகளைச் செழுமைப்படுத்திப் பெருக்கும் அதே வேளையில், மறுபுறம் அந்த நிறப் பெயரானது நாவலின் விரிவான நிறக் குறியீட்டியலில் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவும் உருவெடுக்கிறது. முன்னரே குறிப்பிடப்பட்ட 'goluboj pokoj' மற்றும் 'sinjaja bezdna' ஆகியவை, நீல நிறத்தின் வாயிலாக விவரிக்கப்படும் வானியல் சார்ந்த அல்லது இலட்சியக் கருத்துகளுக்குரிய, கண்ணுக்குப் புலப்படாத பண்புகளாகத் திகழ்கின்றன. இந்த நீல நிறத்திற்கு நேர்மாறாக, சிவப்பு நிறத்துடன் இணைந்த ஒரு தொடர் உறுதியான படிமங்கள் (concrete images) நாவலில் இடம்பெறுகின்றன. பெலிஜ் (Belyj) அவ்விரு கூறுகளின் முக்கியத்துவத்தையும் தனித்துவத்தையும் பின்வருமாறு வலியுறுத்துகிறார்: “i uže net ni d i t i, ni krasnogo, ob'jatogo plamenem šara: sverxu - goluboe nebo” (“இனி அங்கே [புறா]க்குழந்தையும் இல்லை; தீச்சுவாலைகளால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிவப்புக்கோளமும் [பூமி] இல்லை: மேலே நீல வானம் மட்டுமே”; II, 155). ‘Goluboj’ (நீலம்) எனும் சொல்லின் சாத்தியக்கூறுகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்திய பிறகு, பெலிஜ் தனது கவனத்தை ‘Krasnyj’ (சிவப்பு) எனும் சொல்லின் பக்கம் திருப்புகிறார். அங்கே சிவப்பு நிறப் பொருட்களின் அணிவகுப்பு முடிவற்றதாகத் தோன்றுகிறது: சட்டைகள், கைக்குட்டைகள், திருத்தூதர்கள், பிசாசுகள், பிரபுக்கள் எனப் பலவும் அதில் அடங்கும். இச்சொல்லுக்கு ஒரேயொரு நேரடிப் பொருளை அல்லது குறிப்புப் பொருளை மட்டுமே வழங்குவதைத் தடுப்பதையே ஆசிரியர் மீண்டும் ஒருமுறை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளார். இவ்வாறு, ‘சிவப்பு’ எனும் நிறமானது வளமையோடு தொடர்புடைய செழுமையான குறியீட்டுப் பொருளைப் பெறுகிறது — மாத்ரேனாவின் மேஜை விரிப்பில் இடம்பெறும் ‘Krasnyj petux’ (சிவப்புச் சேவல்) இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு; இதே ‘சிவப்புச் சேவல்’ எனும் உருவகமானது ‘தீ’ அல்லது ‘தீவைப்புச் செயல்’ என்பதைக் குறிப்பதாகவும் அமைகிறது. புறாச் சமயப் பிரிவின் தலைவர்கள் தங்கள் சதித்திட்டங்களை வகுக்கும் ‘Krasnyj ugol’ (சிவப்பு மூலை) எனும் இடமும், சூரிய அஸ்தமன ஒளியில் சிவந்து காணப்படுவதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. 12 சிவப்பு நிறத்திற்கும் நெருப்புக்கும் உள்ள தொடர்பு, சிவப்பு முகம், சிவப்பு கண்கள் மற்றும் சிவப்பு தாடியைக் கொண்ட "நெருப்பு இவான்", அதாவது "இவான் ஓகோன்" என்ற கதாபாத்திரத்தில் மேலும் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. தொடர்ந்து விரிவடைந்து வரும் சொற்தொடர்புகளின் தொகுப்பை உருவாக்க 'கோலுபோஜ்' பயன்படுத்தப்படுவது போலவே, 'கோலுப்' என்பதும் சொற்களின் மாயாஜால உலகத்தைப் பற்றிய ஒருவரின் புரிதலை அதிகரிக்கிறது. 'புறா' அல்லது 'மாடப்புறா' என ஒரு சொல்லை மொழிபெயர்ப்பதில் உள்ள இந்த இருமைத்தன்மை, 'கோலுப்' உடன் தொடர்புடைய பிற சொற்களுக்கு ஒலி மற்றும் பொருள் மட்டங்களில் உள்ள மாறுபட்ட வாசிப்புகளுக்கு இணையாக உள்ளது. இவ்வாறு, 'கோலுப்ஜட்ன்யா' என்பது ஒரு 'புறாக்கூடு' மற்றும் அதன் பராமரிப்புக்குப் பொறுப்பான 'புறாக்கூடு அன்னா', அதாவது 'அன்னா' என்பவளின் புனைப்பெயர் ஆகிய இரண்டுமாகும்; இதே புறாக்கூடு, அன்னாவை விரும்பும் 'கோலுப்ஜட்னிக்', அதாவது 'புறா வளர்ப்பவர்' அல்லது 'புறா-பருந்து' ஆன லூகா சிலிக்கிற்குச் சொந்தமானது. முரண்பாடாக, இது "புறா வளர்ப்பவர்" என்பவரும், மத வழிபாடுகளுக்காக அவரது இல்லத்தில் இரகசியமாகக் கூடும் 'கோலுபி' எனப்படும் புறாக்களின் தாக்குதலுக்கு ஆளானவர் ஆவார். இறுதியில், அவையே அவருக்கு விஷம் வைத்து கொல்லப்படுவதற்குக் காரணமாகின்றன. 'கோலுப்' என்ற சொல், படைப்பில் இடம்பெற்றுள்ள 'கோலுப்சிக்' மற்றும் 'கோலுபுஷ்கா' ('சின்னப் புறா') போன்ற பல பாச வார்த்தைகளுடனும் தொடர்புடையது. அதன் நேரடிப் பொருளை மட்டும் கருத்தில் கொண்டால், பெலியின் நன்கு பராமரிக்கப்படும் பறவைக்கூடத்தில் உள்ள ஈர்ப்புகளில் புறா-புறாவும் ஒன்று மட்டுமே. நாவலின் முதல் பத்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'ஸ்ட்ரிஜி' எனப்படும் "மார்டின்கள்" தொடங்கி, இருபதுக்கும் மேற்பட்ட இறகுள்ள உயிரின இனங்கள் அதில் காணப்படுகின்றன. பறவைகளின் குறியீட்டுப் பொருளைப் பற்றிய பகுப்பாய்வு இங்கு விரிவாக விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு மிகவும் சிக்கலானது, இருப்பினும், பறவைகள் குறித்த சில சுவாரஸ்யமான குறிப்புகளை மேற்கோள் காட்ட வேண்டும். "Gogolem vystupal rastoropnyj lavočnik" (II, 203) என்ற வாக்கியம் ஆங்கிலத்தில் "திறமையான கடைக்காரர் பெருமிதத்துடன் வலம் வந்தார்" என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. "vystupat' gogolem", அதாவது "மிகுந்து நட" என்பது "பொன்னிறக் கண் பறவை" என்ற பொருள்படும் "gogol" என்பதன் அடிப்படைப் பொருளிலிருந்து உருவானது. ஆனால், வாக்கியத்தின் தொடக்கத்தில் "Gogol" என்ற சொல்லை வைப்பதன் மூலம் அடையப்படும் பெரிய எழுத்து வடிவமானது, கோகோலியன் பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சியாகக் கருதப்படும் ஒரு நாவலில் புகழ்பெற்ற ரஷ்ய எழுத்தாளரின் பெயரையும் உள்ளடக்குகிறது. ரஷ்ய இலக்கியம். 13 மற்றொரு சுவாரஸ்யமான பறவை 'சினிகா' (sinica) ஆகும்; 'டாம்டிட்' (tomtit) எனப்படும் இப்பறவை, 'சினீய்' (sinij) எனும் வண்ணப் பெயருடன் தொடர்புடையது. சுவாரஸ்யமாக, 'சினீய்' என்பதிலிருந்து 'சினிகா' எனும் சொல் உருவான விதம், 'கோலுப்' (golub') என்பதிலிருந்து 'கோலுபோய்' (goluboj) எனும் சொல் உருவான செயல்முறையின் துல்லியமான தலைகீழ் வடிவமாக அமைந்துள்ளது. 14
'கோலுப்' எனும் சொல்லின் இறுதிச் செயல்பாடு, குறியீட்டு நிலையில் இயங்குவதாகும்; அக்குறியீட்டு நிலையில், புறாவானது...ஆன்மா அல்லது 'dux'-இன் குறியீட்டு வடிவம் இது. நாம் முன்னரே கண்டது போல, 'dux' எனும் இந்தப் புதிய சொல், காலப்போக்கில் புதிய சொற்கூட்டுத் தொடர்புகளுக்கு ஒரு மூலமாக அமைகிறது; இச்சூழலில், 'duša' (ஆன்மா), மற்றும் காற்று அல்லது காற்றின்மை தொடர்பான பல சொற்களான 'vozdux' (காற்று), 'dušnyj' (மூச்சுத்திணற வைக்கும்), அல்லது 'dušiť' (மூச்சுத்திணறச் செய்தல்) ஆகிய அனைத்தும், ஒலியொற்றுமையின் அடிப்படையில் மூலச்சொல்லான 'dux'-உடன் தொடர்புடையவையாக உள்ளன. இந்தச் சொற்றொடர்கள் அனைத்திலும் பொதிந்துள்ள இரட்டைத்தன்மையை, 'Belyj' (பெலிஜ்) மிகக் கவனமாக வாசகர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகையால், 'dux' எனும் சொல் புனித ஆவியுடனும் (Holy Spirit) தொடர்புபடுத்திக் காட்டப்படுகிறது; அதேவேளையில், 'Doves' (புறாக்கள்) எனும் பிரிவினர் 'Duxov den'' (புனித ஆவி நாள் அல்லது 'Whit Monday') அன்று கூடும்போது, ​​அந்தப் பிரிவினரின் 'போலி ஆன்மாவின்' (false spirit) உருவகிப்பாகவும் இது குறிப்பிடப்படுகிறது. 'duša' எனும் சொல்லும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பொருள்களைக் கொண்டுள்ளது: இது மனிதனின் அழிவற்ற ஆன்மாவைக் குறிக்கலாம்; அல்லது ரஷ்யாவில் நில அடிமைகளைக் (serfs) குறிக்கப் பயன்படும் சொல்லாகவும் அமையலாம். உண்மையில், இச்சொல்லின் பொருளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள நேரிடும் எனும் அச்சமே, 'Gogol'-இன் (கோகோல்) புகழ்பெற்ற நாவலான 'Mertvye duši' (இறந்த ஆன்மாக்கள்) எனும் தலைப்புக்கு எதிராக எழுப்பப்பட்ட ஆட்சேபணைகளில் ஒன்றாக அமைந்தது. 'dux' மற்றும் 'duša' ஆகிய இரு சொற்களும், பின்வரும் பத்தியில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளவாறு, மூன்றாவதொரு சொல் குழுவுடனும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக உள்ளன: "odnim nadyšalis' by duxom, odnoju dušoju by stali: dux že edin rizoju svoeju zemlju odel” (I, 77). இதற்கு ஒரு ஏற்புடைய மொழிபெயர்ப்பாக, "அவர்கள் ஒரே மூச்சில் சுவாசிப்பார்கள், ஒரே ஆன்மாவாக மாறுவார்கள்: அந்த ஒரே ஆன்மாவே தன் ஒளியாடையால் பூமியைப் போர்த்தியது" என்று கூறலாம்; எனினும், இம்மொழிபெயர்ப்பானது, அச்சொற்றொடரில் இடம்பெற்றுள்ள ரஷ்யச் சொற்களான 'nadyšat'sja', 'dux', மற்றும் 'duša' ஆகியவற்றுக்கிடையிலான நுட்பமான இடைவினையைச் சரியாகச் சுட்டிக்காட்டத் தவறிவிடுகிறது. 'Belyj' பயன்படுத்தியுள்ள பிற சொற்கூட்டு உத்திகளில் ஒன்று, 'Duxov den'' (புனித ஆவி நாள்) என்பதையும், 'dušnyj' (மூச்சுத்திணற வைக்கும்) எனும் தன்மையையும், 'dušu dušit'' (ஆன்மாவையே நெரித்து மூச்சுத்திணறச் செய்தல்) எனும் செயலையும் அருகருகே வைத்து ஒப்பிட்டுக் காட்டுவதாகும். மேலே குறிப்பிடப்பட்ட வடிவங்கள் அனைத்தும், ஒலி அல்லது பொருள் அடிப்படையில் 'dux' எனும் சொல்லுடன் தொடர்புடைய எண்ணற்ற பிற சொற்களுக்கு ஒரு முன்னுரையாகவே அமைகின்றன; அத்தகைய பிற சொற்களுக்குச் சில எடுத்துக்காட்டுகள்: 'duxovnyj', 'duxota', 'vzdox', 'vzdoxnut'', 'dixanie', 'dyšat''. இத்தகைய சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் சீரான தன்மை, எந்தவொரு சொல்லிலும் பொதிந்துள்ள பலதரப்பட்ட பொருள் நிலைகளை வாசகருக்கு உணர்த்தும் ஒரு வலுவான சான்றாக அமைகிறது.
'வெள்ளிப் புறா' (The Silver Dove) எனும் நாவலில், 'சொற்களின் மந்திரம்' (The Magic of Words) எனும் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்ட சவாலை Belyj வெற்றிகரமாக எதிர்கொண்டுள்ளார். 'Golub' (புறா/நீலம்) எனும் ஒரே ஒரு சொல்லை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவர் ஒலி, பொருள் மற்றும் குறியீடு ஆகியவற்றை இணைக்கும் புதிய பிணைப்புகளை உருவாக்குகிறார்; இதன் மூலம், ஒரு முழுமையான சொல் வரிசையையே 'உயிருள்ள பேச்சு' எனும் நிலைக்கு உயர்த்துகிறார். 'Golub' எனும் சொல் எவ்வாறு நீல நிறத்தின் ஒலி, புறா அல்லது தும்பியின் உருவம் மற்றும் ஆன்மாவின் குறியீடு ஆகியவற்றைத் தனக்குள் ஒருங்கே இணைத்துக்கொள்கிறதோ, அதேபோலவே 'நீலம்' எனும் நிறமும் பிற நிறங்களுடனான கூடுதல் தொடர்புகளைத் தூண்டுகிறது. அதேவகையில், புறாவும் தும்பியும் பிற பறவைகளின் கூட்டத்தோடு இணைந்து கொள்கின்றன; அதேவேளையில், 'ஆன்மா' எனும் கருத்துருவானது, கிறிஸ்தவ மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான புனிதமான மூன்றாம் நபராகவும், 'புறாச் சமயப் பிரிவின்' (Dove sect) புனிதத்தை மீறும் தெய்வமாகவும் பிரிந்து நிற்கிறது. நாவலில் சொற்களுக்குப் புத்துயிர் ஊட்டும் தனது தனித்துவமான சாதனையோடு மட்டுமல்லாமல், அந்நாவலை வாசித்து முடிக்கும் வாசகர்கள் மொழியின் மயக்கும் மற்றும் மந்திரத் தன்மைகளைத் தாங்களும் உணர்ந்துகொள்ளும் வகையில், Belyj ஒரு வாசகர் குழுவையும் கட்டமைக்கிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, Belyj-இன் இந்த வெற்றி, அந்நாவலை அதன் மூலமொழியான ரஷ்ய மொழியில் பெற்று வாசிக்கக்கூடிய மிகச் சில வாசகர்களுக்கு மட்டுமே எட்டியுள்ளது. அவரது உரைநடையின் இறுக்கமும், சொற்களைக் கொண்டு அவர் நிகழ்த்தும் வித்தைகளும் (verbal gymnastics)—ஒரே ஒரு விதிவிலக்கைத் தவிர—மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவே (கனவாகவே) அமைந்துள்ளன. அதேவேளையில், ரஷ்ய மொழி அறிந்தவர்களுக்கு 'சொற்களின் மந்திரம்' என்பது எவரும் விளையாடி மகிழக்கூடிய ஒரு விளையாட்டாகத் திகழ்கிறது; மேலும் Belyj-இன் வாசகர்கள், திறனாய்வாளர்கள் மற்றும் அறிஞர்களுக்கு, அவரது கலையின் சாரத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், இக்கலையில் தேர்ச்சி பெறுவது இன்றியமையாத ஒன்றாகும்.
குறிப்புகள்
1 Gerald Janecek, "Literature as Music: Symphonic Form in Andrei Belyi's Fourth Symphony," Canadian-American Slavic Studies, 8 (1974), 502-இல் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்: Belyj-இன் 'நான்காம் சிம்பொனி' (Fourth Symphony) எனும் படைப்பில், "அவர் [Belyj] சிம்பொனி இசை வடிவத்தின் கட்டமைப்பைச் சொற்கள் வாயிலாகப் பிரதிபலிக்க அல்லது நெருங்கி வர முயல்கிறார்." மற்ற சிம்பொனிகள் "அடிப்படையில் அதே இசையமைப்பு கூறுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன" என்றும் ஜானெசெக் குறிப்பிடுகிறார் (501).
要想
2 Andrej Belyj, *Serebrjanyj Golub'*, முன்னுரை: Anton Hönig (*Slavische Propyläen*, 38; Munich; Wilhelm Fink, 1967). இந்நாவல் முதலில் *Vesy* இதழின் 3, 4, 6, 7, 10/11, 12 ஆகிய இதழ்களில் (1909) தொடர்கதையாக வெளியிடப்பட்டது; பின்னர் 1910, 1917 மற்றும் 1922 ஆகிய ஆண்டுகளில் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டது. இவற்றில், 1922-ஆம் ஆண்டு மறுபதிப்பானது *Slavische Propyläen* வரிசையில் வெளியானது.
•
3 Andrej Belyj, “Gogol'”, *Vesy*, 4 (1909), 69-83. நாங்கள் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல, சொற்கள் மீதான பெலியின் (Belyj) ஆர்வம் அவரது முழு இலக்கியப் பயணத்திலும் நீடித்திருந்தாலும், 1909-ஆம் ஆண்டில்தான் அவர் வடிவமைப்பு குறித்த முறையான ஆய்வையும் பகுப்பாய்வையும் தொடங்கினார். காண்க: Andrej Belyj, *Meždu dvux revoljucij* (1934; மறுபதிப்பு: *Russian Studies Series*, 60; Chicago: Russian Language Specialties, 1966), 352, 364.

4 1927 மார்ச் 1 தேதியிட்ட ஒரு கடிதம்; இதனை Georges Nivat என்பவர் *Cahiers du Monde russe et soviétique*, 15 (1974), 64, 65 ஆகிய பக்கங்களில் மறுபதிப்பு செய்துள்ளார்.
5 Kiril Taranovskij, "Četyrexstopnyj jamb Andreja Belogo,” *International Journal of Slavic Linguistics and Poetics*, 10 (1966), 127-47.
6 Andrej Belyj, "Magija slov,” *Simvolizm* (1910; மறுபதிப்பு: *Slavische Propyläen*, 62; Munich: Wilhelm Fink, 1969), 429-48. இக்கட்டுரை 1909-ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்டது என்று பெலி குறிப்பிடுகிறார் (618). 7 *Serebrjanyj Golub'* (வெள்ளிப் புறா) எனும் நூல் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; 1922-ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பில் இப்பகுதிகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே பக்க எண்களைக் கொண்டுள்ளன. எனவே, அடைப்புக்குறிக்குள் தரப்பட்டுள்ள மேற்கோள்கள் முதலில் அப்பகுதியையும் (*čast*), அதன்பின் பக்க எண்ணையும் குறிப்பிடுகின்றன. *Andrey Biely, The...* எனும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புப் பதிப்பின் நம்பகத்தன்மை அற்ற தன்மையின் காரணமாக, இங்குள்ள அனைத்து மொழிபெயர்ப்புகளும் என்னால் நேரடியாகச் செய்யப்பட்டவையே.
*Silver Dove*, மொழிபெயர்ப்பு: George Reavey (New York: Grove Press, 1974). 8 ஒரு துப்பை (clue) சாய்வெழுத்துக்களில் (italics) அமைக்கும் இம்முறையானது, விளாடிமிர் நபோகோவ் தனது *Lolita* எனும் நாவலிலும் கையாண்டுள்ளார். இது குறித்த விரிவான விளக்கத்திற்கு, Carl R. Proffer எழுதிய *Keys to Lolita* (Bloomington: Indiana Univ. Press, 1968) நூலின் 70, 71-ஆம் பக்கங்களைப் பார்க்கவும்.
9 Andrej Belyj, F. Gladkov எழுதிய *Energija* குறித்த விமர்சனம், *Novyj Mir*, 4 (1933), 274.
10
11
S. I. Ožegov, *Slovar' Russkogo Jazyka*, 4-ஆம் பதிப்பு (M.: Gos, izd. inostrannyx i nacional 'nyx slovarej, 1960), 133.
ரஷ்ய மொழியில் *goluboj* மற்றும் *sinij* ஆகிய சொற்கள் நீல நிறத்தின் வெவ்வேறு சாயல்களைக் குறித்தாலும், Belyj-இன் நிறக் குறியீட்டு முறையில் அவற்றுக்கிடையே எவ்வித வேறுபாடும் காட்டப்படவில்லை. இது குறித்து அறிய, Andrej Belyj எழுதிய *Glossalolija: Poèma o zvuke* (Berlin: Epoxa, 1922) நூலின் 127-ஆம் பக்கத்தைப் பார்க்கவும்.
12 புரட்சிக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில், *krasnyj ugol* (சிவப்பு மூலை) என்பது ஒரு வீட்டில் உள்ள மிகவும் புனிதமான, கௌரவமிக்க இடத்தைக் குறித்தது; அவ்விடத்தில் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட புனிதப் படங்கள் (icons) வைக்கப்பட்டிருக்கும். எனவே, Belyj இங்கு இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருப்பது ஒரு முரண்நகை ஆகும்; ஏனெனில், புனிதத்தன்மைக்கு எதிரான சதிகாரர்கள் கூடிப் பேசும் இடமாகவே அந்தப் 'புனித மூலை' இங்கு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. 'சிவப்பு' எனும் நிறம் குறித்துப் பேசுகையில், ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைக் குறிப்பிடலாம்: பாரம்பரியக் கிறிஸ்தவக் குறியீட்டு மரபுகள் அன்னை மரியாவை நீல நிறத்தில் சித்தரிக்கும் நிலையில், Belyj-இன் படைப்பில் இந்தச் சிவப்பு நிறமானது, 'Dove Child' (புறாச் சிறுவன்) எனும் குழந்தையின் வருங்காலத் தாயான Matrena-வுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது.
13
Gogol'-இன் பங்கு குறித்தும், இந்நாவல் மீது எழுந்த விமர்சனக் கருத்துக்கள் குறித்தும் விரிவாக அறிய, நான் எழுதிய "Belyj's Serebrjanyj Golub" எனும் கட்டுரையைப் பார்க்கவும். "Gogol 'in Gugoleva,” Russian Language Journal, 30 (1976), 79-88.
14 Max Vasmer, *Etimologičeskij slovar' russkogo jazyka* (ரஷ்ய மொழிச் சொற்பிறப்பியல் அகராதி), மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் கூடுதல் குறிப்புகள்: O. N. Trubačev (4 தொகுதிகள்; M.: Progress, 1964-73), I, 432; III, 625.
15
16
தூய ஆவியானவர் ஒரு புறாவின் வடிவில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதை புனித லூக்கா நற்செய்தி நூலில் (3:22) காணலாம்: "I Dux Svjatoj nisšel na Nego v telesnom vide, kak golub' . . .” (தூய ஆவியானவர் புறாவைப் போன்ற ஒரு உடல் வடிவில் அவர்மீது இறங்கினார்). இந்த நாவலில் இடம்பெற்றிருப்பதைத் தவிர, தூய ஆவியானவரைப் புறாவுடன் அடையாளப்படுத்தும் போக்கை, 1918-ஆம் ஆண்டு Belyj எழுதிய “Golub'” (புறா) எனும் கவிதையிலும் காணமுடிகிறது.
இந்த விதிக்கு ஒரு விதிவிலக்காக அமைவது, Gerald Janecek என்பவரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட *Kotik Letaev* நூலின் மிகச்சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாகும் (Ann Arbor: Ardis, 1971).
------------

ANDREJ BELYJ'S “THE MAGIC OF WORDS” AND THE SILVER DOVE 

Slavic and East European Journal 
Thomas R. Beyer, Jr., Middlebury College 
Andrej Belyj, poet, prosaist, theoretician, and literary critic, is often hailed as the "Father of Russian Formalism" for his pioneering studies in ver- sification and poetic rhythm found in Symbolism (Simvolizm, 1910). Little attention, however, has been directed to his almost equally acute interest in formal devices of prose. For Belyj, the basic unit of prose was the word, and his fascination with words is evident in all genres and during all periods of his creative life. His first experiments in literature, Symphonies (Simfonija 2- aja, dramatičeskaja, 1902 and Severnaja simfonija 1-aja, geroičeskaja, 1904), were attempts using the sound element of words in poetic prose to imitate musical compositions. In his later work, Glossalolia: A Poem on Sound (Glossalolija: Poèma o zvuke, 1922), Belyj explored the curious relationship between the sounds and meanings of words on the basis of etymology, eurythmy, and onomatopoeia. Belyj's final contribution to literary scholarship was in his own words a dictionary of style,Gogol's Craftmanship (Masterstvo Gogolja, 1934). Belyj's finest and most enduring achievements in verbal manipulation are found in his novels. The best known of these is Petersburg (Peterburg, 1916) in which the author's mastery of the word medium is a major element in the novel's success. The key to understanding Belyj's prose technique, however, is to be found in the author's first conven- tional novel, The Silver Dove (Serebrjanyj golub', 1909),2 which is less well known, but which for the study of Belyj's development as a prose writer, is equally important. 
The writing of The Silver Dove coincided with Belyj's initial interest in the actual study of formal devices in both prose and poetry. On the one hand, he was assembling and interpreting the data on poetic rhythm to be published in Symbolism; at the same time he offered his comments on prose style in his article, “Gogol',” published in honor of the one-hundredth an- niversary of the writer's birth.3 In a letter to R. V. Ivanov-Razumnik, Belyj reviewed his own literary career and noted that the period beginning in 1909 was a time when "instead of "The Theory of knowledge' I was interested in -The Problem of the word' (rhythm, Potebnja, philosophy of language)." 

The Silver Dove thus marked a crucial point in the transition from the musically oriented Symphonies to the later novels so markedly dependent upon Rudolf Steiner's theory of eurythmy. Because it is the most conven- tional of Belyj's novels, The Silver Dove lends itself more readily to an analysis of the author's use of words. 
As Kiril Taranovskij has shown, there is a clear relationship between Belyj's theoretical studies and his poetry. The same is true of Belyj's prose. The philosophical foundation for the word experiments in The Silver Dove is contained in the article, "The Magic of Words" ("Magija slov"), also writ- ten in 1909. In this article Belyj claims that the word is a necessary condi- tion for the existence of man and the very essence of mankind. In Belyj's metaphysical system there is a distinct separation between the external world of objects or phenomena and the internal world of experience or per- ception, yet the one can not exist without the other. In order to reconcile the two, man relies on words sounds which unite the "world" and the "P": 
If words did not exist, the world would not exist. My "I" isolated from the environment does not exist at all; the world isolated from me also does not exist; "I" and the "world" arise only in the process of combining them in sound. (Simvolizm, 429-30.) 
A word is the name given to an object as it is perceived by an individual; by this process of naming, man affirms the very existence of the object and comes to know and thereby subjugate the world of objects to himself. In Kantian terms, Belyj joins the phenomenal and noumenal worlds to arrive at reality, and this reality exists only in words. 
Just as words ensure the existence of the individual, they also constitute the "quintessence" of mankind. Words are the only means, according to Belyj, of social intercourse. Man communicates through language, and thus words are the foundation of human relations. Through words men exchange the innermost secrets of life the combination of the world and the in- dividual experience of that world. By means of the constant acquisition of this knowledge and its transmission to others, mankind fulfills its purpose, which is the continuous propagation of life. 
Since the goal of mankind is the propagation of life, the aim of language is the creation of “living words." Belyj divides words into three distinct categories: "living word" (živoe slovo) or "word-image" (slovo- obraz); "word-term" (slovo-termin); and "half-image half-term" (poluobraz polutermin). The first group is characterized by figurative speech in which sound and sense are ideally combined in a single living word the symbol. By "sense" Belyj means the joining in a single word of both the signification(s) of an object (denotation) and the association(s) called forth by the individual's perception of that object (connotation). The category of "word-terms" consists of words in which a single denotation has become so crystallized that it precludes any new connotations and is seemingly divorced from its sound. Both groups, according to Belyj, com- prise only a small minority of all words in a language, but both are essential to language: "word-terms" are the skeleton or backbone which support the flesh of "living words" (434). The third, and by far the largest, category con- tains the "ordinary prosaic word a word which having lost audio and video figurativeness and not yet having become an ideal term is a stinking, decomposing corpse" (436). In order to revitalize these words and raise them to the level of living speech, it is necessary for both the writer and the reader to create new symbols by combining new associations or connota- tions with existing words while at the same time restoring an awareness of the relationship of sound to the denotation. Belyj concedes that critics have accused writers who manipulate words in such a manner of doing little more than engaging in word games. Rather than dispute their assertion, he eagerly embraces the metaphor: 
let them tell us, that such an exercise is a game; is not a game an exercise in creative work (tvorčestvo)? All concrete diversity of forms flow from the game; the game itself is a vital instinct (žiznennyj instinkt); in strenuous games one exercises and strengthens muscles; they are needed by the warrior in his meeting with the enemy; in living speech the creative power of the spirit is exercised and strengthened; it is needed at the moments of dangers threatening mankind. (434- 35.) 
While some may feel that word games are "aimless," to Belyj they are "full of meaning: the combination of words, irrespective of their denotation (logičeskij smysl), is the means by which man defends himself against the pressure of the unknown” (437), 
In his article Belyj identifies the problem and outlines the task of writers; in his novel he provides the practical implementation of these theories into his own unique prose style. The Silver Dove is the playground in which the metaphor of word games is transformed into reality. The ex- pression "word games" is a particularly apt description of the major stylistic technique employed in the novel. The novel is an exercise book or primer for those who seek to embody words with new combinations of sound and sense. The reader is constantly confronted with examples of word play designed to heighten his consciousness and awareness of the multiformity of words; any former preconception of words as mere carriers of referential or denotational information is eliminated as if by magic. Belyj, the novelist, of- fers a variety of verbal tricks and sleights-of-hand. These are intended, however, not to conceal the magic of words; rather, the reader is invited into the magician's workshop where Belyj reveals the essence of the conjuror's art so that the reader may penetrate the enclosure in which the deeper secrets of the novel are concealed. 
Belyj's first task is to convince the unbelieving reader, who is ac- customed to perceive only the signification or denotation in a word, of the intimate connection between the sound and the deeper sense of words. One of the novel's word games which occurs with great frequency is the use of puns. The author focuses attention on individual words which are related to a single root and are similar in sound: "Ne budem pominat' prošloe: čto bylo prošlo" ("We won't mention the past: what's been has passed," II, 182). In this sentence the reader cannot help but recognize the word prošloe as being derived from prošlo - a recognition achieved by exploiting the similarity in sound. A more subtle example of this juxtaposition of related words introduces greater complexity into the game: “Vot i sudite, kakoj èto graždanin: nu, posmotrite že na ètogo graždanina, obsudite ego graždanstvo: ne graždanstvo, a poddanstvo. Baronessin poddannyj on i dovol'no ob ètom" (I, 147; "Here then judge what sort of citizen this is: well, look at this citizen, consider his citizenship: it's not citizenship, but subjection. He is the Baroness's subject and enough about this"). In this sen- tence the reader progresses from graždanin, "citizen," to graždanstvo, "citizenship," to poddanstvo which also means "citizenship". (but is here translated as "subjection”) to poddannyj, “subject"; one is likewise struck by the alternation of sudit', "judge," and obsudit", "consider" or "discuss" in which the convergence in sound does not fully correspond to the variation in the denotations. In contrast to the above pairs in which the sound is related to meaning because of derivation, Belyj presents several pairs of words in which sound similarity is fortuitous and unrelated to the signification of the individual words. Some examples are "proletarij i est' tot, kto, značit, proletit po vsem punktam, tois' vyletel v trubu” (I, 26), “My-de sami s usami" (I, 32), and "Ljudi stepennye proživajut v Celebeeve: vo-pervyx, Ivan Stepanov" (I, 32). The problems for the translator of Belyj are both ob- vious and formidable here. Any literal English translation obscures the sound level of proletarij, “proletarian,” and proletet, “fly by,” and vyletet', "fly out," but which also means to "smash" or "go bankrupt" in the expres- sion vyleter' v trubu. Equally frustrating is to find substitutions for sami, "ourselves," and usami, “moustaches,” or stepennyj, “staid,” and Stepanov, the surname "Stepanov." This deceptive duality in puns is paralleled by several tautologies of the type tait' tajnu, “conceal a secret," and šutku šutit', "play a trick," in which the sound and signification are related to a single root. In contrast to these is the phrase dušu dušit, "suffocate the soul," in which both words sound alike and derive from a single root, but in which the denotations have diverged so as to be unrelated. 
Belyj's bag of tricks is not confined to puns easily recognized because the elements are present in a single phrase. At one point in the novel Belyj delights in the interplay of čaj, “tea,” čajnik, “teapot" and čajnaja, "tearoom": the irony is revealed when a character pours vodka rather than tea from his teapot in a tearoom. Other puzzles demand greater concentra- tion: a close look at the phrase legendarnyj general, "legendary general," un- covers an anagram, "general" being contained in the word "legendary." 

Onomastics also plays a role in the toponyms of the novel, Celebeevo and Lixov, the obvious references of which Belyj takes care to point out to the unsuspecting reader: “uže ona v mestax, svjatyx, celebnyx -celebeevskix" (II, 54) and lixie ljudi (II, 226). For the more adventurous Belyj provides a fill-in-the blanks contest: otr... (II, 235). Here the reader must recall that the speaker, Luka Silyc, whose walls are otravleny bolezn'ju (II, 40), has been actually poisoned by his wife. His final utterance otr is an attempt not to in- voke his wife's maiden name, Otrigan'eva, as the text indicates, but to reveal that he has been poisoned (otravili), the solution found in italics (II, 61). Other elements of Belyj's prose designed to amuse the reader (or drive him to despair) are dialectical peculiarities such as akan'e and the replacement of g by x and such words as skubent, "student," and sicilist, "socialist." Most demanding of these are the utterances of General Čižikov who suffers from a speech defect and is unable to pronounce / or r, resulting in such sentences as "Vsjudju v akgestnosti ag'jajnye bezpogjadki: b'jagopojučno gi u vas?” (I, 190 for “Vsjudu v okrestnosti agrarnye besporjadki: blagopolučno li u vas?” and “Goubi pojaviis', goubi.... Sekta goubej: ispgavnik mne govouj, budto sekta èta mističeskaja i vmeste s tem gevojjucionnaja - goubi!" (I, 195) for "Golubi pojavilis', golubi.... Sekta golubej: ispravnik mne govoril, budto sekta éta mističeskaja i vmeste s tem revoljucionnaja golubi!" 
Several conclusions can be drawn concerning the purpose of these word games, the samples here of which are by no means complete. One obvious result of the intentional complexity in prose style is to force the reader to proceed more slowly. Indeed, at a later stage in his literary career Belyj asserted that criticism was "the art of slow reading." The reader is com- pelled to examine words more carefully as he becomes aware of the various manipulations in style embodied in the text. Thus the reader assumes the role of co-creator of the literary work as he attempts to solve the author's puzzles. The problems, solutions, and hints provided by Belyj in the body of the work all amount to a correspondence course on how to read a Belian novel. These games, however, which are important in themselves to the ex- tent that they provide mental "exercise," do not represent the ultimate group of words. Because they concentrate primarily on the connection or re- unification of sound with signification, these words constitute only an inter- mediary or preparatory stage. They do, nonetheless, condition the reader to discover the central leitmotif of the novel, golub', a word which by virtue of the multiplicity of meanings deriving from the union of sound, significa- tions, and associations becomes a "living word.” 
Although Serebrjanyj golub' is commonly rendered in English by the ti- tle The Silver Dove, any translation of the word golub' fails to convey ade- quately the series of meanings with which it is linked in the novel. The ac- cepted English variants, "dove" or "pigeon," only serve to hint at the curious alternation between the poetic and the prosaic, or the heavenly and the mundane. One Russian language dictionary defines the word as “a bird with grayish-blue or white plumage and a large crop."10 Neither definition accounts for the manifold and complex associations evoked by the word golub' on the levels of sound, sense, and symbol. As sound, golub' is not only closely related to goluboj, “pale blue,” but is in fact the etymological source for the color epithet. On the level of sense or meaning, golub' is only the beginning of a list of inhabitants in Belyj's aviary. In addition, the role of golub' as symbol is evident to anyone familiar with traditional Christian symbolism in which the dove represents the Holy Spirit, Svjatoj Dux, and this spirit, dux, becomes the third major motif of the novel. Belyj succeeds in uniting with a single word colors, birds, and spirit - all three of which con- stitute the predominant themes of The Silver Dove. 
The aspect of color is introduced in the opening paragraph of the novel by reference to goluboj pokoj, “blue peace,” and sinjaja bezdna, “blue abyss" (I, 9). The connection between golub' and goluboj is stated explicitly in describing the vestments used in the sacred or sacrilegious rituals of the Dove sect: "kusok ogromnyj golubogo šelka, s na nem našitym čeloveč'im serdcem bisernym golubem" ("a huge piece of blue silk, with a human heart sewn on it in the form of a beaded dove"; I, 102). While on the one hand goluboj enhances and multiplies the sound and sense associations of the word golub', the color epithet also becomes a key element in the elaborate color symbolism of the novel. The aforementioned goluboj pokoj and sinjaja bezdna are intangibles characteristic of the ethereal or ideal concepts described by the color blue. In contrast to the blue is a series of concrete im- ages accompanied by the color red. Belyj underlines the importance and dis- tinction of the two in the following manner: “i uže net ni d i t i, ni krasnogo, ob'jatogo plamenem šara: sverxu - goluboe nebo" ("and there was no longer either the [Dove]child, or the red sphere [earth] enveloped in flames: above the blue sky"; II, 155). Having exhausted the potential of the word goluboj, Belyj turns his attention to the word krasnyj, “red." There is a seemingly endless array of red objects: shirts, kerchiefs, apostles, devils, barons, etc. Once again the author intends to prevent any assignment of a single denotation or referential meaning to the word. Red is thus associated with a rich symbolism of fertility -the krasnyj petux, "red cock," on Matrena's tablecloth and this same krasnyj petux is a figurative expres- sion for "fire" or "arson" which the leaders of the Dove sect plot in the krasnyj ugol which in turn becomes red in the light of sunset. 12 The associa- tion of the color red with fire is further exemplified in the character of Ivan Ogon", "Ivan the Fire," who has a red face with red eyes and red beard. Just as goluboj is used to develop an ever-expanding set of verbal associations, so does golub' increase one's perception of the magical world of words. The duality present in the rendering of the word as either "dove" or "pigeon" parallels variant readings for other words related to golub' on the levels of sound and sense. Thus golubjatnja is both a "pigeonhouse" and the nickname of Anna Golubjatnja, “Anna the Dovecote," who is responsi- ble for its upkeep; this same pigeonhouse is owned by Luka Silyc, the golubjatnik, "pigeon-fancier" or "pigeon-hawk" who covets Anna. Ironically, this "pigeon-fancier" is also the victim of the Golubi, "Doves," who gather covertly at his home for religious services and are ultimately responsible for his poisoning and death. The golub' also relates to several words of endearment contained in the work: golubčík and golubuška, "little dove." Considered only on the basis of denotation, the pigeon-dove is only one of the attractions in Belyj's well-stocked aviary, in which can be found over twenty species of feathered creatures, beginning with the striži, “mar- tins," mentioned in the first paragraph of the novel. An analysis of the bird symbolism is far too complex to cover in any detail here, but several curious references to birds should be cited. The sentence, "Gogolem vystupal rastoropnyj lavočnik” (II, 203), translates into English as "The efficient shopkeeper strutted about." The phrase vystupat' gogolem, “strut about" derives from the basic signification of gogol", "golden-eye bird," but the capitalization achieved by placing the word Gogol' in initial position in the sentence also results in the inclusion of the name of the famous Russian writer in a novel which has been considered a continuation of the Gogolian tradition in Russian literature. 13 Another fascinating bird is the sinica, "tomtit," related to the color epithet sinij; interestingly, the derivation of sinica from sinij is an exact reversal of the process by which goluboj is derived from golub',14 
The final function of the word golub' is to act on the level of symbols, where the dove is a symbolic representation of the spirit or dux.15 As we have previously seen, the new word dux becomes in turn a source of new ver- bal associations; in this case duša, "soul," and several words concerned with air or the lack thereof such as vozdux, “air,” and dušnyj, “stifling,” or dušiť, "suffocate,” are all related to the original dux by similarities in sound. The duality of all of these expressions is carefully revealed by Belyj to the reader. Thus the dux is cited in connection with the Holy Spirit and as the incarna- tion of the false spirit of the Dove sect when the Doves gather on Duxov den', "Holy Spirit Day" or "Whit Monday." The word dusa also shares. more than a single denotation: it can refer either to man's eternal soul or to the designation in Russia for serfs. Indeed, possible misinterpretation of the sense of this word was one objection raised against the title of Gogol's famous novel, Mertvye duši (Dead Souls). Both dux and duša are further in- terrelated with a third group of words, as highlighted in the following passage: "odnim nadyšalis' by duxom, odnoju dušoju by stali: dux že edin rizoju svoeju zemlju odel” (I, 77). As an acceptable translation, "they would breathe a single breath, they would become one spirit: the one spirit clothed the earth with its halo," fails to indicate the subtle interaction between the Russian components of the sentence: nadyšat'sja, dux, and duša. Other word combinations utilized by Belyj include the juxtaposition of Duxov den' which is so dušnyj, "stifling," as to dušu dušit', "suffocate the soul." The above mentioned forms are really only an introduction to the numerous other words related to dux on the basis of sound or sense, for example: duxovnyj, duxota, vzdox, vzdoxnut', dixanie, dyšat'. The regularity with which such words occur is a convincing demonstration for the reader of the multiplicity of levels of meaning in any given word. 
In The Silver Dove Belyj successfully meets the challenge issued in "The Magic of Words." On the basis of a single word, golub', he creates new bonds connecting sound, sense, and symbol, and thus raises a whole series of words to the level of "living speech." Just as the golub' combines in itself the sound of the color blue, the image of the pigeon or the dove, and the sym- bol of the spirit, so does blue stimulate further associations with other colors. The pigeon and the dove similarly join the flock of other birds, while the spirit separates into the sacred third person of the Trinity and the sacrilegious god of the Dove sect. In addition to his individual achievement in the novel of breathing new life into words, Belyj organizes a corps of readers who upon completion of the work are equally aware of the enchanting, magical qualities of language. Unfortunately, Belyj's success has been limited to the few persons capable of obtaining and reading the work in the original Russian. The tension of his prose and his verbal gym- nastics have proven with one exception to be translators' nightmares.' Meanwhile, for those who know Russian "The Magic of Words" is a game that anyone can play, and for readers, critics, and scholars of Belyj it is an essential one to be mastered if we are to understand fully the essence of his art. 
NOTES 
1 Gerald Janecek, "Literature as Music: Symphonic Form in Andrei Belyi's Fourth Symphony," Canadian-American Slavic Studies, 8 (1974), 502, notes that in the Fourth Symphony: "He [Belyj] intends to approximate symphonic musical structure in a verbal medium." Janecek also comments that the other symphonies "employ essentially the same compositional elements. (501). 
要想 
2 Andrej Belyj, Serebrjanyj Golub', intr. Anton Hönig (Slavische Propyläen, 38; Munich; Wilhelm Fink, 1967). The novel was originally serialized in Vesy, 3, 4, 6, 7, 10/11, 12 (1909) and reprinted in 1910, 1917, and 1922, the last reprinted in the Slavische Propyläen series. 
• 
3 Andrej Belyj, “Gogol' Vesy, 4 (1909), 69-83. Although as we have mentioned, Belyj's in- terest in words spans his entire career, it is only in 1909 that he begins a methodical study and analysis of form. See Andrej Belyj, Meždu dvux revoljucij (1934; rpt. Russian Studies Series, 60; Chicago: Russian Language Specialties, 1966), 352, 364. 

4 A letter dated 1 March 1927 reprinted by Georges Nivat in Cahiers du Monde russe et soviétique, 15 (1974), 64, 65, 
5 Kiril Taranovskij, "Četyrexstopnyj jamb Andreja Belogo,” International Journal of Slavic Linguistics and Poetics, 10 (1966), 127-47. 
6 Andrej Belyj, "Magija slov,” Simvolizm (1910; rpt. Slavische Propyläen, 62; Munich: Wilhelm Fink, 1969), 429-48. Belyj notes that the article was written in 1909 (618). 
7 Serebrjanyj Golub' is divided into two parts, each of which is paginated separately in the 1922 version; therefore, the parenthetical citations refer first to the part, "čast," and then to the page. All translations are my own because of the unreliability of the English ver- sion, Andrey Biely, The Silver Dove, tr. George Reavey (New York: Grove Press, 1974). 8 This technique of placing the clue in italics is duplicated by Vladimir Nabokov in the novel Lolita. For a more complete explanation see Carl R. Proffer, Keys to Lolita (Bloomington: Indiana Univ. Press, 1968). 70,71, 
9 Andrej Belyj, review of Energija by F. Gladkov, Novyj Mir, 4 (1933), 274. 
10 
11 
S. I. Ožegov, Slovar' Russkogo Jazyka, 4th ed. (M.: Gos, izd. inostrannyx i nacional 'nyx slovarej, 1960), 133. 
Although goluboj and sinij express different shades of blue in Russian, they are not dif- ferentiated in Belyj's color symbolism. See Andrej Belyj, Glossalolija: Poèma o zvuke (Berlin: Epoxa, 1922), 127. 
12 Before the revolution krasnyj ugol identified the place of honor in a home in which one or more icons could be found. Thus Belyj's usage is ironic; the sacrilegious conspirators meet in a sacred corner. Apropos the color red, it is interesting to note the association of this color with Matrena, the mother-to-be of the Dove Child, as opposed to traditional Chris- tian symbolism which depicts the Virgin Mary in blue. 
13 
For a more complete discussion of the role of Gogol' and of the critical reaction to the novel see my article, "Belyj's Serebrjanyj Golub". Gogol 'in Gugoleva,” Russian Language Journal, 30 (1976), 79-88. 
14 Max Vasmer, Etimologičeskij slovar' russkogo jazyka, tr, and additions O. N. Trubačev (4 vols; M.: Progress, 1964-73), 1, 432; III, 625. 
15 
16 
The representation of the Holy Spirit in the image of the Dove can be found in the Gospel of Saint Luke (3:22): "I Dux Svjatoj nisšel na Nego v telesnom vide, kak golub ' . . .” In addition to its appearance in this novel the identification of the Spirit with the dove can be found in Belyj's poem “Golub "," written in 1918. 
The exception to the rule is the fine translation of Kotik Letaev by Gerald Janecek (Ann Arbor: Ardis, 1971).