Peterburg by Bely, Andrey, 1880-1934 -- முடிவுரை.
பிப்ரவரி
மாதச் சூரியன் வானில் தாழ்வாகத் தொங்குகிறது. அடர்ந்த கள்ளிச் செடிகள்
ஆங்காங்கே படர்ந்து கிடக்கின்றன. விரைவில்—இன்னும் வெகு
விரைவில்—பாய்மரங்கள் வளைகுடாவிலிருந்து கரையை நோக்கிப் பறந்து வரும்; ஆம்,
அவை பறந்து வருகின்றன: கூர்மையான இறக்கைகளுடன், மென்மையாக அசைந்தாட; ஒரு
சிறிய குவிமாடம் கள்ளிச் செடிகளுக்குள் மறைந்துவிட்டது.
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் 'வி' நீல கோண்டு ஆர் -பி, 'வி' பிரகாசமான-சிவப்பு அரபு செச்'' கால்சட்டையில் உறைகிறது; ப்ரீ- டி லின்னிஜ்ஷாயா தூரிகை உபடாயெட்' ஸ்' செச்'இ; அதன் நிழல் தட்டையான கூரையிலிருந்து தெளிவாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது; அவனுக்குக் கீழே - கிராமச் சதுக்கம் மற்றும் "டாம்-டாம்"'அ ஒலிகள்: காதுகளைத் தாக்குகின்றன
செவிடான தள்ளுதல் ஓட்'ன்கோம்.
எங்கும் கிராம வீடுகளின் கருப்புக் கனசதுரங்கள்; கழுதை ஆறுகளை நோக்கி துரத்துகிறது ராஸ்க்ரிச்சவ்ஷ்ஷ்யா பெர்பர்'; ஓஸ்லிக்கில் எரெப்ரிட்சியாவுடன் கூடிய இஜ்' வி'டோக் கொத்து; பெர்பர் — ஆலிவ்.
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் "டாம்-டாம்" ஒலிகளைக் கேட்பதில்லை; மேலும் அவன் முடிதிருத்துபவனைப் பார்ப்பதில்லை; அவனுக்கு முன்னால் நிற்பதைப் பார்: யபோல்லோ அப்போலோனோவிச் — லைசென்க்ஷ், மலென்ஷி, ஸ் டரென்க்ஷ், — ஆடும் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறான், அந்த ஆடும் நாற்காலி தலையின் அசைவையும் கால்களின் அசைவையும் ஆட்டுகிறது; அது அசைகிறது — நினைவில் கொள்...
வெளியிடப்பட்ட இளஞ்சிவப்பு பாதாம்; டோட்' சீவப்பட்ட வெர்க் — பிரகாசமான கல்வேலை-அம்பர்; இந்த மேலாடை ஜஹுவா'; அந்த அங்கி கட்டம் போட்டது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் கடந்த ஆண்டு துனிசியாவின் கடலோர கிராமம் ஒன்றில் ஒரு வீடு வைத்திருந்தார்.
பளபளப்பான, மின்னும் தொப்பியின் பாரத்தால், ஸ்ப்ரூஸ் மரக் கிளைகள் தாங்கப்பட்டன: காஸ்மத்யா மற்றும் பச்சை; மரத்தின் முன்னால் - இங்கே ஒரு ஐந்தடுக்கு வரிசையில்; சுக்ரோபியின் மொட்டை மாடியின் கைப்பிடி வழியாக.
18 தொகுப்பு III. 273
குன்றுகள் வழிந்தோடின; அவற்றின் மீது பிப்ரவரி விடியலின் இளஞ்சிவப்பு ஒளி.
ஒரு உருவம் ஒரு தடியுடன் தோன்றியது — சூடான கையுறைகள் மற்றும் அரேஷ்கா அணிந்து, ஒரு தடியைச் சார்ந்து நின்றபடி; ஒரு கம்பளி காலரை உயர்த்தியவாறு; காதுகளை மூடிய இறகுத் தொப்பியுடன்; சுத்தம் செய்யப்பட்ட பாதையில் ஊடுருவிச் சென்றது; அவள் கையைப் பிடித்து வழிநடத்தப்பட்டாள்; அந்த வழிநடத்தும் உருவத்தின் கைகளில் ஒரு சூடான போர்வை இருந்தது.
யப்போலோன்-பி யப்போலோனோவிச் கிராமத்தில் கண்ணாடிகள் தோன்றின; அவை உறைந்திருந்தன, பனி மூடிய பள்ளத்தாக்கோ, புகை சூழ்ந்த இடமோ, அல்லது — கூழாங்கற்களோ இல்லை: இட்னி ட்னி மற்றும் ட்னியில்; அவற்றுக்கு இடையில் — நிலவொளி ஜன்னல் சட்டங்களும் மரத் தரையின் சதுரங்களும் இருந்தன; நிக்கோலாய் யப்போலோனோவிச் — மென்மையானவர், கூர்ந்து கவனிப்பவர், உணர்ச்சிமிக்கவர் — தன் தலையைத் தாழ்த்தி, சரிகை வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த விளக்குகளின் ஒளியிலிருந்து நிழலுக்குள் காலெடுத்து வைத்தார்.
மாலை வேளையில், அந்த முதியவர் வட்ட வடிவ அறையின் நடுவே அமைந்திருந்த மேஜையருகே அமர்ந்திருந்தார்; சுவரில் தொங்கிய சட்டமிடப்பட்ட ஓவியங்களில்: காலுறைகள் அணிந்த ராணுவ அதிகாரிகள், பட்டுத் தலைக்கவசம் அணிந்த வயோதிகர்கள் ஆகியோர் காட்சியளித்தனர்; தோல் கால்சட்டை அணிந்த அந்த அதிகாரி — அவரது தந்தையாவார்; பட்டுத் தலைக்கவசம் அணிந்த அந்த மூதாட்டி — கன்னித்தன்மையுடன் பிறந்த, இப்போது மறைந்துவிட்ட அவரது தாயார் ஆவார். அந்த முதியவர் தன் நினைவுக்குறிப்புகளை எழுதி வந்தார்; அதன் மூலம், தான் இறக்கும் ஆண்டில், உலகம் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
அவை உலக ஒளியைக் கண்டன.
அந்த நினைவுக்குறிப்புகள் கூர்மையான நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவை; ரஷ்ய நாடு முழுவதும் அவற்றை அறிந்திருந்தது.
சூரியனின் சுடர் அனலாகச் சுடுகிறது: கண்களில் சிவப்பொளி படர்கிறது; நீங்கள் திரும்பிப் பார்த்தால் — தலையின் பின்பகுதியில் ஒரு வெறித்தனமான தாக்குதல் போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது; சுற்றியுள்ள பாலைவனம் பசுமை இழந்தது போலவும், உயிரற்றது போலவும் காட்சியளிக்கிறது; ஆயினும், இதுவும் ஒரு மனித வாழ்வுதானே; சரி, இந்தத் தனிமையான கடற்கரையோரத்தில், என்றென்றும் தங்கிவிடலாம்.
தலையை முழுமையாக மூடும் வகையிலான, தடிமனான கார்க் தொப்பியை அணிந்துகொண்டு, நிக்கோலாய் யப்போலோனோவிச் ஒரு மணல் மேட்டின் மீது அமர்ந்திருந்தார்; அவருக்கு முன்னால், ஒரு பிரம்மாண்டமான மணற்பாறை நின்றிருந்தது — அது எந்நேரமும் நொறுங்கி விழுந்துவிடக்கூடிய நிலையில், ஆயிரக்கணக்கான மணல் துகள்களாகச் சிதறத் தயாராக இருந்தது. நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், ஸ்பிங்க்ஸ் (Sphinx) சிலைக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இருபது வயதுடையவர்; அவர் உலாக்ஸ்க் அருங்காட்சியகத்தில் பணியில் இருக்கிறார். "மரணத்தின் புத்தகம்" (The Book of the Dead) மற்றும் மானே-வின் பதிவுகள்...
274
...அவை திரிபுபட்ட முறையில் விளக்கப்படுகின்றன; ஆர்வமுள்ள கண்களுக்கு இங்கே பரந்த வெளி காத்திருக்கிறது; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எகிப்தில் தோல்வியடைந்தார்; இருபதாம் நூற்றாண்டில் எகிப்து என்பது—முழு கலாச்சாரமும்—எப்படித் தோன்றுகிறது என்றால்: அனைத்தும் இறந்துவிட்டன; அங்கே எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை.
அவர் இப்படிச் சிந்திப்பது ஒரு வகையில் நல்லதுதான்: சில சமயங்களில், வழக்கமான சிந்தனைப் போக்கிலிருந்து விலகி நிற்கும்போது, அனைத்தும் இன்னும் இறந்துவிடவில்லை என்று அவருக்குத் தோன்றத் தொடங்குகிறது; அங்கே ஏதோ சில ஒலிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன; அந்த ஒலிகள் கெய்ரோவில் இடிமுழக்கமாய் ஒலிக்கின்றன: அது ஒரு விசேஷமான இடிமுழக்கம்; அது வேறெதற்கும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு தனித்துவமான ஒலி: காதைப் பிளக்கும் அதே வேளையில்—செவிடாக்கும் தன்மை கொண்டது; உலோகத் தன்மை கொண்ட, ஆழமான, எங்கிருந்தோ இழுத்து வரும் ஒரு பாஸ் (bass) ஒலி அது; அந்த ஒலியை நோக்கி நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—தன் தாயை நோக்கி நீள்வது போல—நீள்கிறார்; அந்த 'விஷயத்தை' அவர் மம்மிகளிடம் கொண்டு சென்றார். கான்ட் (Kant)? அதை மறக்கவே முடியாது.
அது மாலை நேரம்: அந்த இருண்ட அந்திப்பொழுதில், கிஸா (Gizeh) பிரமிடுகளின் குவியல்கள் கோரமாகவும் அச்சுறுத்தும் வகையிலும் காட்சியளித்தன; எல்லாமே அவற்றிற்குள் விரிந்து பரந்திருந்தன; அவற்றைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தும்—எங்கும் பரவிக்கிடந்தன; காற்றில் எழுந்த புழுதி இருண்டு சிவந்து எரிவது போலத் தோன்றியது; மேலும்—அது மூச்சுத் திணறச் செய்வதாக இருந்தது.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு பிரமிடு ஒன்றின் பக்கவாட்டில் படுத்துக்கொண்டார்.
முன்புறமாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நாற்காலியில், அந்த முதியவர் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தார்; அவர் தனது அகன்ற, கூர்மையான கண்களால் அந்த மூதாட்டியை உற்று நோக்கினார்; அவரது கால்கள் ஒரு போர்வையால் சுற்றப்பட்டிருந்தன (அநேகமாக, அவரது கால்கள் அகற்றப்பட்டிருக்கலாம்); அவரது மடியில், 'ஐரீன்' (Irene) மலர்களுடன் கூடிய பூங்கொத்துகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த முதியவர் நாற்காலியிலிருந்து தன் உடலைச் சற்று உயர்த்திக்கொண்டு, அந்த மூதாட்டியை நோக்கி நகர்ந்தார்:
"சொல், முடிந்துவிட்டதா?.. இதை விற்க முடியுமா?"
"ஆம்: ஆவணங்களை ஒழுங்குபடுத்தி எடுத்து வாருங்கள்..."
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இறுதியாகத் தனது ஆய்வு நூலை (monograph) எழுதி முடித்திருந்தார்.
"அதன் பெயர் என்ன?" அந்த முதியவர் கேட்டார்:
"அந்த ஆய்வு நூலின் பெயர்... ம்ம்... 'டௌஃப்-செஹ்ருத் (Dauf-sehrut) கடிதம் குறித்து' என்பதாகும்." அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் அதை மறந்துவிட்டார்.
...எல்லாவற்றிலும் முற்றிலும்: அவர் சாதாரணப் பொருட்களின் பெயர்களை மறந்துவிடுவார்; ஆனாலும் அந்த ஒரு வார்த்தை—*டௌஃப்செக்ருட்டி*—அவருக்குத் தெளிவாக நினைவிருந்தது; கொலென்கா எழுதியது அந்த "டௌஃப்செக்ருட்டி"யைப் பற்றித்தான். நீங்கள் உங்கள் தலையைப் பின்னால் சாய்ப்பீர்கள், அங்கே—பச்சையாகும் இலைகளின் பொன்னிறம்: காட்டுத்தனமாகப் படர்ந்து; நீல வானமும் பஞ்சுபோன்ற மேகங்களும்; மேலும் பாதையோரத்தில், ஒரு சிறிய வாலாட்டிப் பறவை அங்குமிங்கும் பறந்து கொண்டிருந்தது.
— "அப்படியானால், அவர் நாசரேத்தில் இருக்கிறார் என்கிறீர்களா?"
என்னவொரு மணிப்பூக்களின் அடர்ந்த புதர்! அந்த மணிப்பூக்கள் தங்கள் ஊதா நிறத் தாடைகளைத் திறந்தன; சரியாக அங்கே, அந்த மணிப்பூக்களுக்கு நடுவே, ஒரு எடுத்துச் செல்லக்கூடிய கை நாற்காலி நின்றிருந்தது; அதில், சுருங்கிய முகமுடைய அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், சவரம் செய்யப்படாத தாடி அவரது கன்னங்களில் வெள்ளி போல மின்ன—ஒரு துணி நிழலின் கீழ் அமர்ந்திருந்தார்.
1913-ஆம் ஆண்டில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் நாட்களை வயல்களிலும், புல்வெளிகளிலும், காடுகளிலும் அலைந்து திரிந்து, பண்ணை வேலைகளை ஒருவித கடுகடுப்பான சோம்பலுடன் கவனித்துக்கொண்டே கழித்தார்; அவர் ஒரு கூர்முனைத் தொப்பி அணிந்திருந்தார்; ஒட்டக நிற *போட்தேவ்கா* அணிந்திருந்தார்; அவர் நடக்கும்போது அவரது காலணிகள் கீச்சிட்டன; அவரது பொன்னிற, மண்வெட்டி வடிவத் தாடி அவரது தோற்றத்தை வியக்கத்தக்க வகையில் மாற்றியது; மேலும், அவரது அடர்த்தியான தலைமுடியில் திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு தனித்துவமான, முற்றிலும் வெள்ளி நிறப் பட்டை இருந்தது. அவர் எகிப்தில் இருந்தபோது அவரது கண்கள் அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தன; அதன் விளைவாக, அவர் மூக்குக்கண்ணாடி அணிய ஆரம்பித்திருந்தார். அவரது குரல் கரகரப்பாக மாறியிருந்தது, மேலும் அவரது முகம் இப்போது சூரியனால் வெண்கல நிறமாக மாறியிருந்தது; அவரது அசைவுகளின் வேகம் மறைந்திருந்தது. அவர் ஒரு தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்; தன்னைச் சந்திக்க அவர் யாரையும் அழைக்கவில்லை, அவரும் வேறு யாரையும் சந்திக்கச் செல்லவில்லை. அவர் தேவாலயத்தில் காணப்பட்டார்; மிகச் சமீபத்தில், அவர் தத்துவஞானி ஸ்கோவோரோடாவின் படைப்புகளைப் படித்துக்கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
அவரது பெற்றோர் காலமானார்கள்.
முடிவு.
276